Welkomsttekst
Lieve allemaal,

Welkom op mijn weblogje.
Wil jullie hier dingen laten zien en
lezen van en over mijn leven.
Lees gezellig mee en kijk
rond op mijn weblogje.
Hoop dat jullie een berichtje achter laten.
Profiel
Naam: Marlies Pruyssers
Leeftijd: 58 jaar
Uitgebreid profiel
Weblog van de week !!!
Klokje
Nieuws van Marco
Ik kijk uit naar de Borsato Bingo en Fanclubdag. Zie ik jou daar? Groetjes, Marco
Nieuws van MarLies
Probeer de vrijheid te ervaren die als basis wortelt in jezelf.
Foto album
Bezoekers
Op dit moment zijn er 2 Zonnebloemen ;
en 2 gast Zonnebloemen .
Mijn laatste reacties
Zoeken
E-mail alert
Volg me op Twitter
Sinterklaas 2015

Ondanks dat het voor geen meter gaat. Het vechten is in die diepe zwarte put om omhoog te klimmen naar de puntjes licht probeer ik toch zoveel mogelijk te genieten van de kleine mooie momenten.
Ãén zo'n moment was het sinterklaasfeest bij ons thuis met het gezin van mijn lieve zusje Sabine.
Zo'n bikkel is mijn zusje. Net een flinke operatie gehad en dan toch komen. En wat hebben we van elkaar genoten, de kinderen en volwassenen.
Sinterklaas was de kinderen niet vergeten, en ook Ruud en ik zijn niet vergeten.

De haakpiet is de afgelopen tijd hard bezig geweest om op tijd te zorgen dat er twee kussens en een sjaal klaar waren. Het is gelukt. En wat waren ze er blij mee. En nog wat andere kleine spulletjes waar ze gelukkig mee waren.
Het hoeft niet veel te kosten om het toch heel erg gezellig te hebben.
Al jarenlang, denk ondertussen zo'n 14 jaar krijgen de kinderen bij ons van sinterklaas de adventskalender, die houden we er echt in.
Ow en wat kan je je oom pesten als je Feyenoord dingen krijgt en je oom is voor Ajax

Dat gezicht van Pepijn alleen al 

Annick verstopt achter haar paardenkussen

Een gedicht vol lieve woorden. Dank je wel, die koesteren we. EN het is andersom ook zo lief zusje.

En wat krijg je als je oom gek is van de brandweer.... een brandweertrein voor je treinenbaan ... Succes verzekerd!

Ow ja er was ook nog zoiets van dat we moesten eten... Hoe doe je dat als er een bomontploffing is... Nou gewoon opscheppen in de keuken, sausjes tussen de bomontploffing.. zo heerlijk huiselijk.

Ruud en ik hebben ook hele leuke cadeautjes gehad.
Eentje wil ik laten zien, die is met héél erg veel liefde gemaakt en die koester ik. Staat bij mijn bed te pronken.

Een engel, gemaakt door mijn haakzusjepiet ... Een engel vol liefde, geborgenheid, vertrouwen en veiligheid.
Wat wil ik meer. Allemaal dingen waar ik zo naar verlang en zo van haar krijg.
Daar teer ik weer lang op.
Staan nog meer foto's in het album Sinterklaas 2015. Lang niet allemaal, een kleine impressie van onze middag/avond.
Zomaar
Normaal ben ik best wel trouw met reageren bij sommige op logjes.
Maar de laatste weken is daar niets van gekomen.
Niet dat ik niet wilde, maar het lukte me gewoon niet.

Moet heel erg wennen dat ik van wekelijks therapie (EMDR) wat best heftig was en veel lichamelijke nadelen voor me aan vastzaten naar 1x per 4 á 5 weken een gesprek van 45 minuten ben gegaan.

Merk heel erg dat ik aan het terugzakken ben richting depressie en dat is iets wat ik dus volstrekt niet wil. Ik knok daar keihard tegen. Wat me veel energie kost en dat heb ik niet echt veel momenteel.
De nachten zijn niet echt gezellig. Veel herbelevingen.. blehhh
Maar goed ik weet dat dat ook bij een stuk verwerking hoort.
Volgende week ga ik het er toch over hebben dat dit niet werkt. Alleen het probleem is dat ik bij de GGZ weg moest omdat door alle veranderingen bij de verzekeringen je daar niet mocht blijven voor ondersteunende gesprekken. Dus zit ik nu bij Indigo en daar kan je dus maar 1x 4 á 5 weken terecht. De POH (psychische ondersteuning huisartsen) is het ook niet want daar kan ik maar 1x per 3 maanden terecht bij onze huisartsengroep. 
Dus ja het is even zoeken wat het beste is.

Gelukkig ben ik wel iemand die door blijft gaan.
Als ik dat niet zou doen dan gaat het fout.
Hoeveel energie het me ook kost, ik doe de dingen die ik op de dag heb staan.
Oké soms laat ik in huis wat liggen, maar dan is er altijd nog een volgende dag.

Vanmiddag ben ik heerlijk even bij mijn nichtje geweest en lekker samen gekletst, met de kinderen bezig geweest en zitten kleuren.
Dat is voor mij een heerlijke afleiding.
Heen met de deeltaxi en terug heeft mijn lieverd me opgehaald.
Zo probeer ik de dagen door te komen zo goed en zo kwaad als het gaat.
En toch ook af en toe samen leuke dingen doen hoe erg ik er soms ook tegenop zie.

Zo is daar ook de grote twijfel voor de fanclubdag.
Zoals ik nu ben... geen haar op mijn hoofd die er aan denkt dat ik de drukte in ga ook al kan ik in het vak zitten bij de rolstoelers.
Dan nog trek ik het niet.
Durf dus geen kaartjes te bestellen (oké ook mijn portemonnee wil dat nu niet) 
Aan de andere kant zou ik ook zo graag weer eens een Marco momentje hebben. De tour ben ik ook om diverse redenen niet geweest.
En de laatste keer dat ik op de fanclubdag ben geweest is ook alweer een aantal jaar geleden.
Pff lastig hoor.
Voorlopig laat ik het nu even zo, ik durf nu toch niet. (en heb al eens eerder kaarten gekocht en naderhand weer terug moeten sturen omdat het niet ging en dat wil ik niet weer)

En waar ik me ook erg aan vasthou is onze bedevaartreis. Wat zou ik graag de tijd terug draaien. Wat was het daar heerlijk en wat waren we ontspannen. Dat gevoel wil ik weer terug...

Sorry voor het niet zo vrolijke logje, maar moest het even kwijt:'(

WK Nagels
Al vanaf dat ik getrouwd ben met Ruud heb ik gelnagels.
Wilde op onze huwelijksdag er mooi uitzien. Toen had ik netjes een wit randje.
Eerst wilde ik het alleen voor die dag doen,  maar nu 8 jaar later doe ik het nog.
Alleen rond operaties mocht het niet of moest 1 vinger de nagel er vanaf.
Bij de laatste operatie aan mijn hand moesten ze er allemaal vanaf.
Heb toen 2 maanden zonder gelopen.. zo vreselijk kaal en ik heb van mezelf al nagels die makkelijk inscheuren en als ze wat langer zijn gewoon afbreken.. dus het zag er niet uit.
Dus 4 weken terug heb ik na 2 maanden er weer nagels op laten zetten.
Vandaag mocht ik weer want ze waren te lang en er was flinke uitgroei.
Dus hop mijn nagels doen.
En ja wat doe je als we in de WK nog zitten.
Versieren met de Nederlandse kleuren..


Ik ben er weer blij mee.


Mijn liedje
Toen ik de prijsvraag las moest ik gelijk aan een liedje denken.
Een liedje wat mijn eigen lief heeft gezongen op onze trouwdag op 27-10-2006.







De dag na deze hele mooie dag zijn we samen naar Symphonica in Rosso geweest.
Een prachtige avond om samen te ervaren als pas getrouwd stel.
Marco zong ook daar "Ons" liedje. En weer kon ik mijn tranen niet houden.

Maar er zijn meer liedjes die voor mij een speciale betekenis hebben.
In augustus 2008 overleed mijn liefste vriendin. Op dat moment moest ik afscheid nemen van vele vrienden en vriendinnen. Mijn vriendin had door haar verleden een meervoudige persoonlijkheid. Vele alters heb ik leren kennen en als waardevolle vrienden en vriendinnen leren kennen.
Een van de alters was Schrijver. Deze naam had hij omdat hij alles wat er gebeurde opschreef. Met hem had ik een heel speciale band.
We hadden samen twee liedjes waaraan we ons optrokken om door te gaan.



Kom maar bij mij... Een lied die vaak van pas kwam. Samen uithuilen als het ons teveel werdt, er teveel van het verleden naar boven kwam en we troost zochten bij elkaar.



Laat het los... dat wilde we heel graag. Alle ellende van het verleden los laten en verder met ons leven.

Met het overleden van mijn vriendin. Nam ik afscheid van heel veel lieve schatten. Schatten die ik nooit zal vergeten.
In 2008 heb ik dit logje daarover geschreven.

Door een huisje hier in de buurt, waar ik dit logje over schreef, kom ik vaak terug bij het liedje "Was mij".



Het trekt me aan omdat het voor mij veel weergeeft over mijn eigen verleden. De ellende, de eenzaamheid... Had er iemand maar eens achter de deur gekeken waar dat lichtje brandde... misschien was mijn leven dan minder traumatisch geweest dan wat het nu is geweest.
Nog steeds vecht ik voor mijn bestaan.. En dat ga ik winnen... Maar toch...................


Bijkletslogje
Even een logje om bij te kletsen.
Heb al een tijd niet geschreven hoe het eigenlijk met me gaat.
Als ik eerlijk ben.... kan het beter. :$

Zijn wat dingen gebeurd waar we verdriet om hadden en nog hebben.
Maar soms is het leven zo, dat er dingen gebeuren die minder leuk zijn. :'(
We gaan door, en hebben het druk.
De basisschool waar ik de TSO doe is verhuisd naar een mooi nieuw gebouw. 
Het is een brede school geworden. School, wijkgebouw, kinderdagverblijf en peuterspeelzaal in één mooi gebouw. 

Langzaam keert de rust weer terug op school en vindt iedereen zijn draai in het nieuwe gebouw. Het is voor iedereen wennen om in één gebouw te zitten. Zeker ook voor de basisschool. Die zaten verdeeld over twee gebouwen en nu allemaal bij elkaar.

Daarnaast ben ik bezig om verder te gaan om mijn verleden te verwerken.
Naast het monumentje wat is gerealiseerd zie dit logje. Ben ik sinds kort met EMDR begonnen.
Na verschillende gesprekken heb ik vorige week mijn eerste EMDR sessie gehad.
Best pittig en moeilijk. Zag er ook wel tegenop, maar het ging niet slecht.
De therapeut vond zelfs dat ik het goed deed ... Morgen weer.
Voorlopig iedere donderdagmiddag een sessie.
We zijn begonnen met een dunnen boom, uit het oerwoud van bomen van trauma's.
Dit om het niet gelijk heel zwaar te maken.
Wil je meer lezen wat EMDR is dan kan je dat hier doen. 
De eerste dagen na de sessie merk ik wel dat ik moe ben, heel erg moe en niet lekker in mijn vel zit.
Maar dat blijkt er bij te horen.
We komen er wel doorheen. Gelukkig gaat Ruud mee, want autorijden na een sessie is niet echt een slim idee! 

Vandaag naar het ziekenhuis geweest voor mijn pols.
Heb eigenlijk alweer een hele lange tijd veel pijn aan mijn pols.
Ging steeds meer dingen uit mijn handen laten vallen en veel kramp.
Dus dacht ik; ga even een spuit halen tegen de pijn en dan ben ik er weer vanaf voor een poosje. :p 
Maar het liep wat anders dan ik had gedacht.
Ja ik kreeg de spuit in mijn zenuw van mijn pols  auw... niet echt fijn en voel het nog.
Maar ik kreeg ook een tijdelijk nieuw brace

Hierin kan ik alleen het boventopje van mijn duim bewegen zodat het duimgewricht meer rust krijg.

Hier zie je het verschil tussen de oude (links) en de nieuwe brace.
Wil morgen alleen donker klittenband kopen want dat witte vind ik toch echt te wit.

En..................... er komt een operatie aan.
Het gewricht is zover versleten dat ze er een stukje aan de onderkant van mijn duim er tussenuit gaan halen en met een pees uit mijn onderarm mijn duim weer verstevigen zodat hij wel weer functioneert. Tijdelijk wordt er ook een pin ingezet om alles te stabiliseren. (die gaat er na een bepaalde periode weer uit.
Eerst krijg ik een paar weken gips en dan een afneembare spalk.
Het zal een tijd duren voordat het beter aanvoelt maar als het goed is zou ik een stuk minder pijn moeten hebben. Ook legt ze dan gelijk de zenuw van het carpaal tunnel syndroom nogmaals vrij. want ook die geeft weer veel pijn.
Al met al zijn we vandaag zo'n 4 uur zoet geweest in het ziekenhuis. Dokter, gipskamer, voorbereidingsplein (waar de lunchpauze net begon dus we zelf ook maar even wat zijn gaan eten) daar 4 gesprekken gehad met verpleegkundige, anethesie assistent, planning, apothekersassistent.
Wachttijd tussen de 3 en 4 maanden.
Dus we moeten nog even wachten.
Laat het maar over me heen komen, zie wel wanneer ik aan de beurt ben.
Enigste wat ik hoop dat het helpt... 

En verder: we kopen geen geraniums zodat ik er ook niet achter kan gaan zitten 




5 jaar alweer...

getrouwd...
Vandaag is het 5 jaar geleden dat Ruud en ik in het huwelijksbootje zijn gestapt.

Wat is er in die 5 jaar toch veel gebeurd.
Leuke dingen, verdrietige dingen, mooie dingen, fijne dingen...

Maar het belangrijkste van alles is dat we na deze 5 jaar nog steeds "Ja" †zeggen tegen elkaar.
Ook al weten we dat er altijd moeilijke periode's zullen zijn... mijn gezondheid (geestelijk en lichamelijk) niet alles is en we niet weten hoe het gaat lopen in de komende jaren.

We ook weten dat bij Ruud zomaar weer zijn clusterhoofdpijn kan komen opzetten..

Maar dat alles laat ons niet eronder krijgen.



Deze twee schatten ondertussen ook 5 jaar ouder zijn geworden en nog steeds onze kanjers zijn. En dat deze kanjers begin volgend jaar een broertje erbij gaan krijgen.
We houden ontzettend veel van ze en genieten heel veel van ze.

En ook dit zijn 2 pracht van een kanjers die ondertussen hun eigen plekje hebben gevonden om te wonen en goed in het leven staan. Ben een trots mama.


Ja 5 jaar geleden waren we hier net getrouwd !!

Je zal maar bang zijn...
Al een tijd twijfel ik of ik het wel op zou schrijven en neerzetten of dat ik dat niet doe.
Een lange periode heb ik al last van angst- en paniekaanvallen. En ja ik ben er voor onder behandeling.
Maar sommige momenten kan ik er beter mee omgaan dan andere momenten.
Ene moment dan knijpt de angst / paniek mijn keel dicht en het volgende moment kan ik hem makkelijk opzij zetten..
De momenten van makkelijk opzij zetten zijn er niet zoveel

Hoe handel je een grote angst voor veel dingen.
Waar ik bang voor ben?? Soms voor niets, soms voor alles.
Naar buiten moeten, een spin, mensen, dieren, dingen, leven, dood, en soms gewoon voor alles.
Alles wat ik tegenkom, alles wat ik moet doen.

En ow wat haat ik mezelf hierin..
Waarom moet het zo zijn.
Door de hond†moet ik echt naar buiten, anders zou ik echt veel binnen zijn,† thuis zijn. .
Ver weg van die hele enge maataschappij

Maar het allerergste ben ik bang voor de dood, dus daarmee ook voor het leven?
Waarom... ik zal het proberen uit te leggen.

Ben nu 51 jaar, bijna net zo oud als mijn moeder en oma zijn geworden. Mijn moeder en oma zijn op de dag af even oud geworden.
51 jaar, 32 weken en 6 dagen.
En nu snappen jullie waarschijnlijk ook mijn angst... ik ben op 25 april 2011 51 jaar, 32 weken en 6 dagen oud...
Ik wil niet dood, ik wil nog langer leven, wil genieten van het leven wat ik sinds kort heb.
ik leef pas een paar jaar na alle ellende en shit wat ik in mijn leven heb gehad.

Verstandelijk weet ik het zo goed.......... dit is toeval
(ook al heeft mijn moeder altijd tegen een van haar zussen gezegd: Ik wordt niet ouder dan mijn moeder)
Mijn oma had een ongenezelijke ziekte en zeker in die tijd. Mijn moeder zag het leven niet meer zo zitten.. het moest maar zei ze altijd.
ze moest naar de dokter, de tandarts, maar ze deed het allemaal niet... de kinderen waren de deur uit, dus haar taak zat erop volgens haar.
De natuur heeft haar geholpen en heel plotseling is ze, 25 jaar geleden, overleden.

En nu ik, lijk in heel veel dingen op mijn moeder. Alleen ťťn ding niet. Ik zorg wel voor mezelf en heb eindelijk leven..
het gevoel dat ik mag leven, dat leven ook voor mij is bestemd.. Eindelijk samen met Ruud en mijn kinderen..
Maar toch.......... mijn gevoel loopt niet gelijk met mijn verstand.
Al vlak voor mijn 51ste verjaardag kwam in alle heftigheid de angst omhoog, gelijk actie ondernomen.. besproken mijn mijn man, mijn nichtje, mijn behandelaar.
En ja verstandelijk weet ik ... ik leef anders dan mijn moeder, de tijd is anders.
maar gevoelsmatig.........

Door de angst/paniekaanvallen durf ik ook niet goed in drukke menigten te zijn..
Dit zal waarschijnlijk gaan betekenen dat ik de fanclubdag voor het 2de achtereenvolgende jaar aan me voorbij moet laten gaan.
Te druk, teveel mensen om me heen. Ook al zal ik in het rolstoelvak staan.. nee dat zal te moeilijk zijn.
Ik wil heel graag, wil ook heel graag weer mijn fotomomentje met Marco hebben...
Dit geeft me toch ook weer kracht en energie om door te gaan...
Maar die stomme angst, die stomme paniek... die zal me dat niet toestaan....
En wat heb ik er aan om toch te gaan en weer terug te moeten omdat het niet lukt..
Dan zal ik me nog veel rotter voelen..

Weer geen fotomomentje dus... weer geen momentje waar ik een tijdlang op kan teren.
Stomme angst....
Hoe het nu eigenlijk gaat....
Al een hele tijd heb ik niet echt wat geschreven op mijn logje.
Al tijden heb ik niet verteld hoe het nu werkelijk met me gaat.
Waarom niet??? omdat ik totaal niet de behoefte had om alleen maar weer neer te schrijven dat het niet gaat met me..

Geen zin om te delen dat ik nog steeds erg veel last van mijn angst en paniekklachten heb.
Geen zin om te vertellen dat ik komende woensdag voor een kennismakingsgesprek naar een andere therapeut moet (mijn vierde al in het hele circuit) en dat alleen omdat de hoge heren van de GGZ instelling de regeltjes weer eens aanpaste....
Geen zin om te vertellen dat ik hier heel erg tegenop zie omdat ik weer eerst het vertrouwen in de nieuwe therapeut moet zien te krijgen voordat ik daar wat over mijn leven durf en kan vertellen.....

Geen zin om te vertellen dat ik al een jaar lang zowat iedere dag aan het overgeven ben en ik heel vaak gewoon babyvoeding moet moest eten†wil ik uberhaupt wat binnen houden.
Dat ik al heel lang last heb van maagzuur en dat dat niet echt een pretje is.. dus nog even volhouden.
Geen zin om te vertellen dat na het maken van maagfoto's bleek dat ik een soort bovenmaag heb waarin eten blijft staan en waardoor ik dus in zeer ernstige mate last had van maagzuur en daardoor ook hele nachten heb wakker gelegen van de pijn....
Dat na dit alles mijn bandje voor de helft losser is gezet in de hoop dat dat gaat werken.
En ja dat werkt, heb minder last van maagzuur en heel veel minder last van overgeven.
Pffff en dat na een jaar. Maar het is nog oppassen want die bovenmaag is niet zomaar verdwenen en de vraag is of hij zomaar verdwijnt..........

Dan loop ik al weken, nee maanden bij de fysio voor mijn nek en mijn knieŽn. KnieŽn die gewoon iedere keer veel te dik zijn. vol met vocht zitten en ontzettend veel pijn doen..
Ik weet dat ze altijd zeer doen, en dat ze altijd wat dikker zijn, en dat ze altijd doen wat ze zelf willen... maar nu is dik toch wel erg dik en blijft dik toch wel dik................
En een nek die iedere keer weer vast zit en pijnlijk is.
pfffff wat een geluk dat ik toch wel een hoge pijngrens heb. Alhoewel volgens de fysio is dat weer net geen geluk omdat ik dan weer te lang blijf doorgaan......

En verder? gaat het verder dan wel goed......??
Nee verder gaat het ook niet goed. Te veel zorgen.. te veel getob... en niet weten hoe er uit te komen........en dat getob en die zorgen hebben dan weer zijn weerslag op wat ik hier boven geschreven heb.
Dus ja wat heeft het voor zin om dit alles te schrijven...
Misschien het feit dat ik het nu van me af heb geschreven. Ze zeggen altijd dat het dan beter gaat, dat je meer ruimt hebt in jezelf..............

Ruimteeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeee waar ben je !!!!!!!!!!!!!!!

Had beter het logje kunnen noemen: Geen zin om te schrijven maar toch wel gedaan !!!!






Moederdag zonder moeder

Dag lieve moeder,

Al jaren vier ik moederdag zonder jou.
Al jaren ben je op moederdag alleen aanwezig in mijn hart.
Moederdag vieren zonder moeder.
Het had zo niet mogen zijn.

Lieve mama, jij hoort erbij met moederdag en toch moet ik het alleen doen met herinneringen. Herinneringen zoals jij was.. zoals jij leefde, zoals jij dood ging.

Moederdag zonder† moeder.
Alweer voor de 24ste keer.
Moederdag zonder jou mama........

Moederdag zonder moeder maar wel als moeder.
Ook al ben je er niet meer mama, toch ben je in mijn hart en niet alleen vandaag met moederdag.
Moederdag, weer zo'n dag waarop je extra de aandacht hebt voor moeders, eraan herinnert wordt of je wilt of niet.. dat je moeder er niet meer is.
Moederdag zonder moeder...
Dag lieve moeder.


Ben ik weer eens....
Eigenlijk allang tijd om in mijn bed te liggen.
Ben ook doodmoe, maar slapen...pfff iedere nacht weer een probleem.
Door de slaapmedicatie slaap ik wel, maar spook ook aardig en weet vaak de andere ochtend niet meer wat ik allemaal gedaan heb in de nacht.

Het afbouwen van de medicatie gaat langzaam.
Nog 1 tablet dan ben ik van de ene af maar daar mag ik pas over ruim 1 week aan beginnen als het me lukt en anders moet ik wachten.
Ik weet nog niet wat ik ga doen. Zie wel tegen die tijd hoe en wat.

Eerst maar weer eens de dingen op een rijtje zetten.
De laatste week (weken) zijn er heel veel dingen die spanning opleveren en me de verkeerde kant opsturen.
De paniek en angst is weer groter en dat heeft weer zijn weerslag op mijn lichaam.
Momenteel is de pijn in mij benen echt niet te harden. De fysio denkt dat er toch iets van artrose achtige ontstekingen zitten rond mijn knieŽn en heupen.
Dat is nu even uitzoeken wat het gaat doen.

Verder zijn er nog wat lichamelijke problemen die echt niet leuk zijn maar waarvan de arts de oorzaak niet kan vinden en denkt dat het ook te maken heeft met de psychische klachten die ik heb (gos toch wel makkelijk als je psychiatrisch patient bent, kunnen ze het daarop gooien als ze het niet meer weten). Maar ik zit ermee en het is het zoveelste waarmee ik moet leren leven.

Ondertussen ben ik bijna 2 jaar ziek thuis en heb dus een keuring gehad bij het UWV.
Door de vele belemmeringen is er geen baan uit komen rollen waar ik geld in zou kunnen verdienen.
Dit omdat de belemmeringen geestelijk en lichamelijk nog te veel aanwezig zijn.
Dus voorlopig nog verder een uitkering en over een lange tijd een herbeoordeling.
Ik hoop dat het dan zover is dat ik iets kan en mag gaan doen.

Tuurlijk ben ik aan de ene kant blij dat ik de tijd krijg dat ik aan mezelf kan en mag werken. Maar aan de andere kant wordt je weer even met je neus op de feiten gedrukt dat het toch iets minder goed met je gaat dan dat jezelf hoopt.
Heb het nog geen plaatsje kunnen geven.
Het is erg druk in mij hoofd en veel getob.
Hoop dat het langzaam eens wat rustiger gaat worden.
Maar mede door de pijn en het niet kunnen doen en zijn zoals ik wil is het allemaal wat lastiger.

Gelukkig is de toestemming van de verzekering binnen dat ik een goede polsbrace (eentje op maat gemaakt) krijg.
Dus nog een week of 2 en dan zit dat goed.
Maar er zou weken eerder door de ergo-therapeute al een sta-op stoel zijn aangevraagd bij de verzekering.... Nou bij de gehele verzekering geen aanvraag te vinden.
Deze moet dus opnieuw worden opgestuurd en dan is het weer weken lang wachten.

En verder gaan we door, en proberen we het leven weer op de rails te krijgen.
Wat niet altijd even makkelijk is.

En ja ik besef heus wel dat er mensen zijn die het veel moeilijker hebben dan ik.
Die hun gezondheid slechter is.. Die hun vooruitzichten minder rooskleurig zijn.
Dus ja wat "zeur" ik eigenlijk.

psje zal eens een† nieuwe lay -out laten maken want de sneeuw is toch echt wel weg.
"Onaantastbaar en toch zo dichtbij
Net als jij"