Welkomsttekst
Lieve allemaal,

Welkom op mijn weblogje.
Wil jullie hier dingen laten zien en
lezen van en over mijn leven.
Lees gezellig mee en kijk
rond op mijn weblogje.
Hoop dat jullie een berichtje achter laten.
Profiel
Naam: Marlies Pruyssers
Leeftijd: 59 jaar
Uitgebreid profiel
Weblog van de week !!!
Weblog van de maand
Klokje
Nieuws van Marco
Geen nieuws van Marco.
Nieuws van MarLies
Probeer de vrijheid te ervaren die als basis wortelt in jezelf.
Foto album
Bezoekers
Op dit moment zijn er 2 Zonnebloemen ;
en 2 gast Zonnebloemen .
Mijn laatste reacties
Wat vreemd, je ziet ook...
12:35, 25 okt 2018
Geniet ervan, dat kan je...
15:36, 30 sep 2018
Heftig Maud voor Vincent...
15:31, 30 sep 2018
Tjeetje Maud hebben...
15:17, 9 sep 2018
Mooi en liefdevol 
21:05, 4 jul 2018
Wat heb je je liefde voor...
19:31, 30 jun 2018
Wat een rot uitslag...
20:50, 15 mei 2018
Wat fijn dat je zo...
20:47, 15 mei 2018
Ja Bastiaan het is een...
20:45, 15 mei 2018
Ja Miekske, het kost heel...
20:43, 15 mei 2018
Zoeken
E-mail alert
Volg me op Twitter
MarLies Gastenboek

Soms wil je wat zeggen
Je woorden ergens neerleggen
Je bladert het logje door
Maar die woorden, daar is het gastenboek voor
Zet hier je woorden neer
Een lach, een traan, veel zeer
Vele dingen zijn goed
Veel mag, niets moet.

Ik hoop jullie woorden hier te mogen lezen.

Liefs
MarLies
Therapie
Vandaag een gesprek gehad met mijn psycholoog.
Voordat hij wat gezegd had rolde al de tranen over mijn wangen.

Het zegt alles over hoe ik me momenteel voel.
De laatste 10 maanden is het hopeloos. Er gebeurt zoveel.
Heb er al eerder een logje over geschreven.
Maar krijg de emoties en de daarbij behorende paniek- en angststoornis niet goed onder controle.
Soms lijkt het me gewoon te overspoelen.
Nu ben ik bezig om me in mezelf op te sluiten en de emoties binnen te houden.
Fout.... zegt mijn therapeut. Het zal eruit moeten komen op welke manier dan ook.
Buiten mijn dagbesteding doe ik in de avond niets anders dan op de bank hangen en wat tv kijken en als ik pech heb val ik in slaap.
Nu heeft hij een geweldige opdracht aan me meegegeven ... :o
Iedere dag moet ik 2x ongeveer een half uur er echt bij stil staan hoe ik me werkelijk voel. Me niet meer verstoppen maar het eruit laten komen wat er in zit. Dus huilen. We noemen het emo- half uurtje.
En in de avond verplicht een half uurtje creatief bezig zijn wat ik anders altijd deed maar waar ik al weken totaal geen zin of energie voor heb.
pfff.... en dan over een week mailen hoe dat gaat.
Als de emoties niet onder controle komen wil hij de psychiater er bijhalen zodat die nog eens mee kan kijken.
Ben het zelf helemaal zat om die emoties te hebben, maar gezien hoe het allemaal gaat, is gegaan, wat er gebeurd is en wat er gebeurd vind hij het niet gek.
Ook mijn ROM- meting was duidelijk verslechterd. We hebben niet eens naar de uitsplitsing van de meting gekeken omdat het eerste beeld al aangaf dat ik maanden teruggevallen ben....

Dus nu met de opdrachten aan de slag en kijken wat die me gaan opbrengen. En tijd maken voor leuke dingen samen.....
Mijn emo-uurtjes voor vandaag heb ik geen moeite voor hoeven doen.
Vanmorgen bij hem en eind van de middag thuis... dus ja opdracht alvast geslaagd voor vandaag.
En iets doen vanavond. Nou ik vind 2 uur koorrepetitie toch wel genoeg ontspanning.
Mijn ogen doen zeer van alle emoties dus het is goed geweest en ga zo naar bed.

Diverse
Dit is een van mijn laatste logjes in mijn "rode" maand.
Toch is het leuk om weer wat meer te loggen. Hoop dat ik het vol ga houden.
Maar mijn stemmingen en emoties zijn vaak zo wisselend dat ik soms te moe ben om ook maar wat te doen.
Maar goed het streven is er. En wat ik ook nog wel een keer leuk zou vinden is een reactie van Marco zelf. Weet dat hij het heel druk heeft met zijn tour dus ja.... kan ook begrijpen dat dat niet gebeurd.

Al jaren zit ik op een kerkkoor. Wij zijn volop aan het repeteren voor komende zondag de Mariaviering. Altijd een mooi moment in het jaar. Waar ook mensen naar de kerk worden gehaald die anders nooit de mogelijkheid hebben vanwege hun ziekte of  vervoer.
Tijdens de repetitie zongen we Czarna Madonna. Een lied wat we tijdens onze pelgrimsreis naar polen in 2014 eerst in het Pools en later in het Nederlands gezongen hebben en ons lievelingslied is.

Om de een of andere reden kwam dit lied deze keer heel hard binnen. Had moeite om goed mee te zingen (oeps de dirigent keek, want zat er goed naast) en mijn emoties op dat moment niet te laten blijken.
Nu hopen dat het komende donderdag met de repetitie en zondag met de viering wel goed gaat.... pfff stomme emoties.

Tijdens het wandelen met onze Bo kom ik langs een dierenparkje. Het is volop tijd voor een geboorte golf. Vele geiten lopen met dikke buiken maar er zijn ook al kleintjes. Lastig te fotograferen omdat de moeders ze goed afschermen.


Afgelopen vrijdag met Koningsdag was Ruud aan het werk als verkeersregelaar op de oranje markt bij ons. Ik dacht ga er even naar toe ben ik ook  buiten en is gezellig.
Pfff wat een drukte Op een moment had ik in de gaten dat ik achter de kramen langs kon om zo naar Ruud toe te komen. 
Tjeetje en wat een zooi hebben mensen toch.
Om half 11 ben ik even naar de achterkant van het gemeentehuis gegaan waar het niet zo druk was voor de jaarlijkse Aubade en daar werden de gedecoreerde nogmaals in het zonnetje gezet. 7 dit jaar waarvan ik er 5 kende.



We hebben in Etten - Leur twee gildes. Eentje in Etten en eentje op de Leur.
Om het jaar is er een van de gildes bij. Dit jaar het Sint Hubertusgilde van de Leur. Een Vendelgroet hoort er dan ook bij.
Ook hier ben ik op een moment weggegaan. Toch te veel mensen om me heen. Hopelijk komt er een tijd dat ik dit weer rustig en op mijn gemak aan kan. Ooit.....
Wat een dag....
Na gisterenmiddag lekker samen op een terrasje van het zonnetje te hebben genoten, daarna lekker te hebben gegeten had ik na lange tijd weer eens een lekker gevoel. Een gevoel van genieten wat ik door alles lang niet heb gevoeld.
Heerlijk was dat en we hebben er samen ook lekker van nagenoten..
Op zulke momenten vergeet ik even dat het eigenlijk nog lang niet goed gaat met me. Dat ik nog aan het worstelen ben om die giga paniekaanval van vorig jaar te verwerken en er 100% uit te komen.
Het is heftig heel heftig. Maar het gaat met pieken en dalen.
Maar gisteren was het even genieten na een lange koude winter.

Maar als zo vaak betaal ik daar de nacht en soms de andere dag de tol voor.
Vannacht veel herbelevingen gehad en veel wakker geweest. Uitputtend die nachten.
Vanmorgen mijn bed uitgekomen met een rotgevoel. Zo'n gevoel dat het je dat niet zal worden.
Toch naar mijn dagbesteding gegaan want meestal als ik bezig ben gaat dat gevoel wel over.
Tja dat ging vandaag toch een beetje anders.
Gewoon even naar het toilet gaan en opeens braken de tranen los.



Leek wel een waterval. Toen ik voor mijn gevoel tot rust gekomen was thee gaan pakken. Maar aan mijn ogen en gezicht was wel af te lezen dat het niet goed ging. Mijn activiteitencoach vroeg me of het niet goed ging.
Oeps fout.... nog meer tranen. Hij wilde mijn schat erbij halen die daar op de houtafdeling bezig was maar die kwam net een bak koffie pakken en samen op de gang even gepraat en verteld wat er voor mijn gevoel er was. Overstroming, vol hoofd en even niet eruit kunnen komen.
Extra medicatie ingenomen en dat heeft wel geholpen en de rest van de dag ging het wel. Ook mijn therapeut zijn voice mail in gesproken of hij kon bellen.
Gelukkig was ik net thuis toen hij belde.
Oeps de tranen waren nog niet op.
Zo boos op mezelf en dat mag ik dus niet zijn, van niemand.
Moet compassie hebben met mezelf. De strijd is lang en soms zwaar en dan helpt boosheid niet echt.
Nu doodmoe en dus zo naar bed.
Gelukkig heb ik altijd Ruud aan mijn zij maar ook hij kan vaak niets doen.
Het is iets waar ik zelf doorheen wil worstelen en zo op het punt kom dat ik leer omgaan met mijn aandoening zoals het zo mooi therapeutisch gezegd wordt.
Hopen dat deze overstroming niet te vaak voor gaat komen.
Het is nu de tweede keer zo heftig en toch schrik ik er iedere keer van.


Dus zo richting bed.
Welterusten allemaal en ik kom er nog wel op terug hoe het allemaal precies zit. Het verleden zit me dwars, in combinatie met het heden gaat dat niet altijd goed.
Wat wel fijn is om te weten dat er altijd daar de liefde is van Ruud.
Bijpraten over 2017
Begin van dit jaar beloofde ik mezelf om iedere maand wat op mijn weblog te schrijven. Is niet echt veel van terecht gekomen. Niet verder dan de aankondiging dat we opa en oma zouden worden. Het is in alle opzichten een crazy jaar geweest. Heb er zelfs over nagedacht om mijn lidmaatschap en mijn weblog op te zeggen maar mijn grote liefde heeft dat tegengehouden... En misschien maar goed ook.
Ook al is het door omstandigheden een Marco loos jaar geworden is er toch veel gebeurd.

Het allermooiste geschenk wat je op deze aarde kan krijgen hebben we gehad op 18 juli 2017. Een pracht van een kleinzoon met de mooie naam Sem.
Wat kan je je nog meer willen wensen dan dit. Gezond en wel en ondertussen 5 maanden oud. Dit is echt genieten.



Ons prachtige wonder.... Dit is zoiets speciaals We zijn een trotse opa en oma.

In juni is Ruud 60 jaar geworden. (ja ik weet het hoort hier eigenlijk voor, maar Sem is toch wel het allermooiste en belangrijkste gebeurtenis van dit jaar)
Maar manlief wilde het niet vieren, was maar niets 60 jaar worden. Pech hebben gevierd zou het worden. Thuis met een intiem groepje familie en vrienden gevierd.
Maar op op het 'werk', de plek waar we uren doorbrengen van de week als dagbesteding en waar we genieten die hadden het niet ongemerkt voorbij laten gaan. ( de taartjes met 60 waren van het feestje thuis)

De brandweerhelm hebben we gemaakt bij keramiek. Was nog een hele toer. Normaal komt hij nooit bij de keramiek binnen (Ruud zit zelf bij de houtbewerking) en nu iedere keer.  Grrrrr..... Maar gelukkig had hij niets in de gaten gehad.
Even door op de dagbesteding. Het is een heerlijk afleiding als je anders alle dagen alleen maar tussen vier muren zit en je nu nuttig kan maken voor andere.

Vanaf maart/april ben ik bezig geweest met het afwerken en schilderen van kerstgroepen. (eerlijk gezegd ben ik het na zoveel maanden zat om dat te doen. Gelukkig is kerst voorbij en hebben we er verschillende kunnen verkopen) Tussendoor heb ik onder andere deze schaal gemaakt, was een hele uitdaging om die te krijgen zoals ik wilde, maar het is me gelukt. Ook een geboortebord voor Sem heb ik nog gemaakt.
Nu gaan we kijken naar de dingen voor het voorjaar en pasen... :p

Begin september gaan we met het koor waar we allebei in zingen altijd naar Beauraing. Daar is dan een vierdaagse bedevaart aan de gang. Wij gaan daar dan met een groep van het koor naar toe om de viering en het lof te zingen en de mensen die daar aanwezig zijn vanuit ons bisdom een extra te geven op deze dag.


Beauraing is de bedevaartplaats waar Maria met het gouden hart is verschenen aan 7 kinderen. We laten na deze dag altijd weer hele gelukkige mensen achter die hebben genoten en dankbaar zijn dat we er waren.

Na 10 jaar geen vakantie te hebben gehad hebben we dit jaar besloten om toch maar eens in eigen land op vakantie te gaan. Eind september/begin oktober zijn we twee weken naar het mooie Drenthe geweest. Helaas was het weer wat minder, maar we hebben de dingen kunnen doen die we wilde en waren er even uit wat heel erg hard nodig was.

Zelfs onze Bo hebben we meegenomen en die heeft de vakantie van zijn leven gehad, heeft 2 weken bij ons op bed geslapen wat hij thuis niet kan en mag.......

Een avondje efteling.
Omdat Ruud is aangesloten bij het Rode kruis kregen we een uitnodiging om een avond, na sluitingstijd, naar de efteling te komen en daar met vele mensen te genieten van al het moois wat er is. We waren er al lang niet meer geweest, dus we zijn gegaan. Helaas vond Onze lieve Heer het noodzakelijk heel wat regen naar beneden te laten komen. Maar dat maakte het plezier er niet minder om.


Heb niet zoveel foto's gemaakt. Heb genoten en dat was even heel belangrijk.

Verder is het een jaar geweest van leven en overleven.
Begin mei werdt er bij mij een Burn-out geconstateerd. Niet zomaar eentje maar een flinke. Veel vrijwilligerswerk wat ik deed heb ik moeten stoppen omdat het echt niet meer ging. De energie was op en had alle tijd nodig om mezelf op de been te houden. Tot nu toe aardig gelukt met zijn ups en downs en de nodige hulp. Nu is het zover dat ik door de medische mallemolen ga omdat waarschijnlijk alle stress, depressie en angst gezorgd hebben voor lichamelijke klachten. Nog een paar onderzoeken en dan hopen we meer te weten. De psych gaat er vanuit dat waarschijnljk de werking van mijn bijnierschors is verstoord die zorgt voor de aanmaak van voldoende hormonen. 8 januari 2018 het laatste onderzoek en een week later alle uitslagen. Gelukkig weet ik er al een paar en die waren goed op de bijnierschors na die was laag dus gaan ze nog een extra onderzoek doen.

Eind augustus is mijn lieverd begonnen met clusterhoofdpijn en deze periode heeft heel erg lang geduurd. Helaas ook in onze vakantie had hij zijn aanvallen hiervan. Het zijn helse en slapeloze nachten geweest de afgelopen maanden. Gelukkig is de periode net voorbij en zijn we aan het proberen bij te komen. Maar het een is nog niet over of het ander komt. Nu heeft hij Ischias. Pijnlijk en kan langdurig aanhouden.

Dit zijn maar twee dingen uit het rijtje ellende van het afgelopen jaar.
We hebben het gered samen, met hulp van lieve mensen bij en om ons heen. Die steun hebben we hard nodig gehad om niet op te geven. (gelukkig staat het woord opgeven niet in ons woordenboek)

We bikkelen zo door het nieuwe jaar in.
En gaan voor een beter en mooier jaar dan wat 2017 voor ons is geweest.
Een lange log en niet eens alles omschreven........

Opa en Oma!!!!!
Rond Sinterklaas kregen we allebei de chocolade letter O.... ehhh de O.. eerder de R en de M verwacht. Totdat we het volgende kaartje opende:

Oeps, dikke laag kippenvel... zou het echt zijn wat ik dacht???


en ja hoor het is zo: We worden Opa en Oma. Wauw, ehh te gek, super, trots, emoties, allerlei gevoelens gingen door ons heen. Dit is zooooo super.
Omdat het nog heel vroeg was mochten we het nog niet vertellen.
Het had allerlei redenen dat de ouders het nu al wisten.
Ze gingen tijdelijk bij haar ouders in omdat ze tussen twee huizen in zitten en omdat ze mee doet met moeders voor moeders konden ze niet meer zwijgen. Dus al heel vroeg wisten we dat ze zwanger waren.
Maar nu.... nu mogen we het vertellen.
Ow wat zijn we trots, blij, super blij..

Gelukkig nieuwjaar


2016 - wat een jaar!
Wat een jaar hebben we achter de rug.
Een hele emotionele rollercoaster in alle opzichten.
We begonnen het jaar met een glimlach, maar al gauw was die verdwenen.
En was de eerste maand nog niet eens voorbij.
Daarna is het een jaar geworden van een strijd.
Machteloosheid, verdriet, pijn (zowel lichamelijk als geestelijk), het eeuwigdurende gevecht tegen de flashbacks en nachthengsten van het verleden. Gelukkig is daar dan altijd mijn grote liefde Ruud die er altijd voor mij is en andersom ook want ook hij heeft een strijd te gaan. Die me steunt zoveel als mogelijk is.  We hebben altijd gezegd: we zijn elkaars geliefde en niet elkaars therapeut... en dat houden we zo. Dit jaar hebben we dat nogmaals extra bevestigd. 
Gelukkig heb ik een geweldig iemand getroffen waar ik ook het afgelopen jaar veelvuldig bij terecht kon. Waar ik mijn tranen kon laten gaan, mijn onmacht en pijn mocht en kon laten zien. Een kwestie van wederzijds vertrouwen. 
Zo zijn we mensen kwijt geraakt het afgelopen jaar wat ons nog steeds heel veel pijn en verdriet doet. Maar daar tegenover hebben we geweldige liefdevolle vrienden erbij gekregen.

Maar we hebben ook een paar mooie momenten gehad het afgelopen jaar.
Door toedoen van een hele lieve vriendin werd het ons mogelijk gemaakt om Marco weer eens live te mogen zien zingen. Samen naar het Ziggodome.. geweldig en wat hebben we genoten.

Wat een heerlijk concert was dit. Eindelijk na lange tijd weer eens een concert bijgewoond.
Toen gingen we op weg naar de mooie dag van mijn jongste zoon en schoondochter.
Op 1 juli hebben zij ja tegen elkaar gezegd.
Ook al wonen ze al 8 jaar samen, toch was daar even een slikmoment (meerdere die dag) toen ze Ja zeiden tegen elkaar.

Een prachtige dag met een pracht van een paar.


Ondertussen had ik een therapie voor mijn bekkenbodem, helaas heb ik die weer moeten stoppen omdat mijn conversiestoornis weer actief werd. Wegrakingen op de gekste momenten en me niet meer veilig voelen uit angst dat het me zou gebeuren als ik buiten zou lopen of rijden.


Vlak voor de zomer zijn we begonnen aan de voorbereidingen van ons eigen kerkelijk huwelijk.
27-10-2016. De dag dat we wettelijk 10 jaar een paar waren zouden we ook kerkelijk ons huwelijk laten sluiten. Wat keken we er naar uit. En wat was de weg naar die dag mooi. Op sommige momenten zwaar (vooral al het papierwerk) maar het zou worden zoals wij het wilde. Mooi, sfeervol, intiem en met dierbare mensen om ons heen.
Lang naar uitgekeken, maar opeens was het ook weer voorbij..

Een voor ons alzeggende foto. De verbondenheid tussen ons en God.
Wat genieten we nog steeds na van deze superdag.
We halen daar de kracht uit om deze maand door te komen die in vele opzichten voor ons beide zwaar is. Om diverse redenen hebben we het lastig en ben ik erg emotioneel.

De laatste weken vond ik het ook nodig om geregeld even te vallen. Niet handig, want mijn lijf doet al zo zeer en met deze gevolgen erbij nog meer.. Fysio was er ook niet echt blij mee... Ach weet hij waarvoor hij werkt. Alleen ik voel het nog steeds en dat zal, gezien hoe mijn lichaam in elkaar zit ook nog wel even duren.

De kerstweken waren druk. Een kerstconcert met ons koor. In samenwerking met het Princehage's mannenkoor en Close2Vida. Een groot succes en zeker voor herhaling vatbaar. Kerstavond en eerste kerstdag hebben we ook gezongen. Kerstavond met orkest. Klonk goed en de dirigent en wij allen waren tevreden.
De dagen daarna rustig aan gedaan. Ruud is afgelopen dagen nog de deuren en kozijnen aan het schuren geweest.. oeps ging met opruimen door zijn rug dus nog niet alles klaar. Straks weer een heel jaar voor de boeg om verder daarmee te gaan.

We hebben nu de laatste dag van het jaar.
Het jaar begon ik met een glimlach en eindig ik met een traan... Zoveel wat er in mijn hoofd omgaat. Mensen en dingen die we, soms noodgedwongen, hebben losgelaten. Nog niet zo sterk als ik zou willen zijn. Maar er komt een nieuw jaar. 365 dagen om dat te bereiken wat ik zo graag wil. Rust in mijn hoofd, minder of geen nachthengsten meer en samen met mijn mannetje genieten van de mooie momenten die 2017 ons geeft en gaat geven. (en daar kom ik vast en zeker in 2017 op terug)

Nu de laatste uren weg laten tikken van 2016. Samen zijn. Want we laten ons Bo niet alleen op deze avond

Dat weet je als je huisdieren neemt dat er dagen zijn dat je ze niet alleen kan laten en zou ook geen rustig moment hebben. Tot nu toe doet hij het nog goed en is nog rustig. En reageert niet echt op de knallen die hier al uren rond je oren vliegen. (Kan de invloed zijn van de antibiotica die hij nu slikt, alhoewel hij vorig jaar ook vrij rustig was)

Lieve mensen doe voorzichtig met vuurwerk. Denk aan jezelf, de omstanders en aan onze huisdieren.

Een hele fijne jaarwisseling en een goed 2017


 
10 jaar getrouwd en kerkelijk huwelijk
Vandaag is het 10 jaar geleden dat wij Ja tegen elkaar zeiden voor de wet

We kijken daar nog steeds met vreugde op terug.
Dat was ook de dag dat mijn grote liefde een lied voor mij zong van Marco en als Marco

In de afgelopen 10 jaar hebben we veel meegemaakt en daardoor is onze liefde voor elkaar alleen maar sterker geworden.
2 jaar geleden heeft Ruud besloten om ook bij de katholieke kerk te willen hoor en heeft zich met pasen 2015 laten dopen (en bij volwassenen krijg je dan ook gelijk je vormsel en je eerste communie)
Daarvoor hadden we al besloten dat als Ruud ooit zover zou komen en hij ook bij de kerk wilde horen door zich te laten dopen, we dan ook voor de kerk zouden trouwen.
Ik vond 27 oktober 2016 daarvoor een mooie datum.
Waarom, omdat het dan precies 10 jaar geleden is dat we Ja hebben gezegd tegen elkaar.
Na een mooie en bijzondere periode van voorbereiding en organiseren is het vandaag zover.
Op het moment dat dit logje online komt staan wij samen met de mensen die wij liefhebben in de kerk.
We kijken er naar uit. Nogmaals onze liefde voor elkaar mogen bevestigen voor God en naar elkaar toe.
Een bijzondere dag, een bijzonder moment, een moment van liefde en geloof.

Er zullen vast foto's volgen.....
Wij gaan er van genieten, zijn aan het genieten..
tweemaal afscheid nemen en herdenken
Wat een weken hebben we achter de rug.
Afgelopen 14 dagen 2x afscheid nemen en vandaag de herdenkingsdag van een van mijn kindjes.
Pffff ik ben er even helemaal klaar mee.
En dan ondertussen nog wat triggers met mijn verleden waardoor ik last heb van mijn conversiestoornis en soms mijn eigen veilige ruimte thuis ontvlucht om rust te hebben. Ik spreek hierbij in raadsel, ik weet het.
Maar door mijn verleden (waar ik met het moeilijkste en het confronterenste bezig ben met verwerken) ben ik erg overgevoelig voor prikkels.
Nieuwe buren, erg gezellig een echtpaar alleen. Door omstandigheden tijdelijk (tot ze een eigen huis heeft) dochter en twee kleine kinderen in huis. Helemaal niet erg. Heel normaal dat je je dochter opvangt met haar kinderen als ze geen onderdak heeft. Alleen het harde gegil van de kinderen triggert mij heel erg. In mijn hoofd hoor ik nu de kinderen gillen die ik hoorde en zag tijdens mijn misbruik periode. Niet zo leuk. Mijn rugzak is al vol, dus doe het er maar bij. Komt wel weer goed.
Maar in combi met het begin is het veel.
Anderhalve week geleden afscheid genomen van een dierbare vriend, collega koorzanger en pracht van een man van 69 jaar. We wisten al jaren dat hij een broze gezondheid had, maar iedere keer ging het toch weer goed. Tot die ene middag dat zijn  hart er mee stopte en niet meer op gang te krijgen was. Lieve Paul, we missen je. Rust in Vrede.

Zoals vele van jullie in het nieuws gehoord zullen hebben over de agent die is doodgeschoten op Bonaire, kwam dat bij ons wel erg dichtbij,. Heb hem al heel jong leren kennen als vriend en partner van mijn vroegere buurmeisje en oppas. Tjeetje wat een klap. Wat kan je doen om haar en haar ouders en zussen te steunen. Er zijn....
Dus zijn wij gisteren naar zijn crematie geweest. Pfff... heftig. Een uitvaart met korpseer.

Flinke mannen en vrouwen stuk zien zijn om het verlies van een collega en vriend. En zijn lieve vrouw, zo jong weduwe door een afschuwelijke moordpartij. We hopen dat ze de daders te pakken krijgen en ze hun gepaste straf krijgen. Het was druk, veel mensen die hem de laatste eer kwamen brengen en er waren als steun voor de familie.

En dan vandaag:

Een herdenkingsdag van een van mijn lieve engeltjes.
Nadat ik naar de kerk was geweest door naar de begraafplaats en bij het herdenkingsmonumentje een kaarsje weggezet voor mijn lieve vlindermeisje.
Ondertussen doodmoe, en mijn emoties zitten vast.
Voel me opgesloten in mezelf. Hopelijk helpt het gesprek wat ik van de week heb om mijn emoties los te krijgen en weer wat gevoel van ruimte te krijgen.

Wil zo graag vooruit kijken naar de mooie dingen die er nog aankomen.
Maar eerst rust en ruimte zien te krijgen om daar van te genieten.
"Vandaag is rood
gewoon weer liefde tussen jou en mij"