Welkomsttekst
Lieve allemaal,

Welkom op mijn weblogje.
Wil jullie hier dingen laten zien en
lezen van en over mijn leven.
Lees gezellig mee en kijk
rond op mijn weblogje.
Hoop dat jullie een berichtje achter laten.
Profiel
Naam: Marlies Pruyssers
Leeftijd: 58 jaar
Uitgebreid profiel
Weblog van de week !!!
Klokje
Nieuws van Marco
Ik kijk uit naar de Borsato Bingo en Fanclubdag. Zie ik jou daar? Groetjes, Marco
Nieuws van MarLies
Probeer de vrijheid te ervaren die als basis wortelt in jezelf.
Foto album
Bezoekers
Op dit moment zijn er 2 Zonnebloemen ;
en 2 gast Zonnebloemen .
Mijn laatste reacties
Zoeken
E-mail alert
Volg me op Twitter
MarLies Gastenboek

Soms wil je wat zeggen
Je woorden ergens neerleggen
Je bladert het logje door
Maar die woorden, daar is het gastenboek voor
Zet hier je woorden neer
Een lach, een traan, veel zeer
Vele dingen zijn goed
Veel mag, niets moet.

Ik hoop jullie woorden hier te mogen lezen.

Liefs
MarLies
Opa en Oma!!!!!
Rond Sinterklaas kregen we allebei de chocolade letter O.... ehhh de O.. eerder de R en de M verwacht. Totdat we het volgende kaartje opende:

Oeps, dikke laag kippenvel... zou het echt zijn wat ik dacht???


en ja hoor het is zo: We worden Opa en Oma. Wauw, ehh te gek, super, trots, emoties, allerlei gevoelens gingen door ons heen. Dit is zooooo super.
Omdat het nog heel vroeg was mochten we het nog niet vertellen.
Het had allerlei redenen dat de ouders het nu al wisten.
Ze gingen tijdelijk bij haar ouders in omdat ze tussen twee huizen in zitten en omdat ze mee doet met moeders voor moeders konden ze niet meer zwijgen. Dus al heel vroeg wisten we dat ze zwanger waren.
Maar nu.... nu mogen we het vertellen.
Ow wat zijn we trots, blij, super blij..

Gelukkig nieuwjaar


2016 - wat een jaar!
Wat een jaar hebben we achter de rug.
Een hele emotionele rollercoaster in alle opzichten.
We begonnen het jaar met een glimlach, maar al gauw was die verdwenen.
En was de eerste maand nog niet eens voorbij.
Daarna is het een jaar geworden van een strijd.
Machteloosheid, verdriet, pijn (zowel lichamelijk als geestelijk), het eeuwigdurende gevecht tegen de flashbacks en nachthengsten van het verleden. Gelukkig is daar dan altijd mijn grote liefde Ruud die er altijd voor mij is en andersom ook want ook hij heeft een strijd te gaan. Die me steunt zoveel als mogelijk is.  We hebben altijd gezegd: we zijn elkaars geliefde en niet elkaars therapeut... en dat houden we zo. Dit jaar hebben we dat nogmaals extra bevestigd. 
Gelukkig heb ik een geweldig iemand getroffen waar ik ook het afgelopen jaar veelvuldig bij terecht kon. Waar ik mijn tranen kon laten gaan, mijn onmacht en pijn mocht en kon laten zien. Een kwestie van wederzijds vertrouwen. 
Zo zijn we mensen kwijt geraakt het afgelopen jaar wat ons nog steeds heel veel pijn en verdriet doet. Maar daar tegenover hebben we geweldige liefdevolle vrienden erbij gekregen.

Maar we hebben ook een paar mooie momenten gehad het afgelopen jaar.
Door toedoen van een hele lieve vriendin werd het ons mogelijk gemaakt om Marco weer eens live te mogen zien zingen. Samen naar het Ziggodome.. geweldig en wat hebben we genoten.

Wat een heerlijk concert was dit. Eindelijk na lange tijd weer eens een concert bijgewoond.
Toen gingen we op weg naar de mooie dag van mijn jongste zoon en schoondochter.
Op 1 juli hebben zij ja tegen elkaar gezegd.
Ook al wonen ze al 8 jaar samen, toch was daar even een slikmoment (meerdere die dag) toen ze Ja zeiden tegen elkaar.

Een prachtige dag met een pracht van een paar.


Ondertussen had ik een therapie voor mijn bekkenbodem, helaas heb ik die weer moeten stoppen omdat mijn conversiestoornis weer actief werd. Wegrakingen op de gekste momenten en me niet meer veilig voelen uit angst dat het me zou gebeuren als ik buiten zou lopen of rijden.


Vlak voor de zomer zijn we begonnen aan de voorbereidingen van ons eigen kerkelijk huwelijk.
27-10-2016. De dag dat we wettelijk 10 jaar een paar waren zouden we ook kerkelijk ons huwelijk laten sluiten. Wat keken we er naar uit. En wat was de weg naar die dag mooi. Op sommige momenten zwaar (vooral al het papierwerk) maar het zou worden zoals wij het wilde. Mooi, sfeervol, intiem en met dierbare mensen om ons heen.
Lang naar uitgekeken, maar opeens was het ook weer voorbij..

Een voor ons alzeggende foto. De verbondenheid tussen ons en God.
Wat genieten we nog steeds na van deze superdag.
We halen daar de kracht uit om deze maand door te komen die in vele opzichten voor ons beide zwaar is. Om diverse redenen hebben we het lastig en ben ik erg emotioneel.

De laatste weken vond ik het ook nodig om geregeld even te vallen. Niet handig, want mijn lijf doet al zo zeer en met deze gevolgen erbij nog meer.. Fysio was er ook niet echt blij mee... Ach weet hij waarvoor hij werkt. Alleen ik voel het nog steeds en dat zal, gezien hoe mijn lichaam in elkaar zit ook nog wel even duren.

De kerstweken waren druk. Een kerstconcert met ons koor. In samenwerking met het Princehage's mannenkoor en Close2Vida. Een groot succes en zeker voor herhaling vatbaar. Kerstavond en eerste kerstdag hebben we ook gezongen. Kerstavond met orkest. Klonk goed en de dirigent en wij allen waren tevreden.
De dagen daarna rustig aan gedaan. Ruud is afgelopen dagen nog de deuren en kozijnen aan het schuren geweest.. oeps ging met opruimen door zijn rug dus nog niet alles klaar. Straks weer een heel jaar voor de boeg om verder daarmee te gaan.

We hebben nu de laatste dag van het jaar.
Het jaar begon ik met een glimlach en eindig ik met een traan... Zoveel wat er in mijn hoofd omgaat. Mensen en dingen die we, soms noodgedwongen, hebben losgelaten. Nog niet zo sterk als ik zou willen zijn. Maar er komt een nieuw jaar. 365 dagen om dat te bereiken wat ik zo graag wil. Rust in mijn hoofd, minder of geen nachthengsten meer en samen met mijn mannetje genieten van de mooie momenten die 2017 ons geeft en gaat geven. (en daar kom ik vast en zeker in 2017 op terug)

Nu de laatste uren weg laten tikken van 2016. Samen zijn. Want we laten ons Bo niet alleen op deze avond

Dat weet je als je huisdieren neemt dat er dagen zijn dat je ze niet alleen kan laten en zou ook geen rustig moment hebben. Tot nu toe doet hij het nog goed en is nog rustig. En reageert niet echt op de knallen die hier al uren rond je oren vliegen. (Kan de invloed zijn van de antibiotica die hij nu slikt, alhoewel hij vorig jaar ook vrij rustig was)

Lieve mensen doe voorzichtig met vuurwerk. Denk aan jezelf, de omstanders en aan onze huisdieren.

Een hele fijne jaarwisseling en een goed 2017


 
10 jaar getrouwd en kerkelijk huwelijk
Vandaag is het 10 jaar geleden dat wij Ja tegen elkaar zeiden voor de wet

We kijken daar nog steeds met vreugde op terug.
Dat was ook de dag dat mijn grote liefde een lied voor mij zong van Marco en als Marco

In de afgelopen 10 jaar hebben we veel meegemaakt en daardoor is onze liefde voor elkaar alleen maar sterker geworden.
2 jaar geleden heeft Ruud besloten om ook bij de katholieke kerk te willen hoor en heeft zich met pasen 2015 laten dopen (en bij volwassenen krijg je dan ook gelijk je vormsel en je eerste communie)
Daarvoor hadden we al besloten dat als Ruud ooit zover zou komen en hij ook bij de kerk wilde horen door zich te laten dopen, we dan ook voor de kerk zouden trouwen.
Ik vond 27 oktober 2016 daarvoor een mooie datum.
Waarom, omdat het dan precies 10 jaar geleden is dat we Ja hebben gezegd tegen elkaar.
Na een mooie en bijzondere periode van voorbereiding en organiseren is het vandaag zover.
Op het moment dat dit logje online komt staan wij samen met de mensen die wij liefhebben in de kerk.
We kijken er naar uit. Nogmaals onze liefde voor elkaar mogen bevestigen voor God en naar elkaar toe.
Een bijzondere dag, een bijzonder moment, een moment van liefde en geloof.

Er zullen vast foto's volgen.....
Wij gaan er van genieten, zijn aan het genieten..
tweemaal afscheid nemen en herdenken
Wat een weken hebben we achter de rug.
Afgelopen 14 dagen 2x afscheid nemen en vandaag de herdenkingsdag van een van mijn kindjes.
Pffff ik ben er even helemaal klaar mee.
En dan ondertussen nog wat triggers met mijn verleden waardoor ik last heb van mijn conversiestoornis en soms mijn eigen veilige ruimte thuis ontvlucht om rust te hebben. Ik spreek hierbij in raadsel, ik weet het.
Maar door mijn verleden (waar ik met het moeilijkste en het confronterenste bezig ben met verwerken) ben ik erg overgevoelig voor prikkels.
Nieuwe buren, erg gezellig een echtpaar alleen. Door omstandigheden tijdelijk (tot ze een eigen huis heeft) dochter en twee kleine kinderen in huis. Helemaal niet erg. Heel normaal dat je je dochter opvangt met haar kinderen als ze geen onderdak heeft. Alleen het harde gegil van de kinderen triggert mij heel erg. In mijn hoofd hoor ik nu de kinderen gillen die ik hoorde en zag tijdens mijn misbruik periode. Niet zo leuk. Mijn rugzak is al vol, dus doe het er maar bij. Komt wel weer goed.
Maar in combi met het begin is het veel.
Anderhalve week geleden afscheid genomen van een dierbare vriend, collega koorzanger en pracht van een man van 69 jaar. We wisten al jaren dat hij een broze gezondheid had, maar iedere keer ging het toch weer goed. Tot die ene middag dat zijn  hart er mee stopte en niet meer op gang te krijgen was. Lieve Paul, we missen je. Rust in Vrede.

Zoals vele van jullie in het nieuws gehoord zullen hebben over de agent die is doodgeschoten op Bonaire, kwam dat bij ons wel erg dichtbij,. Heb hem al heel jong leren kennen als vriend en partner van mijn vroegere buurmeisje en oppas. Tjeetje wat een klap. Wat kan je doen om haar en haar ouders en zussen te steunen. Er zijn....
Dus zijn wij gisteren naar zijn crematie geweest. Pfff... heftig. Een uitvaart met korpseer.

Flinke mannen en vrouwen stuk zien zijn om het verlies van een collega en vriend. En zijn lieve vrouw, zo jong weduwe door een afschuwelijke moordpartij. We hopen dat ze de daders te pakken krijgen en ze hun gepaste straf krijgen. Het was druk, veel mensen die hem de laatste eer kwamen brengen en er waren als steun voor de familie.

En dan vandaag:

Een herdenkingsdag van een van mijn lieve engeltjes.
Nadat ik naar de kerk was geweest door naar de begraafplaats en bij het herdenkingsmonumentje een kaarsje weggezet voor mijn lieve vlindermeisje.
Ondertussen doodmoe, en mijn emoties zitten vast.
Voel me opgesloten in mezelf. Hopelijk helpt het gesprek wat ik van de week heb om mijn emoties los te krijgen en weer wat gevoel van ruimte te krijgen.

Wil zo graag vooruit kijken naar de mooie dingen die er nog aankomen.
Maar eerst rust en ruimte zien te krijgen om daar van te genieten.
Afscheid TSO
Vanmorgen heb ik na 6 1/2 jaar afscheid genomen van de TSO (Tussenschoolse opvang). door allerlei omstandigheden, en vooral  mijn gezondheid heb ik moeten besluiten ermee te stoppen. Het ging niet meer.
Hoe jammer ik dit ook vind. Heb het al die jaren ontzettend naar mijn zin gehad.

Maar het is op... dus nu het definitieve afscheid gehad.
Was een hele gezellige morgen. Iedereen had wat lekkers gemaakt voor bij de koffie/thee. Heerlijk even bijgeklets met mijn lieve collega's die er waren.
Heb een pracht van een cadeau gehad

Allemaal leuke dingen die precies mijn smaak zijn.
Zelf had ik voor mijn collega's ook wat gemaakt
Heb het gehouden bij mijn lievelingsbloemen

Zonnebloemen in de vorm van een sleutelbloemen..
Thuis toch wel even een  weggepinkt
Dank je wel lieve collega's voor de mooie en gezellige ochtend en de leuke jaren.
 
Weer eens een logje
Al een tijd heb ik niet gelogd.
Maar ja waar log je over als het niet echt lekker gaat.
Probeer het positief te houden, maar het blijft knokken.
De zorgen om mijn zusje die ziek is en waar het maar niet beter wil gaan.
Gelukkig gaat het met Annick een stuk beter. Niet dat ze beter is, en waarschijnlijk ook niet 100% beter zal worden. Maar sinds ze na de vakantie naar een andere school is gegaan. Geen therapie meer heeft (alleen als het noodzakelijk is en de afspraak met de pijnarts in het Sophia) zien we langzaam de "oude" Annick weer terugkomen. Alhoewel er ook momenten zijn dat we zien dat alles wat ze heeft meegemaakt heel erg diep zit en er geregeld dingen uitkomen waarvan we denken. ... Ach meiske toch.... sund.. Ze heeft emotioneel zo'n klap gehad dat ze in veel dingen is teruggeworpen en er weer bovenop moet klimmen. Gelukkig heeft ze een leuke klas, lieve vriendinnen en spreekt ze weer af. En dat is heel lang geleden.

In mijn vorige logje schreef ik dat Ruud in zijn periode van clusterhoofdpijn zat. Na het afbouwen van zijn medicijnen is hij ongeveer drie weken vrij geweest van zijn hoofdpijn en sinds een goede week is het weer clusterhoofdpijn. Weer zuurstof en medicatie. Zo vlug hebben we de periodes nog niet op elkaar gehad :'( Zo erg om je man zoveel pijn te zien lijden. Hopen maar weer dat de medicijnen gauw aanslaan en zijn aanvallen minder worden. En dat hij na het afbouwen een langere periode zonder aanvallen zit.Want anders gaan we toch een probleem krijgen wat betreft de medicatie die zijn aanvallen onderdrukken. Die mag hij alleen gebruiken tijdens de periodes van clusterhoofdpijn en zo min mogelijk...... pffff
En dan zijn darmen. Ook de second opinion in Rotterdam heeft niets opgeleverd en de laatste medicijnen die ze konden geven doen tot op heden niets. 

En ja dan ik. Het is druk in mijn hoofd. De zorgen om de mensen waar ik ontzettend veel van hou. Maar ook voor mezelf. De nachten zijn een regelrechte ramp. Het wakker worden in de nacht heeft geen werking dat mijn nachtmerries stoppen, ze gaan gewoon vrolijk verder als ik weer ga slapen. Want dat is nu mooi uit te proberen nu ik voor Ruud in de nacht wakker ben. Muziek op de achtergrond helpt ook niet. Dus ja het zal een kwestie worden van mee leren omgaan.
Er is veel onrust en emotioneel ben ik echt een jankkip. Voel me heel gauw schuldig als er dingen verkeerd gaan (en dan niet eens door iets wat ik gedaan heb) maar heb dan het gevoel dat ik gefaald heb.
Zal een voorbeeldje geven. Afgelopen weekend waren we met 28 kinderen vanuit onze parochie naar de vormseldag in BOZ. Dat is een jaarlijks terugkerende dag waar vele vormelingen elkaar ontmoeten en de vormheren. Ook wij als volwassenen hebben vaak veel aan zo'n dag.
Alleen hadden we er dit jaar 4 bij die een "beetje" (en dan zeg ik het voorzichtig) vervelend waren. Echt de hele dag. Zelfs zo erg dat ze door begeleiders van andere groepen werden gewaarschuwd. Ook zijn ze uit workshops gezet omdat ze niet wilde luisteren (helaas zijn ze boven gebleven en niet naar beneden gekomen anders had ik hun ouders gebeld en hadden ze naar huis gemogen) aan het eind van de dag zat ik er zo emotioneel doorheen dat ik zowat stikte in mijn eigen tranen en me echt van alles de schuld aan het geven was. Pff gelukkig ben ik goed opgevangen door onze pastoraal werkster waar ik tijdens het lopen van het ene punt naar het andere mee heb lopen praten. En wat kunnen medicijnen dan ook wonderen doen... gewoon wat extra innemen.
Ik zat ook nog met de gesprekken die ik de dag daarvoor had gehad in het bariatisch centrum. Doordat het psychisch niet zo goed gaat heb ik last van emotie eten waardoor ik weer aankom en wat ik niet wil en waar ik erg boos over ben tegenover mezelf. Ik moet me er nu bij neerleggen dat het zo is en we zijn zoekende voor een goede therapie die me daarbij kan helpen.
Morgen bellen voor een intake, maar eerst uitzoeken of ik het wel helemaal vergoed krijg. Want anders heb ik daar weer een probleem.
En zo stapelen dingen zich op.

De tussenschoolse opvang, wat ik al jaren doe en zo leuk altijd heb gevonden.. pff wat een sfeer onder de vrijwilligers. Ik ben er nu 5 minuten voor de bel gaat en ben gelijk weg als de kinderen weer beginnen. Puur om mezelf te beschermen. Maar het is gewoon voor het zotte dat het zo moet.
Maar we kijken het aan tot de herfstvakantie en daarna zien we verder.
Met de kinderen vind ik het zo leuk, zou het zo zonde vinden om het te stoppen om de reden dat de volwassenen niet op een normale manier met elkaar om kunnen gaan. Er is al van alles geprobeerd maar het lukt niet om de rust in de groep terug te krijgen.
Jammer.

Maar we geven niet op. We gaan door en doen leuke dingen.
Ben aan het haken voor 5 december. Heb al 1 kussen af met Feyenoord logo (oeps mijn man niet blij Feyenoord in huis :p) en nu ben ik bezig met een minionsjaal en daarna nog een kussen met een paardenhoofd erop.
Tussendoor probeer ik nog wat kerstdingetjes te haken voor mezelf en ben nog aan het verzinnen over de kerstkaarten.... Nog geen idee wat dan gaat worden dit jaar..
En zo houden we ons toch bezig en heb ik afleiding van de dingen die in mijn hoofd spoken en in mijn lijf zitten.
Jammer genoeg leer je in moeilijke tijden je "echte" vrienden kennen. En dat zijn er dan helaas niet veel.

Door dit alles reageer ik ook niet veel bij anderen. Sorry daarvoor. Niet dat ik geen belangstelling heb, maar de energie is niet zo groot



 
Bijkletslogje
Had ik een heel logje getypt. Klik ik opslaan in concepten...... weg logje.:o

Dus maar opnieuw beginnen.
Was daarnet bij de fysiotherapeut en die heeft mijn nek even onder handen genomen. Was wel nodig na zijn 3 weken vakantie. Hoop nu dat de hoofdpijn wat minder zal worden.

Hier in het zuiden zijn we op de helft van de vakantie. We zijn net aan de vierde week begonnen. Nog steeds heb ik niet echt mijn draai gevonden. Alles ligt stil en ik voel me verloren en verlaten. Is niet zo maar ja voelt wel zo voor mij. 

Afgelopen weken druk gehad met naar Annick gaan in het Rijndam. Wat een respect heb ik voor haar. Heb een dag meegelopen met haar therapieën. Pfff ongelooflijk zwaar en pijnlijk en ze bikkelt naar door.  We weten dat ze niet beter zal worden maar toch heeft ze daar  wel geleerd om toch dingen met haar zieke handje te doen. En of ze ooit pijnvrij komt is de grote vraag. Je zal h et maar op je  bordje krijgen als je 10 haar bent.:'(

Nu ben ik op de begraafplaats. Een kaarsje branden voor een van mijn engeltjes waarvan het vandaag de geboortedag is.

Afgelopen week heb ik het monumentje en de stenen helemaal schoon gemaakt. Ergerde me aan de vuile stenen en rotzooi die er lag. Nu ziet het er weer netjes uit.

Mijn nachten zijn een ramp. Eerst al dat Ruud weef last heeft van zijn clusterhoofdpijn dus dat was iedere nacht wakker. Nu is dat gelukkig onder controle met medicijnen.  Zo alleen willen dat er een.medicijn was voor nachtmerries. Ben zooooooo moe. Maar niet zeuren. Door gaan met opgeheven hoofd. Dat Last Ik Wel zakken Als Niemand me ziet.

Nu zo richting de aardbeien boer en dan weer rustig naar huis rijden.
Vanmiddag een slinger afmaken en verder niets denk ik
Heb geen energie meer voor.

Afscheidsweek
We hebben een week van afscheid nemen voor de boeg. Vandaag tijdens de eucharistieviering afscheid nemen van pastor Wim van Reen. Hij is door de bisschop gevraagd om elders te gaan werken. Gelukkig voor ons gaat hij in de buurt gemeentes aan het werk zodat er de kans nog is om hem tegen te komen ergens.

Woensdagmiddag het afscheid van mijn oudste broer Luuk. Hem zullen we niet meer tegenkomen. Dit is een definitief afscheid. Zijn overlijden is nog steeds zo onwerkelijk. Maar helaas het is zo, we kunnen er niet onderuit om dit te aanvaarden. Gisteren de kaart ontvangen en dan zie je hem staan en dan denk je; waarom jij.

Zo niet blij aan het zijn



"Ik kan je niet vertellen
Welke weg je in moet slaan"