Welkomsttekst
Lieve allemaal,

Welkom op mijn weblogje.
Wil jullie hier dingen laten zien en
lezen van en over mijn leven.
Lees gezellig mee en kijk
rond op mijn weblogje.
Hoop dat jullie een berichtje achter laten.
Profiel
Naam: Marlies Pruyssers
Leeftijd: 58 jaar
Uitgebreid profiel
Weblog van de week !!!
Klokje
Nieuws van Marco
Ik kijk uit naar de Borsato Bingo en Fanclubdag. Zie ik jou daar? Groetjes, Marco
Nieuws van MarLies
Probeer de vrijheid te ervaren die als basis wortelt in jezelf.
Foto album
Bezoekers
Op dit moment zijn er 2 Zonnebloemen ;
en 2 gast Zonnebloemen .
Mijn laatste reacties
Zoeken
E-mail alert
Volg me op Twitter
Clusterhoofdpijn en ziekenhuis
Ja helaas blijven we tobben met onze gezondheid.
In mijn vorige logje schreef ik al dat Ruud last heeft van zijn clusterhoofdpijn.
En dat hij bezig was met zijn medicijn opbouw. Tot nu toe zijn de aanvallen nog steeds niet onder controle.
We hebben gisteren de huisarts gebeld of hij nog mocht verhogen en dat kon gelukkig, dat is nu dus even afwachten of dat gaat helpen.
Afgelopen nacht in ieder geval niet. Hij is om 22.00 uur begonnen met een aanval en met tussenposes van 15/30 minuten is dit zo door gegaan tot vannacht 03.00 uur. Toen was het eindelijk over en konden we nog even een poging doen om te slapen. Ook de nacht ervoor had hij 3 aanvallen.... iedere keer weer aan de zuurstof en afwachten tot ze weg zijn.
Dit is een filmpje van een meisje die ook een aanval heeft. Als wij niets zouden doen en Ruud geen medicijnen of zuurstof zou hebben zou hij ook zo liggen.
In de tijd dat hij nog geen zuurstof had kon een aanval makkelijk een uur duren en lag hij ook te draaien en te doen van de pijn. Mede door de zuurstof duren de aanvallen minder lang maar zijn ze niet minder heftig


We hopen nu dat de medicijn opbouw zijn werk gaat doen en de aanvallen worden onderdrukt..... het is afwachten. Voel me zo machteloos, kan niet meer doen dan er zijn en zorgen dat hij zichzelf geen pijn doet.

Vandaag ben ik voor de uitslag van de CT scan naar de neuroloog geweest.
Op de scan was niets te zien... Ja hersenen.... Wauw er is bewezen dat ik hersenen heb 
Heb de scan zelf ook gezien en zag er naar mijn idee goed uit en dat zei de neuroloog ook. Geen afwijkingen en ook de botstructuur zag er netjes uit.
Maar ja wat nu?? De neuroloog kan niets, cardioloog en KNO arts weten het ook niet.
Volgende week is de huisarts terug en dan maar daar eens gaan praten.
Het lijkt me dat het oorsuizen en wegvallen toch ergens vandaan moeten komen. Maar de neuroloog zei al dat er goed kans is dat er geen oorzaak gevonden gaat worden en dat het voor de zoveelste keer een kwestie zal worden mee leren leven.
Ach ja daar bestaat mijn leven al langer uit, dus dit gaat ook lukken.
Maar vragen blijven er wel zitten.

We blijven lachen en PLUK DE DAG


Vervolg operatie...
Gisterenavond 2x een poging gedaan op mijn tablet een logje te schrijven over mijn gezondheid.
Allebei de keren mislukt.
De 1ste keer omdat ik er te lang over gedaan had, was ik weer uitgelogd :o, hadden even visite gehad en had hem op mijn logje laten staan en toen begonnen en wil ik hem opslaan............ weg.. foetsie 
Dus toen maar een tweede poging wagen... was ik bijna klaar... liep mijn tablet vast....
Jullie snappen het al... weg... foetsie mijn logje . Flink balen en toen had ik er even geen zin meer in.
Dus nu maar een nieuwe poging wagen op de computer.
Zou goed moeten gaan... hoop ik..

Al eerder schreef ik dat ik nu ruim 6 weken geleden ben geopereerd aan mijn duim en dat er toen een botje weg is gehaald en met een pees uit mijn onderarm de duim is verstevigd.
6 weken er niets mee mogen en kunnen doen. Af en toe uit mijn brace en mijn pols en andere vingers bewegen.

Afgelopen maandag moest ik op controle, eerst foto's laten maken en daarna door naarde orthopead. Ze liet ons de foto's zien en ik schrok eigenlijk wel van de grote van de pin die erin zat. Van mijn duim tot aan mijn  middelvinger (9 cm lang) . Die mocht er dus uit en dat kon de andere ochtend al.
oké weer zoiets wat me even overviel... Ben iemand van me ergens op willen voorbereiding, naar toe kunnen gaan.. maar ja niet moeilijk doen en gaan met die banaan.
En daar gingen we weer richting voorbereidingsplein want ik moest wel ingepland worden en het zou een dagopnamen worden... pff en dat voor een operatie van 5 minuten onder lokale verdoving.
Maar goed de andere ochtend moest ik me om 08.30 uur melden en was om 10.30 uur aan de beurt.. Wat duurt wachten dan lang.
Maar eindelijk was het zover... voorbereidingskamer waar alleen de overdracht werdt gedaan want de arts zou op de ok zelf de verdoving zetten.
Ze had met gezegd dat deze verdoving niet pijnlijker zou doen dan de spuiten die ik in mijn zenuwen had gehad in mijn pols.
Nou geef mij maar die prik in mijn pols want deze was echt niet leuk....:s
Er stond een verpleegkundige bij me en we waren gezellig aan het kletsen over de hondjes en de orthopead was op zoek naar een metaaldetector want wilde met haar oudste ermee op stap. Dus genoeg gekletst daar.
Ondertussen probeerde ze de pin eruit te halen, maar dat ging toch niet zo makkelijk als ze dacht. Brak er nog een tangetje af, maar uiteindelijk had ze hem eruit.
Leek gewoon een spies met aan beide kanten hele scherpe punten.
Drukverband er omheen en weer naar de uitslaapkamer en wachten op de verpleging die me kwam halen om terug naar de afdeling te gaan.
Ik wilde wel naar huis.. ja mooi niet. Eerst eten, drinken en naar de wc en dan naar huis.
Nou dat duurde geen half uur.
Om goed 13.00 uur waren we weer thuis.
Pff ff wat gelaten en lekker rustig aan gedaan de rest van de dag.
Twee dagen later mocht het verband eraf..
Ziet er allemaal goed uit.. alleen is alles erg stijf. Geen kracht in de duim.
Kan nog geen lepel of pen fatsoenlijk vasthouden.
Maar ja dat ben ik, in mijn hoofd ben ik al veel verder dan dat mijn lichaam is.
Dus dat viel en valt weer even tegen.
Het is allemaal zo stram, maar dat moet de tijd hebben.
14 mei mag de hecting eruit en maken ze een nieuwe brace die ik aan moet doen met zwaardere dingen, als mijn hand pijnlijk of moe is en als ik het prettig vind in de nacht.

En nu... nu komen alle emoties eruit.
Emoties die ik al die weken heb weggestopt. oké ik heb een flinke dipweek gehad waarin ik het niet meer zag zitten.
Maar de rest van de periode..
Heb ik gewoon mijn oude truc weer uitgehaald en mijn kast met maskers te voorschijn gehaald.

Mijn vrolijke masker, mijn masker van MarLies die kan alles wel aan, mijn sterke masker.. en zo nog vele waarmee ik in mijn leven heb geleefd om het vol te houden maar eigenlijk niet meer nodig heb, al een tijdje niet meer.
Maar deze periode.. de afhankelijkheid, de regie uit handen moeten geven, uit mijn eigen structuur zijn, niet zelf kunnen doen wat ik wil..
Lastig en nu voel ik het in mijn lichaam. Gewoon niet lekker in mijn vel zitten. Emotioneler zijn dan anders. Kunnen om alles en dat soms ook doe.
Maar goed ik moet er voorzichtig mee doen want moet er wel voor zorgen dat die pees in mijn duim niet los schiet.
Dus langzaam opbouwen en als de hechting eruit is en het nog erg stram is richting fysio.. nu oefenen en in het lauwe water...
Het moet zijn tijd hebben en ik geduld.... whahahahah en dat is een woord wat lastig is voor mij.. maar toch maar hebben.
Gelukkig heb ik een schat van een hubbie die heel veel voor me doet.


Verdriet
Vandaag kwamen alle tranen eruit (nou ja bijna alle tranen) die er nog zaten van de operatie.
Tijdens de gips wissel besefte ik pas hoe heftig de ingreep is geweest en hoe lange nasleep deze nog heeft.
28 april moet ik terugkomen bij de orthopead en van te voren foto's maken. Dan hoop ik te horen dat ik weer iets meer met die hand mag gaan doen en hem mag belasten.Daarvoor zal ik wel fysiotherapie gaan krijgen.



Mijn nieuwe brace. Wilde graag rose, maar die wordt erg gauw vuil en daar ik er toch een opaar weken mee moet doen toch maar op blauw gegaan.



Mijn arm goed blauw en nog dik.
De pin zit er bij mijn duim ook nog in. Als die er verder uit zou gaan komen dan moet ik bellen en halen ze hem er eerder uit.

Het moeilijke is het afhankelijk zijn van anderen. Van mijn mannetje, van hele lieve vriendinnen. Niet gewoon mijn eigen gang kunnen gaan. Ben rechts dus moet nu de dingen met mijn linker hand doen en dat gaat niet echt makkelijk.

Ook het weekendje weg met mijn jongens naar Praag met pasen wordt verschoven. Ik kan dan nog niets met die hand en wil niet dat de jongens me moeten helpen met me wassen an aankleden. Vindt het echt heel erg jammer, Verheugde me er erg op.
Voor het eerst vliegen en samen met mijn kinderen er eens tussenuit. ( is nog mijn verjaardags cadeautje van vorig jaar) Maar ze zeggen toch wat in het vat zit verzuurd niet!!! We gaan gewoon op een ander moment. Zodat ik er ook volledig van kan genieten.

Hoop dat mijn emoties en tranen weer zijn rust krijgen en ik beter kan accepteren dat het even niet anders is.


En hand
Rare titel misschien, maar ik moet het de komende weken doen met één hand.
Mijn linkerhand en dat terwijl ik rechts ben.

Maar even het verhaal erachter.
Al enkele jaren heb ik een brace om mijn rechterhand. Dit vanwege slijtage van het duimgewricht. Paar weken terug ging ik naar de orthopead voor een spuit in mijn hand tegen de pijn. Maar omdat de pijn wel heel erg aan het worden was kwam ik in aanmerkin voor een operatie.
Ze overviel me hier bet mee, maar heb me toch op de wachtlijst laten plaatsen. Ach het zou april / mei worden voordat ik geholpen zou worden. Maar rond carnaval kreeg ik een foontje dat het 18 maart al kon... gisteren dus.
Ik moest om 11.00 uur binnen zijn en zou rond 12.45 uur geholpen worden. De tijd klopte dat ik van de afdelimg ging maar ik heb wat langer op de voorbereidingsruimte gelegen omdat ik antibiotica kreeg en als het de verkeerde is er verkeerd op reageren. Maar dat ging gelukkig goed.
Toen op naar de OK.brrr wat is het daar toch altijd koud, maar gelukkig kreeg ik warme dekens. Na de laatste controle van gegevens en of ik wel wist wat ze gingen doen kreeg ik mijn narcose.


Het botje bij nummer 2 is weggehaald (Trapezectomie) Nadat het botje was weggehaald is er met een stuk pees uit mijn onderarm mijn duim verstevigd en zit er tijdelijk een pin in. Afgelopen nacht heb ik met mijn arm omhoog gelegen, vastgemaakt aan de papegaai. Lag niet echt lekker maar was nodig om de zwelling tegen te gaan. Mijn hand was helemaal doof en tintelde heel erg. Niet echt lekker maar is nu bijna weg. Nu is de pijn heel erg voelbaar... lang leve de pijnstilling 
Vanmorgen ben ik de gips in en is er een foto gemaakt.

Mooi blauw is niet lelijk :p
Nu een hele week gips, en alleen mijn vingers een beetje bewegen. Komende woensdag krijg ik een gipsbrace en die mag 3x per dag 10 minuten uit om onbelast te oefenen. proberen mijn pols weer te buigen en mijn vingers en duim. De rest van de 24 uur aanhouden en hoog houden. Deze operaties staan bekend om hun zwellingen dus vandaar het hoog houden.
En het zolang gips en brace is omdat de pees heel fragiel is en goed moet hechten in mijn duim.
Ook heeft  ze gelijk nog en keer het CTS gedaan.
Nu is het langzaam herstellen en me echt aan de leefregels houden...
Lastig als je niet gewend bent om stil te zitten :$
 

Update operatie
Nu alweer 10 dagen geleden ben ik geopereerd en heb ik een gastric bypass gekregen.
Rond 11.30 ging ik richting ok. Eerst nog in de voorbereidingskamer gelegen. Mede ook om te kijken hoe ik zou reageren op de antiobiotica omdat ik voor bepaalde soorten erg allergisch ben.
Gelukkig hadden ze de goede genomen..
Toen naar de ok toe... door mijn verleden moeten ze me alles vertellen wat ze gaan doen. Puur om te zorgen dat er geen paniekreactie komt.
Moet zeggen dat ze mijn verleden met respect hebben behandeld en er goed voor gezorgd hebben dat ik me veilig voelde.

De operatie zelf is best zwaar. Klein stukje van je maag laten halen, daar je dunne darm weer aan en dan ook de restmaag sluiten en zorgen dat de sappen daar uit kunnen via de nieuw aangesloten darm.
Maar de operatie is goed gegaan. Buiten dat ik erg suf was voelde ik me die dag verder best redelijk. En voor de pijn... ach daar zijn spuiten voor
De nacht was wat minder omdat mijn beide kamergenotes goed beroerd waren.
Dus heel weinig geslapen. De eerste dag mocht ik niets drinken.. Alleen kreeg je een stokje om je lippen nat te maken.
De dag na de operatie was ik in de middag en avond goed beroerd... maar ook daar zijn spuiten tegen

De tweede dag na de operatie is de dag van naar huis gaan. Alleen op de voorwaarde dat het drinken goed gaat. Om half 7... ja echt om half 7 kreeg ik mijn eerste glas water. Je zou denken dat drinken normaal is, nou niet als je bijna geen maag meer hebt. Na een uur was het op en toen kregen we een kopje thee waar ik ook weer bijna een uur over gedaan heb.

Maar ik mocht naar huis toe met het dieet van twee weken alleen maar heldere vloeistoffen te mogen hebben ... pfff
En nu ben ik een week thuis,
Opzich gaat het goed... oke mijn emoties zijn een warboel. Die gaan op en neer. Mijn stemmingen zijn niet altijd even gezellig en mijn hoofd is het een chaos.... Maar verder....... Is het redelijk te doen.

Komende dinsdag heb ik een afspraak bij de dietiste en dan mag ik hopenlijk aan de melkproducten.
Tjeetje wat kijk ik daar naar uit, wil weleens een andere smaak dan thee, bouillon, water en aquarius..

Maar n ding... afvallen doe ik en dat was de bedoeling. Alleen gaat het wat snel maar zal straks wel beter gaan als ik weer wat mag eten.
Operatie

Morgen (eigenlijk vandaag al) is het dan zover.
Wordt ik geopereerd en krijg ik een gastric Bypass.
pfffff ben best wel nerveus en ook bang.

Zal wel weer overgaan, maar toch....
Moet om half 9 binnen zijn. Als alles goed gaat wordt ik nog voor 10 uur geopereerd en anders ergens tussen 10 en 12 uur...

Ga zo mijn bedje opzoeken en proberen te slapen.
Als het allemaal goed gaat en het me vrijdag lukt wat te drinken mag ik weer naar huis.
Maar dat is echt afhankelijk hoe het drinken gaat.

Operatie... deel 2
Afgelopen donderdag is dus mijn maagbandje verwijderd.
Het is nu alleen de vraag of het inderdaad aan het bandje lag of dat mijn klepje in mijn slokdarm niet goed werkt.

Het volgende schreef ik op het forum van het Bariatisch centrum:
De operatie is goed gegaan en juist daar wil ik wat over kwijt.
Door een misbruik verleden van 34 jaar.. is het moeilijk om andere mensen te vertrouwen en vooral mannen. Maar ook apparatuur kan triggeren, onverwachts iets doen zonder te zeggen kan triggeren.... Ja ik ben lastig (alhoewel dat volgens de artsen en verpleegkundige wel meeviel.)
Doordat ik geleerd heb dingen te uiten en te vertellen maak ik het voor mezelf makkelijker.
Niet altijd durf ik dat, maar gelukkig doet manlief het dan.

De banden om je benen die je om moet om je bloedsomloop te stimuleren was al de eerste trigger die ik tegen kwam... pfff even vechten om niet weg te schieten in herinneringen en te dissocieren...
Maar het lukte.
En toen naar de ok met al zijn apparatuur en triggers die er bij zijn.
Maar ook daar hielp de openheid. En ik moet zeggen de steun van de specialist was geweldig, hij was er al die tijd bij en vertelde tegen verpleging en narcotiseur dat ze alles eerst moesten zeggen voor ze iets deden... ook op de uitslaapkamer was men al op de hoogte dat als ik nog niet helemaal wakker was ik verward kon reageren... Ook daar was de steun..

Zo merkte ik toch maar weer hoe belangrijk praten is..

Nu zit ik op 2 weken vloeibaar daarna naar de dietiste.
Op 5 augustus terug naar de dokter.
Ik ben benieuwd of het eten nu goed gaat. Dat kan ik pas echt zeggen als ik weer vaster voedsel ga eten..
Maar wat als het blijkt mijn klepje te zijn.... is het dan verstandig om een GBP te laten doen??
Ik weet het niet, vindt het allemaal best moeilijk nu.
Wat is de juiste keuze? Ik ben er nog niet aan uit !!

Operatie
Ja morgen ga ik onder het mes...

Al bijna 8 jaar heb ik een maagbandje.
Heeft ook goed zijn werk gedaan tot zo'n ruim een jaar terug. Toen begonnen de problemen. Begon over te geven... Iedere dag weer... vooral met het avondeten.
Geen idee waar het aan lag. Deed niets anders dan de jaren daarvoor en dat was weinig eten en de tijd nemen om te eten.
Slikfoto werdt er gemaakt... pfff hij bleek te strak te staan waar er boven mijn bandje een kwab was ontstaan. Ook niet zo gek dus dat ik niet meer kon liggen en half zittend sliep.Om zo maar geen last te hebben van het smerige maagzuur....

Uiteindelijk is mijn hele bandje leeg gehaald. Alleen het overgeven bleef... het maagzuur was wat minder geworden maar niet weg.
Nu ben ik goed twee weken terug voor een second opinion gegaan naar het Bariatisch centrum in Bergen op Zoom (een centrum gespecialiseerd voor mensen met overgewicht)
De arts was daar heel stellig.... het bandje moet eruit.
ok... en dan was mijn vraag? Dan gaan we kijken zei hij wat we gaan doen... een nieuw maagbandje (maar niet wetend of ik deze problemen terug krijg) een Gastric bypass of een sleeve..... pfff heftig allemaal.
Heb afgelopen maandag voorlichting gehad over de GBP en de sleeve.. als ik dat laat doen dan begin ik echt weer ergens aan wat energie zal vergen en doorzettingsvermogen.
Maar op 5 augustus (geloof ik) heb ik een gesprek met de arts hierover.... Kan ook niets doen maar dan met het risico dat alle kilo's er zo weer aanzitten en ik straks niet meer kan lopen omdat mijn artrose erger wordt en mijn benen het begeven. Dat wil ik dus ook niet...

Maar voor dit alles... gaat morgen eerst mijn maagbandje eruit..
Pfff ben best al een beetje zenuwlappig
Een bedtijd verhaaltje
Het is tijd voor een verhaaltje voor het slapen gaan
Er was eens een kerk, laten we de H.Hartkerk nemen.
Daar was ook een man, laten we hem Ruud noemen.
De hele avond waren we allemaal druk bezig geweest.
Zo ook Ruud met zijn fotocamera.

Aan het eind van de avond gingen we opruimen.
In de kerk is een dagkapel en daar staat nu een mooie poort voor de communicanten.
Ruud hielp met opruimen.
Had net iets weggezet en komt terug richting dagkapel.
Klap, boem, knal val.
Oeps hij viel.
Was er toch een drempel bij de poort..
Hij heeft waarschijnlijk niet goed door zijn bril gekeken en zag de diepte / hoogte hoe je het ook wil noemen niet zo goed.
Denkt hij dan .. als hij er over terugdenkt.

Au au zijn vinger deed toch wel een beetje zeer en werd steeds dikker.

Ook vonden we hem niet zo recht staan.
Ja wat doe je dan..
Toch maar de HAP bellen.
Ja hoor deze meneer, Ruud weet je wel, die mocht komen.
Oeps de dokter deed hem even zeer, en toen stond zijn vinger al iets rechter maar toch was er twijfels.
Ach meneer en mevrouw gaat uw maar even naar de SEH in Breda een foto laten maken.
Verdenking: Gebroken vinger??????..

Na heel lang wachten, ondertussen was er wel al een foto gemaakt.
Kwam eindelijk de dokter.. nog even voelen, duwen, trekken buigen en kijken.
Was gelukkig geen breuk te zien op de foto.
Maar ze twijfelde wel of er geen klein fragmentje van zijn kootje af is, dat was niet goed te zien.
Nu zitten er twee vingers aan elkaar getapet en dat moet zo minimaal twee dagen blijven zitten.
Over een week moet deze meneer Ruud terugkomen bij de dokter in het ziekenhuis om te kijken of de zwelling wat weg is en of het buigen nog goed blijft gaan.

Wel een beetje zielig voor Ruud, vooral omdat het zijn rechterhand is.
Maar, God had het waarschijnlijk te druk anders had hij Ruud wel gewaarschuwd voor het drempeltje.
Gelukkig het einde van het verhaaltje is niet zo erg.
Dit gaat over, hij zal even een tijdje pijn aan zijn vinger hebben

En misschien dat we God moeten vragen om hij de mensen wil waarschuwen voor het drempeltje, dat ze goed oppassen en er niet over vallen.
En zo liep het verhaaltje af en was het tijd om naar bed te gaan.
Update gezondheid
.
Was dit jaar toch echt van plan om minder, heel veel minder dokters te gaan zien, maar we zitten op 13 januari en het begint al aardig te mislukken.

De Fysio heb ik al 2x gezien deze maand en komen er nog 2x bij. De huisarts ben ik al geweest.
Komende week de psychiater en mijn tijdelijke behandelaar (die van mezelf is nog steeds ziek)
Dan ook nog naar het revalidatie centrum voor mijn pols na ruim 2 maanden wachten en diverse telefoontjes. Maar goed dat is pas de intake.. dus wanneer daar de echte behandeling begint is ook

nog maar de vraag.
En dan de week daarop buiten de fysio, creatieve therapie (die ik wekelijks heb) ook nog gezellig naar de uroloog. En dan is de maand nog niet eens om.
Ondertussen in een flinke dip door het afbouwen van de medicijnen.
Ben na overleg tijdelijk even gestopt met afbouwen, komende maandag gaan we verder kijken wat we nu gaan doen.
Dat er wat moet gaan gebeuren is zeker, want leuk is anders.. en dit trek ik niet veel langer meer....

En ach ik kan er nog zoveel meer over vertellen, maar laat ik dat maar niet hier doen.
Alleen ik weet wel, dat ik niet van deze MarLies hou en het liefst afstand van doe.
Maar ja dat gaat ook niet dus...... we gaan door, wat kunnen we anders doen.......

Ik wil me gewoon goed voelen, gezellig, vrolijk, zonder al die shit en pijn.....
Zal het ooit voor me zijn weggelegd.
Is dat nu echt teveel gevraagd??

"Waarom houdt de schaduw van het licht
Waarom kruipt de zee naar het land"