Welkomsttekst
Lieve allemaal,

Welkom op mijn weblogje.
Wil jullie hier dingen laten zien en
lezen van en over mijn leven.
Lees gezellig mee en kijk
rond op mijn weblogje.
Hoop dat jullie een berichtje achter laten.
Profiel
Naam: Marlies Pruyssers
Leeftijd: 58 jaar
Uitgebreid profiel
Weblog van de week !!!
Klokje
Nieuws van Marco
Ik kijk uit naar de Borsato Bingo en Fanclubdag. Zie ik jou daar? Groetjes, Marco
Nieuws van MarLies
Probeer de vrijheid te ervaren die als basis wortelt in jezelf.
Foto album
Bezoekers
Op dit moment is er 1 Zonnebloem ;
en 1 gast Zonnebloem .
Mijn laatste reacties
Zoeken
E-mail alert
Volg me op Twitter
Getrouwd!!!
Een vrolijk logje, een trots logje.
Gisteren is mijn jongste zoon Tom getrouwd mijn zijn lieve Patricia.
Wat een ontzettend mooie dag met veel liefde hebben we gehad.
Hij begon al vroeg.
Om half elf moesten we al bij de bruid thuis zijn want daar zou Tom haar komen halen zodat ze foto's konden gaan maken.

Voor het eerst mijn zoon in pak zien. Dat is toch even een slik momentje.
Wat is hij mooi 
Maar niet alleen hij... ook zijn toen nog aanstaande vrouw

Hier kan je toch alleen maar Trots op zijn als ouders.....
Terwijl zij foto's aan  het maken waren zijn wij gezellig bij de schoonouders van Tom gebleven. Elkaar steunen in de zenuwen.... daar hadden we geen last van hoor tot tegen 13.00 uur... toen begon het te komen..
Om half 2 gingen we op weg naar de eerste lokatie waar de kinderen van haar klas zouden zijn voor een feestje.

Vol spanning stonden ze klaar toen we wisten dat het bruidspaar er aan kwam. Het is toch heel wat als je in groep 4 zit en je juf trouwt...
 
Zo mooi om te zien hoe onbevangen de kinderen dan nog zijn.... Ook voor ons een feestje om te zien.
Na een liedje en een dansje, Cadeautjes, zelfgemaakte bloemen was het tijd voor de kinderen voor lekkere cupcakes en Jip en Janneke champagne.
En zo leuk om te zien hoe vrij de kinderen nog zijn in hun vragen en manier van doen...

En ja toen was het tijd voor ons om richting Raadhuis te gaan. Ach dat was gewoon de straat oversteken.

Even de bloemversiering van de Kever....

Was toch wel spanning bij het bruidspaar (heel logisch)
Waren mooie woorden, door de ambtenaar, door de moeder van de bruid en door het bruidspaar zelf die hun eigen geschreven verhaal/belofte uitsprak
Na de ceremonie was het tijd voor de nodige foto's
En wat een geluk het was droog op dat moment.

Mooi toch op de foto met al die ik lief heb.
Het bruidspaar, mijn eigen hubbie en mijn oudste zoon met vriendin.
Daarna was het eerst toosten met champagne.
En wat lief dat het bruidspaar in alle drukte van voorbereidingen er aan gedacht heeft dat ik geen alcohol drink en toch mee kon toosten met alchol vrije champagne.

Rond half 6 zijn we naar een andere locatie gegaan voor het diner en feest.

En ook bij het diner was er rekening gehouden met dingen die ik wel en niet mocht eten en zo ook voor de moeder van de bruid.
Geweldig toch dat ze daar aan denken..
Ze hadden aan alle details gedacht.
In het raadhuis mooie naamkaartjes waar je kon gaan zitten, aan tafel weer andere naamkaartjes, mooie corsages en versieringen

De wekpotjes zijn hun dank je wel presentjes.... zo lief.
En wat een pracht van een feest. Een mooie openingsdans door het bruidspaar.
Hele lieve en ontroerende woorden door een vriendin en een vriend die mij echt in het hart raakte. Wat sprak Bart mooi over 12 jaar vriendschap met Tom. Wauw een groot kippenvel moment met tranen. (tranen die er die dag al eerder waren geweest. Gelukkig waren het vreugde tranen)
We hebben een pracht feest gehad, een pracht van een bruidspaar en ook op hun mooie dag hadden ze aandacht en liefde voor andere.
Ook de zorgzaamheid van Tom naar mij toe.... 

En wat geef je aan een stel wat al jaren samen woont.
Dan geef je geld. Maar het is zo saai om het alleen in een kaart te stoppen.
Dus mijn creativiteit laten spreken, patroon gezocht, katoen gekocht, haaknaald gepakt en .....

Kaart erbij ingepakt in folie en een cadeau met liefde gemaakt.


Nog even een foto erbij van hoe ik eruit zeg en van mijn lieve hubbie


Het was een dag met emoties die van hoog naar laag gingen.
Een dag met een lach en een vreugde traan.
Een dag om nooit meer te vergeten.
Een dag die niemand ons meer afneemt.

De trouwdag van Tom en zijn lieve Patricia
Ik mis je zo...
Lieve mama,

Vandaag is het alweer 30 jaar geleden dat je onverwachts ons verliet door de dood.
30 jaren zonder jou. Je was veel te jong, 51 jaar.
De afgelopen jaren kon ik goed met het gemis omgaan. Maar momenteel niet. Ik mis je zo ontzettend veel. Zou zo graag weer eens kind zijn en even dicht tegen je aankruipen. Je zachte armen om me heen voelen.

Alle vragen kunnen stellen die ik heb voor je.
Waarom doet het gemis nu zo zeer. Praat er al over met iemand en die vind het niet gek dat ik je zo mis in de situatie waar ik nu in zit. Vechtend om uit die Burn-out te komen. Vechtend tegen mijn angst- en paniekstoornis.
Lieve mam kon je maar even bij me zijn.
Even met me praten
Even samen lachen en huilen

lieve mams ik mis je :'(



 
81 jaar
Lieve mama,

Vandaag zou je 81 jaar geworden zijn.

Ja geworden.
Al ruim 29 jaar ben je niet meer bij ons.
Je mocht maar 51 jaar worden. 4 maanden voor je 52ste verjaardag stierf je onverwachts.
Hield het leven voor je op.
Die ochtend, die dag, zalik nooit vergeten.
Mama ik mis je zo.
Heb je zo niodig. Zou zo graag weer eens tegen je aan willen hangen, je zachte armen om je me heen voelen.
Bij je kunnen uithuilen, kunnen praten over alles wat me bezig houdt.
Mam waarom, waarom ben je er niet meer... 
De pijn om je dood is minder geworden maar het lijkt of het gemis alleen maar meer aan het worden is.


Lieve mama, iedere dag ben je bij me. Vaak denk ik aan je,
Hoe je was, hoe moeilijk jehet vaak had. 
Hoe eenzaam je was.. mama had ik je maar meer kunnen helpen.
Lieve mama deze dag ben je extra veel in mijn gedachte en in mijn hart blijf je dat hele speciale plekje houden waar niemand aan kan komen.

Hou van je lieve mama
Dikke knuff
je dochter
Jij en ik
Jij en ik

Jij en ik samen

Ieder op haar eigen manier
bezig met het verwerken van
verdriet

pijn
onmacht
machteloosheid

(onzichtbaar) ziek zijn
boosheid
het oneerlijke in de wereld
maar toch ook samen
samen deze weg te gaan
samen lachen
samen huilen
samen praten
samen
jij en ik
Samen

Love you Sister 


Vraagje - kaartje sturen
Lieve allemaal,

Heb een vraagje aan jullie.
In november 2014 is mijn nichtje Annick met een paar rode vingers wakker geworden. Geen idee wat er aan de hand was. In de loop van de dagen werdt haar hele handje rood en kon ze er niets meer mee.
Na vele onderzoeken in diverse ziekenhuizen is gebleken dat ze een ernstige vorm van dystrofie in haar handje heeft.
We zijn nu ondertussen in begin juni beland.
De dystrofie zit tot bijna aan haar elleboog. Ze slikt gemiddeld bijna 20 tabletten per dag om een beetje de dag door te kunnen komen.
Pijn vrij is ze absoluut niet. Alles vergt zoveel energie van haar dat ze al een hele tijd alleen nog maar in de ochtenden naar school gaat en in de middag vaak dan 2 tot 3 uur ligt te slapen.
Vanaf ongeveer januari gaat ze naar het revalidatie centrum in Breda. gemiddeld 2x per week. Daar heeft ze diverse therapieën.
Maar helaas... Breda weet het niet meer wat te doen.
Ondertussen is ze in behandeling bij een gespecialiseerde pijnarts in Rotterdam en weten we dat ze binnen nu en een paar weken voor minimaal 9 weken 5 dagen in de week van 9 tot 5 gaat revalideren in het Rijndam in Rotterdam. In het begin poliklinisch, maar er zit ook nog een kans in dat ze opgenomen gaat worden daar. En dan waarschijnlijk nog 2 weken opname in het Sophia voor een pijninfuus. Haar toekomst is onzeker. We weten niet of deze revalidatie gaat helpen.. of het ooit over zal gaan en of ze haar droom kan verwezelijke door politieagent op een motor te worden wat ze al vanaf haar derde roept dat ze dat wil worden.

Ze heeft zo weinig energie.
Vanmorgen heeft ze als verassing een bij de politie een rondleiding gehad en in auto's en op een motor mogen zitten. Daarna is ze naar ons gekomen. Helemaal onder de indruk en totaal geen energie meer.
Ze heeft zich vandaag wakker gehouden omdat ze zo graag eens bij ons wilde zijn zonder te slapen. Het is haar gelukt maar vraag niet hoe.

Nu zou het zo fijn zijn als ze eens een heleboel kaarten zou krijgen om haar energie te geven en succes voor de komende zware periode. Voor haar maar ook voor het hele gezin.

Willen jullie meehelpen?
WIl je meedoen mail me dan op m.pruyssers@kpnmail.nl dan stuur ik jullie haar adres.

(ze is helemaal gek van alles wat met de politie te maken heeft en van sponge bob)

Dank jullie wel alvast van een bezorgde en betrokken tante MarLies

Kinderfeestje ......

Tijdens de paaswake is Ruud gedoopt en waren de meeste mensen erbij die we er graag bij hadden.
Maar we misten er toch een paar... Anick ( helaas te moe en te ziek) en Mats (te klein) want de viering was wel pas om 21.00 uur.
Eerder heb ik daar al overgeschreven onder de titel Pasen 2015 

Omdat Annick en Mats er niet bij konden zijn en zij voor ons toch ook wel erg bijzonder zijn hadden we beloofd dat we nog een kinderfeestje zouden houden.
En op 5 mei hebben we dat gehouden.... het regende dat het goot...

Volgens mijn lieve zusje Sabine werdt Ruud opnieuw gedoopt.....
We zijn met z'n allen (Sabine, Peter, Pepijn, Annick, Mats, Ruud en ik) naar Aventura gegaan. Een semi overdekte speeltuin waar in de winter de schaatsbaan is.
We hadden geen idee wat we er van moesten verwachten. Maar we hebben het ontzettend gezellig gehad. Heerlijk gespeeld, genoten van de kinderen en vooraal van elkaar.

Een zieke Annick, die eindelijk weer even genoot. Even lekker kon spelen en heel even zagen we de Annick weer zoals ze was voordat ze ziek werdt.
We hopen nog steeds dat onze lieverd gauw beter wordt. Maar wat een lange weg en wat veel pijn moet zij doorstaan (Dystrofie/ crps) 

Onze grote Boef Mats, wat een lol had hij in de ballenbak.. hij genoot en wij ook. Alleen al de ondeugd die van zij gezicht afstraalt....

Drie grote kanjers bij elkaar.... We houden van jullie schatten... 

Legostenen zo groot dat ze er een aardig huis van konden maken.




De mannen zaten lekker op hun gemak, met hun sigaretje, koffie en hun mobieltje....


Sabine en ik hadden gezellig ons haakwerk bij ons. We hebben wel wat gehaakt maar verder vooral lekker genoten van en met de kids
Afscheid
Gisterenmiddag was het dan zover.
Het afscheid van mijn veel te jong overleden oudste broer.
Een heftig afscheid, emotioneel en pijnlijk.
Heftig omdat het toch mijn oudste broer is, ook al heb ik hem lang niet gezien. Heftig omdat met zijn dood toch ook dingen naar boven komen.

Emotioneel omdat er foto's werden vertoond waarop ik ook ons lieve mam zag die er al 29 jaar niet meer is en die ik nog steeds ontzettend mis.
Emotioneel omdat ook ik op de foto's stond als kind..

En pijnlijk omdat ik mijn broer toch heel graag nog een langer leven had gegund dan wat hem nu is gegeven. Dat zijn gezin hem nog langer in hun midden had kunnen houden.

Het was eem mooie dienst.
Ook collega's van hem waren er. Hij is tot vorig jaar april militair geweest en kon op dat moment.
Het mooi om te zien hoe ze salueerde bij zijn kist.

Nu proberen de wirwar van gevoelens en emoties een plekje te geven.
In mijn vorige logje hierover heb ik het nummer van Marco geplakt van Afscheid nemen bestaat niet. Dat was dus ook het laatste lied bij de crematie van mijn broer...


 
Rust zacht lieve broer
Vanmorgen toen ik wakker werdt om 07.00 uur had ik twee messenger berichten van Facebook.
Eentje van mijn jongste broer en de andere van de vrouw van mijn oudste broer.
Mijn beide broers heb ik al jaren niet gezien (door allerlei gebeurtenissen) maar sprak ze wel via facebook.

Nu is afgelopen nacht mijn oudste broer op 57 jarige leeftijd onverwachts overleden.
Hij heeft een hartstilstand gehad en naderhand in het zh nog eentje en toen ze hem klaar aan het maken waren voor de intensive care is hij alsnog overleden.

Pfff ondanks alles is dit toch een klap die je niet verwacht.
Rust zacht lieve broer
Ons weekend
Afgelopen weekend was een weekend met verschillende emoties.
Gezelligheid, liefde, verbondenheid, verdriet, teleurstelling en aan het eind van het weekend pijn, veel pijn...:'(

  Maar het weekend heeft vooral in het teken gestaan van de verjaardag van mijn mannetje.
57 jaar is hij geworden. En zondag is het ook precies 8 jaar geleden dat hij definitief en officieel bij mij is komen wonen. Op zijn verjaardag hebben we hem in laten schrijven bij de gemeente. Dat betekent dat we in oktober ook alweer 8 jaar getrouwd zijn en ik hoop van harte dat er nog vele jaren bij komen.

Zondag was hij officieel jarig, maar omdat er ook mensen zaten met vaderdag zijn er zaterdag ook al een paar mensen op visite geweest.

Gezellig omdat je dan toch ook meer aandacht aan de visite kan geven en zo ook leuke, gezellige en vrolijke gesprekken krijgt.

Zondagmorgen waren we gezellig met ons tweetjes maar vanaf half 2 is de visite gaan komen en hebben we het leuk gehad. Vrienden,  mijn kinderen.. gewoon gezellig.
Maar ook was het vaderdag en dat is dan weer een lastige dag voor mijn hubbie omdat hij zijn eigen kinderen al heel lang niet ziet en dan zijn het van die dagen dat je dat toch extra mist.
Maar goed dat is zo, en is even weinig aan te doen en we hebben daardoor ons weekend niet laten verpesten.

Eind van de middag waren er nog vrienden van ons en we besloten dat wij de vrouwen de  zouden uitlaten en de mannen buiten zouden opruimen en als wij terug waren met de hondjes zouden zij een maaltijd halen bij de chinees zodat we met z'n viertjes lekker nog even konden eten.

Dat was het plan... deels is ook gelukt.
Maar met de honden uitlaten ging het met mij helemaal fout.


We waren nog geen blok verder en liepen gezellig te praten over onze kinderen, zeiden een meneer gedag die papier aan het weggooien was in de kliko en toe gebeurde het. Nee ik schrok niet van die meneer hoor 
Ik voelde me achterover gaan.. en toen ik weer bijkwam lag ik op de grond.
Opeens was ik dus bewusteloos en ben ik gevallen.. hoe en waarom geen idee.
Ben met een harde klap op mijn onderrug terecht gekomen.. gelukkig voor de rest niets beschadigd, maar de pijn in mijn rug is al erg genoeg...:'(
Mijn vriendin is de mannen gaan halen en langzaam ben ik overeind gekomen en naar huis gestrompeld.
Tranen waren er genoeg van de schrik en de pijn.
Wat was er toch gebeurd ??
Mijn bloeddruk was op dat moment giga hoog (gelukkig na 2 uurtjes weer normaal)

Mijn vriendin heeft de honden uitgelaten en terwijl de mannen naar de chinees waren heeft zij verder opgeruimd en de tafel klaargezet zodat we konden eten.
Ondertussen toch maar een pijnstiller in genomen want ik wist echt niet hoe ik moest zitten.
Eten smaakte me niet echt maar toch wat gegeten en toen ik net thuis kwam na de val een suikerboost genomen door een flink sterk glas ranja te nemen (ik gebruik normaal bijna nooit geen suiker in verband met mijn GBP) maar we hadden zoiets misschien mijn suikers te laag en ach kwaad kon het niet. Enigste wat ik er van kon krijgen  was een dumping maar die heb ik niet gehad.

Rond half 12 wilde ik naar bed gaan en toen ging het weer fout. Zweten, draaien, duizelig, misselijk en een kleur zo wit als maar kon. De eerste beste stoel genomen die er was en Ruud had zoiets van nu bellen we de HAP.
Mijn hele verhaal gedaan en je kent dat dan vragen ze je helemaal uit. Pijn op je borst, benauwd, slecht uit je woorden komen etc.. Maar dat had ik helemaal niet.
Moest gaan liggen en afgesproken dat ik na een half uurtje zou bellen maar als het erger werd al eerder.
Maar na goed 20 minuten ben ik overeind gekomen en even richting wc gegaan en voelde ik me redelijk goed.
Weer gebeld en afspraak gemaakt dat ik rustig naar bed zou gaan en als er wat was 's nachts zou bellen en anders zou kijken wat ik vandaag zou doen.
 

  Mede door mijn slaapmedicatie heb ik een redelijke nacht gehad. Ja als ik draaide werd ik wakker van de pijn.
Maar ja.....
Vanmorgen de huisarts gebeld en die zou me terugbellen. Ik had een afspraak bij de fysio staan en voor die tijd had de huisarts al gebeld en die vond het verstandig dat ik de fysio naar mijn rug liet kijken en even met hem overlegde of ik nog naar de huisarts zou komen. Wel schreef hij zware pijnstillers vast uit.

Bij de fysio bleek dat ik een zwaar gekneusde onderrug heb.. 
Niet zo gek gezien de pijn.

Hij heeft er tape opgedaan en ik moet rustig aan doen. Niet te lang zitten, staan, lopen en liggen maar afwisselen.
Pfff net nu ik met mijn hand aardig op weg was naar genezing en weer meer dingen zelf deed krijg ik dit.
Wanneer gaat het mijn/onze deur eens voorbij.
De fysio wilde dat ik naar de huisarts ging dus voordat ik naar de apotheek ging even langs de prakijk en kon pas vrijdagmorgen terecht. Te moe was ik om daar tegen in te gaan dat dat echt te laat was. Maar Ruud heeft gebeld en toen konden we eind van de middag al terecht.
Maar veel wijzer ben ik van dat bezoek niet geworden.
Bloeddruk meten... was goed... Luisteren naar mijn hart en aders in mijn nek en dat was het.
Geen aanwijsbare reden om wat voor onderzoek dan ook verder te doen.. :s
Toen ik zei dat ik het vertrouwen in mijn lichaam kwijt was begreep hij dat wel maar ging er eigenlijk niet verder op in.

De pijn is nog steeds niet leuk en volgens de fysio ben ik er nog wel even mee bezig gezien de plaats van de kneuzing (die moeilijk geneest) en het moeilijk bindweefsel wat ik heb ben ik er nog wel even mee bezig.
Het ene is nog niet over of het andere is er al weer..
Ben het echt even helemaal zat.
Maar goed dat ik niet zo in elkaar zit dat ik in een hoekje van de bank ga zitten en niets meer doe.
Ik probeer zo goed en zo kwaad als het mogelijk is door te gaan.
En we zien wel hoelang we hiermee bezig zijn.



 

Moederdag....
Al jaren krijg ik van mijn jongste zoon en zijn vriendin plantjes voor de tuin. En die gaan we dan zaterdags samen al halen bij een kas hier in de buurt.
Dit jaar kwamen allebei mijn zoons.. samen met z'n drietjes zijn we ze gaan uitzoeken en kopen.
Is altijd leuk om te doen.
Nog leuker zou het zijn als ik ze gelijk in de tuin had kunnen zetten... nou mooi niet dus de weergoden werken niet echt mee.
Maar de plantjes staan er.. heb ze net wel wat water gegeven want ze staan onder het afdak en hopen dat het van de week toch wat beter weer gaat worden zodat ze hun plekje in de tuin en de bakken krijgen.
Hier alvast foto's van de plantjes in de dozen.. zodra ze in de tuin staan komen er natuurlijk nieuwe foto's


Deze heeft zijn plekje al gekregen, hangt aan de haak bij de schutting.

Rustig wachtend tot ze in de potten en de grond worden gezet.....

Bovenop de papierkliko.. niet echt de plek voor een plant :p
Maar als ik het weerbericht moet geloven gaat het van de week beter worden... dus dna gaan ze de tuin in.

"Wat een figuur
Hé, fijne vent!"