Welkomsttekst
Lieve allemaal,

Welkom op mijn weblogje.
Wil jullie hier dingen laten zien en
lezen van en over mijn leven.
Lees gezellig mee en kijk
rond op mijn weblogje.
Hoop dat jullie een berichtje achter laten.
Profiel
Naam: Marlies Pruyssers
Leeftijd: 58 jaar
Uitgebreid profiel
Weblog van de week !!!
Klokje
Nieuws van Marco
We zijn begonnen met de voorjaars Clubtour 'Thuis'! Ga ik jou ook zien tijdens de tour? Groetjes, Marco
Nieuws van MarLies
Probeer de vrijheid te ervaren die als basis wortelt in jezelf.
Foto album
Bezoekers
Op dit moment is er 1 Zonnebloem ;
en 1 gast Zonnebloem .
Mijn laatste reacties
Wat gaaf die...
23:11, 19 apr 2018
Ik ook Marjo. Beter dan...
21:20, 14 apr 2018
Wat een mooi eerbetoon...
11:19, 14 apr 2018
Gefeliciteerd Yaiza
11:17, 14 apr 2018
Sterkte Rianne met het...
19:13, 13 apr 2018
Tjeetje Nes wat een...
19:12, 13 apr 2018
Mooi Texel. Heerlijk dat...
12:15, 13 apr 2018
Mooie activiteiten heb je...
12:13, 13 apr 2018
Lieve Anja, Was heel mooi...
12:08, 13 apr 2018
Wat een mooi verslag. Ik...
12:07, 13 apr 2018
Zoeken
E-mail alert
Volg me op Twitter
2016 - wat een jaar!
Wat een jaar hebben we achter de rug.
Een hele emotionele rollercoaster in alle opzichten.
We begonnen het jaar met een glimlach, maar al gauw was die verdwenen.
En was de eerste maand nog niet eens voorbij.
Daarna is het een jaar geworden van een strijd.
Machteloosheid, verdriet, pijn (zowel lichamelijk als geestelijk), het eeuwigdurende gevecht tegen de flashbacks en nachthengsten van het verleden. Gelukkig is daar dan altijd mijn grote liefde Ruud die er altijd voor mij is en andersom ook want ook hij heeft een strijd te gaan. Die me steunt zoveel als mogelijk is.  We hebben altijd gezegd: we zijn elkaars geliefde en niet elkaars therapeut... en dat houden we zo. Dit jaar hebben we dat nogmaals extra bevestigd. 
Gelukkig heb ik een geweldig iemand getroffen waar ik ook het afgelopen jaar veelvuldig bij terecht kon. Waar ik mijn tranen kon laten gaan, mijn onmacht en pijn mocht en kon laten zien. Een kwestie van wederzijds vertrouwen. 
Zo zijn we mensen kwijt geraakt het afgelopen jaar wat ons nog steeds heel veel pijn en verdriet doet. Maar daar tegenover hebben we geweldige liefdevolle vrienden erbij gekregen.

Maar we hebben ook een paar mooie momenten gehad het afgelopen jaar.
Door toedoen van een hele lieve vriendin werd het ons mogelijk gemaakt om Marco weer eens live te mogen zien zingen. Samen naar het Ziggodome.. geweldig en wat hebben we genoten.

Wat een heerlijk concert was dit. Eindelijk na lange tijd weer eens een concert bijgewoond.
Toen gingen we op weg naar de mooie dag van mijn jongste zoon en schoondochter.
Op 1 juli hebben zij ja tegen elkaar gezegd.
Ook al wonen ze al 8 jaar samen, toch was daar even een slikmoment (meerdere die dag) toen ze Ja zeiden tegen elkaar.

Een prachtige dag met een pracht van een paar.


Ondertussen had ik een therapie voor mijn bekkenbodem, helaas heb ik die weer moeten stoppen omdat mijn conversiestoornis weer actief werd. Wegrakingen op de gekste momenten en me niet meer veilig voelen uit angst dat het me zou gebeuren als ik buiten zou lopen of rijden.


Vlak voor de zomer zijn we begonnen aan de voorbereidingen van ons eigen kerkelijk huwelijk.
27-10-2016. De dag dat we wettelijk 10 jaar een paar waren zouden we ook kerkelijk ons huwelijk laten sluiten. Wat keken we er naar uit. En wat was de weg naar die dag mooi. Op sommige momenten zwaar (vooral al het papierwerk) maar het zou worden zoals wij het wilde. Mooi, sfeervol, intiem en met dierbare mensen om ons heen.
Lang naar uitgekeken, maar opeens was het ook weer voorbij..

Een voor ons alzeggende foto. De verbondenheid tussen ons en God.
Wat genieten we nog steeds na van deze superdag.
We halen daar de kracht uit om deze maand door te komen die in vele opzichten voor ons beide zwaar is. Om diverse redenen hebben we het lastig en ben ik erg emotioneel.

De laatste weken vond ik het ook nodig om geregeld even te vallen. Niet handig, want mijn lijf doet al zo zeer en met deze gevolgen erbij nog meer.. Fysio was er ook niet echt blij mee... Ach weet hij waarvoor hij werkt. Alleen ik voel het nog steeds en dat zal, gezien hoe mijn lichaam in elkaar zit ook nog wel even duren.

De kerstweken waren druk. Een kerstconcert met ons koor. In samenwerking met het Princehage's mannenkoor en Close2Vida. Een groot succes en zeker voor herhaling vatbaar. Kerstavond en eerste kerstdag hebben we ook gezongen. Kerstavond met orkest. Klonk goed en de dirigent en wij allen waren tevreden.
De dagen daarna rustig aan gedaan. Ruud is afgelopen dagen nog de deuren en kozijnen aan het schuren geweest.. oeps ging met opruimen door zijn rug dus nog niet alles klaar. Straks weer een heel jaar voor de boeg om verder daarmee te gaan.

We hebben nu de laatste dag van het jaar.
Het jaar begon ik met een glimlach en eindig ik met een traan... Zoveel wat er in mijn hoofd omgaat. Mensen en dingen die we, soms noodgedwongen, hebben losgelaten. Nog niet zo sterk als ik zou willen zijn. Maar er komt een nieuw jaar. 365 dagen om dat te bereiken wat ik zo graag wil. Rust in mijn hoofd, minder of geen nachthengsten meer en samen met mijn mannetje genieten van de mooie momenten die 2017 ons geeft en gaat geven. (en daar kom ik vast en zeker in 2017 op terug)

Nu de laatste uren weg laten tikken van 2016. Samen zijn. Want we laten ons Bo niet alleen op deze avond

Dat weet je als je huisdieren neemt dat er dagen zijn dat je ze niet alleen kan laten en zou ook geen rustig moment hebben. Tot nu toe doet hij het nog goed en is nog rustig. En reageert niet echt op de knallen die hier al uren rond je oren vliegen. (Kan de invloed zijn van de antibiotica die hij nu slikt, alhoewel hij vorig jaar ook vrij rustig was)

Lieve mensen doe voorzichtig met vuurwerk. Denk aan jezelf, de omstanders en aan onze huisdieren.

Een hele fijne jaarwisseling en een goed 2017


 
Kerkelijk Huwelijk 27-10-2016
Nu eerst eens tijd maken voordat het jaar voorbij is om iets te schrijven over de mooiste dag voor ons van 2016.
Precies 10 jaar na ons burgelijk huwelijk zijnw e voor de kerk getrouwd. Toen we in 2006  trouwde hebben we het over de kerk gehad. Maar Ruud was in die tijd niet Katholiek en zou het dan alleen voor mij doen. Toen hebben we besloten te wachten tot Ruud zover was dat hij zelf de keuze zou maken om katholiek te worden. En toen wisten we niet of dat ooit zou gebeuren. Of hij ooit tot die keuze zou komen, maar met pasen 2015 heeft hij zich toch laten dopen. En als volwassene krijg je dan in de Katholieke kerk alles: dopen, communie en vormsel. Daarna zijn we de weg opgegaan om ook ons kerkelijk huwelijk te laten inzegenen. We vonden het een mooie datum omdat te doen op de dag dat we 10 jaar wettelijk een stel waren.
Dus 27 oktober 2016 zou ons mooie dag worden en dat is het ook geworden. Een dag die me nu nog steeds de kracht geeft om verder te gaan op de momenten dat het niet lukt. (Maar dat is een ander verhaal en hoort hier niet thuis) .
Na maanden van voorbereiding was het dan zover. We hadden allebei geheimen voor elkaar.. leuk maar ook weer niet. Heb het zo graag onder controle en dat ene ding wist ik dus niet.
De kapper was nog bezig toen een vriend van Ruud kwam en ik had zoiets van wat kom jij nu hier doen.... Ja ik moest van Ruud om kwart voor twee hier zijn. Oké... Maar omdat ik zat kon ik niet naar buiten kijken.
Zie hier een filmpje van mijn verbazing toen ik dat wel kon:


En wat stond daar nu:

En ik maar denken dat we gewoon in ons eigen oude Citroën zouden trouwen en maar niet snapte waarom Ruud hem niet wilde wassen en opruimen: ja dat komt ZO!!!
Wat een verassing, een mooie tesla.... voor even een dag je eigen belangrijk voelen 

We zijn getrouwd in de Sint Catharinakerk in het Begijnhofje in Breda.
Waarom niet in onze eigen kerk: die is zo groot en dat voor het kleine gezelschap wat wij hadden uitgenodigd. En we hadden een priester uit Breda. Iemand die voor ons goud waard is en waar we ontzettend veel vertrouwen in hebben en ik al heel veel mooie maar ook moeilijke gesprekken mee heb gehad en vele tranen bij heb kunnen laten stromen.
En op zo'n dag is het belangrijk, tenminste voor ons, dat het een persoonlijke dienst zou worden en zijn en hij weet veel over mij en Ruud en we zijn ontzettend blij met onze keuze want het is geworden zoals wij het heel graag wilde. Mooi, sfeervol, intiem, persoonlijk en vooral vol met liefde mede door de mensen die aanwezig waren.

Kan er bladzijdes vol over schrijven, maar foto's laten ook veel zien.
De foto's in de kerk zijn gemaakt door Ramon Mangold, een lieve en goede vriend van ons en bovendien een super fotograaf


"Al wordt het morgen nog zo licht
Zet je de zon op mijn gezicht"