Welkomsttekst
Lieve allemaal,

Welkom op mijn weblogje.
Wil jullie hier dingen laten zien en
lezen van en over mijn leven.
Lees gezellig mee en kijk
rond op mijn weblogje.
Hoop dat jullie een berichtje achter laten.
Profiel
Naam: Marlies Pruyssers
Leeftijd: 58 jaar
Uitgebreid profiel
Weblog van de week !!!
Klokje
Nieuws van Marco
Zie ik jou bij de Clubtour zonnebloem? Groetjes, Marco
Nieuws van MarLies
Probeer de vrijheid te ervaren die als basis wortelt in jezelf.
Foto album
Bezoekers
Op dit moment is er 1 Zonnebloem ;
en 1 gast Zonnebloem .
Mijn laatste reacties
Zoeken
E-mail alert
Volg me op Twitter
2014 - 2015
Het is bijna 2015.
Eerst wilde ik niet terugkijken, maar toch maar wel gedaan.
Het is een jaar geweest met wisselende emoties en gebeurtenissen.
Tobben met onze gezondheid. Uitslagen van de onderzoeken van Ruud hopen we 5 januari te krijgen. (als er iets ernstigs aan de hand was geweest hadden we het waarschijnlijk al geweten dus dat hebben we opzij gezet, maar hopen wel meer duidelijkheid te krijgen en een oplossing)

Zelf aan het begin van het voorjaar aan mijn hand geopereerd waardoor ik nu overdag van mijn brace af ben. Oké zonder pijn ben ik niet helemaal en de fijne motoriek is ook niet terug, maar ja dat had ik daarvoor ook niet. Ben al blij van de brace af te zijn (in de nacht heb ik hem nog wel aan anders wordt ik met een verkrampte hand wakker)

Afgelopen jaar keihard gewerkt met de EMDR. Maanden ging het goed totdat ik ging discosieren en ik korte wegvallen had. Hierdoor een gekneusde rug en ribben opgelopen. En mijn rug is nog niet over en zal waarschijnlijk ook niet over gaan, zal een zwakkere plek blijven. Ach was het enigste lichaamsdeel waar ik niet altijd pijn in had  
Uiteindelijk hebben we in goed overleg besloten dat ik zou stoppen omdat we het risico niet aanvaardbaar meer vonden om door te gaan.

En nu vechten we hard voor goede begeleiding (therapie), maar dat komt ook uiteindelijk wel goed. Hoop ik.

Maar we hebben ook mooie momenten gehad in 2014.
Lieve mensen die we kwijt waren, zijn weer terug in ons leven. En daar genieten we met z'n alle van.

De prachtige bedevaartreis die we gemaakt hebben naar Polen. Wat een mooie reis, mooie herinneringen, mooie ontmoetingen, hele mooie momenten.
Een van die momenten gaat in 2015 plaatsvinden. Ruud heeft besloten tijdens de reis dat hij graag gedoopt wil worden. En in de Katholieke kerk is het zo dat je als volwassene dan 3 sacramenten tegelijk krijgt. Doopsel, 1ste Communie en het Vormsel. Dit zal gebeuren op 4 april tijdens de paaswake. We kijken er naar uit.

Lieve vrienden om ons heen. Mensen die ons steunen in moeilijke periodes. Weten dat er mensen om je heen zijn die met en zonder woorden er voor je zijn. Hoe bijzonder is dat.

En daarbij niet op de laatste plaats mijn twee prachtige zoons met hun vriendinnen. 

Tijdens het schrijven van mijn herinneringen van 2014 was het tijd om naar de kerk te gaan. Er was een gebedsviering voor oudjaar. Ik was lector dus mocht lezen.

Als slotgedachte hadden we een hele mooie tekst en die wil ik jullie graag ook meegeven.

Omkijken naar, terugzien op;
wat is gebeurd, is gebeurd
wat is gezegd, is gezegd
wat is gedaanm is gedaan
Het is in de tijd opgenomen.
ligt vast in het verleden.
Wij mogen weten dat alles voorbijgaat
dat toen en toen niet het enige en laatste is
dat het laatste nog niet is gezegd en gedaan
dat er een verdergaan mogelijk is
en nieuw leven
dat alles wat was, voorbij is.
Op ons ligt de verantwoording
voor wat nog komt
voor nu en straks
voor onszelf en de ander
voor liefde en haat
voor goed en kwaad
voor een leefbare wereld
Ons wordt gevraagd
liefde te zijn, daaruit te leven
daarin te wonen,.
Amen.

Fijne jaarwisseling allemaal en dat het een mooi en goed 2015 mag worden.

Vervolg bedevaartreis 2
Het tweede filmpje is online bij het bisdom wat gemaakt is bij de bedevaart.
Nu gaat het over het Wees gegroet



Fijne Feestdagen


Vierde zondag van de advent
Dit is het vierde weekend van de advent.
Bijna is het kerstmis.
Dit weekend steken we het vierde lichtje aan..
4 kaarsen voor licht en warmte voor onszelf, de mensen om ons heen en voor alle mensen op aarde.



Waar zie jij in (stille) verwachting naar uit?

Ter inspiratie
 
Zacharias en de engel 
De priesterdienst van Zacharias is voor hem een levensveranderende ervaring. Hij ontmoet een engel die hem een geweldige belofte doet, en kan voor lange tijd niet meer spreken. Probeer je eens in hem te verplaatsen: je hebt een engel gezien die jou iets geweldigs belooft en daarna kun je er niet over praten. Wat moet dat lastig zijn! De woorden en gebeurtenissen blijven dan rondzingen in je hoofd en hart. Het lijkt erop dat God het hart van Zacharias in deze tijd klaar maakt voor de geboorte van zijn bijzondere zoon. Niet alleen Elisabet is negen maanden lang in verwachting, maar ook Zacharias moet reikhalzend hebben uitgezien naar de vervulling van de belofte die aan hem was gedaan.
Waar zie jij momenteel in (stille) verwachting naar uit?
 
Mirjam van der Vegt, Stiltedagboek 2014

Dan staat daar een vraag:
Waar zie jij momenteel in (stille) verwachting naar uit?
Als je kijkt waar we bijna zijn zou je zeggen ik kijk uit naar Kerstmis.
Ow jah dat doe ik ook.
Maar waar ik nog veel meer naar uitkijk is naar rust in mijn hoofd en lichaam.
Geen herbelevingen meer, niet zo moe zijn, goede nachten en me weer vrolijk en lekker in mijn vel voelen zitten.
Maar ik weet ook dat dit er niet zomaar mee is.
Ik zal het er voor nu mee moeten doen en er weer keihard voor moeten knokken om weer naar boven te klimmen.
En blijven zoeken naar goede hulp. Ben ik al mee bezig maar helaas laat mijn huidige behandelaarster het een beetje afweten.. die is sinds gisteren tot 5 januari afwezig en die zou mijn huisarts bellen. En die zou mij dan gelijk bellen... maar helaas niets gehoord.
Dus afwachten.
En de hulp is allemaal zo veranderd dat ze niet in het aantal gesprekken denken maar het aantal minuten wat ze hebben en wat ze daarmee iets voor je kunnen doen....

Helaas het is even niet anders. Doorknokken, masker uit de kast en gaan met die banaan.

 
Vervolg wereldlichtjesavond

Vanavond zijn we naar de begraafplaats geweest.
Een  kaarsje aangestoken bij het monument voor het ongeboren kind

Onderstaande tekst heb ik daar zitten schrijven:

Hier sta ik dan
Mét verdriet in mijn hart
Stil staan bij jullie leven
Een leven wat er niet mocht zijn
Het gemis raakt me elke keer weer.
Een plek om stil te staan
Bij het verdriet dat nooit slijt
De tijd heelt alle wonden
Dat zeggen ze
Maar het zijn wonden die nooit helemaal zullen helen.
Wonden waar de scherpe randen van af zijn
Maar de pijn niet minder maakt.
De pijn van de dood
Het wonder van jullie
Als engeltjes in Gods hand.
Nooit zal ik jullie vergeten
Jullie zitten in dat speciale plekje van mijn hart
waar niemand jullie uit kan halen.

Wereldlichtjesdag
Elke 2e zondag in december wordt Wereldlichtjesdag gehouden. Op deze dag steken mensen om 19.00 uur over de hele wereld kaarsjes aan ter nagedachtenis aan overleden kinderen. Het maakt daarbij niet uit hoe oud het kind was of hoe lang het al geleden is. Je kind blijft immers je kind! Voor altijd in je hart en gedachten! De wereld wordt zo even letterlijk wat lichter voor mensen die een kind verloren hebben. Op Wereldlichtjesdag voelen mensen zich even niet alleen met hun verdriet. Dus steek a.s. zondag om 19.00 uur een kaarsje op! Het brengt wat licht en warmte in deze donkere dagen voor kerst!

EEN MOMENT VAN SAAMHORIGHEID
de gezamenlijkheid
van alle bekende
en onbekende mensen
met dezelfde pijn
om het verlies
overstijgt het nu
over de hele wereld
op hetzelfde moment
de kaarsjes
die ontstoken worden
zijn het licht
van miljoenen vuurvliegjes
die het donker
in ons hart verjagen
en het verdriet
weer toelaten
uit de pijn van leven
zonder jou
de duisternis in ons hart
verlaat ons even
als de hemel tot ons binnendringt
even niets moeten
mogen huilen
bij het ondergaan
van het aansteken
van de kaarsjes
het horen van alle namen
de emotie van muziek
de gezamenlijke pijn
die wij delen
zegt ons
dat wij weer samen zijn
dat er weer wat licht is
in ons gedeelde verdriet
© John Stigter, november 2014

Wij gaan vanavond naar de begraafplaats toe waar we bij het monumentje voor het ongeboren kind een kaarsje op zullen steken voor onze kinderen die er niet meer zijn.


Een dag waarop we extra stil staan bij het stille verdriet in ons hart.
Vele met ons zullen aanwezig zijn op de begraafplaats. Het maakt ieder jaar toch weer indruk en nu zeker. Voor het tweede jaar hebben wij een plak om ons kaarsje neer te zetten. Nog steeds ben ik trots dat het me gelukt is om dit monumentje voor elkaar te krijgen. 
Op de eerste plaats voor mezelf, maar ook voor alle lotgenoten.

 
3de zondag van de advent
Vandaag is het de derde zondag van de advent. We steken de derde kaars aan. 


Een lichtje extra voor de Vrede op aarde, voor de Vrede in ons hart.

De volgende tekst staat bij de 3de zondag van de advent voor de kerken
Vandaag is het de derde zondag van de advent – die heet in de liturgische kalender van oudsher zondag Gaudete. Nu beginnen we eerst met de liturgieviering waarin we oog hebben voor de vlam die in ons allemaal flakkert, waarin we woorden zoeken voor het verlangen en de hoop die ons allemaal gaande houdt. 

Zoveel schoonheid om ons heen
Zoveel vrede in het verschiet
Maar wanneer zullen wij dit alles
Ongebroken zien en beleven?

Daarom is ons bidden
Zuchten en vragen
Om vergeving en ontferming
Om hulp en nabijheid.

Om aandacht en zorg
In het bijzonder voor alles
Wat klein en kwetsbaar is.
Maar tegelijk blijft ons bidden
Zingen over ieder begin van recht en vrede. 

Verder onderweg. Een bloemlezing uit artikelen, lezingen, preken en gebeden van Jeroen Gooskens. 2014

2de advent
Vandaag is het de 2de zondag van de advent



Vandaag zijn we naar de Kathedraal in Breda naar de kerk geweest.
Ook om daar een ontmoeting te hebben me pastoor Steven de Koning. De pastoor die veel voor mij heeft betekend tijdens de bedevaartreis.
Het was fijn om even met hem te spreken en een stuk begrip en steun te krijgen voor hoe ik me momenteel voel.

In het misboekje stond een gebed van Toon Hermans.
Dit wil ik met jullie delen.
Heer,
wat moet ik doen?
Het mysterie van de eeuwige God
gaat mijn verstand te boven.
Ik kan er geen zinnig woord over zeggen.
Wie kan dat wel?
Ik houd mij vast
aan de man van Nazareth
die in Zijn onbaatzuchtige liefde
door Zijn woord
door Zijn leven
en door Zijn lijden voor ons
de bedoeling van een eeuwige God
gestalte zal geven.

uit het gebedenboekje van Toon hermans

Het tweede lichtje brand.
Een stukje meer licht in de duisternis die heerst op vele plekken van onze aarde.
Hopen dat dat licht ook daar komt.
Maar dat het ook ons mag sterken in ons bestaan.
Zomaar
Normaal ben ik best wel trouw met reageren bij sommige op logjes.
Maar de laatste weken is daar niets van gekomen.
Niet dat ik niet wilde, maar het lukte me gewoon niet.

Moet heel erg wennen dat ik van wekelijks therapie (EMDR) wat best heftig was en veel lichamelijke nadelen voor me aan vastzaten naar 1x per 4 á 5 weken een gesprek van 45 minuten ben gegaan.

Merk heel erg dat ik aan het terugzakken ben richting depressie en dat is iets wat ik dus volstrekt niet wil. Ik knok daar keihard tegen. Wat me veel energie kost en dat heb ik niet echt veel momenteel.
De nachten zijn niet echt gezellig. Veel herbelevingen.. blehhh
Maar goed ik weet dat dat ook bij een stuk verwerking hoort.
Volgende week ga ik het er toch over hebben dat dit niet werkt. Alleen het probleem is dat ik bij de GGZ weg moest omdat door alle veranderingen bij de verzekeringen je daar niet mocht blijven voor ondersteunende gesprekken. Dus zit ik nu bij Indigo en daar kan je dus maar 1x 4 á 5 weken terecht. De POH (psychische ondersteuning huisartsen) is het ook niet want daar kan ik maar 1x per 3 maanden terecht bij onze huisartsengroep. 
Dus ja het is even zoeken wat het beste is.

Gelukkig ben ik wel iemand die door blijft gaan.
Als ik dat niet zou doen dan gaat het fout.
Hoeveel energie het me ook kost, ik doe de dingen die ik op de dag heb staan.
Oké soms laat ik in huis wat liggen, maar dan is er altijd nog een volgende dag.

Vanmiddag ben ik heerlijk even bij mijn nichtje geweest en lekker samen gekletst, met de kinderen bezig geweest en zitten kleuren.
Dat is voor mij een heerlijke afleiding.
Heen met de deeltaxi en terug heeft mijn lieverd me opgehaald.
Zo probeer ik de dagen door te komen zo goed en zo kwaad als het gaat.
En toch ook af en toe samen leuke dingen doen hoe erg ik er soms ook tegenop zie.

Zo is daar ook de grote twijfel voor de fanclubdag.
Zoals ik nu ben... geen haar op mijn hoofd die er aan denkt dat ik de drukte in ga ook al kan ik in het vak zitten bij de rolstoelers.
Dan nog trek ik het niet.
Durf dus geen kaartjes te bestellen (oké ook mijn portemonnee wil dat nu niet) 
Aan de andere kant zou ik ook zo graag weer eens een Marco momentje hebben. De tour ben ik ook om diverse redenen niet geweest.
En de laatste keer dat ik op de fanclubdag ben geweest is ook alweer een aantal jaar geleden.
Pff lastig hoor.
Voorlopig laat ik het nu even zo, ik durf nu toch niet. (en heb al eens eerder kaarten gekocht en naderhand weer terug moeten sturen omdat het niet ging en dat wil ik niet weer)

En waar ik me ook erg aan vasthou is onze bedevaartreis. Wat zou ik graag de tijd terug draaien. Wat was het daar heerlijk en wat waren we ontspannen. Dat gevoel wil ik weer terug...

Sorry voor het niet zo vrolijke logje, maar moest het even kwijt:'(

Vervolg bedevaartreis
Zoals ik in één van mijn logjes aangaf zouden er ook filmpjes gemaakt worden over de bedevaart.
Vanaf nu komt er iedere maand een filmpje online.
En als het goed is komen wij ook nog voor in één van de filmpjes.
Welke weten we niet.
Dit eerste filmpje gaat over het Onze Vader. Een mooi filmpje met daarin pastoraal werker Geerten Kok en enkele mede pelgrims



"Fluister mijn naam
En ik kom er aan"