Welkomsttekst
Lieve allemaal,

Welkom op mijn weblogje.
Wil jullie hier dingen laten zien en
lezen van en over mijn leven.
Lees gezellig mee en kijk
rond op mijn weblogje.
Hoop dat jullie een berichtje achter laten.
Profiel
Naam: Marlies Pruyssers
Leeftijd: 58 jaar
Uitgebreid profiel
Weblog van de week !!!
Klokje
Nieuws van Marco
Ik kijk uit naar de Borsato Bingo en Fanclubdag. Zie ik jou daar? Groetjes, Marco
Nieuws van MarLies
Probeer de vrijheid te ervaren die als basis wortelt in jezelf.
Foto album
Bezoekers
Op dit moment is er 1 Zonnebloem ;
en 1 gast Zonnebloem .
Mijn laatste reacties
Zoeken
E-mail alert
Volg me op Twitter
Nieuwe Lay-out
Lieve allemaal,

Heb een nieuwe lay-out.
En zoals iedere keer heeft oma Sjan die weer voor me gemaakt.
Ik ben er weer heel erg blij mee.
De foto van de zonnebloem met vlinder is van de hand van mijn lieve zusje Sabine en de foto van het bos heb ik afgelopen zondag in het bos gemaakt.

Dank je wel ...
Fanclubdag kaartje te koop - update

Heb 1 kaartje voor de fanclubdag te koop.
Het is een gewoon kaartje (geen rolstoelkaartje want deze is omgezet naar een gewoon kaartje )
Hij is te koop tegen de gewone prijs van een kaartje

wie kan ik er blij mee maken??

Het kaartje is verkocht !!!

Je zal maar bang zijn...
Al een tijd twijfel ik of ik het wel op zou schrijven en neerzetten of dat ik dat niet doe.
Een lange periode heb ik al last van angst- en paniekaanvallen. En ja ik ben er voor onder behandeling.
Maar sommige momenten kan ik er beter mee omgaan dan andere momenten.
Ene moment dan knijpt de angst / paniek mijn keel dicht en het volgende moment kan ik hem makkelijk opzij zetten..
De momenten van makkelijk opzij zetten zijn er niet zoveel

  Hoe handel je een grote angst voor veel dingen.
Waar ik bang voor ben?? Soms voor niets, soms voor alles.
Naar buiten moeten, een spin, mensen, dieren, dingen, leven, dood, en soms gewoon voor alles.
Alles wat ik tegenkom, alles wat ik moet doen.

En ow wat haat ik mezelf hierin..
Waarom moet het zo zijn.
Door de hond moet ik echt naar buiten, anders zou ik echt veel binnen zijn,  thuis zijn. .
 
Ver weg van die hele enge maataschappij

Maar het allerergste ben ik bang voor de dood, dus daarmee ook voor het leven?
Waarom... ik zal het proberen uit te leggen.

Ben nu 51 jaar, bijna net zo oud als mijn moeder en oma zijn geworden. Mijn moeder en oma zijn op de dag af even oud geworden.
51 jaar, 32 weken en 6 dagen.
En nu snappen jullie waarschijnlijk ook mijn angst... ik ben op 25 april 2011 51 jaar, 32 weken en 6 dagen oud...
Ik wil niet dood, ik wil nog langer leven, wil genieten van het leven wat ik sinds kort heb.
ik leef pas een paar jaar na alle ellende en shit wat ik in mijn leven heb gehad.

Verstandelijk weet ik het zo goed.......... dit is toeval
(ook al heeft mijn moeder altijd tegen een van haar zussen gezegd: Ik wordt niet ouder dan mijn moeder)
Mijn oma had een ongenezelijke ziekte en zeker in die tijd. Mijn moeder zag het leven niet meer zo zitten.. het moest maar zei ze altijd.
ze moest naar de dokter, de tandarts, maar ze deed het allemaal niet... de kinderen waren de deur uit, dus haar taak zat erop volgens haar.
De natuur heeft haar geholpen en heel plotseling is ze, 25 jaar geleden, overleden.

En nu ik, lijk in heel veel dingen op mijn moeder. Alleen één ding niet. Ik zorg wel voor mezelf en heb eindelijk leven..
het gevoel dat ik mag leven, dat leven ook voor mij is bestemd.. Eindelijk samen met Ruud en mijn kinderen..
Maar toch.......... mijn gevoel loopt niet gelijk met mijn verstand.
Al vlak voor mijn 51ste verjaardag kwam in alle heftigheid de angst omhoog, gelijk actie ondernomen.. besproken mijn mijn man, mijn nichtje, mijn behandelaar.
En ja verstandelijk weet ik ... ik leef anders dan mijn moeder, de tijd is anders.
maar gevoelsmatig.........

Door de angst/paniekaanvallen durf ik ook niet goed in drukke menigten te zijn..
Dit zal waarschijnlijk gaan betekenen dat ik de fanclubdag voor het 2de achtereenvolgende jaar aan me voorbij moet laten gaan.
Te druk, teveel mensen om me heen. Ook al zal ik in het rolstoelvak staan.. nee dat zal te moeilijk zijn.
Ik wil heel graag, wil ook heel graag weer mijn fotomomentje met Marco hebben...
Dit geeft me toch ook weer kracht en energie om door te gaan...
Maar die stomme angst, die stomme paniek... die zal me dat niet toestaan....
En wat heb ik er aan om toch te gaan en weer terug te moeten omdat het niet lukt..
Dan zal ik me nog veel rotter voelen..

Weer geen fotomomentje dus... weer geen momentje waar ik een tijdlang op kan teren.
Stomme angst....
"Al is mijn wereld nog zo grauw
Ik vind altijd mijn troost bij jou"