Welkomsttekst
Lieve allemaal,

Welkom op mijn weblogje.
Wil jullie hier dingen laten zien en
lezen van en over mijn leven.
Lees gezellig mee en kijk
rond op mijn weblogje.
Hoop dat jullie een berichtje achter laten.
Profiel
Naam: Marlies Pruyssers
Leeftijd: 58 jaar
Uitgebreid profiel
Weblog van de week !!!
Klokje
Nieuws van Marco
Zie ik jou bij de Clubtour zonnebloem? Groetjes, Marco
Nieuws van MarLies
Probeer de vrijheid te ervaren die als basis wortelt in jezelf.
Foto album
Bezoekers
Op dit moment is er 1 Zonnebloem ;
en 1 gast Zonnebloem .
Mijn laatste reacties
Zoeken
E-mail alert
Volg me op Twitter
tweemaal afscheid nemen en herdenken
Wat een weken hebben we achter de rug.
Afgelopen 14 dagen 2x afscheid nemen en vandaag de herdenkingsdag van een van mijn kindjes.
Pffff ik ben er even helemaal klaar mee.
En dan ondertussen nog wat triggers met mijn verleden waardoor ik last heb van mijn conversiestoornis en soms mijn eigen veilige ruimte thuis ontvlucht om rust te hebben. Ik spreek hierbij in raadsel, ik weet het.
Maar door mijn verleden (waar ik met het moeilijkste en het confronterenste bezig ben met verwerken) ben ik erg overgevoelig voor prikkels.
Nieuwe buren, erg gezellig een echtpaar alleen. Door omstandigheden tijdelijk (tot ze een eigen huis heeft) dochter en twee kleine kinderen in huis. Helemaal niet erg. Heel normaal dat je je dochter opvangt met haar kinderen als ze geen onderdak heeft. Alleen het harde gegil van de kinderen triggert mij heel erg. In mijn hoofd hoor ik nu de kinderen gillen die ik hoorde en zag tijdens mijn misbruik periode. Niet zo leuk. Mijn rugzak is al vol, dus doe het er maar bij. Komt wel weer goed.
Maar in combi met het begin is het veel.
Anderhalve week geleden afscheid genomen van een dierbare vriend, collega koorzanger en pracht van een man van 69 jaar. We wisten al jaren dat hij een broze gezondheid had, maar iedere keer ging het toch weer goed. Tot die ene middag dat zijn  hart er mee stopte en niet meer op gang te krijgen was. Lieve Paul, we missen je. Rust in Vrede.

Zoals vele van jullie in het nieuws gehoord zullen hebben over de agent die is doodgeschoten op Bonaire, kwam dat bij ons wel erg dichtbij,. Heb hem al heel jong leren kennen als vriend en partner van mijn vroegere buurmeisje en oppas. Tjeetje wat een klap. Wat kan je doen om haar en haar ouders en zussen te steunen. Er zijn....
Dus zijn wij gisteren naar zijn crematie geweest. Pfff... heftig. Een uitvaart met korpseer.

Flinke mannen en vrouwen stuk zien zijn om het verlies van een collega en vriend. En zijn lieve vrouw, zo jong weduwe door een afschuwelijke moordpartij. We hopen dat ze de daders te pakken krijgen en ze hun gepaste straf krijgen. Het was druk, veel mensen die hem de laatste eer kwamen brengen en er waren als steun voor de familie.

En dan vandaag:

Een herdenkingsdag van een van mijn lieve engeltjes.
Nadat ik naar de kerk was geweest door naar de begraafplaats en bij het herdenkingsmonumentje een kaarsje weggezet voor mijn lieve vlindermeisje.
Ondertussen doodmoe, en mijn emoties zitten vast.
Voel me opgesloten in mezelf. Hopelijk helpt het gesprek wat ik van de week heb om mijn emoties los te krijgen en weer wat gevoel van ruimte te krijgen.

Wil zo graag vooruit kijken naar de mooie dingen die er nog aankomen.
Maar eerst rust en ruimte zien te krijgen om daar van te genieten.
"Ik hoor je praten in de stilte
Je fluistert in mijn hart"