Welkomsttekst
Lieve allemaal,

Welkom op mijn weblogje.
Wil jullie hier dingen laten zien en
lezen van en over mijn leven.
Lees gezellig mee en kijk
rond op mijn weblogje.
Hoop dat jullie een berichtje achter laten.
Profiel
Naam: Marlies Pruyssers
Leeftijd: 58 jaar
Uitgebreid profiel
Weblog van de week !!!
Klokje
Nieuws van Marco
Ik kijk uit naar de Borsato Bingo en Fanclubdag. Zie ik jou daar? Groetjes, Marco
Nieuws van MarLies
Probeer de vrijheid te ervaren die als basis wortelt in jezelf.
Foto album
Bezoekers
Op dit moment zijn er 2 Zonnebloemen ;
en 2 gast Zonnebloemen .
Mijn laatste reacties
Zoeken
E-mail alert
Volg me op Twitter
Boos, verdrietig en opstandig....
Denk dat we allemaal weleens van zulke dagen hebben.
Wakker worden met een onbestemd gevoel en het wel uit willen gillen van help me.
Maar dat niet doen en "gewoon", nou ja gewoon , aan de dag beginnen.

Zo'n dag had ik gisteren. :s

Eten, wassen, geholpen worden met aankleden, manlief dag zwaaien en daar zit je dan om half 9. klaar om de dag door te gaan.
De ochtend alleen en weten dat je in de middag EMDR hebt en er geen moer zin in hebben. Maar toch beloofd dat je zou komen. En ja dat doen we dan ook maar. (in de hoop dat ze ziek is, of dat er afgebeld wordt.. en weet ik veel wat er allemaal wat er kan zijn om niet te hoeven.)

  En op zulke dagen ga ik dingen doen die niet verstandig zijn gezien de situatie waarin ik momenteel zit. Met alleen je linkerhand kan je veel doen hoor! 

Stofzuigen, dweilen (oke wat natter dan anders omdat met 1 hand de dweil uitwringen niet het makkelijkste is) met de deur open droogt het ook.

WC doen, vest maken van hubbie. alsof hij geen andere vesten heeft! owjah de vaatwasser moest ook nog leeg. En dat gewoon omdat ik me boos, opstandig en verdrietig voelde. 

Boos omdat ik me in de steek gelaten voel. Mensen die van alles beloven en het niet nakomen. Hulp nodig hebben, hulp aangeboden krihgen en uiteindelijk is er maar hulp van een paar mensen. Ja zeggen ze dan, dan moet je het vragen. Sorry dat staat niet in mijn woordenboek.. 
Misschien denk ik daar wel verkeerd in en moet ik het vragen,maar daar voel ik me dan niet belangrijk genoeg voor. Want wie ben ik om om hulp te vragen. Andersom is makkelijker: er zijn voor een ander. Maar daar denken mensen dan ook weer anders over.

Regelmatig waren de tranen er. Ach ik was toch alleen thuis dus dat maakte niets uit. Mezelf maar een schop onder mijn kont gegeven en doorgaan met die banaan . Dat is redelijk gelukt totdat ik bij mijn therapeute kwam en daar heb ik zowat een uur zitten huilen. Zeg maar janken :'(

Moest toch proberen de positieve dingetjes te gaan zien. Wat er wel is. Nou kan je zeggen dat me dat gisteren allemaal gestolen kon worden.

Maar goed het luchtte wat op en gelukkig had ze zelf ook wel in de gaten dat EMDR niet verstandig was.
 

Naar huis, nog wat boodschappen doen en in de avond naar een vergadsering. En daar gewoon het nasker; het gaat goed op mijn gezicht..
Maar wat vreet zo'n dag energie en wat was ik kapot.
En van alles ging door mijn hoofd: goed, slecht, vragen, nee niet waard, wel waard en zo was het chaos in mijn hoofd en daar ging ik de nacht mee in. pfff welterusten 

En vandaag... moe zijn, een hoop onrust in mijn hoofd en niet veel doen. Gelukkig is het bijna weekend. Wat proberen bij te tanken!
Hopen op wat zon en rust.

Fijn weekend allemaal!





Zo.....
In 2009 schreef ik een logje over hoe mannen het woord  "zo" bedoelen of zien.
Je kan dat hier teruglezen.

Vlak daarna was ik weblog van de week. En zelfs Marco had het in het filmpje over het begrip "zo" voor mannen.
Dat kan je hier lezen en horen.

De afgelopen jaren er eigenlijk niet echt bij stil gestaan dat bij mannen "zo" een heel wijd begrip is.
Duurde het "zo" me te lang dan deed ik het zelf of ik liet het zoals het was.
Maar nu, nu ik best wel afhankelijk ben met veel dingen komt het begrip "zo" weer te voorschijn.
Heb al een aantal weken maar één hand ter beschikkking en het zal nog wel even duren voordat ik ze allebei weer optimaal kan gebruiken.
Pas na 28 april weet ik of ik mijn rechterhand langzaam weer mag gaan belasten.

Dus ja, als je dan wat vraagt is het vaak: ik doe dat "zo" :s
En soms is zo best snel, maar soms wordt zo ook gewoon vergeten.
En ja wat dan... dan laten zoals het is, of toch maar met mijn linkerhand wat dingen doen.
Soms laat ik het, maar zit nu in een periode van opstandigheid, verdriet en boosheid.
Het duurt me te lang die afhankelijkheid. Het niet kunnen doen van mijn  leuke dingen.
Dan zegt de psych zo mooi gisteren door de foon: dat is toch fijn even rust en tijd voor jezelf en leuke dingen kunnen doen. :@
Geloof niet dat ze het helemaal begrijpt. Mijn leuke dingen daar heb ik twee handen voor nodig.
Voor het overblijven moet ik op mijn scootmobiel kunnen rijden en dat lukt niet en stel dat er wat gebeurd dan ben ik niet verzekerd en ik moet er niet aan denken dat ik onverwachts mijn hand gebruik en zo zorg dat ik wat beschadigd dat niet meer hersteld kan worden. De pees die ze hebben gebruikt om mijn duim te versterken heeft zijn tijd nodig om te hechten.

Kaarten maken gaat niet - twee handen voor nodig, Mandala's kleuren gaat redelijk met links maar houdt ik niet lang vol. Het kleuren op de computer is toch niet mijn ding.

Maar weer even terug naar het begrip "zo", als zo me nu te lang duurt dan ga ik met mijn linkerhand aan de gang.
Het helpt me mijn tijd door te komen en ik heb het gevoel nog enigszins wat nuttigs te doen.
Maar bij sommige "zo" momenten moet ik echt wachten tot het bij mijn man "zo" tijd is  en anders nog maar een keer vragen of hij "zo" even tijd heeft. 

Hoop gauw dat het 28 april is en ik weer wat mag gaan doen. Maar dan zal ik het "zo" toch ook nog nodig hebben. Zal vast niet alles weer in 1x kunnen en mogen.


"Een gewone verschijning die kwetsbaar is
Wordt niet langer als koning herkend"