Welkomsttekst
Lieve allemaal,

Welkom op mijn weblogje.
Wil jullie hier dingen laten zien en
lezen van en over mijn leven.
Lees gezellig mee en kijk
rond op mijn weblogje.
Hoop dat jullie een berichtje achter laten.
Profiel
Naam: Marlies Pruyssers
Leeftijd: 58 jaar
Uitgebreid profiel
Weblog van de week !!!
Klokje
Nieuws van Marco
Zie ik jou bij de Clubtour zonnebloem? Groetjes, Marco
Nieuws van MarLies
Probeer de vrijheid te ervaren die als basis wortelt in jezelf.
Foto album
Bezoekers
Op dit moment is er 1 Zonnebloem ;
en 1 gast Zonnebloem .
Mijn laatste reacties
Zoeken
E-mail alert
Volg me op Twitter
Zoek de verschillen !!!


 

Het zijn niet mijn mooiste foto'ssss, maar ja het gaat erom dat ik wat wil laten zien.
Het is even wennen !!!!

 

Dag Lieve mama....
  Vandaag precies 24 jaar geleden, ook op een zaterdag ben je veel te vroeg van ons heen gegaan.
Vergeet die dag nooit meer.

's morgens om 06.10 uur werdt er gebeld... je moeder is dood.......... mama dood hoe kan dat nou..... er was niets aan de hand de avond daarvoor.
Ik had je nog aan de telefoon gehad.. en nu, nu zou je dood zijn.

De oudste was een baby van 6 maanden... nooit zou hij zijn oma leren kennen, nooit zou hij weten hoe ze was, hoe lief ze voor hem was als ze bij ons was of wij bij haar.
Nooit zou ze meer van haar kleinkind kunnen genieten.
Mama waarom ben je zo vroeg van ons heen gegaan.
We wisten dat het leven niet meer zo nodig voor je hoefde, maar dat de natuur je daarin hielp dat hadden we nooit verwacht.
Te vroeg, te jong, te onverwachts...
De pijn is minder, de scherpte is er af, maar het gemis is nog steeds daar.
Je bent net zo oud geworden als je eignen moeder. Achteraf hoorde ik dat je dat altijd hebt gezegd dat je niet ouder dan je moeder zou worden.
Mama ik ben over ruim een jaar net zo oud als jij was toen je stierf.
Ik wil toch wat langer hier op aarde blijven... Maar toch is daar de angst, de paniek.... stel je toch voor dat ik niet ouder zal worden als jij...
Dan heb ik nog maar ruim een jaar om te leven. Om samen te zijn met al die andere die me lief zijn en die ik niet wil missen.
Mama ik wacht nog even met naar je toe komen, ik wil heel wat jaartjes ouder worden dan jij bent geworden.
Eindelijk leef ik, eindelijk mag ik genieten van het leven.. daar wil ik nog van blijven genieten ook al moet ik voor dat leven vechten.
Mama ik mis je.... ik zal je nooit vergeten.
En ooit komt de tijd dat ik alle vragen die ik heb aan je kan stellen....


Dag lieve mama
Hoe het nu gaat......
Het is al weer even geleden dat ik een logje geschreven heb hoe het nu met mij gaat.
Ik besef me ook wel terwijl ik dit zit te typen dat andere loggers uit loggersland zieker zijn, het moeilijker hebben, maar toch.....................
Toch wil ik even mijn eigen verhaal kwijt.
Komend mei ben ik 2 jaar ziek thuis, dat heeft allemaal consequenties... Zo ga je uit de ziektewet.... maar er moet wel gekeken worden wat voor uitkering je dan gaat krijgen.
Dus in overleg met de arts van het UWV die over de ziektewet gaat een aanvraag ingediend voor een WIA uitkering.


Dus dan ga je gezellig het hele ritueel in van het UWV, wat een bureaucratie zeg...
Bij de verzekeringsarts....pfff had me helemaal ingesteld dat ik een man zou krijgen, dus geestelijk er helemaal op voorbereid. Krijg je daar te horen dat hij ziek is en je een ander krijgt.
Schrik je het apenzuur, want er is 1 arts die ik dus echt niet wilde hebben. En die naam verstond ik (of wilde ik die verstaan) maar oké zij was het niet het was een andere vrouw. Maar ik kon niet zomaar omschakelen in mijn hoofd dat ik een ander had en dat het een vrouw was... dus totale paniek van binnen.
Maar ik heb een kast met maskers en had er eentje meegenomen.. die heeft een half uur gewerkt en daarna niet meer.
Toen knapte ik toch lichtelijk....
Maar ja na ruim 2 uur stonden we weer buiten (Ruud was mee) en weet ik eigenlijk nog geen snars. Moet eerst wachten op haar rapport en dan wachten op de afspraak met de arbeidsdeskundige en dan afwachten wat de beslissing is.


Ondertussen is dat rapport dus binnen:
Naast een hoop geblabla staat er ook in dat ik volgens die arts toch wel 20 uur kan gaan werken. Wordt totaal overheen gewals hoe het werkelijk met je gaat.. dat mijn gezondheid niet sterk is, dat ik bij diverse artsen nog loop om allerlei onderzoeken nog te ondergaan.
Moet nog wel een gesprek hebben met de arbeidsdeskundige en die rapporten samen maken wat ik moet gaan doen en wat voor uitkering en wat nog belangrijker is of ik nog een uitkering krijg.
  Dat ik bij de GGZ nog volop in behandeling ben en dat ik totaal nog niet goed afgesteld sta op mijn medicijnen. dat ik nog 2 soorten antidepressiva slik waarvan er eentje nog verder afgebouwd moet worden en we niet weten wat er dan gaat gebeuren.
Wekelijks heb ik therapie, om de week gesprekken met mijn therapeut, daarbij creatieve therapie en Hypnotherapie.
Zou ik dan echt alleen maar last hebben van mijn grote teen???
Maar ja daar loop je niet voor bij de GGZ.
 
Totale paniek maakte zich meester van me.
Moest vlak daarna door naar mijn creative therapie dus ehb het wat opzij gelegd.
Maar iedere keer als ik er aan denk is er pure wanhoop.
"Je bent er wel en je bent er niet
Zoveel dingen waar je iets in ziet"