Welkomsttekst
Lieve allemaal,

Welkom op mijn weblogje.
Wil jullie hier dingen laten zien en
lezen van en over mijn leven.
Lees gezellig mee en kijk
rond op mijn weblogje.
Hoop dat jullie een berichtje achter laten.
Profiel
Naam: Marlies Pruyssers
Leeftijd: 58 jaar
Uitgebreid profiel
Weblog van de week !!!
Klokje
Nieuws van Marco
Zie ik jou bij de Clubtour zonnebloem? Groetjes, Marco
Nieuws van MarLies
Probeer de vrijheid te ervaren die als basis wortelt in jezelf.
Foto album
Bezoekers
Op dit moment zijn er 3 Zonnebloemen ;
en 3 gast Zonnebloemen .
Mijn laatste reacties
Zoeken
E-mail alert
Volg me op Twitter
Pepijn 9 jaar
Afgelopen dinsdag werdt Pepijn 9 jaar... Ja de oudste van Sabine.......pff wat gaat dat hard.
Morgen heeft hij zijn kinderfeestje en zondag feest voor de grote, maar ja wij konden natuurlijk dinsdag niet ontbreken op zijn echt verjaardag.....
Dus vlak na dat hij uit school was waren wij ook aanwezig.
Van ons heeft hij een stoere rugzak gekregen van Anubis... (zondag krijgt hij ook nog een cadootje )
Het was echt gezellig.

Pepijn had zondag van zijn papa, mama en zusje al een Wii gekregen zodat hij er toen al mee kon spelen...... ja zelfs wij zijn er mee aan de slag gegaan.
HIer komen wat foto's van afgelopen dinsdag.
  Zondag krijgt hij de taart die hij van zijn opa en oma ieder jaar krijgt. Maar op verzoek van Pepijn had Sabine een appeltaart gemaakt en daarop stonden netjes 9 kaarsjes...
Die hij toch wel in 1x uitblies......
 

Ook Annickje hebben we niet vergeten. De volgende keer dat Sabine aan het bakken slaat kan Annick meehelpen.  

  Pepijn die vol enthousiasme aan het boksen is op de Wii...

Hij ging echt helemaal in zijn spel op dat we hem af en toe even naar achteren moesten halen anders had hij tegen de TV aan gebokst...

Hij had ook zijn tante zo gek gekregen dat ze even mee deed... Maar niet met boksen hoor, Ik was rustig aan het golfen.....
 
 





Verdrietig...
Momenteel gaat het niet zo lekker.. voel me ontzettend onrustig en heel erg verdrietig.
Er zijn een heleboel factoren bij elkaar.
Aan de ene kant probeer je zelf op te krabbelen en aan de andere kant wordt je weer net zo hard onderuit gemaaid..
Gelukkig zijn er dan nog altijd mensen die er zijn om je te steunen en te helpen..
Heb lang getwijfeld of ik dit hier neer zou zetten... gewoon omdat ik niet meer weet waar ik goed aan doe..
Ja ik praat voor de meeste van jullie in raadsels, zal het proberen uit te leggen.

  Weet niet of jullie het weten maar wij (mijn man en ik) hebben een stichting voor incest slachtoffers.
9 jaar geleden is mijn man begonnen, samen met een vriend om een site op te starten.. sinds 7 jaar werk ik volop mee en sinds 5 jaar zijn we een stichting..
Dit jaar hebben we ons eerste lustrum met als thema "Laat ons niet in de kou staan".
9 jaar vechten tegen een taboe, 9 jaar vechten tegen muren waar je iedere keer weer tegenaan loopt.
Soms geeft dat een intense frustratie

Sinds het een stichting is geworden is het zowat een 24 uurs bedrijf geworden... veel tijd en geld gaat erin.. Ruud heeft er vrijwillig voor gekozen om deze site en stichting op te richten maar soms kan het een mens toch ook weleens te veel worden.

Vaak hebben we een voltallig bestuur gehad, maar net zo vaak haakte lotgenoten af omdat ze het werk onderschat hadden.. het te dicht bij hun eigen gevoel van pijn en verdriet kwam... begrijpelijk, maar het gaat juist om datgene wat we hebben meegemaakt.

Nu heeft mijn man van de week een stuk op het forum gezet met daarin vragen in de trant: waarom organiseer ik nog een lotgenotendag, waarom bel ik nog iedere dag op zoek naar sponsors.... en zo meer.
Gewoon zijn frustratie geuit over hoe het nu gaat en waar hij tegenaan loopt..
Al 3 jaar zijn wij niet op vakantie geweest.. gewoon omdat ons beetje geld dat we hebben in de stichting gaat zitten.. maar dat blijkt normaal te zijn dat we dat doen.. als je dan een dag organiseert op verzoek in het midden van het land en het valt iets duurder uit dan zijn de rapen gaar... maar oké even terug naar het stuk...........
Het was net of Ruud iets had geschreven over de duivel, we werden aangevallen of we niet normaal waren en waarom we dat deden.
Mensen voelde zich persoonlijk aangevallen terwijl er geen namen zijn genoemd en het echt om zijn eigen gevoel ging.
Ook ik werd aangevallen, stukje erbij gezet dat het van Ruud kwam, dat ik hem echt niet beschermde want als hij ongelijk had hij niet zijn gelijk kreeg........ maar echt geholpen heeft het allemaal niet.
We voelen ons echt aangevallen (op een paar mensen na die snappen hoe we ons echt voelen)
Waarom mogen anderen wel hun mening neerzetten zonder dat ze aangevallen worden en ruud niet???

Heb heel erg het gevoel dat men denkt dat de stichting het enigste is in ons leven en dat we alleen dat maar te doen hebben........... Ondertussen gaat het er wel op lijken, als ik alles klaar wil krijgen wat er nog ligt dan ben ik nog wel even bezig...


  Maar we hebben ook nog een privé, een eigen ik, ons samen, onze vrienden en familie.. onze interesses in andere dingen....
Maar ook dan gaat vaak de telefoon van mensen die vragen hebben, die niet meer weten wat ze moeten doen.. en die laat je niet in de kou staan.. en we helpen nog steeds met liefde en plezier...

Maar bij mij rijzen de twijfels heel erg... doen we het wel goed... moeten we wel op deze manier doorgaan.
 

Ik weet wel dat het te zwaar is voor 2 mensen....... maar als je al verschillende keren bent teleurgesteld omdat mensen wilde helpen en het uiteindelijk niet deden, wordt je voorzichtig, misschien wel te voorzichtig....
Ondertussen probeer ik met hulp van de psychiater, mijn hypnotherapeut, mijn spv'er en mijn creatief therapeut er weer bovenop te komen (en dan niet te vergeten mijn mannetje en lieve zusje)
Probeer ik de angst- en paniekaanvallen onder controle te krijgen, probeer ik er achter te komen wat er gaande is met mijn hart en mijn bloeddruk, waarom is dat niet goed.
Is het echt alleen de stress................ of zitten er andere oorzaken bij.

Ik ben bijna 50 nog anderhalf jaar en dan ben ik net zo oud als mijn moeder en oma ooit zijn geworden.... ik wil mijn gezondheid niet zover laten komen dat ik ook niet ouder wordt.
Ik leef pas sinds 4 jaar, pas sinds ik een relatie met Ruud heb gekregen...

Ondertussen lijkt het een hele klaagzang, maar zo wil ik het ook niet laten zijn.... het is gewoon het verdriet en de frustratie............. waar doe je nu nog goed aan........ blijven vechten of opgeven............... opgeven wil je eigenlijk ook niet want dan laat je mensen in de kou staan............ maar aan de andere kant; we hebben ook heel erg het gevoel dat er achter onze rug meer gedaan en gezegd wordt dan mensen recht in ons gezicht durven te zeggen..

Ik ben onzeker, angstig, verdrietig, heb paniekaanvallen en ondertussen blijk ik ook buiten de Borderline, de complexe PTSS, sociaal fobische klachten te hebben.......

Pfff ik wil hier vanaf, ik wil me weer gelukkig voelen, rustig voelen, veilig voelen en dan niet alleen op de plekken waar ik me nu veilig voel.

Ik blijf vechten en knokken voor mijn welzijn......... maar hoelang lukt me dat nog

Even een update hoe het gaat....
Pfffff.......... vanmiddag naar het UWV geweest.
Die arts zei niet zoveel... maar voorlopig over 3 maanden weer terugkomen..
Een ding waar ik een beetje zekerheid in heb, dat daar vandaan geen druk zit dat ik moet gaan werken....
Was er heel erg bang voor dat hij moeilijk zou gaan doen............... dus dit is dan weer een beetje een opluchting,

Woensdagochtend het kastje gaan halen voor de 24 uurs registratie van mijn hartslag..
Woensdagmiddag krijgt Ruud de uitslag van het darmonderzoek van de internist.
In eerste instantie heeft de radioloog geen gekke dingen gevonden...
Maar nu het rare............ we lagen gisterenavond in bed.... en toen zei hij opeens zal ik wat vertellen over mijn buik.. Ik zei; vertel ...
Is de pijn weg waarvoor hij al die maanden al door de molen heen gaat :
Misschien dat zijn darmen toch ergens tegen aan gedrukt hebben en dat doordat ze nu leeg zijn geweest dat weer goed is gaan zitten.......
Dus hij krijgt niets meer te eten.............
Kunnen zijn darmen ook geen gekke dingen meer doen
Ach nee............... dat kan ik mijn schatje ook niet aan doen
Maar ben heel benieuwd hoe en wat de internist er van gaat zeggen........ maar dat horen we ook woensdag..........

En verder........ach ik stuiter wat van de angst en paniek.
Zaterdag alleen boodschappen wezen doen bij de Dirk............ nou niet meer dus.....pfff wat was ik bang.
Maar ik heb het geprobeerd.........het lukte alleen nog niet.

De UWV arts zei ook en vroeg ook of ze me nog andere dingen gingen aanbieden om meer de paniek onder controle te krijgen.
Ikke weet het niet.......... 8 april maar vragen aan de psych en mijn behandelaarster...



psje: oww jah. Welzorg had een aanvraag naar de gemeente gestuurd voor aanpassingen aan mijn rolstoel... de brief de 10de weg en ze hebben hem nog niet.................. kwijt... ach de postbode iets verkeerd gedaan........... jaja ze zullen hem zelf wel kwijt hebben gemaakt.
Welzorg stuurt hem opnieuw in de hoop dat hij nu goed aankomt.....
Dag lieve Nicky..
Gisteren (16 maart) was het de geboortedag van Nicky.
Nicky is het zoontje van Ruud dat in 2003 dood is geboren na 24 weken zwangerschap.
Ieder jaar zetten we dan witte rozen weg en brandt er een extra kaarsje voor Nicky.

Je staat er toch bij stil hoe hij nu geweest zou zijn.. hoe hij eruit zou zien en ja hoe het leven dan was geweest.......



Linksonder staat een tegelte en dat heb ik gekocht.
De tekst slaat niet alleen op Nicky maar ook op de kindjes die in mijn leven niet hebben mogen leven..


Een dag die met een lach en een traan voorbij is gegaan.

Vliegtuigjes kijken...


En natuurlijk foto's gemaakt.........
  Zondagmiddag was het heerlijk weer en hebben we daar even van genoten...
We zijn richting Seppe gegaan.. Dat is maar een paar kilometer bij ons vandaan en dat is een klein vliegveldje waar vooral sportvliegtuigjes vliegen.

We hebben daar rustig (Nou ja Ruud rustig en ikke onrustig ) op het terras gezeten en wat gedronken..
 


Er is daar een vliegend Museum ............ Ik dacht dus dat we in dat museum konden vliegen (geintje)

Maar we zijn niet naar binnen geweest want we vonden het toch net te duur...

Hebben het gehouden op buiten kijken. Dit vliegtuig stond voor het museum geparkeerd... Zou er toch niet graag mee mee vliegen...
Er waren wat raampjes kapot... alle draadjes zaten los en er was niet meer dan allen de cockpit.....

Maar we hebben even van het samenzijn en het buiten zijn genoten.
 


Het is weer weekend !!!
  Zo log je twee weken niets en nu 3 logjes achter elkaar....

Het weekend staat weer voor de deur,,
Ja wat gaan we eens doen.
Morgenochtend eerst een de boodschappenn doen. Die doen we normaal op vrijdagmiddag maar door het ziekenhuis is daar niets van gekomen.. En als ik ergens al een hekel aan heb is op zaterdag de supermarkt in... Maar ja het moet toch.
 

Ruud wil verder met het schilderen van zijn behandelkamer, ik zal nog wat poets- en strijkwerk moeten doen.
Verder hoop ik dat het weer wat mooi is, zeker op zondag... even proberen naar buiten te gaan.
Het gaat de laatste tijd totaal niet goed... heb een overvloed aan tranen....... en die spoelen toch iedere dag wel naar buiten toe,
Pffff wat baal ik van mezelf........... begin er zo van te balen dat het niet gaat.
Maar goed ergens weet ik ook wel waardoor het komt.
Er zijn te veel dingen op mijn  / ons pad waar ik me druk en heel veel zorgen om maak.
De komende week is het weer een drukke week.
Gezellig langs bij de arts van onze vriendjes van het UWV, therapie, fysio, naar de internist met Ruud..
Ook krijg ik deze week het kastje op voor de 24 uurs registratie van mijn hartslag..

Ik hoop toch zo dat ik eindelijk eens kan gaan zeggen dat het weer beter met me gaat.
Maar ik weet ook dat er dan eerst een hoop zorgen van mijn pad af moeten zijn....

Wil iedereen een heel fijn en prettig weekend toewensen
De mensen die naar Marco in Antwerpen gaan... geniet ervan.
Anderen geniet van de dingen die je gaat doen en laten we hopen dat het mooi weer zal zijn.

DVD Wit Licht..
  Toen we vandaag uit het ziekenhuis thuis kwamen (zie vorig logje) lag de DVD op de deurmat....
Yippieeeeee weer even nagenieten van een heerlijk concert.
Heb hem nu voor het grootste gedeelte gezien en ik moet eerlijk zeggen...... hij is geweldig !!!!!
Er zitten hele mooie en emotionele momenten in....

Zo het nummer "Afscheid nemen bestaat niet wat hij speciaal voor Nick heeft gezongen.
Maar ook "Was mij" met ervoor en er tussen en erna mooie stukjes uit de film Wit Licht.
Niet het hefige wat we tijdens de concerten hebben gezien.. Ik vindt dit heel wijs gekozen omdat toch het hele gezin naar deze DVD moeten kunnen kijken. Chapeau Marco voor deze keuze.....
"Was mij" heeft voor mijzelf een speciale betekenis...
 

  Ook "Dochters" was erg ontroerend. Vooral met de shots van vele vaders met hun dochter en Leontine met Jada..

Tijdens het luisteren en kijken naar de DVD liepen bij ons alletwee toch een paar keer de tranen weer over onze wangen.
EIgenlijk geweldig toch weer om terug te kijken naar een prachtig en geweldig concert.

Denk dat hij menig keertje hier op zal staan... even nagenieten en denken aan al die mensen die nu in Antwerpen staan en zitten te genieten van dit geweldige concert..

Op 15 mei komt de film "Wit Licht op DVD uit..
Daar gaan we dan ook maar eens voor sparen... ook die wil ik toch wel heel graag hebben...

Marco en band... dank je wel voor deze geweldige DVD die een hele mooie registratie is van een geweldig concert.
Straks ga ik hem ook nog even in de computer doen om te kijken waar ik terecht kom..

Een darmonderzoek..,,
  moest mijn mannetje ondergaan..
Al maanden zijn ze aan het zoeken wat hij heeft. Hij heeft een plek net onder zijn ribben waar hij last van heeft.
De cardioloog, en diverse bloedonderzoeken, echo's en longfoto's hadden nog steeds geen uitkomst gebracht.
Dus nu op naar de internist. Daar waren we woensdag en vandaag kon hij al het dikke darm onderzoek krijgen.
Maar de voorbereidingen begonnen gisterenmiddag al....zucht.............
Jeetje wat kunnen mannen dan zielig doen zeg.
 
     
Hij moest 4 liter water drinken. Was het nu 4 liter water alleen dan was het nog erg want zoveel drinkt hij niet.
Maar er moesten zakjes (zeg gerust zakken) met laxerende poeder doorheen. En ja daar ga je van aan de .........
Eigenlijk zou hij er om 19.00 uur helemaal mee klaar moeten zijn... Maar nee mijn lieverd nam om 00.00 uur de laatste slok van zijn  3de liter.
Toen is hij maar gestopt.. Misselijk en met pijn in zijn buik..
Maar oké zijn darmen moesten leeg zijn. En dan nog de grootste straf (voor hem dan) hij mocht eigenlijk ook niet meer roken... maar ja er is niets eigenwijzer dan een man en zeker die van mij


Vanmorgen vroeg mocht hij nog 2 koppen helder drinken.
Hij verstaat onder 2 mokken koffie helder drinken.........
 


Maar ja om 11.40 uur moest in het ziekenhuis zijn.. Daar waren we netjes op tijd.. maar het liep bijna 40 minuten uit... Spoedje tussen gekomen
Maar eindelijk was hij aan de beurt.. Het onderzoek zou een half uur duren dus ik had gezellig voor mezelf mijn DS meegenomen en ben een spelletje gaan zitten spelen.
Ondertussen gingen er bij mij al allemaal spookbeelden door mijn hoofd:
Dit kan het zijn, zus kan het zijn, zo kan het zijn........ de ergste dingen had ik al in mijn hoofd.
Ja helaas ben ik momenteel erg somber en negatief in dingen die door mijn hoofd gaan en maak me overal veel te druk over.

Maar goed hij is het onderzoek goed doorgekomen, was niet erg zei hij. Maar hij had zichzelf ook reiki gegeven dus was erg kalm. Kalmer in ieder geval dan ikke
De radioloog heeft in eerste instantie geen gekke dingen gezien maar zou alle foto's nog eens goed bekijken en woensdag krijgen we bij de internist de uitslag van het onderzoek.

Nu is het dus waarschijnlijk ook niet zijn darmen.
De internist had het er over dat het ook het zwevende rib syndroom kon zijn. Net een tennisarm maar dan anders

Dus we gaan woensdag maar weer eens aanhoren wat de internist allemaal te zeggen heeft...
Even een bijklets Logje...
Mijn laatste logje is van de maandag van de carnaval.... Dus nu bijna twee weken geleden...
Pfff te lang geleden, maar er is veel gebeurd in de afgelopen weken..
Zal proberen jullie bij te kletsen

Eigenlijk zou ik moeten beginnen met de K van Karaoke.... Nou daar besteed ik geen logje aan want daar doe ik echt niet aan mee... Alhoewel............... ik heb 1x meegedaan tijdens het uitstapje van de Borsatologgers naar Wemeldingen..

dat is echt niets voor mij, Ik galm wel mee in de grote massa of thuis als niemand het hoort. Is beter voor ieder zijn oren...

Dan is er ook nog de letter L geweest van Letterloos... ach zullen we maar zo denken dat ik dat de afgelopen twee weken was.
Er was veel te schrijven, maar geen tijd, geen fut, en zo kan ik er nog wel een paar meer opnoemen...

Dinsdag 24 Februari werdt onze grote vriendin Annick 4 jaar.. We hebben de hele dag het heel gezellig gehad.. Was er al vroeg om te helpen met hapjes maken en verder Sabine te helpen de visite te voorzien van een natje en een droogje.

Ruud moest 's avonds op tijd weg want die was alle dagen opstap met Jeroen Spierenburg om foto's van hem te maken tijdens de optredens van carnaval..
Ik zou dus de taxi terug naar huis nemen.
's avonds liep het allemaal even anders dan we in ons hoofd hadden.
Toen we Pepijn naar bed gingen brengen toen vonden we Peter van Sabine onwel in bad.
Daar kunnen jullie verder over lezen op dit logje van Sabine.
Het was heftig schrikken en de schrik ben ik nog niet helemaal kwijt.
Gelukkig was ik er nog zodat ik Sabine en de kinderen heb kunnen steunen. Samen zijn we naar het ziekenhuis gegaan achter de ambulance aan.. Alhoewel er achteraan.. we werden wel gewaarschuwd dat we niet net zo hard mochten rijden als zij...........eigenlijk best flauw toch... Heb je een keer de kans om te racen mag het niet
Nee is maar goed ook, je zou er alleen maar meer ongelukken mee kunnen veroorzaken.. dus wij zijn netjes,,,, ehhhh redelijk netjes aan de snelheid houdend er achteraan gegaan.
Gelukkig is alles goed afgelopen.. maar met in ons hoofd de ellende van vorig jaar met Sabine.. hadden we even allebei zoiets van........... wat nu weer.... Waarom zij weer, waarom moest Pepijn het allemaal weer meekrijgen.... we weten het antwoord niet, maar het is wel weer gebeurd.
De rest van de week ben ik bijna alle dagen bij Sabine geweest.
We hadden de kinderen al eerder beloofd dat we donderdags zouden gaan knutselen, dat hebben we dus gewoon gedaan.
Kijk maar.....

Pepijn heeft voor zijn papa een hele mooie ambulance met broeder en Beer gemaakt en Annick heeft voor Oom Ruud een mooie brandweerauto gemaakt met brandweerman..
Zo zijn we lekker bezig geweest.

Zaterdag was er weer feest voor Annick.... Er kwamen nog veel mensen om het meisje te verwennen.
Ook toen waren we aanwezig om te helpen..
Een paar foto's

Aan het eind van de zaterdag had ik het wel even helemaal gehad.
Een nacht niet geslapen.. de rest van de dagen gewoon doorgegaan.. dat ging ik toen wel voelen..... Alhoewel, dat voelde ik al eerder.
Zondags had ik me dus ook een Pyamadag beloofd en dat is het ook geworden.

De afgelopen week heb ik een inhaalslag gemaakt in mijn huis, stoffen, zuigen, dweilen, wassen, strijken en al wat er nog bij komt kijken.
Ondertussen nog naar Therapie, een paar keer een paniekaanval wegwerken.
De overlijdensdag van mijn moeder doorkomen....
En ook proberen om rustig aan te doen voor mijn te hoge bloeddruk. Gelukkig is die nu aan het zakken en daar ben ik wel blij om..

Gisterenavond hebben we gezellig bij Sabine, Peter en kids gefondued.
Met een stuiterend nichtje tussen ons in. Die moest even een eerste week school afreageren..............
Oeps..............Bien we hebben geen van tweetjes foto's gemaakt............dat is niets voor ons

Vandaag heb ik een beetje een baaldag.. Manlief is weg, heeft een bijscholingsdag.............Ja op zondag... Het kon niet anders want ze huren altijd een ruimte in een dansschool en daar is het op zaterdag altijd erg druk met kinderen, dus niets om dan aan meditatie en andere dingen te doen waar je juist rust voor nodig hebt.

Maar ja komende week gaan we gewoon de molen weer in van de dagelijkse dingen, therapie, doktersbezoeken, gezellig bellen met onze vriendjes  van het UWV of ze nu toch eindelijk  eens op een fatsoenlijke manier het geld willen gaan storten van de uitkering van Ruud. Sinds hij gedeeltelijk is goedgekeurd is het één grote zooi waar we niet blij van worden...

Ook ben ik bezig om eindelijk eens van mijn rolstoel een soepel rijdende stoel te laten maken in plaats van een tank..... als ik hem zelf moet rijden dan weet ik binnen zeer korte tijd weer waarom ik voor mijn schouders en nek bij de fysio loop.
Nu gaat welzorg bij de gemeente kijken of ze het voor elkaar kunnen krijgen dat er andere wielen onder komen waar een electrische ondersteuning in zit.
Maar dat is even afwachten wat de gemeente daarmee doet..............

Tot zover even het bijklets logje.
Hoop nu weer wat regelmatiger te gaan loggen en te vertellen hoe het hier is en gaat.


psje... hoop dat ik alles een beetje opgeschreven heb van de afgelopen weken, anders hoor ik het vanzelf wel hé zusje

"Iedereen heeft recht op een eerlijk leven
En ze kunnen nog zoveel op deze wereld beleven"