Welkomsttekst
Lieve allemaal,

Welkom op mijn weblogje.
Wil jullie hier dingen laten zien en
lezen van en over mijn leven.
Lees gezellig mee en kijk
rond op mijn weblogje.
Hoop dat jullie een berichtje achter laten.
Profiel
Naam: Marlies Pruyssers
Leeftijd: 58 jaar
Uitgebreid profiel
Weblog van de week !!!
Klokje
Nieuws van Marco
Ik kijk uit naar de Borsato Bingo en Fanclubdag. Zie ik jou daar? Groetjes, Marco
Nieuws van MarLies
Probeer de vrijheid te ervaren die als basis wortelt in jezelf.
Foto album
Bezoekers
Op dit moment is er 1 Zonnebloem ;
en 1 gast Zonnebloem .
Mijn laatste reacties
Zoeken
E-mail alert
Volg me op Twitter
Update "Ik ben "vandaag" niet zo vrolijk
Ben nog niet iedere dag vrolijk. Het gaat soms goed en soms ook niet.
Er gebeuren teveel dingen om rust te krijgen.
Dingen waar we ons zorgen over maken, dingen waarin we keuzes moeten maken die ons verdriet doen.
Allemaal erg wazig als ik het zo zet maar zal het proberen uit te leggen.
Ga heel egoistisch met mezelf beginnen.
Heb ondertussen gesprek gehad met maatschappelijk werk en vandaag in combinatie met Indigo.
We gaan gezamenlijk op weg. Afspraken zo plannen dat ze niet in dezelfde week vallen en bij het Maatschappelijk werk het sociaal maatschappelijke behandelen en bij Indigo het psychische gedeelte. En natuurlijk weten we allemaal dat het elkaar overlapt daarom zullen we om de aantal afspraken kort overleg met elkaar hebben.

Het allerbelangrijkste is voor mij dan ik van het "moeten" af moet.
Ik heb in mijn leven teveel "moeten" gehad. Ik moest dit, ik moest dat. Het was nooit eens; je mag dit, of ik wil dat....
En daar gaan we in ieder geval aan werken. En daarbij de onzekerheid en angst van mezelf dierbare mensen kwijt te raken, spookbeelden zijn het. Scenariodenken noemen ze het. En ik mag geen olifantenstappen meer willen nemen, maar zal terug "moeten" naar kleinere stappen en niet teveel van mezelf willen eisen.
Het is goed zoals ik het doe, zoals ik ben.. pff moeilijk als je zoveel hoge eisen aan jezel stelt.

Dan is daar de zorg en het verdriet om ons kleine nichtje Annick. 9 jaar oud, distrofie aan haar handje. Heel erg veel pijn en ze bikkelt zo door. Op school, op de revalidatie. Niet gek dat ze het af en toe niet meer op een rijtje krijgt. Door de vele pijn en medicijnen maar ook door al het huiswerk en de onzekerheid of dit nog ooit over gaat. Je moet er toch niet aan denken dat ze de rest van haar leven met deze helse pijn moet lopen. Ze zou die klauterende aap weer moeten kunnen zijn die ze altijd was voordat ze dit kreeg..... Het enigste wat wij kunnen doen is er zijn en waar nodig is helpen, of rijden naar het revalidatiecentrum of ziekenhuis.

Dan Ruud zijn gezondheid:
De zetpillen hebben niet zijn werk gedaan.
De internist heeft overleg gehad met de MDL arts en ook die kon uit de onderzoeken niets vinden.
Nu heeft hij zakjes met vezels waarvan hij er iedere dag eentje van moet nemen. Met deze vezelboost hopen ze dat op die manier de darmflora weer zijn gezondheid terugkrijgen. Afwachten dus maar weer. Begin februari belt de specialist terug om te kijken wat dit doet.
Tot op heden (na drie dagen)  nog niets maar denk dat je daar ook weinig nog van kan zeggen. Afwachten maar weer.

En dan de hondjes.
Sinds een paar weken kunnen ze samen niet meer alleen binnen zijn.
De een zit in de keuken en de ander in de kamer.
Als we ze bij elkaar zetten blaffen ze de hele buurt bij elkaar en als we pech hebben vliegen ze elkaar in de haren.
We hebben al veel dingen geprobeerd en gedaan.
Maar helaas nog steeds geen oplossing. Diverse dierenartsen gebeld en ze zeggen allemaal dat ze hun dominantie aan het testen zijn en dit waarschijnlijk niet meer overgaat.
We staan dus voor de moeilijke keuze: wat doen we.... Welke van de twee gaan we een ander thuis geven.
Het zal waarschijnlijk onze Jack Russell worden omdat die de felste is en we denken als die alleen achter blijft de boel zal gaan slopen en moeilijk alleen te houden is.
We hopen op een goed thuis voor hem, waar hij de ruimte heeft en de goede zorg die hij verdiend. We zijn hier echt verdrietig om. Dit is niet wat we willen, maar volgens de dierenartsen moeten we ook aan het welzijn van de honden denken en aan de rust voor onszelf.
Bahhh wat een rotkeuze is dit  we willen ze geen van beide kwijt :'(
Vervolg Bedevaart 3
Naar aanleiding van het jaar van het gebed en de bedevaartreis van oktober 2014 worden er 7 filmpjes gemaakt.
Dit is het derde filmpje en gaat over de Rozenkrans.
Tijdens de busreis werd er meerdere keren op de dag tijdens de busreis een tientje van de Rozenkrans gebeden. Een mooi gebaar om zo bij je diepe innerlijk te komen.



Ik ben vandaag "niet" zo vrolijk......
En dat is niet alleen vandaag.
Maar vele dagen. Het is iedere dag een gevoel van vechten voor mijn bestaan.
Zeker na heftige nachten, met herbelevingen vanuit het verleden.

Vandaag is een dag geweest met heel veel :'( Ja zeggen ze dat is helend. Kan zijn maar ook zéér vermoeiend.
Vandaag twee gesprekken gehad. De eerste was een fijn gesprek met onze pastoraal werker. Mijn verhaal kwijt kunnen. Mijn tranen kunnen laten gaan en even gewoon mezelf kunnen zijn zonder een masker op.
Alhoewel ook 'andere' zien dat het niet goed gaat. Normaal kon ik het goed verbergen met mijn maskers maar blijkbaar nu helemaal niet dus als mensen die me niet zo goed kennen het gaan zien.
Wat tips gekregen hoe in mijn veilige innerlijke ruimte te komen, waar alleen ik in kan en niemand anders. Daar proberen rust te vinden tussen de chaos die er heerst in mijn hoofd.

Vanmiddag een gesprek gehad met mijn therapeute van Indigo. Het gesprek 2 weken vervroegd (had pas 21 januari een afspraak) want het was nodig om eerder in gesprek te komen. Had voor de feestdagen bij de huisarts aangegeven dat het zo niet langer klom. Ik zit in de neerwaartse spiraal en dat wil ik niet en verdien ik ook niet na al die tijd van heel hard, keihard werken om te leren leven. Vorige keer hadden we het al aangegeven maar had ze het niet goed opgepakt.
Deze keer gelukkig wel, ze begreep het, en begreep ook dat er extra begeleiding nodig is. (ook mijn huisarts begreep dit) We zijn nu in gesprek met het maatschappelijk werk om te kijken hoe zij samen met Indigo de hulp op gaan pakken. 
Wil niet te uitgebreid op mijn verleden in gaan.
Maar na 34 jaar misbruik, heel veel ellende, een hel van een leven. Wil ik leven, wil ik rust in mijn hoofd, in mezelf en vooral met mezelf. En grotendeels heb ik dat ook. Maar heb een terugslag, een flinke. En daar knok ik voor om deze terugslag weer te boven te komen.
Heb er meer gehad en ben die ook te boven gekomen.
Het heeft gevolgen voor mijn leven nu. Durf niet alles. Mijn angst- en paniekstoornis houdt me van dingen tegen. Zolang het bekend is en niet te druk durf ik het aan.
Gelukkig heb ik geen geraniums en ben ik ook niet iemand die thuis gaat zitten. Ik ga door, maar het kost veel, heel veel.
En ben dankbaar voor de lieve mensen om me heen. Die me steunen en waar ik mag zijn wie ik ben, hoe ik ben. Met mijn verdriet en pijn. 
Maar probeer ook te genieten van de dingen die op mijn weg komen. En als me dat dan veel energie kost, dan is dat maar zo... dan doe ik de dagen daarna wel rustiger aan. Maar winnen zal ik.... ooit 
Dit alles heeft wel een weerslag op mijn gezondheid. Veel hoofdpijn. Mijn eetbuien waardoor ik aangekomen ben. (grrr en dat wil ik niet) en het slechte slapen.
Ik weet dat als de rust in mezelf terug is dat dit ook weer goed komt.
Maar wat baal ik er toch van, en het dan gek vinden dat ik het af en toe niet meer weet. 
En door dit alles durf ik ook niet naar de FCD. Hoe graag ik ook wil. Ik heb al een keer mijn kaartjes terug moeten geven omdat ik uiteindelijk niet durfde en dat wil ik niet nog een keer. Me ergens op verheugen en uiteindelijk niet kunnen. Maar wat zou ik toch weer eens graag een nieuwe foto met Marco hebben.. Weer eens live kunnen genieten van zijn muziek.
maar zoals het nu is zit dat er voorlopig niet in ..... :s
"Veel te lang heb ik gedacht
Dat jij het was, bestemd voor mij"