Welkomsttekst
Lieve allemaal,

Welkom op mijn weblogje.
Wil jullie hier dingen laten zien en
lezen van en over mijn leven.
Lees gezellig mee en kijk
rond op mijn weblogje.
Hoop dat jullie een berichtje achter laten.
Profiel
Naam: Marlies Pruyssers
Leeftijd: 58 jaar
Uitgebreid profiel
Weblog van de week !!!
Klokje
Nieuws van Marco
Zie ik jou bij de Clubtour zonnebloem? Groetjes, Marco
Nieuws van MarLies
Probeer de vrijheid te ervaren die als basis wortelt in jezelf.
Foto album
Bezoekers
Op dit moment is er 1 Zonnebloem ;
en 1 gast Zonnebloem .
Mijn laatste reacties
Zoeken
E-mail alert
Volg me op Twitter
Een bedtijd verhaaltje
Het is tijd voor een verhaaltje voor het slapen gaan
Er was eens een kerk, laten we de H.Hartkerk nemen.
Daar was ook een man, laten we hem Ruud noemen.
De hele avond waren we allemaal druk bezig geweest.
Zo ook Ruud met zijn fotocamera.

Aan het eind van de avond gingen we opruimen.
In de kerk is een dagkapel en daar staat nu een mooie poort voor de communicanten.
Ruud hielp met opruimen.
Had net iets weggezet en komt terug richting dagkapel.
Klap, boem, knal val.
Oeps hij viel.
  Was er toch een drempel bij de poort..
Hij heeft waarschijnlijk niet goed door zijn bril gekeken en zag de diepte / hoogte hoe je het ook wil noemen niet zo goed.
Denkt hij dan .. als hij er over terugdenkt.

Au au zijn vinger deed toch wel een beetje zeer en werd steeds dikker.
 

Ook vonden we hem niet zo recht staan.
Ja wat doe je dan..
Toch maar de HAP bellen.
Ja hoor deze meneer, Ruud weet je wel, die mocht komen.
Oeps de dokter deed hem even zeer, en toen stond zijn vinger al iets rechter maar toch was er twijfels.
Ach meneer en mevrouw gaat uw maar even naar de SEH in Breda een foto laten maken.
Verdenking: Gebroken vinger??????..

Na heel lang wachten, ondertussen was er wel al een foto gemaakt.
Kwam eindelijk de dokter.. nog even voelen, duwen, trekken buigen en kijken.
Was gelukkig geen breuk te zien op de foto.
Maar ze twijfelde wel of er geen klein fragmentje van zijn kootje af is, dat was niet goed te zien.
Nu zitten er twee vingers aan elkaar getapet en dat moet zo minimaal twee dagen blijven zitten.
Over een week moet deze meneer Ruud terugkomen bij de dokter in het ziekenhuis om te kijken of de zwelling wat weg is en of het buigen nog goed blijft gaan.

Wel een beetje zielig voor Ruud, vooral omdat het zijn rechterhand is.
Maar, God had het waarschijnlijk te druk anders had hij Ruud wel gewaarschuwd voor het drempeltje.
Gelukkig het einde van het verhaaltje is niet zo erg.
Dit gaat over, hij zal even een tijdje pijn aan zijn vinger hebben

En misschien dat we God moeten vragen om hij de mensen wil waarschuwen voor het drempeltje, dat ze goed oppassen en er niet over vallen.
En zo liep het verhaaltje af en was het tijd om naar bed te gaan.
Een mooie tekst
Onderstaande tekst heb ik gekregen van een lotgenote.
Mocht hem met jullie delen.

 

Elke traan is een hechting van een wond in je ziel.
En er zijn veel hechtingen nodig om een grote wond te helen.
En daarna veel tranen om die wond schoon te houden
En daarna veel tranen om de huid op de wond mooi te laten genezen
En elk litteken
die op je ziel zit
zal je wijs maken.
En bij elke wond die dicht gaat
en geneest zul je je iets beter gaan voelen.
Zal de pijn afnemen.
 


 

Update gezondheid
.
  Was dit jaar toch echt van plan om minder, heel veel minder dokters te gaan zien, maar we zitten op 13 januari en het begint al aardig te mislukken.

De Fysio heb ik al 2x gezien deze maand en komen er nog 2x bij. De huisarts ben ik al geweest.
Komende week de psychiater en mijn tijdelijke behandelaar (die van mezelf is nog steeds ziek)
Dan ook nog naar het revalidatie centrum voor mijn pols na ruim 2 maanden wachten en diverse telefoontjes. Maar goed dat is pas de intake.. dus wanneer daar de echte behandeling begint is ook

nog maar de vraag.
En dan de week daarop buiten de fysio, creatieve therapie (die ik wekelijks heb) ook nog gezellig naar de uroloog. En dan is de maand nog niet eens om.
Ondertussen in een flinke dip door het afbouwen van de medicijnen.
Ben na overleg tijdelijk even gestopt met afbouwen, komende maandag gaan we verder kijken wat we nu gaan doen.
Dat er wat moet gaan gebeuren is zeker, want leuk is anders.. en dit trek ik niet veel langer meer....

En ach ik kan er nog zoveel meer over vertellen, maar laat ik dat maar niet hier doen.
Alleen ik weet wel, dat ik niet van deze MarLies hou en het liefst afstand van doe.
Maar ja dat gaat ook niet dus...... we gaan door, wat kunnen we anders doen.......

Ik wil me gewoon goed voelen, gezellig, vrolijk, zonder al die shit en pijn.....
Zal het ooit voor me zijn weggelegd.
Is dat nu echt teveel gevraagd??

update nieuwe Lay-out
Mijn logje is veranderd in een winters zonnebloem logje.
Ach je kan maar gek zijn van zonnebloemen.
Dan zorg je toch dat je foto's maakt met zonnebloemen in de sneeuw
Sneeuw genoeg, zonnebloemen ook genoeg in huis, camera erbij en foto's heb je.

Dan een mailtje naar Oma sjan die al eerder mijn lay-outs heeft gemaakt.. en kijk dit is het resultaat.
Moeten nog een paar kleine dingetjes aan veranderd worden en dan is hij helemaal op en top zoals ik hem graag wil.

update: de laatste dingetjes zijn nu gedaan. Randje rond mijn header en een ander plaatje voor mijn gastenboek.

dank je wel Oma sjan.

Onze Zondag
Gisteren kwam mijn zusje, haar man en kids gezellig naar ons toe.
Voor de gezelligheid maar ook om mij te helpen..
De keuken en kelder moesten erg nodig eens goed onder handen genomen worden.
En ik kwam en kom niet verder dan het allemaal bijhouden maar extra dingen doen lukt en lukte gewoon niet.
Factor zooooooooooooo van hubbie
Dus deze hele lieve schatten kwamen mij helpen.

We zijn heerlijk ver gekomen, zo moet ik nog een klein hoekje doen van de keuken waar we niet aan toe gekomen zijn.
Peter ging ook nog een extra electrablok aanleggen.. opeens was het donker.. had Peter haar waar hij dat nooit had  dus zat het wat tegen.....
Maar het lag niet aan Peet maar aan het blok waar iets niet in klopte
's avonds hebben we gezellig aan de Fondue gezeten met z'n allen, dat hadden we wel verdiend.
Manlief hadden we naar buiten gestuurd met de kids om foto's te maken.
Ze staan al op de weblog van mij zusje maar kan het niet laten ze hier ook even te zetten.
Gewoon heerlijk om te zien.

Engeltjes maken in de sneeuw:

(b)Engel Pepijn

(b)Engel Annick

En natuurlijk moesten mijn ramen het ook even ontzien.................ach het is maar sneeuw.
Heerlijk toch om te zien.
Echt genieten van de kids...

Lieve schatten dank je wel voor alles, voor gisteren, voor gewoon wie jullie zijn en hoe duidelijk jullie me weer gemaakt hebben dat jullie er voor me zijn.
Love You
2009 en ik, ik en 2009
LIeve allemaal,

Ben er ook nog niet toe gekomen om jullie allemaal een heel goed, gelukkig, liefdevol en gezond 2010 toe te wensen.
Dat al jullie wensen zoveel mogelijk mogen uitkomen....

Een terugblik naar 2009, wil ik dat eigenlijk wel?
Ik weet het  niet.
Natuurlijk heb ik hele mooie momenten gehad.
Gezellige momenten, ontroerende momenten.
Momenten met al degene om me heen waar ik van hou.
Dat was vooral merkbaar tijdens mijn 50ste verjaardag.


Mede door mijn lieve zusje en haar gezin en mijn mannetje heb ik een pracht van een verjaardag gehad.

Een dag waar ik nog regelmatig naar terugkijk.
Een dag waar de mensen aanwezig waren waar ik van hou, die in mijn leven heel veel betekenen.
Maar zo zijn er meer mooie momenten geweest: mijn zusje die me zover kreeg dat ik toch maar mee ging naar het zwembad.. en ja ook in zwempak en in het water kwam..  dat is heel knap gedaan van mijn zusje.

Daarna werd ik ook nog eens weblog van de week. ppfffff dat was een verrassing en kwam net op een moment dat ik een opkikker even heel hard nodig had..


Maar ook is 2009 een jaar van vechten geweest. Vechten om mijn angst en paniek te boven te komen, vechten om het gevoel te hebben dat ik er mag zijn.
Vechten om weer de MarLies te worden.
Vechten, vechten. vechten... overal. Weten dat je niet jezelf bent. Weten dat je op dingen anders reageert dan dat je dat doet als je gewoon je normale ik bent.
Vechten omdat je de verkeerde medicijnen hebt gekregen en nu moet afbouwen waardoor de angst, paniek en depressie er weer in volle hevigheid is.
En toch doorgaan, andere keuze is er niet.
Maar dat doorgaan kan ik alleen maar door hulp van een paar lieve mensen om me heen.
Sabine en haar gezin, mijn mannetje, mijn zoons. dat zijn de mensen die me op de been houden en helpen om door te gaan.

Ook heb ik in dit jaar mensen leren kennen die anders waren dan ze zich hebben voorgedaan. Mensen die je pijn hebben gedaan, gebruikt hebben, misbruikt hebben... en je op een hele harde manier hebben laten vallen... dat doet veel pijn, zeker omdat het voelt als vroeger.

Maar 2009 hebben we op een hele mooie en liefdevolle manier afgesloten.,
Samen met Sabine en haar gezinnetje, haar ouders en Ruud en ik hebben we samen 2009 afgesloten en zijn we 2010 in gegaan.

2010 een jaar waarin het begin nog zo is als het einde van 2009.
Vechten tegen de angst, paniek, onrust en depressie.
Volhouden en doorgaan.. soms makkelijker en soms heel moeilijk.
Maar met de liefdevolle mensen om me heen.... zal het me toch moeten gaan lukken om ...
Ja om wat...... de paniek, angst, onrust en de depressie de baas te worden.
Ik hoop het zo.....maar nu, nu leef ik per dag. Soms zijn er dagen dat ik per uur leef.
Maar wie weet wat 2010 gaat geven.
"Je bent er wel en je bent er niet
Zoveel dingen waar je iets in ziet"