Welkomsttekst
Lieve allemaal,

Welkom op mijn weblogje.
Wil jullie hier dingen laten zien en
lezen van en over mijn leven.
Lees gezellig mee en kijk
rond op mijn weblogje.
Hoop dat jullie een berichtje achter laten.
Profiel
Naam: Marlies Pruyssers
Leeftijd: 58 jaar
Uitgebreid profiel
Weblog van de week !!!
Klokje
Nieuws van Marco
The Blind Auditions van The Voice Kids gaan weer beginnen, kijk jij ook? Groetjes, Marco
Nieuws van MarLies
Probeer de vrijheid te ervaren die als basis wortelt in jezelf.
Foto album
Bezoekers
Op dit moment is er 1 Zonnebloem ;
en 1 gast Zonnebloem .
Mijn laatste reacties
Zoeken
E-mail alert
Volg me op Twitter
MarLies Gastenboek

Soms wil je wat zeggen
Je woorden ergens neerleggen
Je bladert het logje door
Maar die woorden, daar is het gastenboek voor
Zet hier je woorden neer
Een lach, een traan, veel zeer
Vele dingen zijn goed
Veel mag, niets moet.

Ik hoop jullie woorden hier te mogen lezen.

Liefs
MarLies
Onderzoeken
Al een aantal maanden wordt ik rond 04.00/05.00 uur wakker met een onrust waar je knettergek van wordt. Het lijkt of er vele mierenkolonieën door mijn lijf gaat en niet tot rust willen komen
In het begin zijn we nog een keer naar de HAP geweest en een week later is er een arts thuis geweest omdat ik zo lag te trillen en totaal in paniek was.
Hij zei dat het aan mijn anti-depressiva lag die ik te lang zou slikken. Moest maar afbouwen en dan zou het goedkomen.
Nu mooi dus niet.
Daarna naar de arts van mijn GBP gegaan. Ging overal aan twijfelen. Vertrouwde mijn eigen lichaam niet meer. Hij gooide het op mijn  angst- en paniekstoornis. Maar stuurde me door naar de internist.
Door de mallemolen van onderzoeken. Foto's, echo's, endoscopie en een test voor mijn bijnierschors.
Afgelopen maandag bij haar teruggeweest en alles was goed.
Mooi natuurlijk dat ik lichamelijk niets mankeer. (nou ja niets, buiten de andere klachten die ik al jaren heb).
Zij legt het ook weg bij mijn psychische problematiek.

Nu is dat allemaal wel heel erg makkelijk. Als je een burn-out heb en daarbij een angst- en paniekstoornis en CPTSS gooi je het daar maar op de berg.
Waarschijnlijk heb ik een paar maanden terug een hele zware en heftige paniekaanval gekregen en ben daar niet uitgekomen, of grotendeels niet uitgekomen en heeft dat deze klachten gegeven.

Ja zegt ze je zal wat met je problematiek moeten doen. Duh... daar ben ik naar mijn zin al te lang mee bezig. Maar kan niet harder werken dan dat ik doe. 
En ondertussen genieten van onze prachtige kleinzoon en afleiding zoeken bij de creatieve therapie. Dat is een goede bezigheid om niet de hele dag de onrust te voelen.
Gemaild met mijn therapeut en die zegt dat de rust terugkomt, maar dat ik dat wel de tijd moet geven en door blijven gaan zoals ik nu bezig ben.
Ik hou me daar maar aan vast.
Het is zwaar en heftig en niet alleen voor mij.

(misschien dat jullie dit gezeur vinden en ik weet ook wel dat er mensen of kinderen zijn die het moeilijker hebben of zieker zijn. Maar voor mij is dit pittig en vergt veel energie)

Het komt vast goed, weet alleen nog  niet hoe.
Gelukkig heb ik mensen om me heen die er altijd voor me zijn. Vooral mijn kanjer van een man die het zelf ook niet makkelijk heeft.

 
Bijpraten over 2017
Begin van dit jaar beloofde ik mezelf om iedere maand wat op mijn weblog te schrijven. Is niet echt veel van terecht gekomen. Niet verder dan de aankondiging dat we opa en oma zouden worden. Het is in alle opzichten een crazy jaar geweest. Heb er zelfs over nagedacht om mijn lidmaatschap en mijn weblog op te zeggen maar mijn grote liefde heeft dat tegengehouden... En misschien maar goed ook.
Ook al is het door omstandigheden een Marco loos jaar geworden is er toch veel gebeurd.

Het allermooiste geschenk wat je op deze aarde kan krijgen hebben we gehad op 18 juli 2017. Een pracht van een kleinzoon met de mooie naam Sem.
Wat kan je je nog meer willen wensen dan dit. Gezond en wel en ondertussen 5 maanden oud. Dit is echt genieten.



Ons prachtige wonder.... Dit is zoiets speciaals We zijn een trotse opa en oma.

In juni is Ruud 60 jaar geworden. (ja ik weet het hoort hier eigenlijk voor, maar Sem is toch wel het allermooiste en belangrijkste gebeurtenis van dit jaar)
Maar manlief wilde het niet vieren, was maar niets 60 jaar worden. Pech hebben gevierd zou het worden. Thuis met een intiem groepje familie en vrienden gevierd.
Maar op op het 'werk', de plek waar we uren doorbrengen van de week als dagbesteding en waar we genieten die hadden het niet ongemerkt voorbij laten gaan. ( de taartjes met 60 waren van het feestje thuis)

De brandweerhelm hebben we gemaakt bij keramiek. Was nog een hele toer. Normaal komt hij nooit bij de keramiek binnen (Ruud zit zelf bij de houtbewerking) en nu iedere keer.  Grrrrr..... Maar gelukkig had hij niets in de gaten gehad.
Even door op de dagbesteding. Het is een heerlijk afleiding als je anders alle dagen alleen maar tussen vier muren zit en je nu nuttig kan maken voor andere.

Vanaf maart/april ben ik bezig geweest met het afwerken en schilderen van kerstgroepen. (eerlijk gezegd ben ik het na zoveel maanden zat om dat te doen. Gelukkig is kerst voorbij en hebben we er verschillende kunnen verkopen) Tussendoor heb ik onder andere deze schaal gemaakt, was een hele uitdaging om die te krijgen zoals ik wilde, maar het is me gelukt. Ook een geboortebord voor Sem heb ik nog gemaakt.
Nu gaan we kijken naar de dingen voor het voorjaar en pasen... :p

Begin september gaan we met het koor waar we allebei in zingen altijd naar Beauraing. Daar is dan een vierdaagse bedevaart aan de gang. Wij gaan daar dan met een groep van het koor naar toe om de viering en het lof te zingen en de mensen die daar aanwezig zijn vanuit ons bisdom een extra te geven op deze dag.


Beauraing is de bedevaartplaats waar Maria met het gouden hart is verschenen aan 7 kinderen. We laten na deze dag altijd weer hele gelukkige mensen achter die hebben genoten en dankbaar zijn dat we er waren.

Na 10 jaar geen vakantie te hebben gehad hebben we dit jaar besloten om toch maar eens in eigen land op vakantie te gaan. Eind september/begin oktober zijn we twee weken naar het mooie Drenthe geweest. Helaas was het weer wat minder, maar we hebben de dingen kunnen doen die we wilde en waren er even uit wat heel erg hard nodig was.

Zelfs onze Bo hebben we meegenomen en die heeft de vakantie van zijn leven gehad, heeft 2 weken bij ons op bed geslapen wat hij thuis niet kan en mag.......

Een avondje efteling.
Omdat Ruud is aangesloten bij het Rode kruis kregen we een uitnodiging om een avond, na sluitingstijd, naar de efteling te komen en daar met vele mensen te genieten van al het moois wat er is. We waren er al lang niet meer geweest, dus we zijn gegaan. Helaas vond Onze lieve Heer het noodzakelijk heel wat regen naar beneden te laten komen. Maar dat maakte het plezier er niet minder om.


Heb niet zoveel foto's gemaakt. Heb genoten en dat was even heel belangrijk.

Verder is het een jaar geweest van leven en overleven.
Begin mei werdt er bij mij een Burn-out geconstateerd. Niet zomaar eentje maar een flinke. Veel vrijwilligerswerk wat ik deed heb ik moeten stoppen omdat het echt niet meer ging. De energie was op en had alle tijd nodig om mezelf op de been te houden. Tot nu toe aardig gelukt met zijn ups en downs en de nodige hulp. Nu is het zover dat ik door de medische mallemolen ga omdat waarschijnlijk alle stress, depressie en angst gezorgd hebben voor lichamelijke klachten. Nog een paar onderzoeken en dan hopen we meer te weten. De psych gaat er vanuit dat waarschijnljk de werking van mijn bijnierschors is verstoord die zorgt voor de aanmaak van voldoende hormonen. 8 januari 2018 het laatste onderzoek en een week later alle uitslagen. Gelukkig weet ik er al een paar en die waren goed op de bijnierschors na die was laag dus gaan ze nog een extra onderzoek doen.

Eind augustus is mijn lieverd begonnen met clusterhoofdpijn en deze periode heeft heel erg lang geduurd. Helaas ook in onze vakantie had hij zijn aanvallen hiervan. Het zijn helse en slapeloze nachten geweest de afgelopen maanden. Gelukkig is de periode net voorbij en zijn we aan het proberen bij te komen. Maar het een is nog niet over of het ander komt. Nu heeft hij Ischias. Pijnlijk en kan langdurig aanhouden.

Dit zijn maar twee dingen uit het rijtje ellende van het afgelopen jaar.
We hebben het gered samen, met hulp van lieve mensen bij en om ons heen. Die steun hebben we hard nodig gehad om niet op te geven. (gelukkig staat het woord opgeven niet in ons woordenboek)

We bikkelen zo door het nieuwe jaar in.
En gaan voor een beter en mooier jaar dan wat 2017 voor ons is geweest.
Een lange log en niet eens alles omschreven........

In de spotlights
Lieve Ness maakt me via een berichtje erop alert dat ik in de Spotlights sta met mijn logje over het feit dat we Opa en Oma worden...


Dank je wel Marco 

Dit was en is het mooiste Sinterklaas kado wat we ooit hebben gehad.
Het is ook maar goed Marco dat ze bij jou thuis daar nog even mee wachten... :d

Maar als je ooit dat nieuws krijgt staat je leven toch even op zijn kop, in positieve zin, en ziet het er opeens anders uit 


 
Opa en Oma!!!!!
Rond Sinterklaas kregen we allebei de chocolade letter O.... ehhh de O.. eerder de R en de M verwacht. Totdat we het volgende kaartje opende:

Oeps, dikke laag kippenvel... zou het echt zijn wat ik dacht???


en ja hoor het is zo: We worden Opa en Oma. Wauw, ehh te gek, super, trots, emoties, allerlei gevoelens gingen door ons heen. Dit is zooooo super.
Omdat het nog heel vroeg was mochten we het nog niet vertellen.
Het had allerlei redenen dat de ouders het nu al wisten.
Ze gingen tijdelijk bij haar ouders in omdat ze tussen twee huizen in zitten en omdat ze mee doet met moeders voor moeders konden ze niet meer zwijgen. Dus al heel vroeg wisten we dat ze zwanger waren.
Maar nu.... nu mogen we het vertellen.
Ow wat zijn we trots, blij, super blij..

Nieuwe Lay - Out
Na twee jaar was het wel weer eens tijd voor een nieuwe lay-out.
Heel graag wilde ik onze twee huwelijksmomenten bij elkaar vast hebben gelegd.
Hoe doe je dat, welke foto's kies je daarvoor, hoe hou ik mijn weblog naam erin.
Eigenlijk niet zo moeilijk... In 2006 had ik zonnebloemen in mijn bruidsboeket.. dat was dus foto 1.
Foto 2 was ook niet zo heel erg moeilijk. De mooiste foto die er tussen al die andere mooie foto's zit.
Het moment waarop de verbondenheid van ons samen met God besloten wordt.
En dan heb je twee foto's... wat dan.
Oma Sjan mailen en hopen dat ze voor me een nieuwe lay-out wil maken.
En ja hoor.. Wat is hij mooi.
Ik mailde naar Oma Sjan dat ik maar één woord ervoor had: GEWELDIG.

Dank je wel Sjan voor een geweldig nieuwe lay-out.
Gelukkig nieuwjaar


"Waarom hoort de eb bij de vloed
En moet de lucht het landschap omhelzen"