Welkomsttekst
Lieve allemaal,

Welkom op mijn weblogje.
Wil jullie hier dingen laten zien en
lezen van en over mijn leven.
Lees gezellig mee en kijk
rond op mijn weblogje.
Hoop dat jullie een berichtje achter laten.
Profiel
Naam: Marlies Pruyssers
Leeftijd: 58 jaar
Uitgebreid profiel
Weblog van de week !!!
Weblog van de maand
Klokje
Nieuws van Marco
Na een fantastische voorjaarstour waar ik ontzettend van heb genoten gaan we binnenkort starten met de opnamen van The Voice Senior. Wil je erbij zijn, kijk dan of je aan tickets kan komen via rtltickets.nl. Groetjes, Marco
Nieuws van MarLies
Probeer de vrijheid te ervaren die als basis wortelt in jezelf.
Foto album
Bezoekers
Op dit moment zijn er 3 Zonnebloemen ;
en 3 gast Zonnebloemen .
Mijn laatste reacties
Wat een rot uitslag...
20:50, 15 mei 2018
Wat fijn dat je zo...
20:47, 15 mei 2018
Ja Bastiaan het is een...
20:45, 15 mei 2018
Ja Miekske, het kost heel...
20:43, 15 mei 2018
Dank je wel Jennifer...
20:42, 15 mei 2018
Dank je wel Martine...
20:41, 15 mei 2018
Echt wel.
20:41, 15 mei 2018
Ja het is zo'n heerlijk...
20:40, 15 mei 2018
Lieve Anja, Heel veel...
23:20, 4 mei 2018
Wat leuk gemaakt...
16:22, 3 mei 2018
Zoeken
E-mail alert
Volg me op Twitter
MarLies Gastenboek

Soms wil je wat zeggen
Je woorden ergens neerleggen
Je bladert het logje door
Maar die woorden, daar is het gastenboek voor
Zet hier je woorden neer
Een lach, een traan, veel zeer
Vele dingen zijn goed
Veel mag, niets moet.

Ik hoop jullie woorden hier te mogen lezen.

Liefs
MarLies
Therapie
Vandaag een gesprek gehad met mijn psycholoog.
Voordat hij wat gezegd had rolde al de tranen over mijn wangen.

Het zegt alles over hoe ik me momenteel voel.
De laatste 10 maanden is het hopeloos. Er gebeurt zoveel.
Heb er al eerder een logje over geschreven.
Maar krijg de emoties en de daarbij behorende paniek- en angststoornis niet goed onder controle.
Soms lijkt het me gewoon te overspoelen.
Nu ben ik bezig om me in mezelf op te sluiten en de emoties binnen te houden.
Fout.... zegt mijn therapeut. Het zal eruit moeten komen op welke manier dan ook.
Buiten mijn dagbesteding doe ik in de avond niets anders dan op de bank hangen en wat tv kijken en als ik pech heb val ik in slaap.
Nu heeft hij een geweldige opdracht aan me meegegeven ... :o
Iedere dag moet ik 2x ongeveer een half uur er echt bij stil staan hoe ik me werkelijk voel. Me niet meer verstoppen maar het eruit laten komen wat er in zit. Dus huilen. We noemen het emo- half uurtje.
En in de avond verplicht een half uurtje creatief bezig zijn wat ik anders altijd deed maar waar ik al weken totaal geen zin of energie voor heb.
pfff.... en dan over een week mailen hoe dat gaat.
Als de emoties niet onder controle komen wil hij de psychiater er bijhalen zodat die nog eens mee kan kijken.
Ben het zelf helemaal zat om die emoties te hebben, maar gezien hoe het allemaal gaat, is gegaan, wat er gebeurd is en wat er gebeurd vind hij het niet gek.
Ook mijn ROM- meting was duidelijk verslechterd. We hebben niet eens naar de uitsplitsing van de meting gekeken omdat het eerste beeld al aangaf dat ik maanden teruggevallen ben....

Dus nu met de opdrachten aan de slag en kijken wat die me gaan opbrengen. En tijd maken voor leuke dingen samen.....
Mijn emo-uurtjes voor vandaag heb ik geen moeite voor hoeven doen.
Vanmorgen bij hem en eind van de middag thuis... dus ja opdracht alvast geslaagd voor vandaag.
En iets doen vanavond. Nou ik vind 2 uur koorrepetitie toch wel genoeg ontspanning.
Mijn ogen doen zeer van alle emoties dus het is goed geweest en ga zo naar bed.

Verliefd....
Ja wat moet je hier nu van zeggen.
Kan je toch alleen maar verliefd op zijn 


De knapste kleinzoon van de hele wereld 

Diverse
Dit is een van mijn laatste logjes in mijn "rode" maand.
Toch is het leuk om weer wat meer te loggen. Hoop dat ik het vol ga houden.
Maar mijn stemmingen en emoties zijn vaak zo wisselend dat ik soms te moe ben om ook maar wat te doen.
Maar goed het streven is er. En wat ik ook nog wel een keer leuk zou vinden is een reactie van Marco zelf. Weet dat hij het heel druk heeft met zijn tour dus ja.... kan ook begrijpen dat dat niet gebeurd.

Al jaren zit ik op een kerkkoor. Wij zijn volop aan het repeteren voor komende zondag de Mariaviering. Altijd een mooi moment in het jaar. Waar ook mensen naar de kerk worden gehaald die anders nooit de mogelijkheid hebben vanwege hun ziekte of  vervoer.
Tijdens de repetitie zongen we Czarna Madonna. Een lied wat we tijdens onze pelgrimsreis naar polen in 2014 eerst in het Pools en later in het Nederlands gezongen hebben en ons lievelingslied is.

Om de een of andere reden kwam dit lied deze keer heel hard binnen. Had moeite om goed mee te zingen (oeps de dirigent keek, want zat er goed naast) en mijn emoties op dat moment niet te laten blijken.
Nu hopen dat het komende donderdag met de repetitie en zondag met de viering wel goed gaat.... pfff stomme emoties.

Tijdens het wandelen met onze Bo kom ik langs een dierenparkje. Het is volop tijd voor een geboorte golf. Vele geiten lopen met dikke buiken maar er zijn ook al kleintjes. Lastig te fotograferen omdat de moeders ze goed afschermen.


Afgelopen vrijdag met Koningsdag was Ruud aan het werk als verkeersregelaar op de oranje markt bij ons. Ik dacht ga er even naar toe ben ik ook  buiten en is gezellig.
Pfff wat een drukte Op een moment had ik in de gaten dat ik achter de kramen langs kon om zo naar Ruud toe te komen. 
Tjeetje en wat een zooi hebben mensen toch.
Om half 11 ben ik even naar de achterkant van het gemeentehuis gegaan waar het niet zo druk was voor de jaarlijkse Aubade en daar werden de gedecoreerde nogmaals in het zonnetje gezet. 7 dit jaar waarvan ik er 5 kende.



We hebben in Etten - Leur twee gildes. Eentje in Etten en eentje op de Leur.
Om het jaar is er een van de gildes bij. Dit jaar het Sint Hubertusgilde van de Leur. Een Vendelgroet hoort er dan ook bij.
Ook hier ben ik op een moment weggegaan. Toch te veel mensen om me heen. Hopelijk komt er een tijd dat ik dit weer rustig en op mijn gemak aan kan. Ooit.....
Lente
Het zou mooi weer moeten zijn, het is tenslotte lente.
De afgelopen dagen hebben de weergoden goed hun best gedaan met regen en donkere wolken.
Maar ook hele mooie dingen buiten.
Helaas is de bloesem al weer ver uitgebloeid die ik iedere dag tegenkom met de hond uitlaten.

Hier staat hij nog mooi in bloei, maar dan.......




Lijkt het wel op Lentesneeuw...
En nu is er helemaal niets meer van over dan alleen een paar bomen met bladeren. De regen heeft het versneld met afvallen van de bloesem.
Voor en na de kapper
Onze Shih Tzu, ofwel onze Bo gaat om de twee maanden naar de kapper. 
Voorheen deden we het om de drie maanden maar hij krijgt vlugger last van zijn vacht dus we doen het wat vaker.

Hij heeft er alleen zo'n hekel aan. :$
Als hij mee mag met de auto of op de scootmobiel vind hij dat heerlijk, totdat hij ziet waar we zijn 
Maar achteraf ziet hij er weer mooi uit. Het kwam nu goed uit met het mooie weer.


Heeft ook een héél slecht leven hoor..... een lievere en makkelijker hond als Bo krijgen we nooit meer.


Het is even een verschil maar ziet er wel weer mooi verzorgd uit.
Als je dieren hebt vinden wij dat je er ook goed voor moet zijn.


Van de week ging ik dus op de scootmobiel met hem naar de kapper.
En dan staat hij tussen mijn benen langs de stuurkolom te kijken. Ik heb op mijn scootmobiel voet- en handgas. Meestal gebruik ik mijn voetpedaal omdat mijn handen niet altijd willen wat ik wil.
Maar Bo bedacht op de terugweg dat het wel leuk was om met zijn voorpootjes op mijn voet te gaan staan waarmee ik de voetgas bedien. Als ik hem eraf haalde stond hij zo weer terug. En dan is het toch erg lastig remmen zo, zeker als dat vlug moet gebeuren. Toen toch maar over gegaan op handgas.. Veiliger voor ons allebei..

Liefde volgens een Feyenoordfan
Vandaag moest Ruud een paar uurtjes werken vlakbij de kuip als verkeersregelaar. Ik ben voor de gezelligheid eens meegegaan. Puzzeltje doen in het zonnetje (welk.. af en toe was hij er.) En mensen kijken, heel veel mensen en vooral Feyenoordfans. Dat is best leutig. Er komen veel mensen voorbij. En sommige kunnen ook nog kwaad worden als ze niet mogen parkeren waar ze dat zouden willen .. En zeker als ze erg laat zijn en de wedstrijd bijna begint....... 




Echte liefde volgens een feyenoordfan:
Zat dus op het bankje en Ruud was met het verkeer bezig. Kwam een groep fans langs zegt een man op zijn Rotterdams of ik bij hem hoorde. Ja zeg ik. Dat zag ik al zei die. Dat is nu echte liefde, meegaan naar het werk van je man. 

Was ook eigen belang om mee te gaan. Zorgen dat er wat rust in mezelf en met mezelf kwam... En dat is redelijk gelukt.

Lente
Als ik met de hond ga wandelen wil ik zo af en toe foto's maken met mijn telefoon.
Ben vol verwachting dat de bloesembomen zijn mooie bloemen laten zien. 
Door het mindere weer zijn ze laat dit jaar.
En in het hertenkamp zijn er weer kleine geitjes bijgekomen.
Vorige week waren er ook twee maar die zie ik nergens meer.
Denk dat die het helaas niet gered hebben.
Gelukkig gaan we de goede kant op met het weer. heb er zo'n behoefte aan.
Zon, warmte en de deur open kunnen zetten ... Heerlijk...
Komende week krijgen we weer beter weer!!



Wat een dag....
Na gisterenmiddag lekker samen op een terrasje van het zonnetje te hebben genoten, daarna lekker te hebben gegeten had ik na lange tijd weer eens een lekker gevoel. Een gevoel van genieten wat ik door alles lang niet heb gevoeld.
Heerlijk was dat en we hebben er samen ook lekker van nagenoten..
Op zulke momenten vergeet ik even dat het eigenlijk nog lang niet goed gaat met me. Dat ik nog aan het worstelen ben om die giga paniekaanval van vorig jaar te verwerken en er 100% uit te komen.
Het is heftig heel heftig. Maar het gaat met pieken en dalen.
Maar gisteren was het even genieten na een lange koude winter.

Maar als zo vaak betaal ik daar de nacht en soms de andere dag de tol voor.
Vannacht veel herbelevingen gehad en veel wakker geweest. Uitputtend die nachten.
Vanmorgen mijn bed uitgekomen met een rotgevoel. Zo'n gevoel dat het je dat niet zal worden.
Toch naar mijn dagbesteding gegaan want meestal als ik bezig ben gaat dat gevoel wel over.
Tja dat ging vandaag toch een beetje anders.
Gewoon even naar het toilet gaan en opeens braken de tranen los.



Leek wel een waterval. Toen ik voor mijn gevoel tot rust gekomen was thee gaan pakken. Maar aan mijn ogen en gezicht was wel af te lezen dat het niet goed ging. Mijn activiteitencoach vroeg me of het niet goed ging.
Oeps fout.... nog meer tranen. Hij wilde mijn schat erbij halen die daar op de houtafdeling bezig was maar die kwam net een bak koffie pakken en samen op de gang even gepraat en verteld wat er voor mijn gevoel er was. Overstroming, vol hoofd en even niet eruit kunnen komen.
Extra medicatie ingenomen en dat heeft wel geholpen en de rest van de dag ging het wel. Ook mijn therapeut zijn voice mail in gesproken of hij kon bellen.
Gelukkig was ik net thuis toen hij belde.
Oeps de tranen waren nog niet op.
Zo boos op mezelf en dat mag ik dus niet zijn, van niemand.
Moet compassie hebben met mezelf. De strijd is lang en soms zwaar en dan helpt boosheid niet echt.
Nu doodmoe en dus zo naar bed.
Gelukkig heb ik altijd Ruud aan mijn zij maar ook hij kan vaak niets doen.
Het is iets waar ik zelf doorheen wil worstelen en zo op het punt kom dat ik leer omgaan met mijn aandoening zoals het zo mooi therapeutisch gezegd wordt.
Hopen dat deze overstroming niet te vaak voor gaat komen.
Het is nu de tweede keer zo heftig en toch schrik ik er iedere keer van.


Dus zo richting bed.
Welterusten allemaal en ik kom er nog wel op terug hoe het allemaal precies zit. Het verleden zit me dwars, in combinatie met het heden gaat dat niet altijd goed.
Wat wel fijn is om te weten dat er altijd daar de liefde is van Ruud.
creativiteit
Omdat ik afgekeurd ben ga ik een paar dagdelen per week naar de SMO (Stichting Maatschappelijke opvang).
Daar ben ik bezig met keramiek.
Heerlijk om even met je gedachten niet bij mijn aandoening te zijn maar afleiding te hebben van keramiek en het werken ermee.
Ook hebben we af en toe een workshop. de eerste keer dat ik dat meemaakte hebben we een figuur gemaakt.
En er kwam uit hoe ik me voelde. Toen en nu.

Een zwaar hoofd met alles wat er in me omgaat en waar ik mee worstel.

Maar er zijn ook leukere dingen die we maken. Hoe langer ik er ben merk ik wel hoe handiger en beter ik er in aan het worden ben.

Deze kommen heb ik gemaakt voor mijn zoon en schoondochter in de tijd dat ze zwanger waren van onze kleinzoon.
Ze zijn ook echt goed te gebruiken. Door het glazuur er overheen is het bruikbaar en afwasbaar.

Als we geen opdrachten hebben mogen we ook dingen maken die we leuk vinden. zo heb ik deze vaas gemaakt en op de andere kant ook dezelfde rozen. We proberen de dingen die we maken te verkopen en zo aan geld te komen om weer materiaal te kunnen kopen. Dat is soms weleens het probleem. Hadden we maar eens één keer een sponsor dat we een nieuwe oven, wat nieuwe mallen en een goede voorraad glazuur konden kopen.
We krijgen nu ook steeds meer opdrachten om te doen.

Een paasei aan de achterkant

En dit is het paasei aan de voorkant.
Zo heb je één ding maar met twee kanten die je neer kan zetten.

Dit paasei heb ik voor mezelf gemaakt toen ik er nog maar net was. 
Ik zie nu allerlei dingen eraan waarvan ik denk pfff... dat het anders, mooier en netter gekund. Maar dat is juist het leerproces.

Dit is een hele aparte manier van verven.
We doen er eerst twee egale lagen glazuur op en dan met de laatste laag pakken we de steentjes mee die in het potje zit. En dan is het afwachten hoe het uit de oven komt want in de oven smelten de steentjes en worden het druppels.

En ook dit kan er gebeuren. Dan is het uit de mal en  wil je het vochtig houden om de andere dag er raampjes uit te halen zodat er een waxinelichtje in kan. Dan is het nog niet stevig genoeg geweest en tref je het de andere dag zo aan.
Dat kan dan weg.
Het gebeurd ook dat als we het aan het schuren zijn nadat een voorwerp is gedroogd (schuren we de gietranden en oneffenheden weg)  dat het alsnog kapot gaat. En dan zie je altijd dat je bijna klaar bent en er bijvoorbeeld een handje bij en beeldje, een teen bij een hagedis of wat dan ook breekt. Oeps... sorry weg en opnieuw gieten en opnieuw beginnen. Voordat het de eerste keer in de oven is geweest is het heel kwetsbaar. Daarna moet je het ook niet laten vallen want het is en blijft tenslotte keramiek.
"Hij zou wel willen schreeuwen
Van de eenzaamheid en pijn"