Van Marco, speciaal voor mij!
Weblog van de maand!
mijn mugshot podium moment
Mijn momentje met Marco op het podium
fanclubdag 2009
special moment
Foto album
Mij creaties voor marco's mugshots
Deze kwam op de juiste dag op t juiste tijdstip. Even de glimlach die ik nodig had.


Op zijn verjaardag op zijn mugshot!


Leuke neus voor het begin van het nieuwe jaar!

gastenboek
Vlieg ook eens door mijn gastenboek!
    
Profiel
Naam: Rebecca
Leeftijd: 43 jaar
Uitgebreid profiel
Hoog bezoek!

Mijn favoriete bezoeker!
6 Juli 2009

19 nov 2014
Marco en ik bij clip BINNEN
Nieuws van Marco
Geen nieuws van Marco.
Zoeken
E-mail alert
Bezoekers
Op dit moment zijn er 2 stuiterballetjes ;
en 2 gast stuiterballetjes .
Bijzondere momentjes in het sportpaleis vastgelegd
In een van m'n vorige logjes kon je een aantal filmpjes zien van voor mij bijzondere momentjes in het Gelredome. Maar ook in het Sportpaleis waren er bijzondere momenten. Op 17 mei volgden ze elkaar in razend tempo op. Marjolein en ik werden behoorlijk verlegen van zoveel oogcontact en dan ook nog een persoonlijk dansje vlak voor ons neus, hihihi. Dit was ook zo'n avond om nooit, maar dan ook nooit meer te vergeten.

Kijk gezellig met mij mee!

En speciaal voor Marjolein.............WEET JE NOG?............ZUCHT



Het beeld is niet echt geweldig, maar het momentje is heel snel even te zien. Bij 0.33 doet Marco even speciaal voor mij en Marjolein een heerlijk dansje. Nouja......twas meer een leuke heupbeweging, of meer een jasbeweging hahaha Vooral zijn lach en de blik in z'n ogen erbij zal ik nooit meer vergeten. Helaas heb ik dat niet terug kunnen vinden op you tube. Maar dat zit voor altijd in m'n hoofd.



Bij 2.16 is ROOD toch echt ineens de kleur van mijn lippen. Wat super als hij  dan ineens zomaar naar je wijst. WAUW!


Dit laatste filmpje is echt zo bijzonder. Ik ben Marjolein daar ook zo dankbaar voor. Zij stond naast mij en ze was aan het filmen  toen Marco het nummer Zij zong en ineens begon hij twee regels voor mij te zingen.(nouja misschien ook een heel klein beetje voor de rest van het sportpaleis, maar toch, hij keek naar mij Oke en ook tussendoor even naar Marjolein en toen weer naar mij, hahaha )......blauwer dan blauw als ze lacht, de zon hangt voortdurend verliefd om haar heen......... 
Hoe bijzonder is dat. Je kan gewoon z'n gezicht zo goed zien. Zo gaaf!!! Later in het nummer keek hij weer naar Marjolein. Echt zo supergaaf dat het nu vastgelegd is. Mega, mega megacool!!!!!! Thanks lieve Marjolein!

bijzondere momentjes in het Gelredome vastgelegd
Zoals je in m'n logjes over de concerten in het Gelredome en Sportpaleis kon lezen heb ik naast een fantastisch concert ook nog een aantal voor mij bijzondere momentjes meegemaakt. Naast het vele oogcontact wat je aan de B-stage en Catwalk hebt met Marco, zijn er soms even een paar extra speciale momentjes. Soms duren ze maar een paar seconden, maar voor je gevoel lijkt het een eeuwigheid. Wanneer Marco je bijvoorbeeld iets langer aankijkt, bijvoorbeeld bij Zij, dan lijkt het net of al die mensen om je heen er even niet zijn en Marco speciaal voor jou zingt. Ik heb het om mij heen een flink aantal keren zien gebeuren, maar hoe mooi is het als het jezelf ook overkomt en dan niet gewoon één of twee keer, maar een aantal keren. En niet op één avond, maar gewoon op meerdere avonden en niet alleen in het Gelredome, maar ook in het Sportpaleis. Het zijn die momentjes die deze avonden nog mooier maakten dan ze al waren. Een aantal momentjes zijn vastgelegd op camera en door daar extra veel naar te kijken herleef ik die momenten nog keer op keer................

7 mei 2011



Van 2.38 t/m 2.43 keek Marco mij aan en leek het heel even of hij dat zinnetje speciaal voor mij zong. Ik zwaaide met m'n armen heen en weer en Marco deed gezellig mee. WAUW!

11 mei 2011



Op 2.52 even een heerlijk dansje voor ons neus. Niet echt vervelend!



Op 2.16 kreeg ik even een VET  (duikers) oke teken. Zo gaaf!!!



En dan nog even van dichtbij, vanaf de andere kant gefilmd.(2.17)

 
Even terug naar 18 mei DDD
18 mei, voor mij de allerlaatste keer dat ik mocht genieten van Marco's DDD concert in het Sportpaleis in Antwerpen. Nog vol met adrenaline van 17 mei mocht ik deze dag gewoon nog een keer genieten van Marco en Band. Na 3 avonden staan aan de catwalk en B-stage was er deze avond geen stress om een mooi plekje vooraan. We hadden zitplaatsen en nog hele goeie ook. 

Voor ik verder vertel heeft deze avond eigenlijk een beetje uitleg nodig.
Deze avond bij Marco was eigenlijk vorig jaar zomer al een soort van afgesproken. Ik was op vakantie in Frankrijk en twee collega's, Elles en Vanessa waren samen in het Westerpark. M'n andere lieve collega en vriendin, Miranda, was thuis. Door een tragische gebeurtenis zijn wij meer dan alleen collega's van elkaar geworden. We hebben een bepaalde band gekregen die eigenlijk niet uit te leggen valt. We noemden elkaar voor de grap vaak schoudertjes, omdat we echt schouder aan schouder zijn komen te staan. Toen dit nummer in het Westerpark klonk werd ik in Frankrijk opgebeld door Elles en Vanessa belde Miranda thuis op. Zo konden we samen meegenieten vanons nummer. Na afloop begreep ik pas dat we allebei aan de lijn hingen en we op afstand met z'n vieren naar dit nummer luisterden. Dit was zo bijzonder. Huizehoog kippevel. Meteen werd over en weer gesmst dat we eigenlijk een keer met z'n viertjes naar Marco moesten gaan. En dat werd dus 18 mei. Omdat we alle vier, enorm geraakt kunnen worden door Marco's nummers zou dit toch wel een beladen avond gaan worden. 


18 Mei, rond 14.00uur reden we dan samen richting Antwerpen. We konden zo doorrijden en na de auto geparkeerd te hebben liepen we richting het sportpaleis. Voor de deuren zagen we al wat bekende webloggertjes zitten. Elles en ik liepen meteen op Petra en Priscilla af. We kletsten even gezellig en daarna wensten we ze veel succes met het vinden van een mooi plekje vooraan. Daarna nog wat bekenden gedag gezegd en toen gingen we op zoek naar een terrasje. Aan de overkant van de straat zeiden de meiden ineens dat er naar me gezwaaid werd vanuit een restaurantje. Ik keek op en zag Kyra, Annemiek en Rianne. Natuurlijk even gedag gaan zeggen. Rianne was best een beetje nerveus, want het was de eerste keer dat ze vooraan zou gaan staan. Ik beloofde om naar haar te zwaaien en wenste hen veel plezier.
We vonden een gezellig tafeltje op een terrasje in de zon en dat was eerlijk gezegd heel wat relaxter wachten dan buiten bij de hekken, maar toch moest ik steeds even naar die ingang kijken waar het steeds iets drukker werd. Toch miste ik het stiekem wel, die sfeer, die spanning. Raar maar waar! We hebben nog wat gegeten en toen was het bijna zover, de hekken zouden open gaan. Samen met Elles ben ik bij de ingang gaan kijken. Ik wilde weleens zien hoe dat eruit zag vanaf een afstandje. Best een grappig gezicht en een stuk relaxter als je er niet tussen staat.

Later zijn wij ook naar binnen gegaan.(En weer naar buiten en weer naar binnen, maar dat is een heel ander verhaal)
Op ons kaartje stond rij 9. Hoe groot was de vreugde toen we ontdekten dat het vooraan begon met rij 7. Vreemde manier van tellen in België, maar ik kon er best mee leven. Wauw! We zaten bijna helemaal vooraan op de plek waar Marco samen met Ben zou zingen. Aan het kleine podiumpje aan de zijkant. Hoe gaaf! Ik zwaaide even naar de bekende loggertjes aan de B-stage en zocht m'n plaats op. 
Het werd weer een bijzondere avond. Heerlijk om ook vanaf een afstand te zien dat Marco weer veel bekenden in het publiek zag. Ik vond het zo leuk dat hij ook Rianne's knuffel aanpakte. Zo lief!
Het voordeel van zitplaatsen is dat je tussendoor kunt gaan zitten, het nadeel is dat ik dat helemaal niet wilde. Als we tussendoor wel even gingen zitten, zat ik echt op t puntje van m'n stoel. Ik wilde niets missen, ik moest deze avond nog één keer volop genieten, de sfeer beleven en de emotie voelen, helemaal uit m'n dak gaan en marcomientjes opsnuiven. Ik begreep niet dat ik vroeger altijd zitplaatsen had en niet tussen die mensen aan de catwalk durfde te gaan staan. Midden in die menigte, dat zag ik nooit zitten en nu ik daar op die tribune zat wilde ik niets liever dan daar weer bij die B-stage staan. Wanneer ik nu wilde gaan staan, stond ik weer voor iemands beeld die dan ook weer verplicht was te gaan staan, omdat ze anders niets zouden zien. Toch had ik deze avond met m'n schoudertjes ook niet willen missen. De avond was inderdaad meer beladen dan de vorige avonden. Toen Marco begon te praten over vriendschap keek ik Elles aan en we wisten allebei wat er nu ging komen. Ik kreeg bij voorbaat al een brok in m'n keel en Marco was nog niet eens begonnen met zingen. Toen de eerste klanken van Als rennen geen zin meer heeft door het sportpaleis gingen, stroomden de tranen al over m'n wangen. Dit nummer is voor mij en Miranda heel speciaal. We hadden het echter nog nooit samen gehoord, laat staan live. Elles en Vanessa zaten tussen ons in. Ik durfde Miranda niet aan te kijken. Maar op een gegeven moment brachten de andere meiden onze handen bij elkaar en ineens keken we elkaar recht in de ogen en kwam de tekst van het nummer ineens nog harder aan. Het werd een onvergetelijk moment die mij heel diep heeft geraakt, maar die zo mooi was dat ik het nooit meer zal vergeten. Stil zal ik zijn.......................maar als je me nodig hebt zal ik er altijd voor je zijn. 


Tijdens Dochters en Ik leef niet meer voor jou was Marco ook deze avond even lekker dichtbij!!! Heerlijk. Ik hoor en zie m toch veel liever van heel dichtbij. Ook de emotie aflezen van z'n gezicht is zoveel mooier van dichtbij. Je bent zoooooo dichtbij!!!

Op 17 mei werd er iets door het sportpaleis geroepen dat ik niet kon verstaan. Marco kwam er deze avond op terug, want ook hij begreep het de 17 e niet helemaal. Hij had het nagevraagd en het bleek dat de mensen riepen: Waar is 't feestje? Hier is 't feestje! Marco vroeg nu dus ook aan het publiek:"Waar is het feestje?" waarop het publiek antwoordde: "Hier is het feestje!" 

Deze zinnetjes werden de hele avond herhaald. Het was best komisch. Na een nummer liep Marco soms terug naar het hoofdpodium en vroeg dan ineens weer tussendoor waar het feestje was en het publiek reageerde steeds enthousiaster en luidruchtiger. Marco genoot er zichtbaar van. Later kwam het in een flink aantal www-tjes op hyves en tweets op twitter terug. 
Ook aan dit feestje kwam een einde. De sneeuw dwarrelde weer neer en het einde van het concert was een feit. Op de terugweg naar huis had Miranda (die van te voren gezegd had dat ze vast en zeker in de auto in slaap zou vallen) een overdosis aan marcomientjes en zat vol met adrenaline. Ze kletste honderduit tegen Elles, waar je gewoon echt niet tussen kon komen. Vanessa had duidelijk wat meer moeite om haar ogen open te houden en ik voelde mijzelf ineens in een soort dipje zakken. Het was nu echt voorbij. Geen DDD concert meer voor mij. Geen gevoel van, ik mag morgen weer. Nee, het was over en uit. Dat was best even slikken hoor! Ik had vier geweldige avonden achter de rug, die niemand mij meer af kon pakken. Wat zou ik dit gaan missen. Marco, de muziek, de Band, de sfeer, de vrienden. Gewoon alles. 

Met heel heel heel veel plezier denk ik nu terug aan Marco in het Gelredome en in het Sportpaleis, die mooie concerten en alle bijzondere momenten. Hoewel iedereen om mij heen zich af vroeg waarom ik in vredesnaam 4 keer naar hetzelfde concert ging, kan ik nu vertellen dat niet één avond hetzelfde was. En gelukkig kan ik nu zeggen dat ik weer ergens naar uit kan kijken en dat het niet helemaal over is, want ik heb nog 3x kaartjes voor Marco's Dichtbij tour. Ik kijk er nu al naar uit. 

Lieve Marco en Band en natuurlijk ook m'n schoudertjes Elles, Vanessa en Miranda, bedankt voor deze mooie avond in het Sportpaleis.

filmpjes DDD gezocht
4 Keer mocht ik genieten van Marco's dromen die hij durfde te delen met ons in het Gelredome en in Antwerpen. Wat was het waanzinnig gaaf! Marco reageerde heel duidelijk op bekenden die hij in het publiek zag en de oogcontacten, knipoogjes, handkusjes en andere gebaren maakten dat meer dan duidelijk. Ook ik heb een aantal voor mij bijzondere momentjes meegemaakt en hoewel ik een aantal momentjes terug heb kunnen vinden op youtube zijn niet al die momentjes heel duidelijk in beeld gebracht. Toch zullen er nog veel meer filmpjes van de concerten zijn die niet op youtube staan. Misschien kan één van jullie mij heel blij maken. Wie heeft voor mij een duidelijk filmpje (het liefst van dichtbij de catwalk) van:

7 mei - Zij/Einde van de lijn, Dromen zijn bedrog
11 mei - De waarheid en Rood
17 mei - Je hoeft niet naar huis vannacht, Zij en  Rood

Jullie zouden mij heel blij maken!
Even terug naar 17 mei DDD
Het is al weer even geleden, maar ook over 17 mei wil ik nog een mooi logje maken. Deze keer ging ik samen met Marjolein naar het DDD concert in Antwerpen. Na de eerste avond in het Gelredome op 7 mei meegemaakt te hebben, gingen we nu ook samen genieten van het eerste concert in Belgie van deze reeks. Nadat ik de kinderen naar school had gebracht was het wachten op Marjolein. Samen met m'n moeder die op de kinderen zou passen heb ik de mogelijke routes naar Antwerpen naast elkaar gelegd. Ik hoorde dat er lange files richting Antwerpen waren doordat er aan de weg gewerkt werd. Alle alternatieve routes bespraken we even, maar dat was achteraf nergens voor nodig, want we konden bijna zo doorrijden. 

Bij het Sportpaleis aangekomen bleek het erg rustig. We gingen voor een deur zitten en het wachten kon beginnen. Niets geen lekker zonnetje net als in Arnhem. Ik moest gewoon m'n bodywarmer aanhouden, ik had het hartstikke koud zo op die koude stenen grond. Maar dat kon de pret niet drukken, want we hadden er weer zin in. Samen gekletst over vanalles en nog wat. Heel veel onderwerpen kwamen  voorbij. Je leert elkaar zo ook steeds beter kennen. Wat begon als zomaar contact met een medemarcofan is inmiddels uitgegroeid tot een echte vriendschap. We zien elkaar niet dagelijks, maar we hyven, mailen, chatten en smssen heel wat af. (uhhhhh......volgens mij dwaal ik nu af)

Bij het sportpaleis is het heel anders geregeld dan bij het Gelredome. Daar stonden de dranghekken al klaar, maar hier werd alles om 15.00uur pas rustig neergezet. (Die rare hollanders die daar al zo vroeg zijn voor een concert.) De hele dag moesten we ook oppassen voor alle heftrucks die voorbij kwamen en alles op het laatste moment nog in orde moesten maken. De deuren stonden regelmatig open, zo ook de deuren naar de zaal en het podium. Regelmatig stond ik dus ook naar het podium te staren alsof ik 'm nog nooit gezien had. Natuurlijk meteen onze tactiek besproken van hoe en waar we naartoe zouden lopen (lees rennen) als de deuren open gingen.

Toen de hekken er kwamen en het drukker werd kwam de stress weer. Wat is dat toch met mij? Allerlei gedachten vliegen door m'n hoofd. Wat als deze deuren niet als eerste open gaan, waar moet ik heen als ik binnen ben(ken de weg hier niet), heb ik m'n kaartje nog wel(al had ik dat al duizend keer gecontroleerd),wat als ik struikel(er bleek een trap in onze aanloop(lees ren)route te zijn), wat als de scanner het niet doet?

En toen............de hekken gingen open en........ de scanner deed het niet meteen. 

Om mij heen zag ik iedereen al naar binnen lopen. Toen ik dacht dat m'n kaartje gescand was wilde ik doorlopen, maar toen zei die vriendelijke meneer. "Rustig aan, ik moet eerst piep horen!" Eigenlijk wou ik heel hard piep roepen, maar ik kon mij inhouden. En toen klonk ineens een duidelijke piep!!! En weg was Rebecca. Gelukkig geen tassencontrole(moest er nog eens bijkomen) Heel rustig ging ik (lees: snelwandelend), vriendelijk lachend langs alle beveiligingsmensen op weg naar de trap. Daarna zag ik geen beveiligers meer, dus in sneltreinvaart de trap af. Oeps....... een t-splitsing. M'n gevoel zei links, klapdeur door (klapte gelukkig voor mij net de juiste kant op) trap op rennen en als de bliksem richting catwalk. Ik zag een leeg plekje aan de zijkant van de B-stage. Breed staan nu en wachten op Marjolein. En toen was het gewoon weer gelukt. Wat heerlijk is dat toch als je dan eenmaal dat hek vast hebt na zo'n lange dag buiten wachten. De stress vliegt van je af en de voorpret gaat weer beginnen. We ploften neer op de grond. Na wat dextrootjes was ik weer bij m'n positieven. Het feest kon beginnen, want wij waren binnen! En ook Mary en Leontine bleken binnen te zijn.Ze gingen achter ons op de tribune zitten.

En wat een feest werd het zeg! Van Velzen was al helemaal te gek. Het mooie van vooraan staan is dat je de emotie op het gezicht kunt aflezen van de artiest. Ook bij Roel vond ik dit super om te zien. Het enthousiasme van het publiek hier in Belgie leek hem te overvallen. Hij had waarschijnlijk niet verwacht dat zoveel mensen z'n liedjes kenden. Toen vroeg hij of er ook nederlanders waren. Helemaal rondom de catwalk zag ik de handen de lucht ingaan. Hij moest er zelf ook wel om lachen. 

En toen was het moment daar...........Marco kwam eraan. En in 1 seconde was hij weer zooooooo dichtbij. Hoewel het Gelredome geweldig was, was dit meer intieme sportpaleis toch wel heel bijzonder. Marco kwam erg veel bij ons. Het oogcontact leek de hele avond door te gaan. Bijzondere momentjes volgden elkaar op. Op een gegeven moment tijdens Je hoeft niet naar huis vannacht  keek Marco mij en Marjolein aan en toen volgde een heerlijk dansje vlak voor ons neus en een geweldige lach erachteraan. Ik weet niet hoe het met Marjoleins benen was(al kon ik dat wel raden), maar ik stond even niet meer zo stevig op die van mij. We keken elkaar aan en hadden aan 1 blik duidelijk genoeg. WAUW! Toen daarna nog een heerlijk oogcontact moment tijdens zij (en weg waren al die andere mensen om mij heen, nouja in mijn gedachten dan). Ook Marjolein werd niet overgeslagen door Marco en laat zij nou net aan het filmen zijn geweest op dat moment. YESSSSSS!!!!! 
En toen natuurlijk die heerlijke cubaanse dromen...................daar heb ik niets meer aan toe te voegen dan alleen maar ZUCHT...............
Alsof het nog niet genoeg was, zong Marco ook nog even dat Rood vandaag echt de kleur van MIJN lippen was. Met z'n hand klopte hij even op z'n borst en daarna wees hij naar mij. Gewoon naar mij........ Hoe gaaf is dat! M'n knieën knikten en ik keek even ter bevestiging naar Marjolein. Was dit net echt gebeurd?
Als rennen geen zin meer heeft maakte ook deze avond weer de nodige emoties los. Zo ook Dochters
Wat een meer dan bijzondere avond was dit! Het publiek ging uit z'n dak en ook Marco genoot! Giovanni wilde het podium nog even van dichtbij bekijken en ging even hard onderuit. Marco checkte of alles oke was en lag vervolgens helemaal in een deuk! Ja, dat kan allemaal gebeuren bij zo'n show! Toen de sneeuw naar beneden kwam, kwam er een eind aan deze geweldige avond. Het was in mijn ogen weer veel te snel voorbij. Wat hadden we genoten. Wat krijg je toch een geweldige adrenalinestoot van zo'n avond. Voor marjolein was dit echt de laatste avond en ik besefte ineens dat ik er morgen gewoon weer zou zijn. We kletsten nog lekker na over alles wat er gebeurd was. We zijn nog even naar de artiestenuitgang geweest, maar Marco stapte helaas niet uit de auto dit keer. Heel jammer, want het was niet druk daar buiten. Toch gingen we meer dan blij richting huis.


Deze avond pakt niemand ons meer af!

Lieve Marco, band, gasten, medewebloggers en Marjolein, bedankt voor weer een te gekke avond. Weet dat ik deze avond en de bijzondere momentjes nooit meer vergeten zal!


zo lief

Toen ik vanmorgen even een bezoekje bracht aan de borsatoweblogjes, werd ik verrast met iets heel liefs. Op de log van Marjolein vond ik zomaar ineens dit..........



Was er even stil van.

Dank je wel lieve Marjolein, ik wil jouw vriendschap ook niet meer kwijt.

En natuurlijk ook dank je wel lieve Marco, want zonder jou en je weblogjes was deze vriendschap er waarschijnlijk nooit geweest. 

filmpje:bekende loggertjes gespot op het grote scherm op 7 mei
Op 7 mei kwamen een aantal bekende loggertjes tijdens ZIJ en EINDE VAN DE LIJN voorbij op het grote scherm. Mijn collega die op de tribune zat deze avond heeft het heel toevallig gefilmd. Ook ik kwam even duidelijk in beeld. Superleuk om te zien. Kijk en geniet met mij mee. Misschien herken je jezelf ook wel ineens!

 
"Als je bij me blijft
Doe het dan bewust"