Welkomsttekst
Wat leuk dat je op mijn weblogje bent!
Laat gerust een berichtje achter!

Nieuws van Marco
Geen nieuws van Marco.
Pizza bakken met Marco!
Mijn 1e foto met Marco!
Marco's Favorieten Week 13 2011
Marco's Favorieten Week 32 2010
Marco's Favorieten Week 48 2009
Marco's 1e reaktie 20-03-11
Profiel
Naam: Rachel Diepstraten-Kleijnen
Leeftijd: 44 jaar
Uitgebreid profiel
Archief
Bezoekers
Op dit moment is er 1 guest ;
en 1 gast guest .
Foto album
E-mail alert
Mijn laatste reacties
Super foto's, super...
12:00, 22 okt 2014
Rustig aan doen, laat je...
14:45, 29 mrt 2014
En zo is het Kyra, eerst...
19:50, 24 jan 2014
Yeah ticket geboekt...
21:32, 27 nov 2013
Tuurlijk komt dat ticket...
17:07, 22 nov 2013
Super avondje gehad zo te...
13:30, 22 nov 2013
Super tof, een droom komt...
16:34, 17 sep 2013
wat lief xxx
16:32, 17 sep 2013
Sterkte! Het heeft zo...
16:31, 17 sep 2013
Heel leuk en gezellig zo...
16:28, 17 sep 2013
Update Portugal!
 
 
Indianenspreekwoord!

Vanmorgen bij het afscheuren van mijn scheurkalender kwam er een mooi spreekwoord tevoorschijn, dat ik graag met jullie wil delen, dus daar komt hij!


Herinner je gisteren,
droom van morgen,
maar leef vandaag!


Liefs,
Rachel

Rare week achter de rug!
Vorige week zaterdag 27 februari, een dag als alle andere dagen, tot het moment dat een goede vriend van onze buren aan de deur komt met het trieste nieuws dat onze buurman is overleden, 58 jaar pas, plotseling uit het leven gerukt door een hartstilstand. We kunnen het niet bevatten, vrijdag zag ik hem nog de post uit de brievenbus halen, afgelopen winterse dagen deed hij gezellig mee met ons sneeuwballengevecht met de jongens. Zo is hij er nog en zo is hij er niet meer. En tja je zult misschien denken een buurman, waarom raakt je dat zo. Om verschillende redenen. Onze straat bestaat uit 5 huizen, allemaal gebouwd tussen 2007 en 2008. Tijdens de bouw veel contact gehad met alle buurtjes en naderhand is er ook een gezellige straat ontstaan, met zo op zijn tijd een borreltje bij de een, een bbq bij de ander en altijd wel een babbeltje op de straat over het wel en wee van iedereen, dagelijkse dingen enzovoorts. Onze buurman is er niet meer en dat is nog steeds niet te bevatten, ook al hebben we afgelopen donderdag een mooie crematiedienst bij mogen wonen. Een mooi afscheid, mooie muziek, mooie speeches, zijn dochter (18) die een piano-stuk speelde en wij als buren hadden allemaal bloembollen uitgedeeld vooraf aan de ceremoniedienst. Iedereen zat natuurlijk ongemakkelijk daarmee, maar er zat een achterliggende gedachte achter, iedereen heeft het dan niet gemakkelijk en zo beleef je dat samen. Na de dienst zijn de bloembollen weer verzameld en als het weer het toelaat gaan we die als buren planten in de straat. Het zijn allemaal witte gladiolen, dus wanneer het weer wat stiller wordt rondom de buurvrouw en het buurmeisje komen de gladiolen uit en geven hun weer wat steun en warmte, want dit verlies, dit verdriet zal echt zijn plekje moeten gaan krijgen. Omdat we zo'n klein straatje zijn, met zo weinig bewoners, komt dit verlies bij iedereen als een hele grote klap aan. We proberen weer de boel op te pakken, zijn vandaag bij de buurvrouw en buurmeisje op de koffie geweest, maar het valt allemaal nog niet mee! We gaan ons best doen er voor de buurvrouw en het buurmeisje te zijn, nu en in de toekomst.

Mijn loggen was daarom ook even op een laag pitje, had natuurlijk daarvoor ook de operatie van onze jongste zoon Sam, dus hoop dat ik de komende week weer wat tijd kan gaan vinden weer eens wat te loggen en bij te lezen, want heb enorm veel gemist, wat ik helaas ook niet kan inhalen.

Hoop dat het zonnetje door gaat zetten en de lente er aan gaat komen, kunnen we genieten van de bloemetjes en zingende vogeltjes, ik heb er zin in!

Liefs,
Rachel
Spaans spreekwoord!

Er is niet genoeg duisternis in de wereld om het licht van een kleine kaars te doven.

Duisternis en licht zijn elementen die beide bij het leven horen.
Het blijft steeds weer bijzonder hoeveel moeite het kost om uit de duisternis te stappen in het licht.
Mandela benoemde het ooit al in zijn beroemde toespraak.
De duisternis is een verraderlijke schuilplaats, een plaats waar talenten verborgen blijven, waar contacten oppervlakkig zijn en het leven vlak is.
Het is slechts een kleine stap, een keuze om in het licht te stappen en jezelf te laten stralen.
Dat geeft hoop en vertrouwen.
Ieder heeft het talent om te stralen en vol in het leven te staan.
Stap jij uit de duisternis en laat je jezelf stralen vandaag?

Deze tekst deed me behoorlijk veel, mede vanwege de trainingen die ik gevolgd heb, waar ik veel van en over mezelf geleerd heb.
Ik wilde deze tekst graag met jullie delen en misschien dat het wat met je doet!

Liefs
Rachel

"En de nacht die duwt al zacht tegen de avond aan
Dus hou me vast en laat me nooit meer gaan"