Welkomsttekst
Hoi,

ik ben Nikita en ik ben 24 jaar. Ik ben 4e jaars pabostudent. Mijn hobby's zijn hockeyen, zingen, lezen, een filmpje kijken, muziek luisteren en lekker creatief bezig zijn. Ik ben al superlang fan van Marco, ik ben namelijk met zijn muziek opgegroeid. Toen ik 1,5 jaar was stond ik te dansen op de meeste dromen zijn bedrog en de passie voor zijn muziek is nooit meer weg gegaan. Kom later gezellig nog eens een keertje langs en laat een berichtje achter!

Veel liefs,†
Nikita
Nieuws van Marco
Zie ik jou bij de Clubtour nikita19938? Groetjes, Marco
In de schijnwerper
In de schijnwerpers op 30-12-2015 week 53/1



Wauw echt supertof, net een maand actief op de Borsatoweblog en dan wordt je al in de schijnwerpers gezet! Echt mega tof. Ik heb hier dan ook een stuiterend logje over geschreven!! 

Whaaaaah ik sta in de schijnwerpers!!
Bezoekers
Op dit moment is er 1 bezoeker ;
en 1 gast bezoeker .
Beste weblog
Op 10-1-2016 stond ik bovenaan als beste weblog van de week. Dit had ik totaal niet verwacht maar ik vond het wel erg leuk!



 
Profiel
Naam: Nikita
Leeftijd: 24 jaar
Uitgebreid profiel
Zoeken
E-mail alert
Droom in duigen
Hoi Allemaal,

het is alweer een tijdje geleden en aangezien ik op het moment even niet weet hoe of wat te beslissen dacht ik ik schrijf een logje.

5,5 jaar geleden ben ik begonnen met de pabo. Juf worden is iets wat ik al vanaf mijn 4e levensjaar wilde worden. Leerjaar 1 verloep soepel, ik haalde enkele onvoldoendes maar ik kon prima over naar leerjaar 2. Aan het begin van leerjaar 2 besloot mijn toenmalige vriend genoeg van me te hebben. Ik leefde helemaal voor hem en was volledig geïsoleerd door hem. Mijn wereld stortte in elkaar. Hierdoor zette ik mijn prioriteit op het behalen van mijn propedeuse. Dit lukte me. Toen ik in het 2e half jaar mijn achterstand van een half jaar moest inhalen kreeg ik precies voor de tentamenweek een dubbele oorontstekking. Lekker dan...... Hierdoor was ik zo beroerd dat ik maar in staat was om 2 toetsen te maken. Voor de een heb ik een 2 gehaald en voor de ander een 8.  Mijn achterstand met de 3e tentamenweek was zo groot dat ik niet wist waar ik kon beginnen en hierdoor ontstond er bij mij een blokkade. Na hard werken om mijn achterstand weg te werken met tegenslag op tegenslag is het mij gelukt om vorig jaar febuari te kunnen starten met mijn eindstage.

EINDELIJK WEER STAGE LOPEN!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Echter had ik een mentor die mij niet zag zitten aangezien ze net uit de ziektewet terug kwam en ze vond dat ik nog te weinig kon. Mijn zelfvertrouwen die na al die jaren al een enorme knauw had gehad bereikte hierdoor een onwijs dieptepunt. Ik stopte met mijn stage, dit vanwege dat ik me niet welkom voelde op mijn stage en ik vooral ongelukkig werd op de plek waar ik zat. Dit was voor mij een enorme domper.. In al die jaren dat ik op de pabo zat had ik nog nooit een onvoldoende gehaald en haalde ik altijd alle energie en plezier uit mijn stage. 8 weken lang had ik geen stage en hierdoor heb ik me ingeschreven voor invalwerk bij randstad. Op de dag dat ik het rond had vonden ze weer een stage voor me. Wat nu?!? Ik besluit in 1 klap door te gaan met mijn stage en op 10 april start ik dan ook echt met de stage. Helaas kwam ik in een vreselijke klas terecht.. Groep 3 is al jaren helemaal mijn ding maar jeetje mina wat een klas. Tot overmaat van ramp wordt mijn mentor door directie voor een andere klas geplaatst ivm ziekte waardoor ik alleen voor de klas kom te staan. De eerste weken voelde voor mij als een hel. Ik kreeg geen begeleiding en ook wanneer ik dit vroeg aan directie werd er niets tot amper hulp aan geboden. Ik besloot me niet van mijn stuk te laten brengen en met te focussen op de klas naar mijn hand te krijgen. Na enige tijd vechten lukt dit me. Ik krijg steeds meer grip op de groep en ze leren steeds meer van me. Aangezien er zieken waren werd ik ook vaak op de donderdag en de vrijdag gevraagd om extra te komen. Hierdoor stond ik meer en deel van de week voor de klas. Als lio-er moet je maandag, dinsdag en woensdag voor de klas staan en de andere dagen werken aan je scriptie, naar college en je lessen voor de week erna voorbereiden. Hier had ik dan ook geen tijd voor. Zeker aangezien ik om de week ook 3 kids thuis heb en een vriend die continudiensten werkt. Ik liep mezelf voorbij maar bleef volhouden. Na meerdere mailtjes naar school wisten ze eindelijk iemand te vinden die bij mij op bezoek kon komen om te kijken hoe het ging. Aangezien niemand wist dat ik stage liep op school terwijl ik dit wel gecommuniceerd had was het erg moeilijk om een bezoek in te plannen. In 1 van de laatste weken voor de vakantie kwam er iemand op bezoek. Hij vond dat ik de enige was die hard werkte in de klas terwijl ik juist trots was op de behaalde resultaten. Ik moest mijn stage het volgende schooljaar vervolgen. De directie wilde dat ik dit bij de kleuters deed. Echter was mijn eerste poging van mijn liostage bij de kleuters en zag ik dit niet echt zitten. Ik gaf dit aan en ook dat ik dit heel eng vond. De directie verzekerde mij dat het geen enkel probleem was en dat ik alle begeleiding zou krijgen die ik nodig had. Ik ging er daarom mee akkoort. Echter in het nieuwe schooljaar gebeurde er niks en hoorde ik niks meer van directie. Op het moment dat de directrice eindelijk kwam kijken nam ze ook iemand mee van de pabo. Ik voelde me onwijs onzeker en mijn lessen liepen niet zoals het moest. Met het nabespreken werd ik volledig de grond in gestampt....  Daarnaast werd er beweerd dat ik vorig jaar nooit zelfstandig voor de klas had gestaan en dat er altijd in en om de klas begeleiding was geweest. Ik voelde me enorg genaaid en wist niet goed wat ik moest doen. Ik besloot het aan mijn collega's te vragen. Het advies van mijn collega's was om geen welles nietes spelletje ervan te maken aangezien ik daar niks mee zou opschieten en de kans groot was dat ik nooit meer aan de slag kwam bij de RVKO. Een week later kreeg ik bezoek van dezelfde persoon als het jaar ervoor en ook hij vond het niet goed genoeg gaan. Helaas kon ik hem alleen maar gelijk geven. Ik kreeg dan ook een onvoldoende.

In al die jaren heb ik nog nooit een onvoldoende gekregen voor stage. Aangezien ik zelf gestopt ben met mijn 1e lio wordt dit gerekend als een onvoldoende en nu heb ik mijn 2e onvoldoende ontvangen. Mijn zelfvertrouwen is enorm laag en ik vond het daarom ook heel eng om weer naar de pabo te gaan. Het voelde voor mij als falen. Na al die jaren van tegenslag. Na een mailtje van mijn begeleiders dat ik me nergens druk om hoefte te maken en dat het gesprek echt niet zo eng zou zijn ging ik naar de pabo. Het gesprek verliep alles behalve prettig.. mijn school vind dat ik de dingen vooral bij mezelf moet zoeken. De opmerking van mijn begeleider was het is altijd minimaal 50% je eigen schuld. Ik ben erg kritisch en perfectionistisch en vind het dan vaak ook erg moeilijk om positief naar mijn eigen kunnen te kijken. Ik ben dan ook van mening dat ik bij de kleuters nog enorm veel te leren heb maar dat ik het ook zeker wel kan bij groep 3 tot en met 8. Helaas heb ik continu de angst dat ik dingen niet goed genoeg doe.  Tijdens het gesprek werd me ook gezegd dat ik maar is moest gaan nadenken over of dit wel echt het goede beroep voor me is. Aangezien dit al jaren een droom voor me is vond ik dit erg moeilijk. Ik kreeg de opdracht om een verslag van het gesprek te maken en hieruit mijn verbeterpunten neer te zetten. Hier ben ik dan ook fanatiek mee aan de slag gegaan waarna ik het verslag gisteravond verstuurd heb. De antwoordmail die ik hierop kreeg was als volgt: 

'Beste Nikita,

het is meer geworden dan een gespreksverslag. Ik ben zo vrij geweest om er nog een element aan toe te voegen. Soms is willen en dromen net genoeg en moet je kijken of dromen wel haalbaar zijn. Ook dat moet je onder ogen zien denk ik.

Groet'

In mijn verslag heb ik ook geschreven dat ik al sinds mijn 4e droom van juf worden. Dit was het antwoord wat ik hierop kreeg.... 

Ik weet op het moment niet goed wat te kiezen. Het probleem als ik stop is ook dat er een studieschuld bij komt. Mijn vriend heeft zelf al een enorme schuld met zijn ex waar ze niet aan mee betaald en elke maand is het iedere euro omdraaien. Mijn vader had al de berekening gemaakt wat ik allemaal financieel misliep als ik zou stoppen met mijn opleiding en zou gaan werken en ook dit was een enorm bedrag. Ik weet op het moment niet goed wat te doen en om eerlijk te zien voelt het alsof heel mijn droom in duigen valt. Ik ben altijd iemand geweest die met veel passie overal naartoe leeft, helaas voelt het nu alsof dit allemaal niet genoeg is en weet ik eventjes niet hoe nu verder.

Het is een enorm lang verhaal waar ik voor nu nog geen antwoord op heb. Ik hoop dat dit logje wat oplucht maar voor nu voel ik daar nog niet veel van helaas. 

Liefs,

Nikita

 
1. Door: masai op 23-10-2017 13:48:37
Wat een heftig verhaal, Nikita. Wet zelf ook uit ervaring hoe het is om je niet gewaardeerd en onbegrepen te voelen op je werk. En het antwoord wat je heb gekregen is ronduit schandalig. Gewoon een halfslachtige poging om je af te serveren. Probeer toch te beseffen dat de mening van een enkeling absoluut niet bepalend is voor je persoonlijkheid. Sommige mensen scheppen er nou eenmaal behagen in een ander de grond in te trappen om zelf beter te zijn. Helaas heeft het bij mij geresulteerd dat ik niks met autoriteiten te doen wil hebben en al zowiezo niet onder een baas wil werken. Ben bijna 60 en heb het wel gezien inmiddels, maar jij bent nog jong. Je kunt in elk geval werken aan je zelfvertrouwen en je zult versteld staan van de innerlijke kracht die je dan ervaar. Eerst van jezelf leren houden en dan komt de rest vanzelf. In elk geval wens ik je veel kracht en wijsheid de komende tijd...... Wil (masai)
2. Door: Gast op 23-10-2017 15:56:24
Het is nog een stage, maar begreep dat je soms ook voor de klas staat en je dus dan aan het werk bent. Kan je niet advies inwinnen bij rechtsbijstand of een hoger persoon aan zijn of haar mouw trekken van je stageklas/ groep? Succes, maar denk wel aan jezelf en aan je gezondheid en laat je door niemand iets anders wijs maken
3. Door: Bastiaans belevenissen op 23-10-2017 21:22:16
Wat naar dat zo een droom in duigen lijkt te vallen; ik hoop dat je het vertrouwen in je zelf hervind.
4. Door: Martine op 23-10-2017 22:13:04
Hoi Nikita

Vooreerst vind ik het fijn om je hier weer te lezen...alleen jammer dat het allemaal zo nare dingen zijn die je leven momenteel beheersen.
Ik weet niet precies wat en hoe want bij ons in BelgiŽ zijn ook heel andere systemen van toepassing maar het is wel duidelijk dat het momenteel allemaal niet meezit.
Ik wil je heel veel sterkte wensen met alles en ik hoop van harte dat je leven snel weer op de rails zit.

Groetjes

Martine†
5. Door: Lisanne op 25-10-2017 10:23:33
Wat een narigheid allemaal momenteel in jouw leventje Nikita. Niemand hoort zo behandelt te worden, hopelijk vind je de kracht om je leven positief op te pakken en door te gaan, want zulke mensen moeten je droom niet in de weg gaan zitten hoor! Ik geloof in je!!
Liefs, Lisanne
6. Door: Gerda de Wit op 26-10-2017 10:37:11
Wat een heftig verhaal. En wat een drama dat alles steeds zo tegenzit. Ik zou zeggen never give up your dream! Maar kan me voorstellen dat je er zelf heel anders tegenaan kijkt. Probeer eens op een rij te zetten of je uit al die negatieve dingen ook positieve punten kan halen. Je noemt zelf al veel positieve punten dat je al zo vaak bij tegenslagen toch weer hebt gehaald en gedaan wat nodig was. Misschien helpt dit je met het maken van een keuze. Van vechten wordt je sterk, sterker dan ooit tevoren. Maar aan de andere kant is er de valkuil dat je te lang doorgaat met vechten en erbij neervalt. Kijk heel goed bij jezelf hoeveel power je nog over hebt om door te gaan, en als je toch besluit dit niet te doen hoe je de financie en mentale schade zo snel mogelijk kunt verwerken. Ik hoop dat je mensen in je omgeving hebben die je ook goed bij kunnen staan en je kunnen helpen, en steunen bij je beslissingen. Groetjes Gerda
7. Door: Sara op 27-10-2017 06:28:18
Jeetje Nikita! Ik was blij weer een logje van je te zien, maar dit is wel erg pittig! Wat ontzettend sneu dat je je zo ondergewaardeerd voelt en dat je daardoor zo weinig wordt gesteund door je stage-adres en school. Als het contact met de een niet goed loopt, zou je toch verwachten dat de ander het voor je opneemt. Ik hoop dat het je lukt een keus te maken waar je gelukkig van wordt en waarbij je uiteindelijk trots op zal terugkijken, hoe moeilijk nu ook...
Reactie toevoegen
Naam:
E-mail:
URL:
Ik ben geen 'spambot':

Of login

Reactie op:
Houd mij op de hoogte:
Reactie:
"Liefde kan bergen verzetten
Dus geef je maar over vannacht"