Welkomsttekst
Hoi,

ik ben Nikita en ik ben 24 jaar. Ik ben 4e jaars pabostudent. Mijn hobby's zijn hockeyen, zingen, lezen, een filmpje kijken, muziek luisteren en lekker creatief bezig zijn. Ik ben al superlang fan van Marco, ik ben namelijk met zijn muziek opgegroeid. Toen ik 1,5 jaar was stond ik te dansen op de meeste dromen zijn bedrog en de passie voor zijn muziek is nooit meer weg gegaan. Kom later gezellig nog eens een keertje langs en laat een berichtje achter!

Veel liefs, 
Nikita
Nieuws van Marco
Geen nieuws van Marco.
In de schijnwerper
In de schijnwerpers op 30-12-2015 week 53/1



Wauw echt supertof, net een maand actief op de Borsatoweblog en dan wordt je al in de schijnwerpers gezet! Echt mega tof. Ik heb hier dan ook een stuiterend logje over geschreven!! 

Whaaaaah ik sta in de schijnwerpers!!
Bezoekers
Op dit moment is er 1 bezoeker ;
en 1 gast bezoeker .
Beste weblog
Op 10-1-2016 stond ik bovenaan als beste weblog van de week. Dit had ik totaal niet verwacht maar ik vond het wel erg leuk!



 
Profiel
Naam: Nikita
Leeftijd: 25 jaar
Uitgebreid profiel
Zoeken
E-mail alert
Mijn gastenboek
Haai,

Welkom op mijn log!!! Laat gerust een berichtje achter in mijn gastenboek als je dit leuk vindt.

Liefs,
Nikita







 
Even een update en.... WAAAAAAH
Eventjes een update na mijn laatste bericht, maar eerst:

WAAAAAAAAAAAAAAAAAAHHHHHHH WE GAAAN ALSNOG NAAR EEN VAN DE CONCERTEN VAN MARCO!!!!! 

Op 21 december vierde Marco zijn 51e verjaardag en hiervoor stond er een prijsvraag op de site. Ik had hem ingestuurd en later op de avond John ook. Na een aantal drukke weken kwamen we vanavond tegen dat hij gewonnen heeft. IK WILDE ZOOOO GRAAAAGGGGGG😃😃😃😃😃😃!! En nu gaaaaaan we oook erheeeen😍😍😍. Ik ben echt superblij en ik hoop dat het allemaal te regelen is mer John zijn werk maar ik heb er in ieder geval nu al superveel zin in #superblij #luckyus #waaaaahhh #marcoborsato

Na mijn laatste wat negatieve bericht ben ik erg druk geweest en het lijkt wel alsof nu bijna alles een beetje op zijn plekje terecht komt. Sinds 15 januari heb ik een nieuwe stage op de andere locatie van de school van mijn stiefdochter.  Ik ben begonnen met mijn faalangst training en zoals het er nu uit ziet ga ik ook voor mijn stage betaald krijgen. Dit maakt alles veel makkelijker en is voor mij een hele opluchting aangezien mijn ouders nu vermoedelijk niet meer maandelijks hoeven bij te springen. Alles valt op zijn plekje en nu ook nog dit!!!!! WAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAHHH!! IK BEN ER SUPERBLIJ MEE en zo hebben we eindelijk weer een uitstapje samen!!!! #iloveit #happyme

liefs,

Nikita 
Droom in duigen
Hoi Allemaal,

het is alweer een tijdje geleden en aangezien ik op het moment even niet weet hoe of wat te beslissen dacht ik ik schrijf een logje.

5,5 jaar geleden ben ik begonnen met de pabo. Juf worden is iets wat ik al vanaf mijn 4e levensjaar wilde worden. Leerjaar 1 verloep soepel, ik haalde enkele onvoldoendes maar ik kon prima over naar leerjaar 2. Aan het begin van leerjaar 2 besloot mijn toenmalige vriend genoeg van me te hebben. Ik leefde helemaal voor hem en was volledig geïsoleerd door hem. Mijn wereld stortte in elkaar. Hierdoor zette ik mijn prioriteit op het behalen van mijn propedeuse. Dit lukte me. Toen ik in het 2e half jaar mijn achterstand van een half jaar moest inhalen kreeg ik precies voor de tentamenweek een dubbele oorontstekking. Lekker dan...... Hierdoor was ik zo beroerd dat ik maar in staat was om 2 toetsen te maken. Voor de een heb ik een 2 gehaald en voor de ander een 8.  Mijn achterstand met de 3e tentamenweek was zo groot dat ik niet wist waar ik kon beginnen en hierdoor ontstond er bij mij een blokkade. Na hard werken om mijn achterstand weg te werken met tegenslag op tegenslag is het mij gelukt om vorig jaar febuari te kunnen starten met mijn eindstage.

EINDELIJK WEER STAGE LOPEN!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Echter had ik een mentor die mij niet zag zitten aangezien ze net uit de ziektewet terug kwam en ze vond dat ik nog te weinig kon. Mijn zelfvertrouwen die na al die jaren al een enorme knauw had gehad bereikte hierdoor een onwijs dieptepunt. Ik stopte met mijn stage, dit vanwege dat ik me niet welkom voelde op mijn stage en ik vooral ongelukkig werd op de plek waar ik zat. Dit was voor mij een enorme domper.. In al die jaren dat ik op de pabo zat had ik nog nooit een onvoldoende gehaald en haalde ik altijd alle energie en plezier uit mijn stage. 8 weken lang had ik geen stage en hierdoor heb ik me ingeschreven voor invalwerk bij randstad. Op de dag dat ik het rond had vonden ze weer een stage voor me. Wat nu?!? Ik besluit in 1 klap door te gaan met mijn stage en op 10 april start ik dan ook echt met de stage. Helaas kwam ik in een vreselijke klas terecht.. Groep 3 is al jaren helemaal mijn ding maar jeetje mina wat een klas. Tot overmaat van ramp wordt mijn mentor door directie voor een andere klas geplaatst ivm ziekte waardoor ik alleen voor de klas kom te staan. De eerste weken voelde voor mij als een hel. Ik kreeg geen begeleiding en ook wanneer ik dit vroeg aan directie werd er niets tot amper hulp aan geboden. Ik besloot me niet van mijn stuk te laten brengen en met te focussen op de klas naar mijn hand te krijgen. Na enige tijd vechten lukt dit me. Ik krijg steeds meer grip op de groep en ze leren steeds meer van me. Aangezien er zieken waren werd ik ook vaak op de donderdag en de vrijdag gevraagd om extra te komen. Hierdoor stond ik meer en deel van de week voor de klas. Als lio-er moet je maandag, dinsdag en woensdag voor de klas staan en de andere dagen werken aan je scriptie, naar college en je lessen voor de week erna voorbereiden. Hier had ik dan ook geen tijd voor. Zeker aangezien ik om de week ook 3 kids thuis heb en een vriend die continudiensten werkt. Ik liep mezelf voorbij maar bleef volhouden. Na meerdere mailtjes naar school wisten ze eindelijk iemand te vinden die bij mij op bezoek kon komen om te kijken hoe het ging. Aangezien niemand wist dat ik stage liep op school terwijl ik dit wel gecommuniceerd had was het erg moeilijk om een bezoek in te plannen. In 1 van de laatste weken voor de vakantie kwam er iemand op bezoek. Hij vond dat ik de enige was die hard werkte in de klas terwijl ik juist trots was op de behaalde resultaten. Ik moest mijn stage het volgende schooljaar vervolgen. De directie wilde dat ik dit bij de kleuters deed. Echter was mijn eerste poging van mijn liostage bij de kleuters en zag ik dit niet echt zitten. Ik gaf dit aan en ook dat ik dit heel eng vond. De directie verzekerde mij dat het geen enkel probleem was en dat ik alle begeleiding zou krijgen die ik nodig had. Ik ging er daarom mee akkoort. Echter in het nieuwe schooljaar gebeurde er niks en hoorde ik niks meer van directie. Op het moment dat de directrice eindelijk kwam kijken nam ze ook iemand mee van de pabo. Ik voelde me onwijs onzeker en mijn lessen liepen niet zoals het moest. Met het nabespreken werd ik volledig de grond in gestampt....  Daarnaast werd er beweerd dat ik vorig jaar nooit zelfstandig voor de klas had gestaan en dat er altijd in en om de klas begeleiding was geweest. Ik voelde me enorg genaaid en wist niet goed wat ik moest doen. Ik besloot het aan mijn collega's te vragen. Het advies van mijn collega's was om geen welles nietes spelletje ervan te maken aangezien ik daar niks mee zou opschieten en de kans groot was dat ik nooit meer aan de slag kwam bij de RVKO. Een week later kreeg ik bezoek van dezelfde persoon als het jaar ervoor en ook hij vond het niet goed genoeg gaan. Helaas kon ik hem alleen maar gelijk geven. Ik kreeg dan ook een onvoldoende.

In al die jaren heb ik nog nooit een onvoldoende gekregen voor stage. Aangezien ik zelf gestopt ben met mijn 1e lio wordt dit gerekend als een onvoldoende en nu heb ik mijn 2e onvoldoende ontvangen. Mijn zelfvertrouwen is enorm laag en ik vond het daarom ook heel eng om weer naar de pabo te gaan. Het voelde voor mij als falen. Na al die jaren van tegenslag. Na een mailtje van mijn begeleiders dat ik me nergens druk om hoefte te maken en dat het gesprek echt niet zo eng zou zijn ging ik naar de pabo. Het gesprek verliep alles behalve prettig.. mijn school vind dat ik de dingen vooral bij mezelf moet zoeken. De opmerking van mijn begeleider was het is altijd minimaal 50% je eigen schuld. Ik ben erg kritisch en perfectionistisch en vind het dan vaak ook erg moeilijk om positief naar mijn eigen kunnen te kijken. Ik ben dan ook van mening dat ik bij de kleuters nog enorm veel te leren heb maar dat ik het ook zeker wel kan bij groep 3 tot en met 8. Helaas heb ik continu de angst dat ik dingen niet goed genoeg doe.  Tijdens het gesprek werd me ook gezegd dat ik maar is moest gaan nadenken over of dit wel echt het goede beroep voor me is. Aangezien dit al jaren een droom voor me is vond ik dit erg moeilijk. Ik kreeg de opdracht om een verslag van het gesprek te maken en hieruit mijn verbeterpunten neer te zetten. Hier ben ik dan ook fanatiek mee aan de slag gegaan waarna ik het verslag gisteravond verstuurd heb. De antwoordmail die ik hierop kreeg was als volgt: 

'Beste Nikita,

het is meer geworden dan een gespreksverslag. Ik ben zo vrij geweest om er nog een element aan toe te voegen. Soms is willen en dromen net genoeg en moet je kijken of dromen wel haalbaar zijn. Ook dat moet je onder ogen zien denk ik.

Groet'

In mijn verslag heb ik ook geschreven dat ik al sinds mijn 4e droom van juf worden. Dit was het antwoord wat ik hierop kreeg.... 

Ik weet op het moment niet goed wat te kiezen. Het probleem als ik stop is ook dat er een studieschuld bij komt. Mijn vriend heeft zelf al een enorme schuld met zijn ex waar ze niet aan mee betaald en elke maand is het iedere euro omdraaien. Mijn vader had al de berekening gemaakt wat ik allemaal financieel misliep als ik zou stoppen met mijn opleiding en zou gaan werken en ook dit was een enorm bedrag. Ik weet op het moment niet goed wat te doen en om eerlijk te zien voelt het alsof heel mijn droom in duigen valt. Ik ben altijd iemand geweest die met veel passie overal naartoe leeft, helaas voelt het nu alsof dit allemaal niet genoeg is en weet ik eventjes niet hoe nu verder.

Het is een enorm lang verhaal waar ik voor nu nog geen antwoord op heb. Ik hoop dat dit logje wat oplucht maar voor nu voel ik daar nog niet veel van helaas. 

Liefs,

Nikita

 
Eventjes bijpraten
Jeetje, mijn laatste update die ik geplaatst heb was op mijn 23e verjaardag. Inmiddels wordt ik al haast weer 24 en is er een hoop gebeurd:

Vorig jaar ging er een hele goede vriend van mij na bijna 12 jaar huwelijk en 18 jaar relatie uit elkaar. Hij heeft alles geprobeerd op zijn relatie te lijmen maar na 3 maanden alleen maar afwijzing en te horen dat er niet meer van hem werd gehouden hield hij het niet meer vol. In de hoop dat het zou helpen vertrok hij voor 1 week naar zijn ouders om dan samen te kijken waar het nog te lijmen viel. Ze zouden beide een brief schrijven met daarin wat ze voelen en hoe ze denken hun huwelijk te kunnen redden. Echter bleef de emotionele brief van haar kant uit en gaf ze ook na die week aan dat ze niet meer van hem hield op de manier waarop hij dat wilde. Hij wilde niet langer aan het lijntje gehouden worden en meer ruzies voorkomen. Daardoor hebben ze samen besloten uit elkaar te gaan.

Aangezien ik het belangrijk vind om voor je vrienden klaar te staan wanneer dit nodig is probeerde ik er zoveel mogelijk voor hem te zijn. Door de vele tijd die we samen besteden begon ik zelf steeds meer gevoelens te krijgen. Ivm dat hij een gebroken hart had en ik me niet aan de scherven open wilde halen probeerde ik mijn gevoelens zoveel mogelijk te blokkeren en er gewoon te zijn voor hem als goede vriendin. Echter waren de gevoelens wederzijds. Of in ieder geval zo leek het. Ik kreeg namelijk van hem de sleutel van zijn huis. De achterliggende gedachten hiervan was dat als hij aan het werk was ik de hond zo nu en dan eens kon uit laten.



Op 22 juni was het officieel, we hadden een relatie. Echter woont hij niet alleen met zijn hond, maar waren er bij het huwelijk ook 3 kinderen in het spel. Dit maakte de situatie wat lastiger. De kinderen zijn om de week bij hem waardoor het om de week erg druk in huis is. Zijn kinderen heten Cally (15), Jessey (11) en Amy (7). Dit was voor mij een hele stap, maar aangezien ik verliefd werd op John als persoon en ik er daarbij 3 kinderen bij kreeg had ik geen keus. We besloten alles rustig op te bouwen ook voor de kinderen. In de zomervakantie kwam ik 9 dagen over vliegen. Voor deze 9 dagen ben ik eerst aan de slag gegaan in zijn huis. Ivm dat het huwelijk tussen John en zijn ex al een aantal jaar niet lekker liep gebeurde er amper tot niets in huis. John zit in de continudienst en wanneer hij thuis kwam uit zijn werk en hij zag dat er weer niks in huis gebeurd was voelde hij zich ook uiteindelijk niet meer geroepen om wel het een en ander te doen in huis. Hierdoor was het huis smerig en slecht onderhouden. Aangezien ik lichte smetvrees heb en ik ook in huis slaap zo nu en dan wilde ik graag dat alles weer netjes was. Met hulp van mijn ouders, de ouders van John en zijn zus en zwager zijn we door heel het huis heen gerausd. Voor ik vertrok naar Spanje was alles zo goed als klaar.

In Spanje moesten we met zijn 5e even zoeken naar ons patroon, aangezien de kids aan mij moesten wennen en ik al zeker moest wennen aan 3 kinderen (begrijp me niet verkeerd, ik heb elke dag op stage gemiddeld 25 kinderen in de klas en die geef ik met liefde les, maar ineens 3 kinderen hebben die niet na schooltijd naar huis gaan maar waarover je een verantwoordelijkheid hebt is HEEEEL ANDERS!!!). Op een kleine domper (bestolen van al onze eigendommen op de markt waardoor we niet naar huis konden en we de paspoorten weer terug vonden op het geld na) was het een gezellige vakantie die af en toe de nodige wrijving had vanwege dat we allemaal aan elkaar moesten wennen.





Na de vakantie gingen de kinderen weer terug naar hun moeder en hadden wij de zomervakantie verder voor ons samen. Gedurende deze vakantie bezochten wij samen meerdere festivals waar Marco langs kwam (Zand, Stoppelheane, Live on the Beach).


Samen op Zand

Met John en mijn ouders op Zand 

Op stoppelheane 

Samen op Live on the Beach 

John vroeg mij na deze leuke tijd samen dan ook te blijven. Aangezien de scheiding nog liep leek me dat niet handig en besloten we dat ik zoveel mogelijk bij hem zou zijn, maar ik me nog niet officieel zou inschrijven bij hem. Zo kon ik hem wel helpen wanneer de kinderen in de ene week bij hem waren en in de andere week konden we samen tijd besteden. Vanwege John zijn continurooster konden de kinderen dan ook  bij hem zijn als hij aan het werk was, ik kon dan voor de kinderen zorgen.


Ons prille geluk werd echter op 22 september verstoord. John had middagdienst en was niet thuis en ik was zat samen met de kinderen Pizza te eten. De deurbel ging en er stond een deurwaarder/advocaat voor de deur met een verzoekschrift van de rechtbank. Achter onze rug was John zijn ex in zee gegaan met een eigen advocaat. In dit verzoekschrift stond dat wanneer John niet binnen 6 weken met een verweer kwam (wat door een eigen advocaat op papier gezet werd) hij een bedrag van bijna €11.000 euro aan zijn ex moest gaan betalen en dat hij de schulden die hij en zijn ex samen hadden opgebouwd volledig zou dragen. Aangezien hij en zij ex samen bezig waren geweest met de scheiding via onlicheiden.nl was dit voor ons een onwijze schok. Ik was enorm boos vanwege deze eis. De reden hiervan was dat ik samen met John en zijn ouders op 1 juni in alle financiën was gedoken, hierbij hadden we in de administratiekast rond de 500 gesloten enveloppen gevonden van rekeningen die wel of niet betaald waren. John hield zich nooit bezig met de financiën en was hiervan onwijs geschrokken. Aangezien ik, John en zijn ouders al een aantal instanties zelfstandig zonder hulp van zijn ex hadden afbetaald was het voor ons een enorme schok dat ze ook maar met dit voorstel durfde te komen. Ondanks dat John geen geld had voor een advocaat omdat hij alle schulden alleen droeg tot dus ver had hij door zijn salaris geen recht op een prodeo advocaat (ofwel een advocaat van onvermogen) moest hij hierdoor een advocaat in de armen nemen.

Door de woede werd er in mij een hoop los gemaakt en ben ik als een malle in de zaak gedoken, zo kwam ik er bijvoorbeeld achter dat er ook geld van de rekeningen van de kinderen af is gehaald door zijn ex om andere gaten te kunnen vullen. Alle bewijslasten die we konden vinden om een verweer te vormen tegen het verzoekschrift van zijn ex hebben wij in een grote map meegenomen naar zijn advocaat. Deze was heel blij met al het werk wat wij al hadden gedaan voor hem. De rechter heeft in oktober een uitspraak gedaan over de voorlopige voorziening, hieruit is gekomen dat John naast de lasten die hij nu al draagt ook alimentatie moet betalen voor de kinderen. Inmiddels zal op 30 augustus de echte rechtszaak plaats vinden. In de tussentijd heeft John zijn ex onwijs veel geprobeerd om de kinderen te beïnvloeden met onwaarheden over hun vader en is er door de rechter aangegeven dat de kinderen verder buiten de zaken van hun ouders moeten worden gelaten. Dit gebeurd bij ons in huis dan ook echt wel, alleen andersom gebeurd dit jammer genoeg niet. We hopen dadelijk een hoop te kunnen bereiken met de rechtszaak, onder andere dat de kinderen bij John ingeschreven zullen worden, John het beheer krijgt over de kinderrekening en dat de schulden door ieder met 50% zal worden gedragen.

John en ik doen het al een jaar helemaal perfect ook al moeten we elke euro omdraaien. Ondanks alle problemen proberen we ook zo nu en dan wat leuke dingen in te plannen. Dit lukt ons vaak door middel van hulp van onze ouders. Er staan voor de komende maanden een aantal leuke dingen op de planning:

9 juni: Live at Wantij samen met John (gekregen voor mijn kerst)
17 juni: Marco Meeting in België samen met John 
18 juni: Naar de Harry Potter excursie in Utrecht met John en de kids
23 juni: Marco en friends in de Ziggodome (ik werd meegevraagd door een vriendin van me en hier was ik echt onwijs blij mee aangezien ik financieel gezien eigenlijk niet mee kon!!!!!)
12 juli: Op vakantie naar Spanje
15 oktober: Naar de fanclubdag!!!

Ondanks alle dingen die ons prille geluk hebben onderbroken en de problemen die we zo nu en dan met de kinderen en vooral met de scheiding ervaren zijn we samen erg gelukkig. Ik moet nog steeds heel erg wennen aan het feit dat ik ineens een soort moeder ben van 3 kinderen. Ik ben alleen iemand die niet snel dingen los kan laten, dit betekent dan ook dat ik ondanks dat het zwaar is ik niet ineens een stap terug doe uit onze relatie. We proberen alles voor de kinderen zo goed mogelijk te regelen en de kinderen ervaren bij ons rust, regelmaat en reinheid. Helaas ervaren ze dit niet zo bij hun moeder, dit zorgt ervoor dat wanneer de kinderen weer naar ons komen we altijd de eerste aantal dagen een paar ontregelde kinderen hebben.

Zo nu zijn jullie weer een beetje op de hoogte. Kort samengevat, ik heb op mijn 23e ineens om de week een gezin van 5. Mijn vriend ligt nog in scheiding en er is tijdens zijn huwelijk een hoop fout gegaan waardoor we de komende jaren elke euro zullen moeten omdraaien. Maar ondanks alles ben ik onwijs gelukkig!!!!!! EN NATUURLIJK HEB IK MAAR OOK MIJN VRIEND ONWIJS VEEL ZIN IN ALLE LEUKE ACTIVITEITEN DIE GEPLAND STAAN MET EN RONDOM MARCO!!!!!!!! Ik hoop nog steeds elke dag dat we met onze kaarten voor de Marco Meeting een VIP plek zullen winnen, echter ben ik bang dat we dit geluk niet zullen hebben, ondanks dat heb ik superveel zin in deze dag en kan ik nu al niet wachten op alle leuke momenten met Marco!!!!
Ik kan niet beloven dat ik snel weer een logje zal plaatsen. Ik ben inmiddels aan mijn eindstage begonnen en zoals je hebt kunnen lezen heb ik om de week 3 kinderen haha, dus ondanks dat ik het erg mis om zo nu en dan een logje te kunnen schrijven heb ik het erg druk. Ik zal dan ook mijn best doen om wat vaker te loggen! IK GA NU WEER LEKKER VERDER STUITEREN OVER ALLE LEUKE DINGEN DIE ER DEZE MAAND GEPLAND STAAN EN VOORALL RONDOM MARCO!!!!!!Misschien zie ik jullie wel op 1 van deze momenten!!! Hopelijk tot snel!!!!!!

Liefs,

Nikita


 
Happy Birthday to me met Marco!!
Ivm een heel druk leven de afgelopen tijd heb ik niet meer gelogd. Iets wat superzonde is want ik heb superveel leuke en positieve veranderingen in m'n leven gehad.

Vandaag is het mijn verjaardag en ben ik onderweg naar Raalte! Ofwel naar stoppelhaenne waar Marco vanavond op zal treden. Op t moment dat ik zag dat Marco een optreden had op mijn verjaardag heb ik besloten dat ik perse hier heen wilde.

WANT HOE KAN JE JE VERJAARDAG NU BETER VIEREN DAN MET MARCO ZELF! 

De afgelopen maanden is er veel veranderd. Een vriendschap die in november is onstaan is uitgegroeid tot een ijzersterke relatie! Klinkt allemaal heel makkelijk maar dat was het niet, maar hierover zal ik binnenkort een ander logje schrijven! 

Waar het op neer komt is dat ik onwijs gelukkig ben en dat ik na de moeilijke tijd die ik gehad heb ik eindelijk weer helemaal top in mijn vel zit!

Vandaag op m'n verjaardag zou ik eigenlijk samen met mijn moeder naar Raalte gaan. Nu ben ik dus onderweg naar Raalte met m'n lieve vriend. Mijn moeder en hij hebben een plannetje gemaakt om mij zo lang mogelijk wijs te maken dat hij geen vrij kon krijgen en dat mijn moeder gewoon met me mee zou gaan. Ongeveer 1,5 week geleden waren we bij mijn ouders uitgenodigd om te komen brunchen en hierbij floepte hij eruit hoe hij het geregeld had voor de 25e. Vandaag dus!!! En dus hebben we samen een heerlijke avond voor de boeg en slapen we vanavond lekker samen in een hotelletje na een geweldig optreden van Marco en ook Guus komt nog gezellig een liedje zingen. 

IK HEB DUS EEN TOPVERJAARDAG MET MIJN LIEVE SCHAT EN MARCO!! Gelukkiger kan ik niet zijn.



Ik ben van plan jullie snel weer een bij te praten dus tot snel!!! 

Liefs Nikita
Na 2/3 maart, nogmeer leuke dingen!
Na 2 en 3 maart hield de borsato gezelligheid niet op. Wat heb ik genoten zeg!!! Twee maart ben ik met een oud teamgenootje naar de show geweest, wat was het onwijs tof zeg, ook toen heb ik staanplaatsen kunnen regelen waardoor we voor t eerst in mijn leven al dichtbij stonden. Maar 3 MAART omg als ik had gewild had ik marco af en toe kunnen aanraken zo dichtbij was hij tijdens het optreden. 

Van dichtbij geniet je zoveel meer als dat je zitplaatsen hebt zeg, jeetje, je ziet gewoon hoe marco geniet van alles en hoe gek hij doet tijdens de show!! Heerlijk!! Meer kan ik er niet over zeggen. Ik heb 2 en 3 maart alles bij elkaar wel gefilmd. Hierdoor heb ik heel het concert nog op film en kan ik altijd nog nagenieten. Ook heb ik een aantal prachtige foto's en filmpje waarin we door Marco zelf gedirigeerd worden, prachtig ik heb genoten met volle teugen. Op de dames die voor ons stonden helemaal vooraan na dan maar daar ga ik geen woorden aan vuil maken, laten we het erop houden dat als je vooraan gaat staan je kan verwachten dat je veel mensen om je heen hebt en weinig ruimte hebt om te staan, maar we hebben allemaal dezelfde idol dus geniet gewoon van je avond ipv andere hun foto's te verpesten omdat je vind dat iemand te dichtbij staat!

Hier een kleine impressie van beide avonden:







































Ik kon dan na 3 maart ook echt niet wachten tot het volgende evenement. En dat gaan er dit jaar nog een hele hoop zijn!!!

24-4-2016 Workshop met de fanclub
22-6-2016 Concert in de A9 studio (ik heb nog geen kaartje, want over deze twijfel ik nog!)
25-8-2016 Stöppelhaene (Ik moest en zou naar het festival gaan waar Marco kwam op mijn verjaardag!!!! Dus dat wordt extra feesten!!!!!)
27-8-2016 Zand

9-10-2016 Appelpop (Ook over deze twijfel ik nog)
10-10-2016 LIVE on the BEACH
29-10-2016 Borsatobingo (ik was helaas te laat met het aanmelden hiervoor, dus ik sta voorlopig op de reserve lijst!!)
30-10-2016 Fanclubdag

Ik kan nu al niet wachten tot al deze superleuke evenementen!!! Hoe ziet jullie planning eruit??

Liefs,
Nikita
(K)
Opa
15-4-2006 de datum dat ik definitief door het leven moest met een opa minder. De opa die ik het liefst nog heel lang had willen houden en die ik nog steeds enorm mis. Mijn wereld stortte die dag even in. De opa waarmee ik samen naar Pietje Bell kon kijken waar hij dan ''kostelijk'' om kon lachen. De opa die als ik ''Opa'' riep reageerde: ''Danst de rumba en niemand deed het hem na''. De opa die als ik ziek was altijd supergoed voor me zorgde en samen mee naar Maya de Bij keek. Of die elke woensdag op kwam passen als mijn ouders gingen sporten. Dit zijn de enige foto's die ik jammer genoeg heb, ik geloof dat we pas besefte hoe we dierbare momenten vast moeten leggen nadat u er niet meer was. Gelukkig heb ik de herinneringen nog die ik nog wel weet. Ook de weken na uw dood staan nog in mijn netvlies opgeslagen, maar al deze leuke herinneringen aan u weten dit op de achtergrond te brengen!! Vandaag 10 jaar geleden, maar nog steeds even dicht bij ons 

Ik mocht een nummer kiezen voor de crematie en dit wist ik dan ook zonder nadenken, ik wilde hoe dan ook dat Opa van mijn grote held gedraaid werd:












P.S Ik heb al een hele tijd niet gelogd maar ik zal mijn best doen om weer wat meer te gaan loggen!! Vind het namelijk superleuk om te doen, maar op de een of andere manier vind ik er de tijd niet voor, iets wat me eerst wel lukte.
De W is van ...
De W is deze week van werk.



Ik begon met werken op mijn 17e. Ik mocht toen namelijk over naar senioren waardoor niet meer op zaterdag maar op zondag moest hockeyen. Ik besloot dat het ook tijd was om een bijbaantje te zoeken.

Ik werd aangenomen bij de meesterbakker voskamp. Ik merkte meteen dat ik het erg leuk vond om met mensen te werken, maar ik vond het werk bij de bakker wel erg zwaar. Na 1 jaar werd mij contract niet verlengt iets wat een beetje lullig liep. Ik werd namelijk gebeld door mijn bazin 2 weken voor het aflopen van mijn contract, dat het niet verlengt zou worden en dat die zaterdag dus mijn laatste zaterdag zou worden. Waarop ik haar kon vertellen dat dit niet het geval was aangezien mijn contract over 2 weken afliep en dat daar dus nog 2 zaterdagen in zaten. Na dit telefoontje ben ik meteen druk gaan sollicteren.

Ik mocht op gesprek komen bij de Bristel en de Intersport in Spijkenisse. Het gesprek van de Intersport was als eerst en bij binnenkomst werd er eigenlijk al meteen over mijn contract gesproken. Ik wist niet wat me overkwam, ik had me voorbereid op een sollicitatiegesprek waarin ik mezelf moest verkopen maar in plaats daarvan sloegen we die stap over. Ik heb dus geen moment zonder baan gezeten. Ik stopte de ene zaterdag bij de bakker en de andere zaterdag was ik al werkzaam in de sportwinkel. Iets wat ik overigens nog leuker vond dan bij de bakker werken. Ik had nog meer contact met mensen en mocht ze afvies geven. Ik leerde de hele gang van zaken erg snel en vond het altijd belangrijk om dicht bij mezelf te blijven. Dit hield voor mij in dat als ik niet achter een product stond ik hier niet naar toe liep en dus met een ander alternatief kwam. Ook was ik altijd heel eerlijk tegen mensen, als iets er echt niet uit zag en ze vroegen mijn mening dan was ik hier zo eerlijk mogelijk in. Ik heb 1,5 jaar bij de intersport gewerkt. Na deze 1,5 jaar heb ik het erg naar mijn zin gehad. Mijn contract kon niet verlengt worden aangezien de zaak jammer genoeg tegen een faillisement aan zat. Dit was in de laatste maanden ook te merken in de sfeer binnen de winkel. 



Toen ik nog bij de intersport werkte vroeg een vriend van mij of misschien mee wilde hockeyen bij het sponsortoernooi in het sport2000 team. Aangezien ik hockeyen hardstikke leuk vind besloot ik mee te doen. Ik sloot door het sport2000 team veel nieuwe vriendschappen. Waaronder een vriendschap met mijn huidige baas. Steeds als er een sportevenement was werd ik gevraagd om mee te doen. Zo ook voor een voetbal toernooi. Ik gooide meerdere malen een balletje op bij Menno (mijn baas) dat als hij nog mensen nodig had hij me mocht bellen!



En januari 2014 werd ik dan ook geappt door hem: NIKITAAAAAAAAA IK HEB JE NODIGGGGGGGG, ik bel je even!!!! Dus ik dacht: okeee...? Haha zocht iemand voor de zaterdag en ik begon in februari met werken. Bij de sport2000 heb ik het idee dat ik nog veel meer verantwoordelijkheden gekregen heb dan ik al had bij de intersport. Zo ben ik bijvoorbeeld verantwoordelijk voor alle flyers die gemaakt worden voor de sportclubs waarmee we een samenwerkingsverband hebben. Daarnaast help ik altijd met de koopavonden die worden georganiseerd op mijn hockeyclub. Veel mensen van HVS weten inmiddels dat ik hockey en dus verstand heb van waar ik wat betreft hockeyspullen over praat. Hierdoor heeft de sport2000 ook een beter bereik gekregen binnen de club. Ik geniet elke keer weer opnieuw enorm van mijn bijbaan en vind het erg leuk om mensen te kunnen helpen aan producten die ze kunnen gebruiken tijdens het sporten. 

Naast mijn werk bij de sport2000 studeer ik voor juffrouw op een basisschool. Vanaf kleins af aan wilde ik al juffrouw worden en ik heb hiervoor dan ook een lange weg bewandeld. Mijn mavo gehaald, hierna mijn havo diploma met een 8e vak en nu dan de Pabo. Gedurende mijn studie heb ik al veel persoonlijke tegenslagen gehad en ook veel tegenslagen gekregen van mijn school zelf. Ik dacht dan ook dat ik een half jaar vertraging had. Nu had ik afgelopen week een gesprek met diegene die ons gaat begeleiden gedurende het half jaar, tijdens dit gesprek kregen we helaas te horen dat alle inlevermomenten van dit jaar al geweest zijn. Dit was voor alle 20 van ons een onwijze schok. Er was ons namelijk vertelt dat we iedere periode 1 inlever moment hadden. Dit is dan ook waar ik van plan was om naar toe te werken. Ik ben er dus achter gekomen dat ik heel de maand januari voor jan met de korte achternaam heb geknald aan mijn achterstallig schoolwerk. Dit was voor mij een hele domper. Al deze tegenslagen hebben er eerlijk gezegd een klein beetje voor gezorgd dat ik mijn motivatie om juf te worden een beetje ben kwijt geraakt. Ik weet niet meer zeker of ik als ik dadelijk na veel moeite meteen het onderwijs in wil. Gelukkig merk ik dat ik vooral nog heel veel geniet op stage dus ik weet dat dit beroep echt wel bij me past, maar toch ben ik mijn spoor een beetje bijster. Ook merk ik dat ik teveel dingen leuk vind om te doen. Het reguliere onderwijs lijkt me leuk, het voortgezet onderwijs lijkt me ook erg leuk (iets wat ik vroeger niet had gedacht) en ik geniet ook enorm op mijn huidige stage. Ik moet dus eigenlijk nog een beetje uitzoeken wat ik nu wil en of ik dit meteen wil gaan doen als ik afgestudeerd ben.

Ik kan jullie in ieder geval wel vertellen: IK KAN NIET WACHTEN TOT IK MIJN DIPLOMA IN MIJN HANDEN HEB!!!!!!!!!!!!!!!

Naast het werken in het onderwijs lijkt het mij ook erg leuk om me in de toekomst in te kunnen zetten voor de fanclub. Of ik deze mogelijkheid ooit zal krijgen moeten we nog maar zien, maar het idee lijkt me al super tof.

Hoe zit het met jullie, ook zulke leuke banen gehad? Ging er bij jullie ook zoveel fout binnen jullie opleiding? Ik ben erg benieuwd.

Liefs,
Nikita



P.S nog maaar:

Nog 13 dagen
Nog 298 uren
Nog 17.865 minuten
Nog 1.071.868 seconden

tot ik weer naar SIR deel twee mag!!! 

IK HEB ER ZIN AANNNNNNN!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
De V is van ..
De V is van Valentijn.

Ik heb dit jaar geen Valentijn, aaghja jammer dan, ik vind Valentijn altijd wel een leuke dag. Op die dag zorg ik altijd voor een kleinigheidje voor iedereen die me lief is. Dit is ook waar ik morgen voor ga zorgen. 

Op Valentijnsdag is er weer een modellendag, iets wat ik altijd erg leuk vind, zeker aangezien ik nooit verwacht had om model te staan voor iets. Zondag is het dus weer feest. Vandaag heb ik nieuwe schoenen gekocht die ik zondag aan kan doen tijdens de fotoshoot, maar ook tijdens de tweede reeks van SIR!!!! Ik twijfelde enorm omdat ik al heel veel schoenen heb, maar rood is echt mijn kleur en daarom heb ik besloten ze vandaag toch nog op te halen bij mijn werk! Ik ben vanaf nu dus helemaal klaar voor de tweede reeks van Symphonica In Rosso!!!!!!



Schoenennnn!!

Ook mijn shirt dat ik besteld had voor SIR is binnen, dus kom maaaaaar op Marco, mijn outfit is al helemaal klaar!!!!!


Lippenstift!!!


Shirt!!!


Oorbellen!!!

EN LAST BUT NOT LEASSSST!!!


FANPASSS!!!

Nog maaaar:

Nog 19 dagen
Nog 437 uren
Nog 26.165 minuten
Nog 1.569.862 seconden

Liefs,

Nikita


P.S Ik heb in ieder geval heel veel in mijn Valentijnlogje met de kleur van de liefde!!
Ben ik je nu al kwijt
Vandaag heb ik weer eens wat gezongen, de geluidsapparatuur waarmee ik opnam was niet perfect, maar ik wilde het toch met jullie delen. Alle positieve feedback is natuurlijk van harte welkom!! 



Liefs,
Nikita
"Vandaag is rood
gewoon weer liefde tussen jou en mij"