Welkom!


Welkom op mijn logje! Ik ben Nienke en heb een fantastische man Rob en twee kids Mila (25-11-2004) en Nathan (24-8-2007). Mijn logjes gaan voornamelijk over mijn gezinnetje en Marco. Ik heb een flink Borsatovirus te pakken en dat schrijf ik hier van me af. Het is namelijk chronisch en ik ben blij dat ik het heb. Het maakt me tot wie ik ben!
Wat leuk dat je hier komt buurten. Ben je ook verslaafd, wil je je hart uitstorten? Dan is dit de juiste plek om dat te doen. Ik vind het leuk als je hier een berichtje achterlaat. Tot logs!

Kanjers!
Nieuws van Marco
Geen nieuws van Marco.
Foto album
Mijn gastenboek
Gezellig dat je er bent, klik om een bericht achter te laten!
Laatste foto's met Marco
TVOH

29-6-2013: Opnames TVOH blind auditions

Dansen met Marco
20-10-2012: Etentje FCD-vrijwilligers Almere

Fanclubdag 2012
14-10-2012: Fanclubdag hotel Papendal

Tour Dichtbij
25-6-2012: Tour Dichtbij - Ziggodome

#1MB
29-11-2011: Interview in #1MB

Dichtbij tour
28-11-2011: Tour Dichtbij - Den Haag


DWDD
11-11-2011: De Wereld Draait Door

Tour Dichtbij Utrecht
09-11-2011: Tour Dichtbij - Utrecht



6-11-2009: Etentje FCD-vrijwilligers Alkmaar


1-11-2009: Fanclubdag in de Eemhof


20-8-2009: Louis Hartlooper complex
Silent Army



29-5-2009: Opname commercial Univé
Weblog van week 28
Mila (3) zingt Dochters
Mila (2,5) zingt Rood
Ontmoeting met Derek Ogilvie
Profiel
Naam: Nienke Griffioen
Leeftijd: 42 jaar
Uitgebreid profiel
Dagboek voor de kids
Klokje
Archief
E-mail alert
Zoeken
Bezoekers
Op dit moment is er 1 mopje ;
en 1 gast mopje .
Online geld verdienen!

Als je toch altijd meedoet aan enquetes of mailtjes leest of online veel dingen koopt, kun je er maar beter geld mee verdienen! Ik ben ook lid geworden en je hebt zo 10 euro bij elkaar! Toch leuk als je veel online koopt (reizen, kleding etc.) en kleine moeite om je aan te melden.
3D Laser Crystals
Vandaag hebben Rob en ik met Mila de kraam- en kidsbeurs in NH hotel Leeuwenhorst bezocht. Altijd leuk om gratis samples, tips en kadootjes op te snorkelen daar.
 
De dag begon megagoed, want er was een loterij verbonden aan de toegangskaartjes en... wij hebben een prijs gewonnen!! Bij de stand mochten we bekijken wat we hadden gewonnen. Nieuwsgierig gingen we kijken en... het bleek een 3D Laser Crystal te zijn. Wow!!! Dit kan ook geen toeval zijn he, deze crystallen waren ook te koop op de fanclubdag van Marco Borsato. Dan uiteraard met zijn afbeelding erin, haha! We mogen binnenkort een afspraak maken om een 3D foto van Mila te maken. Leuk idee, vorig jaar maakten we in deze tijd een 3D echo van Mila in mijn buik. Wat gaat de tijd toch hard!
 
xx lucky N.
Restbeelden fotoshoot maandblad Kinderen
Waaaaaaaaaahhh!!! Flipperdeflip, hihi, de postbode maakte mij errug blij vandaag! Eindelijk vielen de restbeelden van de fotoshoot voor het maandblad Kinderen in mijn brievenbus. Het zijn echt hele leuke zwart-wit foto's geworden!
 
See for yourself:









 
Ik ben benieuwd, welke foto vinden jullie het leukste?
Ik ben het wel eens met de keuze die ze hebben gemaakt, hoewel ik foto no. 2 ook heel erg leuk vind!
 
En nu ik toch met leuke foto's bezig ben... Deze is ook wel het publiceren waard!
 

 
xx Nienke
 
Fanclubdag Marco Borsato, the story
Zoals beloofd, volgt hier aan het eind van een dagje nastuiteren het uitgebreidere verslag van de fanclubdag gisteren! Om half 7 ging mijn wekker Mila reeds af, mooi op tijd om de dag te beginnen!! Gelukkig was mijn mopje goed opgeknapt na het spuugdagje van de dag ervoor... Deze mama kon met een gerust hart op naar de party van de fanclub!
 
Ik ben naar het Transferium aan de A44 gereden waar Inge en Marijke me kwamen oppikken voor een carpoolritje richting Lexion (nog bedankt meiden!!)! De stemming zat er al snel in, Marco zong hard met ons mee in de auto, of was het nou andersom?  Hihi! Even over 9 kwamen we aan en we hadden niet eens de toeristische route genomen.
 
We begonnen enthousiast met het slepen van spullen en het opbouwen van de stands. Fantastisch, al die vrouwen in al die leuke standjes! Heheheh! Ik vond het alleen wat donker, de merchandise was amper te zien! Dat kon natuurlijk niet, dus ik dacht "even" licht te gaan regelen. Zeven spotjes waren vrij snel geregeld, maar dan heb je nog stroom nodig. Leek me niet moeilijk met tig meter snoer en spotlights bij het podium... Maar niets bleek minder waar. De verlengsnoeren van de lichtcrew bleken niet echt bestemd voor spotjes van 25 watt, maar gooi je charmes in de strijd en je krijgt wat voor elkaar! Met de eigenaar van Lexion heb ik het hele pand afgezocht naar verlengsnoeren en uiteindelijk vonden we ook daar nog wat bruikbaars. En het opperhoofd Licht had ook nog wat bij het geluid vandaan gevist. Vergis je niet hoeveel tijd je voor zoiets relatief simpels kwijt bent, zelfs als je charmes hebt om te gebruiken, haha!
 
Om 11.00 uur stonden we bij de deuren om alle enthousiaste fans naar binnen te laten en kaartjes te controleren. Vervolgens was het mijn taak om alle vrijwilligers op de bovenverdieping van drankjes en eetwerk te voorzien. Zolang Marco op het podium stond, kon ik vrij makkelijk de zalen door! In de pauzes verliep de catering iets langzamer. Ik vind het heerlijk om op zo'n dag ogen en oren open te zetten en te assisteren waar mogelijk. Kinderwagens die een menigte niet doorkomen begeleiden, rolstoelers begeleiden die een plekje vooraan het hek willen, spullen sjouwen en overal nog wat zoenen, praatje en foto's maken. Ik ben helemaal in mijn element in zo'n rol.
 
Tegen vieren stonden we bij de zijkant van het podium te swingen, klaar voor onze volgende taak: het overhandigen van de boeketten aan Marco's bandjuh. Ik had een boeket voor Jeroen en een voor Ton. Het was nog een behoorlijke klauterklus om hen te bereiken. Vervolgens zou de band de zaal ingaan met de vrijwilligers als bodyguard. Helaas haakten de bandleden af en ging dat onderdeel van het programma niet door. Jeroen wilde wel graag, maar zag het niet zitten om als enige de zaal nog in te gaan. Ook niet met 6 mooie vrouwen als bodyguards... Snap jij dat nou? Hihi! Op een gegeven moment zagen we een rolstoeler van bovenaf heel hard en enthousiast naar ons zwaaien. We kenden hem geen van allen, maar we zwaaiden netjes terug.
 
Al gauw lag er een nieuwe taak op ons te wachten. Marco wilde graag de rolstoelers dit jaar een rustige meet & greet geven. Eentje waarbij ze niet onder de voet zouden worden gelopen of gewoon met rolstoel en al weggeduwd zouden worden. Wij hebben de zaal in orde gemaakt, deuren in de gaten gehouden en met de rolstoelers gepraat. Een van de rolstoelers was er heilig van overtuigd dat hij Lieke van Lexmond had gezien, naast Jeroen. Ik wist zeker dat ze er niet was en vertelde hem dat ook. Toen begon het me ineens te dagen... Dit was diezelfde man die zo heel enthousiast naar me stond te zwaaien vanaf het balkon toen ik bij Jeroen naast het podium stond... Ik lag helemaal in een deuk, hoe kom je erop! Maar ik moet eerlijk zeggen, ik beschouw het wel als een compliment. Uiteindelijk kwam Marco binnen en hij nam rustig de tijd om iedereen te voorzien van foto, handtekening en een leuk praatje. Aan het eind van de meeting bekeek ik al die glunderende gezichten, ze vonden het geweldig. Een meisje was helemaal in tranen en Ine en ik raakten danig ontroerd.
 
Uiteindelijk volgde na het opruimen de meet en greet met alle vrijwilligers. Het was een gemoedelijke, vrolijke en uitgelaten stemming. Het was een fantastische en geslaagde dag geweest en we stonden vermoeid, blij en voldaan met zijn allen bij elkaar. Marco had een handenwrijvende speech voor ons waar je ogen weer van gaan stralen. Bovendien had hij nog een verrassing voor ons. Hij neemt ons mee uit eten!! Zoiets had ik echt niet verwacht. Wat een werelds idee zo'n eat & greet !! Daarna reikten Anneke en Marijke de kado's uit die de vrijwilligers hadden geregeld voor Marco, Nathalie en Bennie. Ze kregen alledrie een beeld dat saamhorigheid uitbeeldde, wat mij betreft een pakkende samenvatting van deze heerlijke dag. Daarna was het tijd voor de knuffels en foto's. En wat wil je nog meer als je je dag kan afsluiten met Marco die zich naar je toetrekt met de woorden, "Ha lekker ding! Kom hier!" ;-) Uiteindelijk kregen de @tjes nog een picknicktas uitgereikt en werd er nog een groepsfoto van hen gemaakt. Marco riep tegen de fotograaf dat hij liever naar een vrouw keek, dus heb ik me, als een goede vrijwilliger betaamt, opgeworpen als vrouw om naar te kijken ;-) Dat leverde van mijn kant een leuke groepsfoto op! Alle apies kijken, hihi!
 

 
Wat een bijzondere en speciale dag was dit, hier kan ik nog wel even op teren!! Het was hard werken, en zooooo lekker!!!
 
xx Nienke
Fanclubdag Marco Borsato 2005
Ik vond het een superdagje. Ik zit vermoeid en voldaan weer thuis en ben iedereen foto's aan het doormailen. Alles klopte vandaag, het was prima geregeld en ik heb veel blije gezichten gezien.  Ik heb niet zoveel puf voor een verslagje, want ik wil het niet afdoen met een paar regeltjes! Deze foto wilde ik jullie alvast even showen. De rest volgt! Tralala, ikke ben BLIJ!!!
 

 
En, zijn we leuk samen of zijn we leuk samen?! Ik ga nog effe bankhangen!! Tot gauw!
 
xx Nienke
Trouwerij en blessureleed
Trouwerij:
 
Ik was blij verrast toen we een uitnodiging kregen van onze buurtjes voor hun bruiloftsfeest. Zeker omdat we elkaar nog steeds niet zo heel goed kennen, vond ik het een heel lief gebaar. Vrijdagavond was het eindelijk zover. Rob kwam helaas ziek uit zijn werk en moest echt verstek laten gaan. Heel even twijfelde ik of ik zou gaan. Ik kende immers helemaal niemand daar, behalve het bruidspaar. Maar ik besloot dat ik met een glimlach en een glaasje drank in de hand toch wel een heel eind moest kunnen komen. Bovendien wilde ik hun uitnodiging absoluut aannemen. Zo gezegd, zo gedaan.
 
Bij binnenkomst moest ik echt even goed kijken of ik wel bij de juiste bruiloft zat! Wat zagen mijn buurtjes er anders uit zonder schutting whahaha! Nee, zonder grappen, mijn buufje zag er prachtig uit in haar japon en haar haren met roosjes opgestoken en de buurman strak in pak. Allebei wat onwennig door alle aandacht. De buren van de andere kant en de buren van de overkant waren ook aanwezig, dus ik had in elk geval een tafeltje waar ik me bij kon aansluiten. Hotel "Royal" was een stuk minder royaal dan de naam doet vermoeden. Kleine sfeerimpressie: er was een klein knus zaaltje, foto van de koning en koningin aan de muur, borrelnootjes en knabbeltjes op alle (hang)tafeltjes, bitterballen en garnituur, lekkere obers met bladen vol bier, wijn, water en jus, een ingehuurde grappenmaker, een DJ die achtereenvolgens Marcerena, Ketchup song en Kabouter Plop draait en begint met het verkeerde openingslied, dronken familieleden die hun pijnlijke schoenen achtergelaten hebben onder hun tafeltje en uit hun dak gaan op de dansvloer, een WC-rol alfabet (de letter A is van Aambei... dan ben je niet blij, daar hoort een zachte toiletrol bij... en elke letter eindigde met een pak pleerollen voor het kersverse bruidspaar), een (zelf?) in elkaar gezette krant met nieuws over het leven van de buurtjes en het allerbelangrijkste: een stralend stel.
 
Voor mij was de avond geslaagd. Ik heb heerlijk staan dansen met de zus van mijn buurman, die net zo gek bleek als ik. Om 1 uur sloten we het feest rondom het bruidspaar af met "You never walk alone"... Misschien niet erg origineel, maar toch elke keer weer mooi als je met zijn allen een mooie dag afrondt en het gelukkige bruidspaar nog 1x in je op kunt nemen. Ik had het zo gezellig gehad dat ik me geen moment ongemakkelijk had gevoeld omdat ik niemand kende. Typisch he, dat je je daar dan zo druk om kunt maken, terwijl je weet dat het vaak toch wel goed komt... Weer wat geleerd! 
 
Blessureleed:
 
Vanmiddag was het tijd voor de voetbalwedstrijd tussen SJC tegen de Leidsche Boys. Ik wilde met Mila komen kijken. Ik had haar om 12.00 uur op bed gelegd en om half 4 sliep ze nog! Aangezien de wedstrijd om kwart over 4 afgelopen zou zijn, heb ik haar er maar eens uitgetrokken! We waren nog niet koud op het veld of mijn mannetje werd genadeloos onderuit geschopt... voor de 2e keer die dag, zo bleek. Mijn hart stond even stil, want Rob kwam niet meer omhoog. En dat wil wat zeggen. Toen ze begonnen te gebaren om een brancard heb ik Mila bij een bekende achtergelaten en ben ik naar hem toegerend.
 
In de commissiekamer werd de ambulance gebeld en een ijspakking op zijn knie gelegd. De broeders besloten Rob mee te nemen naar het ziekenhuis om een foto te laten maken, want het leek erop dat de plek onder zijn knie gebroken kon zijn. Hij kreeg flinke dope tegen de pijn en met ogen als schoteltjes kreeg hij even later een spalk om zijn been heen. Gelukkig was onze buurman (niet de pasgetrouwde!) ook bij de wedstrijd gaan kijken en hij bood aan om Mila op te vangen, zodat ik meekon met de ambulance. Bij hem liet ik Mila met een gerust hart achter en ik was blij dat ik mijn mannetje bij kon staan. Ik heb nog nooit eerder in een ambulance gezeten, wat een aparte ervaring is dat. Eenmaal op de spoedeisende hulp kreeg Rob een röntgenfoto waaruit bleek dat hij gelukkig niets had gebroken. We mochten een uurtje later alweer naar huis met een prachtige spalk en een stel krukken. Over anderhalve week moet hij terugkomen om te kijken of er schade is aan zijn kniebanden of andere onderdelen, dat konden ze nu niet goed beoordelen. Mooi om te zien hoe het vangnet zich meteen weer opent als er iets gebeurd. Boulie reed achter de ambulance aan, zodat hij ons weer naar huis kon brengen en de buurman had Mila en alle spullen van Rob mee naar huis genomen. Hij heeft zelfs Rob's fiets nog even thuis gebracht. Super. Mila zat blij met het buurmeisje en haar oom te spelen. Rob moet de komende week rust houden en plat liggen om zijn knie rust te geven. Nu kan ik ervaren hoe het zou zijn als alleenstaande moeder een heel huishouden te runnen. Gelukkig duurt het niet zo heeeel lang... Wish me luck!
 
xx Nienke
Warchild concert 2005
Gisteren was het weer eens tijd voor een leuk verzetje. Samen met mijn zus Maayke zou ik naar het concert van Warchild gaan. Zij heeft zich aangemeld als nieuwe Friend van Warchild en als dank ontvingen we 2 concertkaartjes voor 4 oktober. Voordat het concert zou plaatsvinden, moest ik nog even werken. Tijdens mijn lunchpauze ben ik naar de site van Skyradio gegaan waar je met de artiesten van die avond kon chatten. Toevallig was Marco juist in de chatbox toen ik kwam buurten. Marco vroeg of ik de Nienke van Mila was. Hihi, ja dat ben ik!
 
Om 16.00 vertrokken we met de auto naar Rotterdam. Na een reis die voorspoediger liep dan ik had durven hopen, kwamen we om 17.30 uur bij Ahoy aan. Daar waren al een hoop dinnetjes aanwezig die even flink geknuffeld en gekust moesten worden!
 
Om half 7 gingen de deuren open en gelukkig ging dat allemaal heel rustig en relaxed, zonder zinloos geweld en erg vredelievend.  We hadden een mooi plekje, met zijn allen helemaal vooraan bij de catwalk, dus genoeg te zien en te beleven. Alle artiesten kregen van ons een handjeklap, ook de onbekenden. Maayke had nog nooit een concert vooraan meegemaakt, meestal is zij te vinden naast het biertentje. Deze ervaring vooraan vond ze wel heel speciaal en ook een hek voor je snufferd is errug handig als je moe bent.
 
Het concert zelf was heerlijk. Als ik voel hoeveel energie dit concert, deze muziek en het enthousiasme van het publiek me geeft, dan begrijp ik precies wat Warchild voor kinderen in oorlogsgebieden moet betekenen. Je voelt je blij, vergeet je dagelijkse beslommeringen en gaat helemaal op in de vrolijke muziek. Het was een divers geheel. Er waren weer bijzondere duetten, covers die je niet verwacht en veel cabaret, zang en dans met grote trommels en uitbundige mensen. Je voelt je op dat moment onderdeel van een hechte club, allemaal Friends van Warchild: People building peace. Toen de techniek Ahoy even in de steek liet, barstte het feest helemaal los. De wave ging meerdere malen rond, de camera's volgden alles en het "Tis stil aan de overkant" was niet van de lucht, hihi! Het was net of iedereen wakker werd en toen er eindelijk weer geluid was voor The Sheer, deed het publiek flink mee.
 
Ik moet zeggen dat ik weer zwaar onder de indruk was van de filmpjes die deze avond werden getoond. Nu ik zelf moeder ben, weet ik wat het betekend om je kindje te willen beschermen tegen al het kwaad in de wereld. Als ik dan die kinderen zie en bedenk wat zij hebben meegemaakt en gezien, wordt het me af en toe echt te kwaad. De beelden van deze avond, raken ze me dieper dan ik had verwacht. Je ziet in die kinderen hetzelfde als in jouw eigen kind. De onschuld, de wil om te spelen en zelf een mening te vormen.
 
Gelukkig kan ik wat aan dit leed doen en ben ik al Friend van Warchild. Dit is echt een goed doel waar ik meer dan 100% achter sta! Fantastisch ook dat alle medewerkers aan dit concert pro bono werken. Echt alles gaat naar Warchild en dat mag best uniek genoemd worden!
 
Na het concert heeft Maayke nog een t-shirt gekocht en werden we door een fotograaf gevraagd of we op de foto wilden. Natuurlijk wilden we onze blije gezichtjes wel even laten vereeuwigen. Dit is het resultaat geworden!

 
Uiteindelijk kregen we nog een button, een keycord met lampje en een gratis uitrijkaart van een aardige securityman! Onze avond kon niet meer stuk. We zijn snel naar huis gereden. Onderweg reden we zelfs nog over een wegafzetting heen (je weet wel van die balken op de weg) maar die vrachtwagen was een nog grotere wegafzetting, dus... het was het juiste besluit hihi! Om half 1 was ik thuis en heb ik mijn kleine meid nog even een kusje op haar wang gegeven. En ik besef me, wat ben ik blij dat zij daar rustig in haar eigen bedje kan slapen, wat zijn we bevoorrecht. Met een voldaan gevoel viel ik in slaap!
 
xx Nienke

Badderpret
Ik vind het heerlijk om Mila in bad te doen. Ze kijkt vol interesse toe hoe ik het badje laat vollopen. Vervolgens kleed ik haar uit en knuffel dat blote, zachte, warme lijfje. Dan zet ik haar in het badje en dan begint de spetterpret! Mila gilt het uit van enthousiasme en maakt van de badkamer een echte. letterlijke "bad"kamer... Golfslagbadkamer is natuurlijk het leukste. Eendje Homo (want hij is roze...) is haar grote vriend. Hoewel je dat niet zou vermoeden als zij haar scherpe tandjes in zijn snaveltje zet. Hij piept het uit (van pijn?) wat haar alleen maar meer aanmoedigt aan hem te knagen. Arm beestje. Gelukkig redt het kleine gele eendje hem van de knaagdood. Helaas eindigt dit eendje naast het bad, eruit gekukeld. Want dat is ook een leuk spelletje, dingen op de grond gooien. 
 
Na de spetterpret en het wegwerken van de badschuimpluim, kleed ik haar weer aan op het waskussen. Soms nog vooraf gegaan door een kleine massage. En dan is onze dame weer klaar voor de dag, fris en fruitig! En mama en/of papa kletsnat ;-)
 







 
Knuffeltje, knuffeltje in mijn hand, wie is de liefste van het hele land? Mila heeft een speciale band met haar Bolke de Beer. Mila kreeg Bolke van de automonteur (die zo lief was de uitlaat helemaal te vervangen, waardoor mijn Volvo geen opgevoerde-achtige geluiden meer maakt). Het was liefde op het eerste gezicht tussen Mila en Bolke. Als ze hem ziet begint ze te kraaien en gillen van plezier. Ze knuffelt zijn grote lijf en geeft kusjes op zijn snoet. Lekker stel he?
 







 
Ik vind het zo leuk om kleine "reportages" te maken van mijn kleine meid. Ik ben van plan ook een fotoalbum samen te stellen van dit soort verhaaltjes.
 
xx Nienke
"Ik hunker naar jou
En toch wijs ik je af"