Welkom!


Welkom op mijn logje! Ik ben Nienke en heb een fantastische man Rob en twee kids Mila (25-11-2004) en Nathan (24-8-2007). Mijn logjes gaan voornamelijk over mijn gezinnetje en Marco. Ik heb een flink Borsatovirus te pakken en dat schrijf ik hier van me af. Het is namelijk chronisch en ik ben blij dat ik het heb. Het maakt me tot wie ik ben!
Wat leuk dat je hier komt buurten. Ben je ook verslaafd, wil je je hart uitstorten? Dan is dit de juiste plek om dat te doen. Ik vind het leuk als je hier een berichtje achterlaat. Tot logs!

Kanjers!
Nieuws van Marco
We zijn begonnen met de voorjaars Clubtour 'Thuis'! Ga ik jou ook zien tijdens de tour? Groetjes, Marco
Foto album
Mijn gastenboek
Gezellig dat je er bent, klik om een bericht achter te laten!
Laatste foto's met Marco
TVOH

29-6-2013: Opnames TVOH blind auditions

Dansen met Marco
20-10-2012: Etentje FCD-vrijwilligers Almere

Fanclubdag 2012
14-10-2012: Fanclubdag hotel Papendal

Tour Dichtbij
25-6-2012: Tour Dichtbij - Ziggodome

#1MB
29-11-2011: Interview in #1MB

Dichtbij tour
28-11-2011: Tour Dichtbij - Den Haag


DWDD
11-11-2011: De Wereld Draait Door

Tour Dichtbij Utrecht
09-11-2011: Tour Dichtbij - Utrecht



6-11-2009: Etentje FCD-vrijwilligers Alkmaar


1-11-2009: Fanclubdag in de Eemhof


20-8-2009: Louis Hartlooper complex
Silent Army



29-5-2009: Opname commercial Univé
Weblog van week 28
Mila (3) zingt Dochters
Mila (2,5) zingt Rood
Ontmoeting met Derek Ogilvie
Profiel
Naam: Nienke Griffioen
Leeftijd: 42 jaar
Uitgebreid profiel
Dagboek voor de kids
Klokje
Archief
E-mail alert
Zoeken
Bezoekers
Op dit moment zijn er 2 mopjes ;
en 2 gast mopjes .
Online geld verdienen!

Als je toch altijd meedoet aan enquetes of mailtjes leest of online veel dingen koopt, kun je er maar beter geld mee verdienen! Ik ben ook lid geworden en je hebt zo 10 euro bij elkaar! Toch leuk als je veel online koopt (reizen, kleding etc.) en kleine moeite om je aan te melden.
Die ken ik!
www.warchild.nlHé die ken ik!!! Kennen jullie hen ook??  Leuk dat ze juist die foto hebben gekozen voor het Warchild concert in 2006!! Ben ik toch een beetje Warchild vrijwilliger haha!
 
Hier is dezelfde foto maar dan zonder tekst over ons heen hahaha!
 
Dit zijn leuke dingen voor de mens hahaha!
 
 
xx Nienke
 
 
Roodgewoon prachtig rood!!!
RossoMooie kleur he ROOD? Het nieuwe nummer van Marco Borsato heet ook Rood en zit vol met Passie en heftige muziek. Ik ben helemaal blij want van 25 t/m 29 oktober staat hij met de Symphonica in Rosso tour in het Gelredome in Arnhem. Jawel, het thuishonk van Vitesse, dus altijd goed (hoewel dat wel geel/zwart is, staat wel weer leuk bij rood). Rob gaat als vitesse fan dit keer echt mee naar een concert, want de Kuip... tja dat was overloperij hahaha! Marco maakt het helemaal goed dit jaar! Ik kan echt niet wachten om dit live te zien en te horen, want dit gaat goed klinken met zo'n enorm Symphonica orkest erbij... Dan komt de muziek 100 keer overweldigender binnen. Dit nummer is ervoor gemaakt en geschreven. Wow, ik heb er zinnnn in!! Rood staat hier op endless repeat en Rob zingt hem al mee, Mila swingt op haar manier mee met haar armpjes in de lucht. Heerlijk!!!
 
Verder nog meer rood nieuws: onze beste vrienden Esther en Rob gaan vandaag trouwen, en het thema op hun trouwkaart was rood. Jaaaaaaa daar ga ik dus zometeen naartoe. Vanavond lekker feesten.
 
En Mila die had ik vanochtend ook al toevallig (of niet) in rode kleertjes gehesen. Ze liep er gelijk vandoor hihi!

 
Waaahh ik ben helemaal blij met deze dag!!! Zoveel leuks in het vooruitzicht!
 
xx Nienke
Paashazengezelligheid
Chocoladepaashaas junkieEen van mijn meest favoriete feestdagen is pasen. Heerlijk die verwachtingsvolle sfeer van de lente, dat voorzichtig doorbrekende zonnetje en natuurlijk die fantastische (chocolade) paaseieren. Ik kan altijd enorm genieten van onze paastraditie: de paasbrunch bij mijn moeder en nepvader. Deze traditie stamt uit de tijd dat we onze feestdagen moesten gaan verdelen en we de kerst bij mijn vader en de paas bij mijn moeder gingen vieren.
 
Met de paasbrunch werden steevast broodjes zelfgebakken, eieren geverft, overheerlijk en overdadig beleg in huis gehaald en uitgebreid met zijn allen verorberd. Genieten met een hoofdletter G. Vorig jaar hadden we met ons eigen gezinnetje een nieuwe paastraditie opgestart, maar ik miste toch wel de gezelligheid van een grote groep paasbrunchers... Zo ontstond het idee om dit jaar mijn allerliefste nepfamilie uit te nodigen voor de paasbrunch bij ons thuis.
 
Zondag was het dan eindelijk zover. Na de nodige voorbereidingen mochten we mijn 2 nepbroers Marco en Dave met hun aanhang verwelkomen. Ook opa en oom Piet (de broer van Theo) en zuslief met vriend kwamen ons vergezellen. We hadden dus een aardige volle bak met 13 personen in ons huisje! De tafels werden gedekt en de lekkere hapjes waren al in huis gehaald. Maayke had een Quiche Lorraine gebakken en nam een reusachtige chocolade paashaas voor ons mee, Marguerite een overheerlijke appeltaart gebakken en Dave kwam met een quiche-achtige brocolli taart aanzetten. Mijn moeder had ham/kaas bolletjes gemaakt en Rob had ham/kaas en brie croissantjes gefabriceerd. Ik had de tafel omgetoverd tot paasparadijs, alle frisse groenten gesneden en heerlijk traditioneel de paaseieren geverft (altijd weer een hoogtepunt!). Daarna was het ruim anderhalf uur volstouwen met al het lekkers dat voor handen lag. Mila vond het ook helemaal geweldig zoveel aandacht. Ze riep ook de hele tijd:  "Ei, ei, mij?" En eitjes die ze vasthad, eindigden in gekraakte eitjes, haha. Kortom, we hadden een huis vol gezelligheid en vrolijke kleurtjes. Wie daar niet blij van wordt, heeft echt last van een depressie geloof ik.
 
paastafel gezellig gedekt!
Versgebakken appeltaart, hmmmm
De gekleurde paaseieren
De paaskipjes in close-up
Gezelligheid kent geen tijd
en nog meer genieten

 
Na de brunch was het tijd voor een wandeling van een uur en daarna ging iedereen voldaan weer huiswaarts.
 
Tja en toen was het tweede paasdag... De dag bij uitstek voor het bezoekje aan de meubelboulevard en de bouwmarkt. Normaal ben ik daar niet zo van, maar de kortingsbon van 15% bij de Gamma en de Karwei op precies deze speciale dag, lag wel erg naar me te lonken. En ja, we hadden nog wat spulletjes nodig... Dus we zijn toch als eenheidsworsten onze tweede paasdag in gaan vullen. En met gewenst resultaat kan ik wel zeggen! We zijn nu de trotse bezitters van: badkamer hoekplankjes voor in de douchekabine, cremekleurige push-can prullenbak, wit houten kapstok, aquablauwe olielampjes, witgeschilderd tuinbankje, grote whitewash plantenbakken, plantjes voor tuin en huiskamer, twee tuinlampjes in de vorm van rotsjes, een tuinslang... Die geldboom van mijn verjaardag is behoorlijk leeg geraakt, haha! Ook hebben we nog even een meubelzaak van binnen bekeken om wat ideetjes op te doen. Gezien de grote bedragen van banken en fauteuils wachten we nog even met de aanschaf tot ons vakantiegeld binnen is, maar we hebben ons oog laten vallen op een prachtig exemplaar. Zo eentje waarvan ik ga roepen: "ik wil het, ik wil het, ik wil het!!!" Eerst nog even sparen, meten en nameten...
 
Vandaag hebben we alle nieuwgekochte spulletjes in elkaar gezet en opgehangen. Ooh wat word ik daar ontzettend blij van!! Mocht je dat niet begrijpen, kijk dan nog eventjes naar alle sfeerimpressie pix... Dit is genieten!!
 
Mijn nieuwe kapstok 
Onze opgeleukte tuin
witte houten plantenbakken, plantjes volgen nog
Paasmargrietjes :-)

 
Oh en we hebben vorige week ook nog een nieuwe whitewash pc-kast gekocht die ik uiteraard ook nog even wil showen. In de kast is tevens een flatscreen, een wireless deskset en een extra externe harde schijf toegevoegd. Materialisme kan best heerlijk zijn haha! Met hartelijke dank van de economie...
 
Handige computerkast
Dicht doen en weg is de rommel

 
De rest van de week ben ik lekker vrij. Wat een overdaad aan hapiness!!!
 
xx de Paashaas
Debuterende zus als superoppas
Ook "kleine" zusjes worden groot. Maayke is twee jaar jonger dan ik en had een bloedhekel aan kinderen. Als we samen in de supermarkt liepen en er viel een kindje om dat vervolgens hartverscheurend begon te huilen, dan pakte ze dat niet op. Nee dan keek ze verwilderd om zich heen, "waar zijn die ouders, kunnen die dat kind niet oprapen?" Die verantwoordelijkheid van het hebben van kinderen, nee dat zou ze nooit willen. En het programma De Bevalling werd altijd met de grootste vaart doorgezapt. Dat zoiets uitgezonden kan worden, het zou volgens haar verboden moeten worden.
 
En toen raakte ik zwanger. Van tevoren had ik haar alvast in de week gezet dat ze wel eens tante zou kunnen worden, omdat Rob en ik wel zo'n kindje wilden. Ja, zo eentje die kon omvallen en kon gaan huilen... Tja, ze vond het maar een gek idee, maar ja als wij dat nou zo graag wilden, dan zou zij wel een beschermhelm voor het kind kopen.
 
Ze vond het maar een gek idee dat er echt een kind in mijn buik groeide terwijl er aan de buitenkant niets te zien was, dus ik nam haar mee naar de termijnecho met 12 weken. Daar zag ze ineens een piepklein kindje dat rondspartelde. Van dat kindje zou zij echt tante worden. Het besef begon langzaam tot haar door te dringen. Naar mate mijn buikje groeide, kreeg ze toch steeds meer interesse in het tante-schap. Zo liet ik haar regelmatig even mijn buik voelen als Mila schopte. Ze begon zelfs af en toe tegen mijn navel te praten: "Hier is tante Kaas, Kaaas, want ik hou van Kaas, dat is lekker Kaas". Zo hoopte ze van Mila ook een kaas-fan te maken (wat overigens gelukt is...).
 
Eerst wilde ze niet weten of ze tante werd van een neefje of een nichtje. Zij dacht heel sterk dat het een nichtje zou worden. Opeens bedacht ze... wat nou als het toch een neefje wordt? Dan ben ik helemaal van het pad af! Dus 5 weken voor de bevalling wilde ze graag weten of het inderdaad een nichtje zou worden. Die uitkomst is inmiddels bekend, ze had het goed aangevoeld. De laatste fase van mijn zwangerschap was voor mijn zusje ook een soort overgangsfase. Ze zag de babyspullenberg in ons huis gestaag groeien en ze kocht zelf ook wat kleine dingetjes ter onderstreping van haar tante-schap.
 
Zo'n 4 weken voor de bevalling verraste ze me met de mededeling dat ze me wel zou willen rijden naar het ziekenhuis als ik weëen zou krijgen. Het leek haar niet zo lekker rijden al puffend achter het stuur. Ik had een taxi willen nemen, maar dit leek me eigenlijk wel prettiger. Dus ik accepteerde haar aanbod met een grote glimlach. Maar zo moest ik weten, ze zou me alleen brengen en dan gelijk weer weggaan. Ze zou toch echt niet blijven, stel je voor. Nog geen week later kwam ze hierop terug. Mijn moeder zou bij de bevalling zijn en Maayke stelde voor om bij ons te blijven tot zij er zou zijn. De laatste maand ging het proces zelfs erg snel, want nog geen week later wilde ze zelfs mijn bevalling voor me filmen... Geloof me ik was erg diep onder de indruk dat ze dit voorstelde. Zij die het hardst voorbij De Bevalling zapte en daar absoluut niet naar durfde te kijken... wilde bij mijn bevalling blijven. Mijn zusje is mij ontzettend dierbaar, dus het zou voor mij echt heel bijzonder zijn als ze erbij was.
 
Uiteindelijk kwam ze als een dolle mina bij ons binnen toen ik had gebeld of ze rustig onze kant op wilde komen omdat de bevalling was begonnen. Ze is als grote steun en toeverlaat bij de bevalling gebleven, vooral op het gebied van rustig blijven en Rob en Loes van eten voorzien, familie op de hoogte houden etc. Ik heb er een hele bijzondere herinnering aan overgehouden. Aan haar gezicht heb ik gezien hoe eng mijn bevalling was en om haar heb ik me groter gehouden dan ik me voelde haha!
 


 
Maayke komt heel graag lekker binnenvallen om met haar nichtje te spelen en die twee meiden zijn echt twee handen op een buik. Mila weet zelfs haar naam al te brabbelen. Maar, waarom had ik nou de inspiratie om deze log te schrijven... Mijn zusje had nog nooit alleen opgepast op Mila. Wel aan de zijlijn meegekeken, maar nooit zelf geparticipeerd. Ja op een flesje geven na dan... Nu is Mila niet meer zo heel erg breekbaar in haar ogen en Mila geeft ook zelf duidelijk aan wat er wel en niet hoeft of moet. Dus nu heeft Maayke haar grote kinderafschuw toch echt overwonnen, ze heeft woensdagavond op Mila gepast. Het is haar goed gelukt ook, inclusief gevreesde poepbroek. Als je nieuwsgierig bent, lees dan HIER haar versie van haar eerste oppaservaring... Paps en mams waren heerlijk uit eten, met een gerust hart, zeker na het sms'je dat de poepbroek goed gelukt was!
 
xx zus Nienke
Mila loopt!
Jaaaaaaaa een grote mijlpaal is bereikt: Mila LOOPT los, alleen, zelfstandig en op eigen initiatief! Lopen als in 2 meter en zo'n 8 stappen, maar ze loopt! Ze kruipt uiteraard nog het liefste, maar zo af en toe zet ze uit zichzelf een aantal losse stappen. Ik hoef er natuurlijk niet bij te vermelden hoe trots ik ben, haha! Ik vind het prachtig dat ze pas gaat lopen op het moment dat ze zich zeker genoeg voelt en goed haar evenwicht kan bewaren. Ze is nu 16 maanden oud, wat gaat de tijd toch snel!
 
Voorbereidingen treffen om te gaan staan, met speeltje in de hand:
 

 
En een serieuze stap, helaas weigerde de flits, maar je moet ook snel zijn, 2 meter is zo voorbij!
 

 
Ik heb een paar stapjes op mijn digitale camera kunnen vastleggen, eens proberen of ik die hier kan plaatsen, klik op onderstaande foto:
 

 
Hmmmmz voordat ik het weet, rent ze in sneltreinvaart aan mij voorbij
 
xx een trotse mams
De fundamenten van ons leven, onbewoonbaar verklaard en gesloopt...
Gesloopt, bijzonder doorkijkjeHeftig als je ouderlijk huis ineens voor je ogen gesloopt wordt. We wisten al een tijd dat het eraan zat te komen. Er zijn grote bouwplannen voor de grond waar onze oude huizen en het bloemenbedrijf/kassen op staan. En nu zijn alle tastbare herinneringen aan onze jeugdjaren van 10 tot 25 jaar echt met de grond gelijk gemaakt. Maandag zijn Maayke en ik nog even gaan kijken naar het huis waar we opgroeiden na de scheiding van onze ouders. Toen we er aankwamen, zagen we dat het dak al deels was weggehaald, waardoor je een doorsnede van de bovenverdieping kon zien, zonder muren. Heel onwerkelijk en bizar. Het huis van onze jeugd was al onbewoonbaar verklaard en was overal dichtgetimmerd.
 
Met grote vaart werden we een aantal jaar teruggeworpen in de tijd. Alle herinneringen kwamen in een klap boven. Hoe de trap kraakte, welke planken van de bovenverdieping doorbogen, waar het altijd tochtte en waar we heerlijk bij de open haard konden poerelen met vuur. De tuin was overwoekerd met klimop en alles leek een stuk kleiner dan in mijn gedachten. De grote openhaard hing nog op hetzelfde plekje, het keukentje was nog deels in tact, het tafeltje waar we altijd aan aten, de restanten van mijn hoogslaper zag je nog aan het plafond op mijn kamertje, het blauwgeschilderde stopcontact bungelde zielig langs de muur. De WC en de schuur waren al helemaal gesloopt en in het huis van opa en oma had de jeugd een party-onderkomen gemaakt. De muren waren daar vol graffiti gespoten, de ramen ingegooid en een beetje respectloos achtergelaten.
 
Ik ben blij dat we nog even zijn gaan kijken om echt afscheid te nemen van ons vertrouwde plekje waar we groot geworden zijn. 's Nachts heb ik er flink van gedroomd. Het huis stortte in terwijl wij allemaal op het dak stonden. Het is klaar en het is goed zo.
 
Gelukkig hebben we allebei nu een eigen nestje waar we nieuwe herinneringen opbouwen en waar we ons plekje gevonden hebben. Daar ben ik heel blij om! In vergelijking tot het kleine, tochtige, vervallen en toch knusse huisje hebben we nu een groot paleis. Toch blijft het jammer dat je nooit meer kan zeggen, kijk in dat huisje hebben we gewoond.
 
Hier nog wat foto's voor de ramptoeristen, zoals Maayke dat zo leuk verwoordde ;-)
 
Doorsnee van ons huisje
De schuur en wc zijn al weg
Mijn kamertje, bed nog aan het plafond
Daar woonde je nou 15 jaar
Blauwe ouderslaapkamer, de hal van buitenaf zichtbaar
Gesloopt met grote machines
Opa & oma's huiskamer...
Jeugdhonk in de huiskamer van opa & oma

Kinderlijke onschuld
Haha, vandaag kwam ik toch echt wel het ultieme toppunt van kinderlijke onschuld tegen. Mijn dochter van 16 maanden bestudeert aandachtig het reclameblaadje van de Free Record Shop. Ze bekijkt alle games op de achterpagina eens goed of er nog herkenbare dingen te vinden zijn. Ineens klaart haar gezichtje op, zet ze haar vingertje voldaan op een plaatje, kijkt me stralend aan en zegt: "Nijne" (haar bewoording voor Nijntje..) Ik denk, da's leuk een spelletje van Nijntje en kijk naar het plaatje dat ze aanwijst...

Ehm... Playstation 2...
 
Playboy~The Mansion
 
*grijns*
Hier kan ik zo om lachen!! Heerlijk die onschuld.
 
xx Nienke
"Gevangen in een stilte
Je voelt alleen de pijn"