Welkom!


Welkom op mijn logje! Ik ben Nienke en heb een fantastische man Rob en twee kids Mila (25-11-2004) en Nathan (24-8-2007). Mijn logjes gaan voornamelijk over mijn gezinnetje en Marco. Ik heb een flink Borsatovirus te pakken en dat schrijf ik hier van me af. Het is namelijk chronisch en ik ben blij dat ik het heb. Het maakt me tot wie ik ben!
Wat leuk dat je hier komt buurten. Ben je ook verslaafd, wil je je hart uitstorten? Dan is dit de juiste plek om dat te doen. Ik vind het leuk als je hier een berichtje achterlaat. Tot logs!

Kanjers!
Nieuws van Marco
We zijn begonnen met de voorjaars Clubtour 'Thuis'! Ga ik jou ook zien tijdens de tour? Groetjes, Marco
Foto album
Mijn gastenboek
Gezellig dat je er bent, klik om een bericht achter te laten!
Laatste foto's met Marco
TVOH

29-6-2013: Opnames TVOH blind auditions

Dansen met Marco
20-10-2012: Etentje FCD-vrijwilligers Almere

Fanclubdag 2012
14-10-2012: Fanclubdag hotel Papendal

Tour Dichtbij
25-6-2012: Tour Dichtbij - Ziggodome

#1MB
29-11-2011: Interview in #1MB

Dichtbij tour
28-11-2011: Tour Dichtbij - Den Haag


DWDD
11-11-2011: De Wereld Draait Door

Tour Dichtbij Utrecht
09-11-2011: Tour Dichtbij - Utrecht



6-11-2009: Etentje FCD-vrijwilligers Alkmaar


1-11-2009: Fanclubdag in de Eemhof


20-8-2009: Louis Hartlooper complex
Silent Army



29-5-2009: Opname commercial Univť
Weblog van week 28
Mila (3) zingt Dochters
Mila (2,5) zingt Rood
Ontmoeting met Derek Ogilvie
Profiel
Naam: Nienke Griffioen
Leeftijd: 42 jaar
Uitgebreid profiel
Dagboek voor de kids
Klokje
Archief
E-mail alert
Zoeken
Bezoekers
Op dit moment is er 1 mopje ;
en 1 gast mopje .
Online geld verdienen!

Als je toch altijd meedoet aan enquetes of mailtjes leest of online veel dingen koopt, kun je er maar beter geld mee verdienen! Ik ben ook lid geworden en je hebt zo 10 euro bij elkaar! Toch leuk als je veel online koopt (reizen, kleding etc.) en kleine moeite om je aan te melden.
Mijn onverwachtse ziekenhuisavontuur
Het begon met een gewoon en uiterst vervelend buikgriepje op dinsdagnacht. Hoewel, gewoon, ik moet met mijn medische geschiedenis op het gebied van mijn darmen altijd goed uitkijken met dit virus. Anders dan bij gezonde mensen, moet ik extra†alert zijn op uitdrogingsverschijnselen want dat ligt na een paar uur al op de loer. Normaal gesproken ga ik de buikgriep te lijf met flinke glazen ORS (glucose-zoutoplossing) om alle leukocyten, mineralen en kalium gehaltes aan te blijven vullen en een zetpil Primperan. Daar red ik het meestal wel op en knap ik na max. 2 dagen weer op. Het herstel gaat vaak langzaam, maar is wel duidelijk voelbaar. Dit keer bleef het er maar aan alle kanten uitlopen. Na de medicatie leek het even goed te gaan en ?s nachts ging het toch weer de verkeerde kant op. De volgende dag ging het weer beter en dacht ik er bovenop te zijn, maar helaas? Zaterdag na wťťr een belabberde nacht voelde ik me echt heel duizelig, hoorde slecht, mijn spieren verkrampten, mijn hart ging als een razende tekeer en ik was een soort suffig, afwezig. Het was genoeg geweest en ik voelde dat het nu echt de verkeerde kant opging. Tijd voor actie.
Rob belde snel de huisartsenpost en die schatten de situatie goed in. Ze stuurden een huisarts naar me toe en die kwam gelukkig snel. Na een aantal vragen, onderzocht ze me en ging ze mijn bloeddruk meten. Er verscheen een lichte frons boven haar neus en ze legde het apparaat aan mijn andere arm. Nam nogmaals mijn bloeddruk op†en de frons werd steeds dieper. Ik probeerde haar te helpen door te melden dat ik een lagere bloeddruk heb dan normaal. Ze vroeg wat ik normaal had. 120 over 80 is een normale bloeddruk en voor mij is 110 over 75 niet ongewoon. Ze knikte en zette de meter weer aan. Na 3x meten kwam ze toch echt tot de conclusie dat ik een veel te lage bloeddruk had van 85 over 55. Ze begreep ook niet hoe ik nog normaal naar de wc had kunnen lopen. Een lage bloeddruk kan behoorlijk gevaarlijk zijn, want naast flauwvallen, kun je ook in shock raken omdat je hart plots niet voldoende bloed naar je hoofd en organen kan transporteren. Tijdens mijn ziekenhuisbezoeken heb ik vroeger dat soort dingen gehoord dus ik was blij dat ik aan de bel had getrokken. Mijn hartslag was in rust ook vele malen te hoog en de huisarts vertelde dat ze me naar het ziekenhuis wilde laten vervoeren om alle tekorten aan te vullen. Ik was aan het uitdrogen en de situatie begon zorgwekkend te worden.

Mijn moeder was de papparazziAfgevoerd door de ambulance

Voor ik het wist werd er gebeld en stonden er, naast de 2 van de huisartsenpost ineens 2 kale kanjers van de ambulancedienst in mijn kamer. Een welkome invasie op dat moment. Ik werd gelijk aan een infuus geslingerd en dat lieten ze eerst even inlopen zodat ik de trap af zou kunnen komen. Ondersteund door de kanjers werd ik naar beneden gebracht en op de brancard gezet. Nathan en Mila waren beneden en werden opgevangen door mijn moeder. Met grote ogen stonden ze verlegen naar hun mama te kijken. ?Mama in de kinderwagen? riep Nathan verbaasd uit? (slik) Hij had die kar natuurlijk al uitgebreid bekeken en vond de ambulance maar wat prachtig. Vanuit huis werd ik de ambulance in gereden. Een heel vreemde gewaarwording is dat. De rijdende kanjer gaf Mila en Nathan een troostbeertje en verzekerde hen dat hun mama in de ambulance lag en dat ze beter gemaakt ging worden. Papa ging mee en zwaaide.

Met troostbeer Freddy... en toen waren mama en papa weg...

Ik voelde me ondertussen alweer een beetje beter met de toediening van vocht en praatte wat met de andere kanjer die mijn bloeddruk opnam en een tweede infuuszak liet inlopen. Gelukkig zag ik gelijk het effect van een liter vocht, want mijn bloeddruk steeg weer. De kanjer vertelde me dat ik er goed aan had gedaan om te bellen en deze stap te nemen. Want ik voelde me nogal bezwaard om voor een buikgriep een ambulance te laten komen. Voor een buikgriepje komen we ook niet, zei mijn kanjer, maar voor ernstige uitdrogingsverschijnselen wel hoor. En daar had hij helemaal gelijk in.

In het ziekenhuis werd ik met de brancard naar de interne afdeling gereden en kreeg ik een kamer alleen toegewezen. Wat een luxe zo?n aparte kamer met eigen douche en toilet! Normaal lag ik met minstens 3 andere oudjes op een kamer, dus hier was ik even heel blij mee. Ik had natuurlijk wel een besmettelijk virus, dat werkte op deze manier nog enigszins in mijn voordeel...†Daarna was het een drukte van belang. De zaalarts kwam gelijk langs om me te onderzoeken, er werd een buisje of 11 van mijn bloed afgetapt en ik kreeg nog een literzak vocht met kalium aan mijn infuus. De verpleging kwam vragen stellen, drinken brengen en de gebruikelijke controles uitvoeren. Rob bleef bij me. Ik voelde me ondertussen langzaam opknappen en kreeg alweer wat babbels en grapjes over mijn prinses op de erwt gevoel. De verpleging was erg lief en ik kreeg zelfs een thermoskan heet water en een voorraad theezakjes, suiker en bouillon. Of ze wilden me zelfbediening aansmeren zodat zij het niet hoefden te doen, zo kun je het ook bekijken. Mijn zus kwam nog wat spulletjes brengen tijdens het middagbezoekuur. Mila wilde graag met haar tante mee en dat leek ons een goed idee. Dan zou ze tenminste niet zelf verhaaltjes gaan bedenken waar ik gebleven was. Nu kon ze zelf zien dat ik in een groot zacht bed lag met een leuning die vanzelf omhoog kon. ?En dat plastick zakje dan mama? -Dat is mama?s drinken die in mijn arm gaat, want mama kon niet zelf drinken. Kijk jouw bed heeft wieltjes! ?Ja, dan kan ik over de gang rijden met het bed. Oh ja, de deur is ook groter, dan past hij er doorheen.? Mila?s vragen werden een voor een beantwoord en ze kwam lekker naast me liggen knuffelen. Precies wat ik en zij even nodig hadden. Ik beloofde haar 's avonds welterusten te wensen zodat ze dat in haar hoofdje zou kunnen horen.

De rest van de dag vloog voorbij en voor ik het wist lag ik alleen in het donker te wachten tot het ochtend zou worden. Op de gang hoorde ik geluiden die ik liever niet hoor. Benauwde mensen die de longen uit hun lijf bleven hoestten, spugende mensen en om hulp roepende oudjes, kletterende postoelen en alarmen van infusen. Mijn infuuspomp bleef ook maar op alarm slaan dus als ik sliep werd ik toch weer wakker. Wat was ik blij dat ik ineens om 8 uur gewekt werd door de keukenzuster met de vraag wat ik wilde eten. Had ik toch maar mooi die nacht doorstaan en wat slaap gepakt! Mijn eetlust was nog niet honderd procent, maar als ik naar huis wilde, moest dat natuurlijk beter! Ik bestelde een licht ontbijtje met beschuit en ik kreeg ook nog een gekookt eitje erbij. Het is immers zondagochtend zei de zuster opgewekt. Ik besloot dat dit ontbijt ook gelijk mijn laatste maaltijd in bed zou zijn. Ik weet wat dokters willen horen en zien, je bed uit en normaal doen! Dat was mijn streven voor deze zondag.

tekening van mila

In de douche stond een krukje en ik voelde er wel wat voor om even te douchen. Mijn zusje had mijn Rituals douchegel gelukkig ingepakt! Terwijl ik daar zat werd mijn bedje netjes voor me opgemaakt. Niets te klagen. Verder leef je een dag van bezoek naar bezoek, van maaltijd naar maaltijd en verzorging. Het roepende vrouwtje bleef ook vandaag roepen: Zuster, kom nou! Zuster, kom nou! Zuster, ik moet huilen, zuster! En als iemand dan eindelijk kwam kijken, dan wilde ze alleen maar zeggen dat haar eten op was.†Ergens hoop je niet zo oud te hoeven worden. Ik liep wat heen en weer over de gang, want je moet in beweging blijven om je spieren weer wat op te bouwen. Bovendien willen ze dat graag zien, beweging is vooruitgang! Waar het gekuch van de nacht vandaan kwam, ontdekte ik ook al snel. De afdeling longziekten lag aan onze gang en daar lagen heel wat Mexicaanse griep patiŽnten. Buiten de afdeling stond een internetzuil, maar die was helaas zo dood als een pier en niet voor reanimatie vatbaar. Ik wilde toch niet te boek staan als een ontsnappende patiŽnt en besloot geen werkende zuil op een andere verdieping te gaan zoeken. Mijn ouders kwamen buurten tijdens het bezoekuur en namen weer leuke magazines mee. Ik vermaakte me verder prima met bijkomen en lezen. De nacht ging beter omdat ik zelf een infuus had dat niet meer werd aangedreven door een pomp. Geen alarm meer, alleen nog rochelende oudjes?



Blij met de maandagmorgen. Na het bezoek van de zaalarts kreeg ik het bericht dat ik die avond naar huis mocht. Wat een fijn vooruitzicht! Ik moet wel beloven erg rustig aan te doen, want ik ben lichamelijk behoorlijk diep gegaan. Mijn bloedwaardes waren echt veel te hoog geweest want mijn nierfunctie was achteruit gegaan. Maar aansterken kon ik ook thuis, dus daar mocht ik me op gaan verheugen.

Wat een drukte doordeweeks in een ziekenhuis vergeleken met het weekend! Zaalartsen, bloedafnemers en vrijwilligers die bloemetjes kwamen verzorgen, liepen allemaal af en aan. Aan de tafel in de huiskamerruimte was het vrijwilligersteam van de bezigheidstherapie bezig. Ik werd met infuuspaal en al aan tafel uitgenodigd, want er werd weinig geknutseld door de aan tafel geparkeerde patiŽnten. Op de afdeling had ik al wat gezellige papieren engeltjes zien hangen die door mijn infuuspaal bijna ter aarde werden gebracht. Dat leek me wel leuk om te freubelen. Kan ik dat eventueel ook met Mila namaken thuis. Alle benodigdheden werden voor me uitgestald en de Gefreubeld bij de bezigheidstherapiecreativiteitstherapie kon beginnen. Ik vond het zowaar gezellig, bakje thee erbij, dropjes, buurtende verpleging en heel veel bekenden uit mijn opname tijd 10 jaar geleden. Mijn oude fysiotherapeuten, de patiŽntenvervoerder, de internist en zowaar ook ineens mijn buurvrouw die tijdens mijn tienerjaren naast ons woonde. Echt ongelooflijk hoeveel flash backs ik kreeg. In de middag mocht mijn infuus er weer af en voelde ik me weer een beetje meer mens. Nathan en Rob kwamen me bezoeken. Heerlijk om mijn beide mannen weer te kunnen omarmen. Nathan was zeer voorzichtig en door het dolle heen om me weer te zien. En ik voelde me weer even een stukje completer. Het menu van de avond was bietjes met speklap of gestoomde prei met sucadelap? Dat deed mijn verlangen naar huis nog meer toenemen en gelukkig duurde het niet lang voordat ik mocht gaan. Na het bezoek van mijn behandelend arts die mij vanaf mijn achttiende begeleidde, mocht ik weer naar huis. Ik wilde hem nog graag spreken omdat ik deze toestand eigenlijk graag wil voorkomen in de toekomst. Ik heb best vaak buikgriep, wat niet zo gek is met kids op school en het kinderdagverblijf. Het blijft een zwakke plek en een buikgriepvaccin is nog niet uitgevonden. Helaas kan ik niet veel meer doen dan de medicatie die ik nu al slikte. Deze keer heb ik gewoon pech gehad en was het een hardnekkig virus. Toch hoop ik meer te kunnen doen, met een vochtinfuus gaat het herstel stukken sneller en het liefst zou ik dat thuis ook aan laten leggen zodra ik buikgriep krijg. Want een ziekenhuis daar blijf ik liever ver van vandaan. Gelukkig duurde het dit keer maar 3 dagen. Ik heb er ook een keer 10 weken in gelegen. Dan was dit bezoekje appeltje eitje. Ik hoef niet meer terug naar de poli en de arts belt me als er nog andere diagnoses dan buikgriep uit de kweekjes komen. Kortom ik ben er weer bij mijn gezinnetje en zit nu thuis krachtvoer te eten, te rusten, te bewegen en weer zo snel mogelijk normaal proberen te doen. Mijn moeder is hier om mee te helpen met de kids, dus dat scheelt een hoop. Even rustig aan en hopelijk met de kerst weer fit, up en running!
1. Door: Sinds1971 op 15-12-2009 15:19:25
Jeetje meid wat een avontuur zo opeens.
Gelukkig ben je weer veilig thuis.
Nu rustig aansterken, liefs Kyra
2. Door: Marlies op 15-12-2009 15:23:33
Jeetje Nienke, wat een verhaal. Je bent wel wat gewend, maar leuk is het niet.
Wat een weelde om alleen op zo'n kamer te liggen.
Ik hoop dat je snel weer aansterkt en lekker kerst kan vieren volgende week.

xxx
3. Door: Marja op 15-12-2009 15:25:04
jeeeeeeeeetje nien!!!Wat een avontuur...brrrrrrrrr....nou veel krachtvoer en je lekker laten verwennen!!!
Beterschap en een dikke knuf van mij!!!

kus Marja
4. Door: Maayke op 15-12-2009 15:25:53

Ben blij dat je weer thuis bent!!!!
Geen seconde uit m'n gedachten geweest hoor het afgelopen weekend.
Dikke kus en tot snel
4.1. Door: Nienke Griffioen op 15-12-2009 22:05:51
Tnx voor je steun en lieve hulp mijn lieve zus!!
5. Door: Bea van Rumpt op 15-12-2009 15:27:07
Zo zeg dat is niet effe wat, zo ben je thuis en zo ben je in het ziekenhuis.

Knap nu maar lekker op!!!

-xxx-
6. Door: K3lly op 15-12-2009 15:27:43
Zo, even schrikken zeg!
Doe lekker rustig aan, dan kan je ook van de feestdagen genieten!

xx
7. Door: Sjoukje op 15-12-2009 15:34:06
Nou dat is wel een avontuur zeg. Lig je zo in het ziekenhuis.
Gelukkig dat je zo alert was.
Ik hoop dat je je snel weer de oude voelt.
Beterschap.
Liefs Sjoukje
8. Door: Marijke op 15-12-2009 15:41:15
Dat is even schrikken mop! Wat kan een paar zakken vocht dan doen hŤ? Goed blijven luisteren naar je lichaam is het allerbelangrijkste!!

Take care!!
8.1. Door: Nienke Griffioen op 15-12-2009 22:18:34
Ja en dan te bedenken dat ik na 4 liter nog maar 1x een klein plasje hoefde te doen... Behoorlijke vochtachterstand dus!!
9. Door: Els op 15-12-2009 15:57:40
Wat een verhaal zeg! Gelukkig ben je weer thuis na al deze enge avonturen. Beterschap en dat je maar weer topfit mag zijn met de kerst!

Els
10. Door: Danielle Dubel op 15-12-2009 16:03:28
Zo meid schrikken zeg.Las op twitter je tweet en ging snel hier heen.Heftig allemaal. Blij dat jij weer thuis bent en sterk goed aan meid. Doe heel rustig aan.Denk goed aan jezelf. Een extra knuffel xxxxxxxxxxxxx
11. Door: Lia Veltman op 15-12-2009 16:10:39
wauw wat een verhaal, dat is wel schrikken hoor
heel veel sterkte
12. Door: Linda op 15-12-2009 16:47:34
En dan te bedenken dat mijn bloeddruk normaal 100 over 60 is en daar hoor ik helemaal niemand over. In ieder geval heel alert van die dokter. Veel beterschap.

Liefs Linda (cool)
13. Door: Imke op 15-12-2009 16:56:19
TJonge wat een verhaal.Gelukkig ben je weer lekker thuis. Nog veel sterkte en hou je lekker rustig nog he
14. Door: Nathalie1992 op 15-12-2009 16:58:06
Jeetje Nien, wat heftig zeg! Maar gelukkig ben je weer thuis en knap je weer wat op!
Take care en denk aan jezelf!

Liefs
15. Door: Kokkie op 15-12-2009 17:19:45
Fijn dat je weer thuis bent! Met al je liefies om je heen gaat het vast en zeker snel weer goed....
Dikke kus!
16. Door: Marijke Lagro op 15-12-2009 18:01:59
gelukkig ben je weer thuis, nou flink aansterken meis!!
17. Door: Juul op 15-12-2009 18:05:24
Dat is wel ff schrikken zeg, ook voor de kinderen, maar gelukkig was je er op tijd bij en was je ook weer snel thuis.

Heel veel sterkte met opknappen en doe rustig aan!!
18. Door: lin n.i. op 15-12-2009 18:24:21
Jeetje meis dat moet wel even schrikken geweest zijn! Gelukkig ben je weer lekker thuis bij je gezinnetje!

Ik wens je een voorspoedig herstel en ga voor je duimen dat je volgende week met de kerstdagen weer helemaal fit bent meid!!

Doe rustig aan

dikke kus Linda
19. Door: Cin op 15-12-2009 18:28:59
Nien! Schrik me rot, niet meer van die gekke dingen doen hoor! Wat zullen Rob en de kinderen (en de rest van je vrienden en familie) bezorgd zijn geweest om je. Bikkel ben je hoor met je instelling om zo snel mogelijk weer in de benen te komen. Fijn dat je zo liefdevol werd en wordt verzorgd.
Doe je voorzichtig nog even?

Dikke kus, Cindy
20. Door: Fan/Saskia op 15-12-2009 18:41:52
Hey Nienke, wat een toestanden zeg! Ik ben blij dat je weer lekker aan het opknappen bent. Laat je maar goed verwennen door je gezinnetje.
Heel veel beterschap en goed aansterken.
Liefs,
Saskia
21. Door: Renske op 15-12-2009 18:59:53
Hoi Nienke,
Wat een weekend. Blij te horen dat je weer thuis bent en het goed afgelopen is.
Beterschap!
22. Door: undercover op 15-12-2009 19:03:18
Jeetje dat is schrikken geweest!!
Gelukkig is het goed afgelopen en ben je weer lekker thuis!
Laat je maar lekker verwennen!

Trouwens, dat je er nog aan gedacht hebt om foto's te maken zeg! hihi

Heel veel beterschap!
xxx
23. Door: Jan en Marleen op 15-12-2009 19:06:47
jeetje wat een verhaal
verzorg je maar heel goed zodat je weer fit bent met de feestdagen
beterschap een het allerbeste


groetjes marleen
24. Door: GerdaHartog op 15-12-2009 19:09:53
sjonge meid is dat ff schrikken, beterschap hoor en rusit lekker uit
25. Door: Jeannette op 15-12-2009 19:45:54
Jeetje zeg.......dat was zeker een avontuur!! Gelukkig ben je nu weer lekker thuis en laat je maar even lekker verwennen!!
26. Door: Erica op 15-12-2009 20:04:04
Jee, wat een avontuur!
Fijn dat je weer thuis bent en laat je maar lekker verwennen....
27. Door: thealuna op 15-12-2009 20:29:51
jeh nieneke wat een verhaal gelukkig waren ze er gauw bij en wat een lage bloeddruk, gelukkig gaat het beter met je en mocht je weer naar huis, ben je gelukkig met de kerst weer thuis, raar he hoe zo'n buikgriep kan lopen, strkte en knap maar weer gauw op.

groetjes en

xxxx thea de wilde
28. Door: Benjamin op 15-12-2009 20:31:40
Heftig allemaal gelukkig ben je weer thuis
29. Door: JOS… op 15-12-2009 20:51:30
Dat is schrikken!!!
Maar gelukkig hoefde je maar 3 dagen te blijven, ook al zijn dat er natuurlijk al 3 te veel.
Rust lekker uit en neem het er van nu je hulp hebt.
SUCCES!!!
30. Door: Bianca Heemskerk op 15-12-2009 20:56:32
Jeetje wat een verhaal zeg. Gelukkig gaat het nu weer beter met je en kun je thuis weer lekker aansterken.
Heel veel beterschap!

X Bianca
Reactie toevoegen
Naam:
E-mail:
URL:
Ik ben geen 'spambot':

Of login

Reactie op:
Houd mij op de hoogte:
Reactie:
Problemen? Zet de javascripts uit
"Ik gaf je al je vleugels terug
Ik ben het zat, ik wil nu ook die van m"