Welkom!


Welkom op mijn logje! Ik ben Nienke en heb een fantastische man Rob en twee kids Mila (25-11-2004) en Nathan (24-8-2007). Mijn logjes gaan voornamelijk over mijn gezinnetje en Marco. Ik heb een flink Borsatovirus te pakken en dat schrijf ik hier van me af. Het is namelijk chronisch en ik ben blij dat ik het heb. Het maakt me tot wie ik ben!
Wat leuk dat je hier komt buurten. Ben je ook verslaafd, wil je je hart uitstorten? Dan is dit de juiste plek om dat te doen. Ik vind het leuk als je hier een berichtje achterlaat. Tot logs!

Kanjers!
Nieuws van Marco
Ik kijk uit naar de Borsato Bingo en Fanclubdag. Zie ik jou daar? Groetjes, Marco
Foto album
Mijn gastenboek
Gezellig dat je er bent, klik om een bericht achter te laten!
Laatste foto's met Marco
TVOH

29-6-2013: Opnames TVOH blind auditions

Dansen met Marco
20-10-2012: Etentje FCD-vrijwilligers Almere

Fanclubdag 2012
14-10-2012: Fanclubdag hotel Papendal

Tour Dichtbij
25-6-2012: Tour Dichtbij - Ziggodome

#1MB
29-11-2011: Interview in #1MB

Dichtbij tour
28-11-2011: Tour Dichtbij - Den Haag


DWDD
11-11-2011: De Wereld Draait Door

Tour Dichtbij Utrecht
09-11-2011: Tour Dichtbij - Utrecht



6-11-2009: Etentje FCD-vrijwilligers Alkmaar


1-11-2009: Fanclubdag in de Eemhof


20-8-2009: Louis Hartlooper complex
Silent Army



29-5-2009: Opname commercial Univť
Weblog van week 28
Mila (3) zingt Dochters
Mila (2,5) zingt Rood
Ontmoeting met Derek Ogilvie
Profiel
Naam: Nienke Griffioen
Leeftijd: 41 jaar
Uitgebreid profiel
Dagboek voor de kids
Klokje
Archief
E-mail alert
Zoeken
Bezoekers
Op dit moment is er 1 mopje ;
en 1 gast mopje .
Online geld verdienen!

Als je toch altijd meedoet aan enquetes of mailtjes leest of online veel dingen koopt, kun je er maar beter geld mee verdienen! Ik ben ook lid geworden en je hebt zo 10 euro bij elkaar! Toch leuk als je veel online koopt (reizen, kleding etc.) en kleine moeite om je aan te melden.
Nieuwe zolderkamer voor de kids
Vorig jaar begonnen we met project zolder 2.0 met als doel twee grote kinderkamers te creeren. Het is echt prachtig geworden dus het eindresultaat wilde ik graag met jullie delen. Dit zou niet misstaan in de VT wonen! Even per mobiel loggen kijken of ik wat foto's kan uploaden!

Junglekamer van Nathan met geheime hang-out en podiumbed. 



Mila's beach chill kamer. 



Schommel hammock tussen de kamers! Schuifdeur open en schommelen maar. 
Allermooiste rotdagen
Eind september vorig jaar kwam de nare uitslag dat er uitzaaiingen van de borstkanker waren gevonden bij mijn moeder. Het afgelopen halfjaar hebben we geprobeerd dat nieuws een plekje te geven en zo goed mogelijk door te gaan met ons leven. We stelden niets meer uit, gingen om de week naar mijn moeder toe en zij leek er goed vanaf te komen want ze had totaal geen klachten. Ook werd zij door het UMCG uitgenodigd mee te doen aan een onderzoek naar recent geconstateerde uitzaaiingen van borstkanker, waardoor ze een halfjaar goed gemonitord zou worden. Er volgden extra scans, bloedtesten en biopten. Daarbij ontdekten ze bij haar in een vroeg stadium een receptor die verantwoordelijk is voor extra snelle celdeling. Dat wijst erop dat deze kanker een agressieve en snelgroeiende soort is. Aan de ene kant niet zo fijn dat deze receptor is aangetroffen, want een agressieve soort heb je liever niet, maar aan de andere kant juist wel goed, want nu konden ze sneller met een gerichte therapie beginnen. Ze startte naast de nieuwe hormoonpillen met een immunotherapie die gelukkig wat minder zware bijwerkingen heeft dan chemo. En de bijwerkingen die ze wel voelt, die probeert ze anders te benaderen zodat ze geen slachtoffer wordt van de medicatie. Zo ging ze een boom omzagen of hard aan de slag in het beweegclubje voor 50-plussers zodat ze van die activiteiten stijf van was en zogenaamd niet van de bijwerkingen. De aderen van mijn moeder zijn na de vorige chemo erg verslechterd, een infuus werd pas na tientallen keren prikken succesvol aangebracht. Daarom hebben ze in haar borst een permanent infuus aangelegd zodat ze dat makkelijker kunnen aanprikken.

Helaas kreeg ze in februari last van haar rug en dit verbeterde niet. Een CT scan, foto’s en bloedonderzoeken volgden en daaruit bleek deze maand dat de uitzaaiingen groter waren geworden. Twee ruggenwervels zijn ernstig aangetast en veroorzaken enorme pijn. Morfinepleisters tegen de pijn en bestraling is hiervoor het behandelplan. Vandaag begint ze met de bestraling die ze vast ook weer stralend zal doorstaan. Ook werd duidelijk dat er nog een tweede soort kanker aan het woekeren is en deze zit nu ineens in haar lymfeklieren. Hiervoor is de enige remedie chemopillen. Eigenlijk wilde ze geen chemo meer, maar als je dan verteld wordt dat je anders niet lang meer hebt, dan neem je ze toch… Daarnaast krijgt ze bijvoeding omdat ze 17 kilo is afgevallen en haar maag kan door alle medicatie niet veel meer verdragen.


Deze berichten hebben onze wereld flink op zijn kop gezet, ze gaat ineens lichamelijk snel achteruit en afscheid nemen komt voelbaar angstig dichtbij. Het is alles tegelijk, veel emoties en veel dingen regelen. Het is een heel intense tijd en voel veel verbinding in ons gezin. Ik ben stevig in contact met mijn onderbuik gevoel en met mensen die er voor mij zoveel toe doen. De balans houden is voor mij erg belangrijk dus leuke dingen die me energie geven, blijf ik opzoeken en inplannen. Want soms wil je eigenlijk gewoon onder een deken gaan zitten en daar niet meer onder vandaan komen. Maar je kunt je niet verstoppen. Daarom ga ik zo goed en kwaad als het kan aan de slag met dit gevoel. Afgelopen weekend ben ik met mijn zus en haar partner naar mijn moeder en stiefvader gegaan. Vrijdag zijn ze in ondertrouw gegaan en 14-4-14 gaan ze hun partnerschap officieel regelen. We maken overal een feestje van, dus we haalden spontaan gebak, vroegen de andere getuigen langs te komen en maakten er een klein feestje van aan haar bed. De volgende dag besloten we de woonkamer wat op te frissen en knusser te maken. Onze emoties werden omgezet in een kleine metamorfose en alles klopte. De energie van het zoeken naar leuke spulletjes en de rake teksten die we tegenkwamen op kussens en schilderijen. Do small things with great love, dat soort dingen! Zo kun je tenminste iets betekenen en een goed gevoel overhouden aan je bezoek. Naast het mantelzorgen en schoonhouden van het huis, was dit toch wel een klein hoogtepunt. Het maakt het er niet makkelijker op dat ze 250 kilometer van ons vandaan woont. Nathan vroeg laatst aan mijn moeder of ze nog een keer bij ons thuis komt. Zoals ze er nu voor staat, gaat dat niet meer lukken zei ze tegen hem. Oh nou dan komen wij toch gewoon naar jou toe, was zijn antwoord. Daar kijk ik dan maar naar, de manier waarop kinderen ermee omgaan. Heerlijk nuchter! Wij gaan deze week nog freubelen aan een moed bord, voor moeders moed en een goede mood.

Mijn moeder gaat wel enorm goed met alles om, ze is zo dapper en sterk. Ze bekijkt de zware situatie toch positief, luchtig en met de nodige humor. Ze is een kei in omdenken, neemt bijvoorbeeld eerst de grote chemopillen in en dan pas de kleintjes, dan eindig je met het minst erge. Van dat soort uitspraken. Ze vindt het wel moeilijk om aan iedereen te moeten vertellen dat het nu minder gaat. Vandaar ook dat ik dit logje deels schrijf, om degenen die ze dit niet allemaal persoonlijk kan vertellen op de hoogte te brengen. De energie die ze nu heeft, wil ze positief gebruiken en daarmee zoveel mogelijk kwaliteit aan haar leven geven.

Ik zou ook graag een afscheid en leven-vier-dag met mijn moeder en haar vrienden/familie willen organiseren. Misschien zelfs groots aanpakken zodat iedereen afscheid van haar kan nemen bij leven en samen lunchen en een creatief werkstuk maken ofzo. Verhaaltjes en intense momenten creëren waar zij zo van houdt. Ik voel me zowel verlamd van angst als verliefd op het leven. Vreemde combi en het voelt alsof deze nachtmerrie niet waar is, het voelt heel onwerkelijk, heftig en intens. Ingrijpend en leven in zijn uiterste vorm. Ik hoop dat ons nog veel tijd met haar gegeven is, hoop doet leven. En mijn moeder verdient dat!!!

Toosten op het leven!
Als het uur van de strijd is gekomen, deel 2
Zomer 2013Begin 2011 schreef ik in deze log dat bij mijn moeder een agressieve soort borstkanker was ontdekt. Na de chemokuur die aan het eind van de zomer was afgelopen, ging alles weer in een iets rustiger vaarwater verder. Haar haren groeiden weer aan, de anti-hormoonpillen bleven en onze instelling werd er een van niets meer uitstellen, nu uitvoeren zolang het nog kan. Een jaar na de eerste operatie liet ze haar tweede borst preventief verwijderen omdat ze het gevoel had dat die niet meer bij haar hoorde. De controle van de tweede borst wees uit dat dit een goede beslissing was geweest, want ook in dit weefsel werden kwaadaardige cellen/kiemen gevonden. Dit baarde me zorgen, want waarom zaten er kwaadaardige cellen in het weefsel terwijl ze nog geen 6 maanden geleden een volledige zware chemokuur had gehad? Vorig jaar zomer was de controle bij de oncoloog spannend. De bloedwaarden waren goed, maar er waren wel verhoogde T-markers gevonden. Een scan wees uit dat er wel een plekje ergens op haar hoofd zat, maar dat kwam waarschijnlijk omdat ze zich gestoten had. Er werden geen tekenen van terugkerende kanker gevonden. Toch zat dat me niet lekker. Maar de kop in het zand methode is wel erg prettig, dus ik heb me geconcentreerd op leuke dingen met mams doen en genieten van alle gezamenlijke momenten.

Dit jaar was er weer de jaarlijkse controle en ik durfde niet te bellen voor de uitslag. Ik hoorde uiteindelijk dat de bloedwaarden goed waren en ik was eigenlijk een beetje verbaasd, want ik had een heel ander onderbuikgevoel. Maar goed, dat was fijn nieuws en ik probeerde weer adem te halen!! Totdat ik later in de week met mijn mams belde en het bericht kreeg dat ik niet wilde horen. De rest van het bloedonderzoek was terug gekomen, de T-markers waren weer hoger en enorm veel gestegen ten opzichte van vorig jaar. Dat kan een teken zijn dat de kanker teruggekomen is. Er is daarna een botscan (PET-scan) gemaakt d.m.v. radioactieve vloeistof. De uitslag daarvan was onverwacht en overdonderend. Er zijn op een stuk of 10 plekken in haar lichaam uitzaaiingen van kanker gevonden. De grond leek onder mijn voeten weg te slaan en ik voelde me ter plekke weer verlamd van angst. Er zitten meerdere uitzaaiingen op haar arm, ruggenwervels, ribben en heupen. En dat terwijl ze zich zo goed voelde, geen pijn had, goed aan het verwerken toegekomen was, heel positief en vol plannen is. De wereld stond heel even stil, samen met mijn hart, en nu??

Aankomst zomer 2013  

Na het horen van dit bericht was ik een soort tornado, ik regelde van alles, zocht steun bij vriendinnen en ik heb een flink gezondheidspakket voor mijn moeder gemaakt. Mijn gedachte was om haar lichaam zo gezond mogelijk te houden zodat het de strijd tegen de kanker het beste aankan. De kinderen kwamen uit school en hen heb ik daarna verteld dat de ziekte die oma in haar borst had weer terug was en nu in haar botjes was gekropen. Mila vroeg: is dat erg mama en gaat dat weer weg? *slik* nee lieverd, dat gaat nu niet meer weg, de botjes kun je niet verwijderen. Wonderbaarlijk hoe snel kinderen dan weer overgaan op de orde van de dag. Er werd voor oma geknutseld en vrijdagavond zijn we met zijn allen gelijk naar Noordbroek afgereisd. Ik wilde bij haar en mijn stiefvader zijn en haar vasthouden en knuffelen. Het weekend was intens, warm, emotioneel en mooi. De kindjes kropen volgens traditie ‘s-ochtends bij mijn moeder in bed en daar werden hun overpeinzingen gedeeld. Nathan: Oma, je mag nu nog niet dood, want ik ben nog maar een klein kind. Je mag wel dood als ik 30 ben, want dan ben ik groot. En ook liet hij nog even zien hoe hij dacht dat de kanker van de borst naar haar botjes was gelopen, al stampend ging hij door de kamer. De kinderen maken het moeilijke verhaal een stukje luchtiger voor iedereen, hun kijk erop relativeert en laat ook zien hoe zij er tegenaan kijken. We hebben veel geknuffeld en besproken hoe we erin willen staan. We willen positief proberen te blijven en plannen blijven maken. Mijn moeder heeft een sterke geest en is iemand die van het leven houdt. Er wacht een onzekere tijd en het nieuws daalt nog niet echt in. We gaan er vanuit dat ze minstens nog 19 jaar te leven heeft, want dan haalt ze de 80... En de -wat als- vraag stellen we niet, al dwalen op momenten de ergste scenario's door je hoofd. Eigenlijk is er niks veranderd zei mijn moeder, alleen weten we het nu. We blijven positief denken, genieten van elkaar en laten net als de afgelopen jaren geen moment meer onbenut om elkaar te zien en stellen niets meer uit. Hoop en een sterke, positieve geest zijn de krachtigste geneesbronnen voor mijn moeder. De toekomst is onzeker, we zijn nog lang niet uitgehouden van elkaar, dus dit is een spannende tijd. Wat staat haar nog te wachten? De weekenden dat ik niet hoef te werken, reizen we naar Groningen af. Ik heb behoefte om bij haar te zijn, dat geeft rust. We knuffelen veel en bespreken de lastige vragen. Het voelt goed zo, omdat het besef zo langzaam indaalt en op een goede manier doorleeft wordt.

De behandeling wordt veranderd, de anti-hormoonpillen die ze had doen blijkbaar hun werk niet goed genoeg, dus ze is gelijk op andere overgezet. Er worden vandaag biopten genomen van de plekken en deze worden op kweek gezet. Het oplossen van het bot kost tijd, dus de uitslag komt dan ongeveer 2 weken later. Dan kunnen ze bekijken welke medicatie het beste hierop werkt. De behandeling zal gericht zijn op het zo lang mogelijk verlengen van haar leven op een zo’n prettig mogelijke manier. Bestraling en chemo staan waarschijnlijk niet als eerste op het programma, omdat het teveel plekken zijn om te behandelen. We weten allemaal dat we ooit doodgaan, maar voor mijn moeder wordt die dreiging zo wel heel zichtbaar en dichtbij. We zullen haar zoveel mogelijk ondersteunen waar mogelijk.

Mijn sterke lieve moesje, wat ben ik trots op de manier waarop je alles aangaat, doorvoelt en bespreekt. Je bent in alles mijn grote voorbeeld, en ik hoop zo dat jou nog heel veel jaar gegeven is in ons midden. Ik ben blij hoe hecht we zijn en hoe we alles samen doen. We zijn er voor je…

De foto's hierboven komen van de fotoshoot die we tijdens ons onbezorgde weekendje weg eind augustus met Lucy Lambriex hebben genomen. Weer zo'n bijzondere herinnering. Copyright foto's: Lucy Lambriex.
Zomer van 2011 Zomer 2011
En deze hierboven zijn van tijdens de chemo in 2011.
Razende reporter op de fanclubdag
Beter laat dan nooit, eindelijk vind ik een moment in mijn drukke schema om weer eens even achter mijn weblog te kruipen. De fanclubdag was zo?n gave ervaring, daar wil ik graag nog over loggen!

Twee weken voor de fanclubdag ontving ik een mail dat ik dit jaar als fan over de fanclubdag mocht rondlopen. Zou ik dat nog kunnen na zoveel jaar vrijwilliger zijn? Vierentwintig uur later ontving ik weer een e-mail van Nathalie dat ze een hele leuke taak had waar ze mij erg geschikt voor vond. Ik mocht regisseur zijn voor een cameraman en vragen stellen aan fans. Dat leek me een superleuke uitdaging om te doen!

Voor de fanclubdag en de voorafgaande bingo had ik een overnachting geboekt in Papendal. Ik had een prachtige kamer in de 4-sterrenvleugel. Heerlijk om al op de locatie te zijn en geen reistijden te hebben. Het fanclubweekend begon met de vijfsterrenbingo en Marco bleek zelfs deze avond al aanwezig! Dat was toch wel een onverwachts extraatje. Hij liep heerlijk relaxed tussen de fans door en ging hier en daar op de foto. Mijn kussen en knuffels waren ook gelijk binnen. Dat is nog eens een goed begin van het weekend!

Hoe werkt dat allemaal Wil?De bingo was superleuk ook al won ik telkens net geen prijzen. De sfeer was melig, de prijzen heel aantrekkelijk voor Borsato fans en wat heb ik heerlijk veel gelachen!! Marco die een slappe zak heeft en er vervolgens op gaat zitten, haha! Lekker opladen en genieten!

Zaterdag was het alweer vroeg dag en na het ontbijt zaten we met alle vrijwilligers om 8.30 uur precies in de grote nog lege zaal. Het podium werd al voorzien van de nodige apparatuur en wij kregen een duidelijke en motiverende openingsspeech van Nathalie. De sfeer was uitgelaten vrolijk en iedereen wist van aanpakken. De voorbereiding van de fanclub was dit jaar nog strakker dan voorheen. Alles stond al in gemerkte dozen op de juiste plek (op wat zoekgeraakte artikelen na) en de kraampjes stonden al in elkaar. Iedereen hielp elkaar en de kramen stonden ook lekker snel klaar om bestormd te worden. Toen mijn cameraman Wil arriveerde, heb ik even met hem besproken wat ons plan van aanpak zou zijn. Ik had een heel schema gemaakt naar aanleiding van het draaiboek welke momenten we niet mochten missen in de opnames en vragen bedacht per onderwerp. Ik vroeg aan Wil wat hij voor ideeŽn had en hij wilde ook graag Marco interviewen. Daar had ik me niet op voorbereid, maar ook dat moest te regelen zijn. Ik seinde Marco in dat ik hem voor de camera zou roepen en hij gaf met knuffel te kennen dat hij dat een leuk idee vond. "Dat lijkt me leuk, ik ben benieuwd!"


De fanclubdag begon en ik nam mijn eerste interview buiten af met Annemarie, Esther en Ellen. Fijne meiden om mijn eerste test shoot mee te doen. Ik leerde hoe ik de microfoon moest houden (want er stonden letters op die eigenlijk niet in beeld mochten). Dat is best lastig als je tegelijkertijd een interview gaande probeert te houden en er duizenden vragen door je hoofd spoken om te stellen. Ik besloot vol in mijn rol als Wendy van Dijk te stappen en ging als een razende reporter voor MB TV op allerlei mensen af voor een kort interview. Gelukkig had ik vragen over een leuk onderwerp en waren de meeste fans heel enthousiast! Ik heb veel verschillende fans van Marco voor de camera gehad. Een vrijwilliger, mindervalide, geestelijk gehandicapte, de oudste fan van 70, al jaren fan of sommigen nog maar net, kinderen, hun ouders en ik had bij toeval ook de assistent van Marco te pakken!

Binnen in de zaal probeerden we Marco voor de camera te krijgen, maar hij vloog door de zaal met een zwerm fans om hem heen. Dat was niet gemakkelijk! Ik had een mooi plekje gespot voor het interview, afgeschermd bij de bar met een leuke boom als achtergrond. Gelukkig kon ik met Roeland's hulp Marco voor de camera krijgen en dat was wel een heel speciaal moment in mijn fanclubinterview carriŤre. Marco draaide heerlijk professioneel naar de camera toe en ik stelde hem een aantal korte vragen. Marco vertelde dat hij tijdens de fanclubdag zijn fans wilde verwennen, probeer daar maar eens professioneel onder te blijven . Daarna heb ik kort Iris Kroes geÔnterviewd en ik vroeg haar naar haar nieuwe CD, naar haar ervaringen met Marco?s fans en hoe Marco als coach is geweest. Ook Mathijs Vrieze heb ik voor de camera gehad. Ik vond het leuk zijn kant van het verhaal te horen hoe het is om eerst fan van Marco te zijn en dan zelf BN?er te worden. Vajen van The Voice Kids stond ook ergens in de menigte en haar heb ik ook even wat vragen gesteld. Wat heeft ze van Marco geleerd en hoe brengt ze dat nu in de praktijk? Vajen heeft al een enorme mediatraining achter de rug en deed het heel goed. Ik vond het superleuk om te doen en in te gaan op de verhalen van degene die ik interviewde. Het was behoorlijk inspannend dus ik was blij toen Wil even op het podium nodig was om de kookshow van Marco en Mathijs op groot scherm vast te leggen. Even kon ik ervaren hoe het is om op het podium te staan. Ik moest er heen en weer lopen om wat dingen voor hem te regelen. "Wil, wat heb je nodig?"†"een live kabel" "OK regel ik.." *wat is een live kabel in hemelsnaam* verantwoordelijke mannetje opzoeken, live kabel uit de knoop halen en we waren precies op tijd live.

Mijn mannetje stond op het podium, dus ik kon mooi even een broodje eten en vragen of ik ergens anders hulp kon bieden. Toen het kook-onderdeel met Mathijs klaar was, vloog ik weer naar het podium om Wil weer te gaan helpen. Hij moest net van zijn platform stappen en ik kon hem daarvan opvangen en de camera naar beneden tillen. Vervolgens ging hij ineens naar het voorste vak om te filmen en vanaf de zijkant van het podium kon ik hem goed in de gaten houden. Zat ik daar zo dichtbij, naast het podium, heel stil te genieten van Ferry en zijn interview. Wachtend tot Wil weer langs kwam om de zaal in te gaan. Ik had iemand gevonden die een ritje met Marco in zijn porsche had gemaakt na de bingo, die wilde ik natuurlijk wel interviewen hoe dat geweest was! Daarna hebben we de andere onderdelen van het podium gefilmd. Wil stond eerst met de camera op de grond en ik moest de fans drie meter voor de camera weghouden. Dat is een onmogelijke opgave, want iedereen wil het graag goed zien. Dus ben ik op zoek gegaan naar een tafel, Julian kwam me daarbij helpen. Ik ben het uiteindelijk bij de receptie gaan vragen zodat ze een mannetje konden sturen voor een mooi stevig platform. Toen werd het een uitdaging de tafel vrij te houden van fans die graag even wilden hangen en zitten. Het statief stond een klein stukje van de rand af, dus deze kon door de minste beweging eraf vallen en teveel beweging was voor de opnames ook niet fijn. Tussendoor kon ik de rij voor de fotoshoot nog helpen afschermen van nieuwe aanwas zodat zij konden stoppen.

Toen begon het concert en Wil riep dat ik bij hem op de verhoging moest komen staan. Dat was een bevel, want ik was wel zijn assistente en die moest het ook goed kunnen zien, haha! Dus daar stond ik ineens hoog boven iedereen uit, wat een superplek! Ik kon daar nog wat foto?s maken voor fans om me heen en heel, heel voorzichtig dansen. De flashmob was fantastisch om te zien (en mee te doen) vanaf daar, alle individuele bewegingen werden een grote dans. Het concert was heerlijk, de energie fantastisch en Marco vergat in al zijn enthousiasme en door alle afleiding compleet de tekst van ?Duizend scherven?. Heerlijk om te zien hoe ondersteboven hij hiervan was. Alle fans souffleerden de tekst en Marco deed zijn oortjes uit om het te horen en de tekst weer op te pakken.

Na het opruimen van de andere stationaire camera, ging de meet en greet met de mindervaliden bijna beginnen. Ze stonden in een grote kring en er lag een hoop troep op de grond. Marja had al een vuilniszak geregeld en we haalden snel de grond leeg. Toen liet Wil mij de camera bedienen zodat hij wat spullen naar zijn auto kon brengen. Tijdens de meet en greet zagen we veel ontroerende momenten en schoten verschillende mensen vol. Wat heerlijk dat Marco zoveel voor hen kan betekenen en dat deze meet & greet elk jaar gehouden kan worden. Daarna volgde nog een dikke knuffel, foto en een toespraak voor alle vrijwilligers. Fijn om te horen hoe alle hulp gewaardeerd wordt door Marco en de fanclub. We doen het elke keer weer graag en deze keer was het voor mij nog weer specialer dan andere jaren. Er waren weer leuke cadeau?s voor hem en de fanclubmedewerkers geregeld door alle vrijwilligers.

Ik heb weer enorm†genoten van deze fanclubdag. Dit was eigenlijk de eerste keer in al die jaren†dat ik mee kreeg wat er op het podium gebeurde omdat ik het moest opnemen en begeleiden. En ik heb wat afgelachen, wat een humor! Lootjes die zichzelf trokken tijdens de loterij? ik zal er maar niet over uitweiden.

Wil heeft heel hard gewerkt aan de montage. Hij had de uitdagende taak om 3 uur film om te zetten in een docu van 15 minuten. De filmpjes worden waarschijnlijk getoond op de website en op social media. Ik kan niet wachten het eindresultaat te mogen bewonderen, want ik ben heel nieuwsgierig hoe het geworden is.
Mijn dag met Marco
Wat een heerlijke prijsvragen hebben we vandaag voorgeschoteld gekregen! De weblog bestaat 5 jaar en de Fanclub zorgt voor een prachtig online feestje! Fanclub bedankt!!
Dichtbij mijn favoriete mannen
Gisteren zijn Rob en ik weer eens lekker een avondje samen uit geweest. En mijn lieffie gaat gelukkig graag een keer met me naar een concert van Marco. Helaas had hij wat licht last van migraine, maar het ging allemaal redelijk goed en hij wilde dit niet missen!†

Ik ben nog bezig met een concertverslag van Utrecht en Den Haag, dus dat volgt nog! Maar deze foto van mijn favoriete mannen moet even in een apart logje. Ze zijn me allebei zo dierbaar, staan zo dichtbij me en ik geniet zo van hun aanwezigheid en nu.... heb ik gewoon een foto met hen samen. *straal*

ROB en BORsato

Eerst twijfelde ik nog of ik een foto zou vragen omdat Marco zich zo ziek voelde. Maar volgens de handleidingschrijfster en expert Nathalie, zou ik de keus gewoon aan Marco zelf moeten laten of hij dat wel of niet zou willen. Deze wijze uitstpraak was precies dat kleine zetje dat nodig was om me over de streep te trekken (en geheel volgens de handleiding, haha). Marco riep al naar Rob, wat staat ze er mooi op he? Doelend op de foto van #1MB. Ik vroeg hem of het mogelijk was een foto te maken met mijn twee favoriete mannen en daar werd heel lief gelijk gehoor aan gegeven. Marco dirigeerde mij naar het midden, zoals het hoort. En daar stond ik dan een hemels ogenblik lang tussen mijn favo's!! Het meisje dat de foto maakte, hield mijn camera rechtop en drukte af. Toen zei Marco, maak hem ook nog even andersom, hij moet er ook nog op... Ook geheel volgens handleiding, want dan duurt het hemelse ogenblik nog langer. Haha, toen ik de foto's terugkeek, zag ik dat op de eerste inderdaad alleen Marco en ik en de arm van Rob te zien waren. Ze had, in de stress van het ogenblik dat ze oog in oog met Marco stond en dat hij ook nog in haar camera keek, helemaal over het hoofd gezien dat we met zijn drietjes stonden. Tja, ik begrijp dat dan weer wel... Heerlijk, ik ben er zo blij mee!!


#1MB juichmomentje op pagina 70
Op maandagmiddag 17 oktober kreeg ik een berichtje van Nathalie of ik het leuk zou vinden om mee te werken aan een nieuw en eenmalig magazine van Marco dat #1MB zou gaan heten . Een interview en een foto erbij. Of ik dat leuk vond, was een flink understatement!! Natuurlijk wilde ik mijn verhaal delen.

We spraken woensdagochtend 19 oktober om 10.30 uur in Almere af. Ik bracht de kids naar school en checkte nog even mijn mail. Goed dat ik dat deed, want ik kreeg het advies een extra laagje mascara op te doen omdat de fotografe ook die ochtend naar Almere zou komen. OK, geen tijd voor kappers, visagisten en een nieuwe outfit dus, schakelen en gaan! Het magazine zou ook al over anderhalve maand in de winkels moeten liggen en de beslissing om het te maken was pas net genomen. Marco was er heel enthousiast over en gelukkig heeft hij een team om zich heen dat met volle inzet een prachtig tijdschrift in elkaar zet!! En ik mocht zomaar een klein schakeltje in het geheel zijn.

Close-up
Ik kwam iets te laat in Almere aan, want ik had toch een extra kwartiertje genomen voor haar en make-up. Alles moest natuurlijk wel prima OK in orde zijn!! Nathalie en ik begonnen vast met bijkletsen in de auto, want Lido was nog niet open. Heerlijk was dat. We spreken elkaar niet vaak, maar als we dat doen, is het ook gelijk weer zo vertrouwd. Nathalie vertelde dat Marco zelf had aangegeven welke fans hij in zijn magazine wilde, daar maakte mijn hart wel even een sprongetje van. Wat een eer om voor zo?n leuk project uitgekozen te worden! Eenmaal binnen, gingen we aan de slag. Interview wil zeggen, voice-recorder aan, vragen stellen en dan vlot en leuk antwoorden. Het was even wennen. Nathalie kent natuurlijk mijn verhaal van A tot Z en ik moest het toch vertellen alsof ze het niet kende. Maar al gauw zat ik er helemaal in en vertelde ik wat Marco voor me betekent en betekend heeft en ook de fans en de vriendschappen die hieruit zijn ontstaan. Hoe puur en authentiek Marco is en hoe leuk ik het vind wat hij allemaal voor zijn fans doet en over heeft. Nathalie hoefde me niet veel te vragen, als ik eenmaal over Marco begin, ben ik eenvoudig niet te stoppen.†

De fotografe kwam binnen en keek rond of ze ons zag zitten. Ze keek ons aan, maar dacht niet dat wij in een interview verwikkeld waren. Het zag er zo vertrouwd uit. Juist, zo voelde het ook! Beter kan het toch niet, met een lieve vriendin heerlijk lunchen en lekker lang over je favoriete onderwerp mogen kletsen. Het nuttige met het aangename verenigen, ik heb ervan genoten! Uiteindelijk wilde Nathalie nog weten of ik sex met Marco zou willen, maar dat deel heeft #1MB niet gehaald, dus dat zullen jullie nooit weten, hahaha!

Om half 1 was het volgende interview met Wilma en Frenk en toen mocht ik met de fotografe op pad voor een leuke fotoshoot. Ik had alle tijd en ze vroeg of ik haar wilde helpen met wat proeffoto?s om zo de juiste plek te zoeken voor de fotoshoot die ze met de anderen ook nog zou doen. Ze had de omgeving wat verkend en plantte me neer op een aantal plekken. Ik probeerde haar aanwijzingen te volgen en dat ging allemaal prima. Het was wat donker weer en soms begon het te regenen. Ze checkte het licht en de compositie en riep dat ze wat testfoto?s ging maken. Op dat moment keek ik even naar Lido waar ik Nathalie zag zitten met Wilma en Frenk. Even mijn gezicht ontspannen van het vele glimlachen. En het grappige is dat die foto is uitgekozen en niet degene waar je zo hard je best doet om leuk op de foto te komen.

Vredenburg 9-11Na ongeveer een uur en zo?n 100 foto?s verder ging ik weer naar huis. Met een enorme grijns op mijn gezicht. Eenmaal thuis sprong ik mijn MSN in met Patricia die ook een van de vier #1MB portretten zou worden. We hebben samen heerlijk zitten nastuiteren. Het moest allemaal nog even geheim blijven, dus ik was blij dat ik mijn gehyper met iemand kon delen. Op 9 november zag ik Marco na het concert in Vredenburg. Hij pakte me vast, gaf een dikke knuffel en zei dat het artikel heel erg gaaf geworden was. Zo leuk!

Daarna werden we als #1MB portretten samen met nog wat andere fans gevraagd als publiek voor DWDD en dat was ook super om mee te maken. Marco was heel†
DWDDenthousiast om ons allemaal weer te zien. En toen we werden verzocht de zaal te verlaten en Marco de andere kant op mocht, liep hij lekker met ons allen naar buiten. Hij was duidelijk nog niet klaar! Hij gaf me een kn
uffel en riep dat het zo leuk was om me telkens even te zien. Nou eensgelijks hoor Marco! Nathalie liet de drukproeven van #1MB aan ons zien. En dat zag er veelbelovend uit! De volgende dag volgde een berichtje op mijn log van Marco dat hij zo blij was met mijn bijdrage aan het #1MB (en waar de logjes bleven, nou hier!!). Zo lief!

DWDDWat een voorpret heb ik de afgelopen maand gehad. Vooral als je weet dat je in het blad staat en er overal filmpjes en twitterberichten over verschijnen. Marco die op TV zegt dat er dingen in het blad staan die over 10 jaar nog leuk zijn om te lezen, ik voel me uiteraard persoonlijk aangesproken. Albert die in Boulevard zegt alle nummers 1 staan in dit blad, haha het werkt goed voor je zelfvertrouwen hoor†

Ik ben heel trots op het eindresultaat dat ik gisteren in de winkel aantrof. Bij de AKO waren ze het blad net in het schap aan het zetten. Ik sta erin riep ik! De verkoopster keek gelijk even mee over mijn schouder en vroeg me of ik ook wat deed in de muziek. Ja, ervan genieten!! De komende week staat er een grijns op mijn gezicht. Wat bijzonder om in het blad van Marco te mogen staan tussen de voor hem dierbare mensen.

Lieve Marco, ik voel me vereerd dat je me voor jouw #1MB magazine hebt gevraagd. Het resultaat is ook heel gaaf geworden! Ik heb het meer dan graag gedaan en ben #1MegaBlije vrouw :-) Dinsdag kom ik als het even kan langs in Zoetermeer voor een handtekening hoor!!
Nathan's eerste schooldag

Vandaag was het zover, de eerste schooldag van Nathan! Op 24 augustus wordt hij vier en het is tijd om hem te laten wennen op school. Er waren nog twee kindjes die voor het eerst kwamen, dus lekker druk voor de juf! Nathan is er al een hele tijd mee bezig dat hij naar de basisschool gaat. Hij gaat tig keer naar de wc van de spanning (ik heb hem zelfs op blaasontsteking laten testen bij de huisarts) en hij laat regelmatig vallen dat hij geen grote jongen wil worden en klein wil blijven. We hebben er maar zo luchtig mogelijk over gedaan en geprobeerd er een leuk feestje van te maken voor hem.


Mila wilde graag met Nathan mee naar zijn klasje en ze ging aan haar meester vragen of ze wat later naar haar klas mocht. Gelukkig vond haar meester het goed en al gauw nam grote zus haar broertje aan de hand. Nathan mocht zijn tien uurtje en drinkpakje in het grote krat zetten en Mila zocht zijn stoeltje vast op. Handig zo?n zus! Ze hield beschermend haar armpje om hem heen en Nathan hield haar arm weer vast. Fijn om te zien hoe ze er voor elkaar zijn. Nathan werd aan een tafeltje gezet op zijn stoeltje maar toen besefte hij zich ineens dat wij weg zouden gaan en hij zwaait ons dan altijd uit op het kinderdagverblijf? Daar kwam het knalrode gezichtje en opwellende tranen (en mijn moederhart deed mee). Ik zei hem dat hij ons best mocht uitzwaaien en we gaven hem nog een dikke kus. Zijn juf nam hem bij de hand toen hij op de gang ging zwaaien, maar hij is groot genoeg om zelf te zwaaien, dus hij ging zijn hand lostrekken. Op het kinderdagverblijf ging hij immers ook altijd zelfstandig bij het raam zwaaien en dan zelf de klas weer in. Ik weet niet hoe de juf zijn actie inschatte (driftbui op de loer of gaat hij wegrennen?) en ze zei, ik neem hem even mee naar binnen en trok Nathan de klas weer in. Dat wilde Nathan natuurlijk niet (en ik was het er ook niet mee eens). Gelukkig kwam ze even later met Nathan op de heup weer naar buiten om het uitwuif ritueel af te maken, want dat was nog niet klaar.


Broer en zus
Traantjes
Tja en dan sta je weer buiten, het blijft een raar gevoel. Je jongste ook op school. Ik ben benieuwd naar alle verhalen vanmiddag.

Nu lekker een bakkie thee voor mama en het allemaal even van me afschrijven. Het is een weer zo?n prachtige mijlpaal in het leven! En wat is het stil in huis.

****Update**** Nathan is inmiddels weer thuis, de woensdag is gelukkig maar een korte dag. Hij zat vol verhalen en hij vertelde gelijk honderd uit. Ze hebben een prullenbak in de klas en hij was een paar keer naar de wc geweest. De juf vertelde dat hij het heel goed had gedaan voor een eerste wendag. Hij deed goed mee, kwam aan het eind helemaal los en had al wat praatjes. Hij had een tijd in de bouwhoek gezeten en met Anthony gespeeld (die kent hij uit de buurt). Thuis kroop Nathan lekker bij me op schoot en vertelde dat er toch nog wat traantjes kwamen toen wij weg waren. Hij mocht bij de juf op schoot en toen gingen de traantjes weer weg . Hij vertelde over de bouwhoek, de auto?s en de zandbak en ook over het speeltoestel op het plein. Hij was op de trap en durfde niet verder, dus toen ging hij weer naar beneden. Haha, heerlijk dat hij zoveel vertelt over zijn eerste schooldag. Er was ook getrakteerd, dus hij wil ook graag trakteren als hij jarig is. Oh en hij had zijn tien uurtje helemaal opgegeten en zijn pakje leeggedronken. Ook had hij een sticker op zijn hand gekregen omdat hij zo lief was geweest. Al met al heeft hij een prima eerste dag gehad en hij wil volgende week graag weer een keer wennen. Blij, blij!

Concert met Mila
Mila is net zo?n muziekliefhebber als ik. Deze zomer waren we even bij een after beach party bij een Zweeds hotel aan zee. Daar was een live band aan het spelen en Mila vond het te gek. Haar broer daarentegen stond met zijn vingers in beide oren. Herrie, mama kunnen we hier weg? Als we in de auto rijden, draaien we vaak de CD van Nikki omdat Mila haar muziek ook erg leuk vindt. Ondertussen zingt ze alle Engelse nummers al helemaal mee. Toen ik zag dat Nikki op het Paradie festival in Overschie zou optreden van 18.00-19.00 uur was het plannetje haar een keer mee te nemen snel gemaakt. Van de week vertelden we haar dat ze haar favoriete zangeres een keertje live zou kunnen zien. Dat gezichtje was onbetaalbaar. De hele week had ze het erover en we kochten oordopjes voor haar, want ze wilde graag helemaal vooraan staan
(Goh, van wie zou ze dat hebben).

Gisteren was het eindelijk zover! Helaas regende het heel hard en we schuilden tot Leonie Meijer kwam optreden. Toen zijn we vooraan bij het podium gaan staan. Mila genoot met volle teugen dat zij bij een concert kon zijn. Om 18.00 uur kwam eindelijk Nikki op het podium en Mila zat bovenop het hek. Ze vond het helemaal geweldig, daar stond Nikki voor haar neus te zingen. Gelukkig was het opgehouden met regenen en de zon brak zelfs af en toe door. Wat was het geweldig om Mila zo te zien genieten. Alles zong ze heel hard en enthousiast mee en ze stond in standje megablij! Tijdens het concert zei ze tegen me dat ze graag met Nikki op de foto wilde, dus hebben we een foto gemaakt voor het podium met Nikki ?op ons hoofd. En het was nog te proberen haar na het concert op te zoeken. Bij het laatste nummer was Mila helemaal verdrietig dat het al was afgelopen. Het hele uur had ze zitten swingen op het hek en no way dat ik haar naar beneden mocht halen!

Na afloop van het concert liepen we naar de zijkant van het podium waar een aantal fans en handtekeningen jagers zich hadden verzameld. Een fotograaf vroeg of Nikki nog handtekeningen zou komen uitdelen en ik zei dat ik dat voor Mila wel hoopte. Hij ging het even vragen en liep het hek binnen. Niet veel later kwam Nikki naar het hek om even met iedereen te kletsen en voor de gebruikelijke foto?s en handtekeningen. Nikki vroeg aan Mila of ze het concert leuk had gevonden en zakte door haar knieŽn voor een foto met haar. Nikki vond het knap dat ze alle nummers kon meezingen. Het stralende hoofdje van Mila zegt genoeg, ze vond het prachtig! Daarna wilde ik ook nog even met haar op de foto en Mila riep: ?Ik wil er ook op! Nikki zei: ?Kom er maar bij, en pakte Mila?s handje vast. Resultaat: wederom een superleuke foto! Toen gingen we uit de rij en Mila stond te stuiteren. Alleen, pruillipje, ze was vergeten een handtekening te vragen. Ik vroeg haar wat ze dan wilde laten signeren en toen kwam ze met haar cap aanlopen. Tinus stond vooraan en hij nam Mila bij zich voor een handtekening. Ze schreef: Voor Mila, Heel veel liefs x Nikki. En ik vertelde haar dat Mila Marco Borsato heeft afgezworen en toch echt fan van Nikki is geworden. Mila stond heel hard te knikken en Nikki aaide over haar wangetje: ?Wat ben jij een lieffie zei ze. Tja dat is punten scoren bij mijn meisje hoor!




Daarna kochten we met de laatste muntjes drie ijsjes en met een stuiterende Mila verlieten we het festival. Ik vond het echt heel bijzonder zo?n concert met mijn meisje, helemaal vooraan en nog een foto met Nikki gescoord ook! Gelukkig hebben we de foto's nog...

Vakantie @Zweden
We hebben een heerlijke vakantie achter de rug in Zweden. Twee weken lang in een typisch Zweeds huisje 50 meter van zee, naast een prachtig afgezet natuurgebied. De vakantiepret begon al met de autorit erheen van 1100 km. De eerste stop was bij oma Loes en opa Theo waar Mila aan het logeren was. Ze heeft mijn moeder door de laatste chemo heengesleept en ze was heel blij dat ze Mila heeft mogen lenen. Mila hield haar lekker gaande en leidde de aandacht af van alle pijntjes en bijwerkingen van de chemokuur. Na een lange stop namen we onze dochter mee. Mila en Nathan zaten lekker op de achterbank met een zak popcorn en de DVD spelers en de reis ging heel voorspoedig. We overnachtten in een familiekamer in een Gasthaus in Tarp, net voor de Deense grens. De volgende dag reden we door naar Zweden en beide dagen heeft het heel erg hard geregend. We hadden een zomerhuisje in Haverdal in Zuid-Zweden, vlakbij Halmstad. Het weer was op zich redelijk, veel bewolking af en toe een regenachtige dag en zelfs een paar zonnige dagen ertussen. En de temperatuur was over het algemeen lekker rond 18-19 graden.

De vakantie hebben we lekker ingevuld met allerlei verschillende activiteiten. Wandelingen maken door het natuurgebied en spannende paadjes ontdekken, picknicken in het bos, 3 dagen bakken op het strand, BBQ in de enorme tuin, avonturen park bezoeken, ijsjes snoepen, enorme 2000-5000 m2 bubble jungle/ballorig achtige indoorspeeltuinen en zelf cupcakes bakken en versieren op de regenachtige dagen, dorpjes in de buurt bezoeken en lekker uit eten met zijn allen. Daarnaast ben ik nog naar 2 Roxette concerten geweest in Tivoli in Kopenhagen en in Goteborg. Heerlijk om mijn Internationale vriendinnen van vroeger weer te zien en te knuffelen!†
Vakantie Zweden 2011


Op de terugweg zijn we met de boot van Rodby naar Puttgarden gegaan en konden we met de eerste boot mee zonder dat we hadden gereserveerd. Daarna overnachtten we in Lubeck en reden we de volgende dag door naar Loes en Theo om daar nog een nachtje te logeren en vervolgens Nathan achter te laten voor een logeerpartijtje.

Kortom een heerlijke vakantie! En Zweden is echt een prachtig land, een aanrader wat ons betreft. Waar zijn jullie in de zomervakantie heen gegaan?
"Vieren we nog feest
Of teren we alleen op wat er is geweest"