Geheel wederzijds!
Voel je...

Afscheid nemen bestaat niet...
Twitter - nathaliethielen
Volg mij!
Follow me!
Volg me op Twitter!
Samen lachen!
Zijn favoriet!
Laat je horen!

Bezoekers
Op dit moment is er 1 vriend ;
en 1 gast vriend .
Nieuws van Marco
Zie ik jou bij Borsato & Friends in Ziggo Dome, nathalie?
Nieuws van Nathalie!
Leuk dat je mijn weblogje bezoekt! Vergeet je niet om een reactie achter te laten? Je kunt je ook aanmelden voor de e-mailalerts, dan mis je niets meer! Liefs, Nathalie
Mijn laatste reacties
Eric Bus, ik hou dus van...
13:19, 10 mrt 2017
Wat een super leuk...
11:23, 22 feb 2017
Wat een leuk en lief...
13:10, 10 feb 2017
Lieve Rianne, Ja, het is...
15:02, 1 feb 2017
Jeeeeetje ik ben overal...
15:00, 1 feb 2017
Dank je welllll <3
14:57, 1 feb 2017
Ik mis haar ook...
11:23, 6 jan 2017
Wat fijn Marco! Voelt zo...
09:58, 28 aug 2015
Dit soort logjes zijn...
01:07, 15 aug 2015
Oef. Een traumatische...
01:02, 15 aug 2015
Foto album
Wil je me wat vertellen?


Mail me!  *klik*
E-mail alert
Klokje
Zoeken
Thielen Tekst

Verba volant, scripta manent
Paar boodschapjes...
Als ik boodschappen doe, haal ik alleen wat ik nodig heb.Als ik de stad in ga, koop ik alleen dat waarvoor ik naar de stad ben gegaan.Als ik naar de Intratuin ga voor spullen om kerststukjes van te maken, haal ik alleen spullen om kerststukjes mee te maken.

Ik zou zo rijk zijn als bovenstaande waar zou zijn. Helaas, het was Pinokkio speaking, want als ik boodschappen doe haal ik alles wat er in mijn karretje past en ik lust. Of soms iets wat ik niet lust maar dan lust Arno het erg graag. Of de kids. Of mijn vader. Of ik denk het binnenkort te gaan lusten, dat is me ook nog wel eens gebeurd.

Wanneer ik de stad in ga loop ik regelmatig terug naar de parkeergarage om tassen achterin mijn auto te kieperen. Ik heb gewoon geen enkele zelfbeheersing, geen enkele rem. En nu had Aron verteld dat ze kerststtukjes op school zouden maken. Je moest zelf versiering meenemen en een kaars. Voor een bakje en oase werd gezorgd. Ik geef eerlijk toe dat ik daar een beetje aan twijfelde, want eerdere jaren moest je zelf een bakje meenemen en eerdere jaren was dat ook elke keer een groot probleem. Boter in een porseleinen bakje overhevelen dus, om maar een leeg kuipje te hebben. Of planten in een emmer zetten zodat we de bloempot konden gebruiken, er was altijd wel wat. Aron vertelt het me altijd te laat en ?dat mannetje is veel te slim want die wees me hierop- ik weet altijd pas dat het bijna kerst is als het ook echt bijna kerst is.

Gisteren vertelde Aron dus dat hij vandaag spullen mee moest nemen. Op zo?n toontje alsof we wel ergens een bak vol van die troep hebben. Dat hebben we ongetwijfeld ook, maar ja, ik weet natuurlijk niet waar. Dat betekende een bezoekje aan de Intratuin, want ik had bedacht dat ze dat daar wel zouden verkopen. Asmara ging mee, die is een grote hulp in dat opzicht en gezellig bovendien.

Ik denk persoonlijk dat het een heel apart, bijzonder, origineel kerststukje gaat worden. Want we hebben welgeteld n setje kerstballetjes op een klemmetje gevonden voor we tegen iets aan liepen wat niet echt in het kerststukje past.
Niet echt. Of eigenlijk echt niet.
Iets wat we niet echt nodig hadden.
Niet echt. Of eigenlijk echt niet.
Iets wat niet echt op ons lijstje stond.
Niet echt. Of eigenlijk echt niet.


Ik heb gezwogen...
Hij had niks te verbergen. Maar toen het meisje in zijn armen begon te trillen en vervolgens niks meer deed, kwam het niet in hem op om een ambulance te bellen. ?Dat heb k weer!? dacht hij. Ze moesten altijd hem hebben. Hij was zo onschuldig als een pasgeboren baby maar hij had gewoon altijd pech. En dus liet hij haar in de oceaan verdwijnen.

Ik snap die schoenen trouwens niet. Ik snap het hoe en waarom van die schoenen niet. Het enige wat ik kan bedenken is dat hij haar stiekem toch dood getrapt heeft bijvoorbeeld en dat die schoenen bewijsmateriaal bevatten. Zoiets.

Ik heb ook wel eens in de armen van iemand gelegen waarvan het me van te voren aangenaam vertoeven leek, maar tijdens de lol er eigenlijk snel van af was. Meestal had ik dan twee ideen. Of ik zette even door, kuste nog wat, en verzon dan een smoesje om de benen te nemen. Of ik zei heel erg bot dat dat zoenen samen allemaal wel leuk en aardig was, maar ik het eigenlijk niet meer zo leuk en aardig vond. Soms zei zo iemand dan tevens onaardige dingen tegen mij.

In mijn puberteit liep ik een keer over een braderie toen een jongen aan mijn billen zat. Ik kende hem niet, hij was een kop kleiner en minstens twee jaar jonger en gewoon onbeschoft. Ik draaide me om en zei: ?Doe eens even normaal joh!? Het volgende moment lag ik knock out geslagen op de klinkers van de Schoorlse Heereweg.

Ik heb nooit overwogen om de jongens uit de genoemde voorbeelden in de oceaan te laten verdwijnen. Ook niet om ze met een knuppel dood te slaan. Of ze te vergiftigen. In brand te steken. Voor de trein te duwen. Het kwam niet in me op. Wat is er mis met mij? Ik ging gewoon door met leven, zonder het leven van de ander in gevaar te brengen.
Ik schaam me diep, dat snap je.

De normen en waarden die mijn ouders me meegegeven hebben, passen duidelijk niet bij onze maatschappij. Ik heb respect voor mijn medemens. Ik accepteer de mening en visie van een ander, ook als dat niet de mijne is. Ik laat een ander in zijn waarde. Leven en laten leven.

Gelukkig hebben we Joran nog. Dankzij Joran weet ik hoe het is om totaal geen respect voor een ander te hebben. Ik hoop dat Joran nog hl lang leeft. Ik hoop dat zijn leven een aaneenschakeling van angst, pijn, verdriet, en wanhoop zal zijn.

Ik hoop dat hij nooit zal ervaren hoe het is om oprecht lief te hebben. En mocht hij dat toch op zijn pad treffen, dan hoop ik dat hij zijn liefde verliest. Ik hoop dat Joran altijd zenuwachtig over zijn schouder zal kijken.

Nooit meer iemand zal en kan vertrouwen. Ik hoop dat Joran een lang en erg ongelukkig leven zal leiden.

Met een lange IJ overigens.

Klein vraagje...
Zojuist kwam de e-mailalert van mijn eigen logje binnen.
Aangezien ik net op 'publiceren' heb gedrukt, wt ik dat mijn logje online is.
Sterker nog, ik ben meteen gaan kijken of hij ook echt online staat, of ik in de lijst met laatste updates sta en voor de zekerheid ververste ik ook nog een keertje om te kijken of er al iemand gereageerd had, terwijl ik daar uiteraard ook een e-mailalert van krijg.

Ik drukte op de link in de e-mailalert. De link waarmee ik naar het logje ga wat ik net geschreven heb, daarna bekeken heb, waarvan de emailalert dus volkomen onnodig is. Op die link klikte ik. En jawel, ik kwam op mijn log. Alles werkte.

Een beetje zielig ishet wel, een e-mailalert op je eigen weblog.
Daarom heb ik zojuist besloten dat ik dat abonnement alleen maar heb ter controle. Ik moet tenslotte alles wel in de gaten houden, of alles een beetje werkt enzo.

Nog meer mensen hier die zich zo verantwoordelijk voelen en samen met mij ook een e-mailalert op hun eigen logje hebben, ter controle uiteraard?


"Jij kan de zon laten schijnen
Want je loopt langs en de wolken verdwijnen"