Geheel wederzijds!
Voel je...

Afscheid nemen bestaat niet...
Twitter - nathaliethielen
Volg mij!
Follow me!
Volg me op Twitter!
Samen lachen!
Zijn favoriet!
Laat je horen!

Bezoekers
Op dit moment is er 1 vriend ;
en 1 gast vriend .
Nieuws van Marco
Ik kijk zo uit naar de warme, gezellige en liefdevolle dagen die komen gaan. Ik wil jullie dan ook hele fijne kerstdagen toe wensen en een gelukkig, muzikaal en vooral gezond 2018. Groetjes, Marco xxx
Nieuws van Nathalie!
Leuk dat je mijn weblogje bezoekt! Vergeet je niet om een reactie achter te laten? Je kunt je ook aanmelden voor de e-mailalerts, dan mis je niets meer! Liefs, Nathalie
Mijn laatste reacties
Eric Bus, ik hou dus van...
13:19, 10 mrt 2017
Wat een super leuk...
11:23, 22 feb 2017
Wat een leuk en lief...
13:10, 10 feb 2017
Lieve Rianne, Ja, het is...
15:02, 1 feb 2017
Jeeeeetje ik ben overal...
15:00, 1 feb 2017
Ik mis haar ook...
11:23, 6 jan 2017
Wat fijn Marco! Voelt zo...
09:58, 28 aug 2015
Dit soort logjes zijn...
01:07, 15 aug 2015
Oef. Een traumatische...
01:02, 15 aug 2015
Met wat minder haar heb...
14:40, 7 aug 2015
Foto album
Wil je me wat vertellen?


Mail me!  *klik*
E-mail alert
Klokje
Zoeken
Thielen Tekst

Verba volant, scripta manent
Wat voel ik eigenlijk?
Hij is een Bekende Nederlander en hij heeft niets met deze weblogjes te maken. Ik heb hem leren kennen, ongeveer tien jaar terug denk ik, misschien acht, kan ook, op een bedrijfsfeestje waar we allebei waren. We raakten toevallig in gesprek. Ik wist heus wel wie hij was maar ach, ik ben daar nooit zo van onder de indruk en het toeval wil, hij was daar zelf ook niet zo van onder de indruk.

Het was gezellig, we hadden plezier, het werd een leuke avond. Aan het eind van de avond vroeg hij mijn nummer, puur zakelijk uiteraard.
En dat gaf ik. Zo ben ik.

Er volgde was sms contact en we hebben elkaar nog een paar keer gezien. Meestal op feestjes, een paar keer ben ik ook naar een show van hem geweest. Heel gewoon, niks aan de hand.

Nu kreeg ik net een smsje of ik naar zijn show wilde komen vanavond. Ik kan overigens niet en doet er ook niet toe, maar tussen de regels door las ik dat hij het bijzonder gezellig zou vinden als ik kwam, en niet om mijn sprankelende persoonlijkheid of mijn indrukwekkend IQ.†Hij wilde iets anders. Iets met een oerdrift en ik heb het dit keer niet over eten.

Okay, de vraag is: Wat voel ik nu?
Los van het feit dat het geen seconde in me opkomt om op het voorstel in te gaan (ik wil best iets drinken maar ik houd mijn kleren aan en hij, vooral hij, ook!) word ik heen en weer geslingerd tussen twee emoties.

De een gaat ongeveer zo:

"Nou ja! BelŠchelijk! Wat denkt hij wel! Ik ben gelukkig getrouwd en geen haar op mijn hoofd denkt er over om aan een dergelijk voorstel mee te werken! Hoe komt hij erbij dat ik daar wel voor open zou staan! Ik ben diep, diep, diep beledigd!"


En de ander lijkt op deze:

"Goh. Ik ben veertig. Ik heb geen maatje 38. Ik heb twee kinderen gebaard en gevoed en de zwaartekracht krijgt me in zijn greep. En hij ziet het wel zitten om met mij... wat te gaan drinken. Hmm. Ik voel me gevleid!"


Deze gevoelens wisselen elkaar dus af. Maar ik heb zojuist mijn besluit genomen!
Ik spreek emotie 1 uit naar hem en een ieder die het wil horen.
Maar ik voel stiekem emotie 2. Niemand zeggen, okay?


Meest prestigieus...
?Laten we een Wereld Kampioenschappen Schaatsen organiseren!
?Ja, leuk, doen we!
?Alleen dan laten we Sven Kramer niet mee doen hoor, anders is het niet spannend. Hij heeft al zo vaak gewonnen!


Dit is precies wat de Edisons dit jaar bij me oproepen. De Edison, een prachtig beeldje van Pieter D?Hont, is de oudste en meest prestigieuze muziekprijs van Nederland. De juryleden, onder andere Daniel Dekker, Jeroen Nieuwenhuize en Leo Blokhuis, nomineren de artiesten die dit jaar in aanmerking komen voor een Edison. Onder de mannelijke artiesten zie ik Jan Smit, Armin van Buuren en Alain Clark. Drie mannen die hun strepen in de Nederlandse muziekscŤne meer dan verdiend hebben. Toch verbaast het me dat Marco Borsato in dit rijtje ontbreekt.

Marco heeft het afgelopen jaar het album Wit Licht uitgebracht dat Triple Platina werd. Er kwamen drie singles (Wit Licht, Stop De Tijd en Dochters) van het album, die alle drie de nummer 1 positie bekleedden in de diverse muzieklijsten. Daarnaast heeft Marco acht uitverkochte concerten gegeven in het Arnhemse Gelredome en als klapper op de vuurpijl kwam er een film uit met de titel Wit Licht, die in zeer korte tijd de status Gouden Film kreeg.

Niets ten nadele van Jan, Armin of Alain, laten we dat voorop stellen. Maar wat had Marco nu eigenlijk precies moeten doen om door de vakjury genomineerd te worden in de categorie ?Beste Artiest?? Blijkbaar is het best verkochte Nederlandse album van 2008, de drie best verkochte Nederlandse singles van 2008 en acht concerten in een groot voetbalstadion in 2008 niet voldoende om genomineerd te worden in de categorie Beste Artiest.



Ik kan me niet aan het gevoel onttrekken dat de jury gedacht heeft dat Borsato al zo vaak gewonnen heeft. Dat Borsato nomineren een stukje spanning wegneemt, het mysterieuze rondom een prijsuitreiking teveel beÔnvloedt. Marco heeft ook al tien Edisons op zijn schoorsteenmantel staan. Maar na een jaar als 2008 Marco niet nomineren, zegt mijns inziens ook iets over de geloofwaardigheid van deze hoogaangeschreven muziekprijs.

Het publiek denkt er gelukkig anders over. In beide categorieŽn (beste single en beste album) prijkt Borsato tussen de genomineerden.

Nathalie Thielen
"Je achtervolgt me waar ik ga
Waar ik ook ben, waar ik ook sta"