Geheel wederzijds!
Voel je...

Afscheid nemen bestaat niet...
Twitter - nathaliethielen
Volg mij!
Follow me!
Volg me op Twitter!
Samen lachen!
Zijn favoriet!
Laat je horen!

Bezoekers
Op dit moment is er 1 vriend ;
en 1 gast vriend .
Nieuws van Marco
Geen nieuws van Marco.
Nieuws van Nathalie!
Leuk dat je mijn weblogje bezoekt! Vergeet je niet om een reactie achter te laten? Je kunt je ook aanmelden voor de e-mailalerts, dan mis je niets meer! Liefs, Nathalie
Mijn laatste reacties
Eric Bus, ik hou dus van...
13:19, 10 mrt 2017
Wat een super leuk...
11:23, 22 feb 2017
Wat een leuk en lief...
13:10, 10 feb 2017
Lieve Rianne, Ja, het is...
15:02, 1 feb 2017
Jeeeeetje ik ben overal...
15:00, 1 feb 2017
Dank je welllll <3
14:57, 1 feb 2017
Ik mis haar ook...
11:23, 6 jan 2017
Wat fijn Marco! Voelt zo...
09:58, 28 aug 2015
Dit soort logjes zijn...
01:07, 15 aug 2015
Oef. Een traumatische...
01:02, 15 aug 2015
Foto album
Wil je me wat vertellen?


Mail me!  *klik*
E-mail alert
Klokje
Zoeken
Thielen Tekst

Verba volant, scripta manent
Wat een leuke meiden!
Ik had Judith nog nooit ontmoet, voor ze voor haar photoshoot bij mijn vader in Schoorl kwam. Het klikte echter meteen en wat is ze lief en leuk! Ik zie haar weinig, maar het is wel altijd gezellig en we hebben inmiddels een vriendschap ontwikkeld die niet alleen af en toe thee drinken inhoudt, maar ook verjaardagen en vooral ook boodschappen doen.
 

Kelly ontmoette ik tijdens een door haar gewonnen Meet & Greet in Antwerpen en hoewel ik haar toen gewoon leuk vond leerde ik haar de maanden die er op volgden steeds beter kennen. De commercial van Univé, uitstapjes en verjaardagen en natuurlijk de fanclubdag. Toen zij het jaar na haar Meet & Greet de photoshoot van Marco won was ze al een echt vriendinnetje en dat maakte het samen op stap gaan met Marco alleen maar leuker!

En nu wonnen Francien en Jacqueline! Ik had ze al een paar keer ontmoet tijdens concerten en fanclubdagen maar nu waren ze een hele dag van mij bij me in de buurt. En wat zijn ze aardig, grappig en gezellig! Zowel samen als apart zijn het bijzondere vrouwen en ik vind het heel erg leuk dat juist zij deze unieke prijs hebben gewonnen. Ik heb een groot deel van de foto's al gezien en er zitten echt juweeltjes tussen! Ook heel kunstzinnige, zoals die met de kleurselectie aan of de bewust overbelichte exemplaren. Wat moet het heerlijk zijn om zulke mooie foto's samen met je zus te hebben! Jullie krijgen ze binnenkort, nog even geduld!

Op de fanclubdag (zie logje fanclub!) gaan we weer een shoot weggeven en je hoeft er niet eens zoveel voor te doen... Ik hoop dat jullie massaal meedoen, het is immers een té leuke prijs om aan je neus voorbij te laten gaan!



Francien en Jacqueline, ik vond het heel erg leuk om jullie wat beter te leren kennen!
Ik kan niet anders zeggen, er wonen buitengewoon leuke mensen op de Borsato-Planeet!


xx N.
Marco's pizza!
Tijdens de fanclubdag van 2009 won Patricia het samen met Marco uit eten mogen, waarbij Marco de pizza?s helemaal zelf zou maken! Het idee kwam destijds van Lunarda en toen ik het Marco voorlegde vond hij het meteen een leuk idee. Een unieke prijs waarbij je Marco toch weer een beetje beter leert kennen. We hadden dit nog niet eerder gedaan en het is altijd even afwachten hoe zoiets uitpakt. Marco had aangegeven welke Italiaan hij graag zou willen (als ik mag aangeven welke Italiaan ik wil dan... maar daar hebben we het nu niet over...) en een paar telefoontjes later was het restaurant gereserveerd en de kok op de hoogte van het feit dat hij zijn plekje gedurende een korte tijd aan Marco af moest staan.





Marco had een drukke agenda en ik heb de gewoonte om, als hij afspraken heeft waarbij ik betrokken ben of iets mee te maken heb, kleine reminders te sms?en. Zoals hoe laat hij ergens moet zijn, het volledige adres, of hoe laat hij uiterlijk weer moet vertrekken om op tijd op de volgende afspraak te zijn. Nu had hij voor onze afspraak een meeting bij War Child en ik maakte me stiekem een beetje ongerust. De kans dat die meeting uit zou lopen was behoorlijk groot, het was ook geen gewone vergadering maar echt wel een ding en je kan er natuurlijk niet zomaar uit weglopen. Dat kon Marco echter blijkbaar wel, want hij verliet exact op tijd Amsterdam om tot op de minuut nauwkeurig bij ons aan tafel te schuiven. Het inschatten van de files is lastig, dus ik was zelf ook iets te vroeg in Laren, maar dook nog even de plaatselijke boekhandel in. Heerlijk snuffelen tussen de boeken en drie boekjes rijker verliet ik de zaak. Het restaurant zat precies waar ik dacht dat het zat, alleen aan de andere kant van de weg. Ik was volledig gedesoriënteerd door de boekhandel. Het maakte niet uit en ik stapte naar binnen waar ik warm ontvangen werd. Ik hing mijn jas op, maakte een praatje met de man waarmee ik de afspraak had gemaakt, maakte kennis met de eigenaresse en stelde een paar korte vragen. Was er een wellicht een koksvest wat Marco kon dragen, waren de prijswinnaars er al? Niet veel later schoof ik aan bij Patricia en Steve die al aan een glaasje Prosecco zaten.



Ik bestelde een cassis (zonder ijs) en overwoog even om het in het mooie Prosecco glas te kieperen, maar de ober nam mijn glas helaas mee. Via de mail had ik al kennis gemaakt met Patricia en alles wat ik nog wist probeerde ik weer boven te halen. Dat lukte verrassend goed en al snel zaten we in een geanimeerd gesprek over al het moois wat uit Italië komt. Eén van die mooie dingen kwam meteen de zaak binnen wandelen. Hij liep even naar achteren om kennis te maken en schoof toen snel bij ons aan. Hij kuste Patricia, gaf Steve een warme hand en mij een lieve knipoog. Er viel een seconde stilte en toen begonnen we alle vier tegelijk te praten en dat bleef eigenlijk de hele avond zo. Het is een erg leuk stel, wat duidelijk al lang heel gek op elkaar is. Ze zijn maar liefst 23 jaar samen, en Patricia moet nog veertig worden!

De menukaarten werden door Marco gehaald en wij bestudeerden de pizza?s. Marco zelf wierp een korte blik in de kaart maar keek niet verder, hij zou ter plekke wel beslissen wat hij op zijn pizza wilde. Toen we een keuze hadden gemaakt en doorgegeven hadden aan de meesterkok aan ons tafeltje, liep Marco richting de keuken, kreeg zijn vest aan en maakte kennis met de man die tot nu toe de kok was geweest.

Marco ging meteen aan de slag en ik moet zeggen: het zag er heel echt uit! Hij stond zelfverzekerd op zijn nieuwe werkplek en alle gebaren en handelingen zagen eruit alsof hij het al jaren doet. Hij werd geregeld aangesproken door mensen die ook wel een pizzaatje van zijn hand wilden, door een bekende of door iemand die zich afvroeg of Marco er een bijbaantje bij had.
Oei oei oei wat ziet mijn pizza er lekker uit!

Af en toe gaf de kok wat tips, op verzoek van Marco, maar het liep allemaal heel soepel. De pizza?s op de schep krijgen was nog wel een klusje, maar ook dat lukte gelukkig prima. Na enkele minuten in de gloeiendhete oven kwamen de pizza?s er alweer uit. Eerst de mijne, toen die van onze gasten en als laatste die van Marco zelf. Hij bracht ze netjes naar onze tafel, ontdeed zich van zijn koksvest en schoof aan. We spraken over lekker eten en drinken, sport, vakanties, het werk van Patricia en Steve en nog veel meer. Toen de pizza?s op waren kregen we de kaart nog een keertje voor een lekker toetje. Ook daar smulden we van. Het was heel bijzonder om met dit clubje aan tafel te zitten, maar eigenlijk ook weer niet. Ik denk dat dat het meest opvallende aan zo?n avond is. Je verstand zegt je: ?Het is Marco Borsato die aan tafel zit! En je weet, dat is bijzonder, dat maak je niet elke dag mee! Maar aan de andere kant wijst geen enkel signaal erop dat er iets heel speciaals bezig is. Je eet met iemand die je al jaren kent, waar je veel van weet en die vriendelijk, aardig en leuk gezelschap is. Je moet jezelf er aan helpen herinneren hoe bijzonder het is, want aan Marco merk je het niet.


We waren alweer twee uur verder toen het tijd was om te gaan. Patricia en Steve zouden nog een koffietje doen, maar Marco wilde zijn kids nog even zelf instoppen en ik wilde de mijne ook graag nog even zien voor ze naar bed gingen. Binnen namen we afscheid van de winnaars, buiten op de stoep namen we afscheid van elkaar. Drie warme zoenen en we liepen allebei een andere kant op. ?Tot donderdag! zei ik blij. Even was het stil en toen zei Marco bijna verlegen: ?Sorry, ik heb geen flauw idee, wat is er donderdag ook alweer?
Ik grijnsde. ?Dan werk ik op je zaak in Abcoude!
We moesten er allebei om lachen. Paar minuten later realiseerde ik me opeens dat het restaurant door de boekhandel aan de andere kant van de weg lag en ik nu voorzichtig lopend om niet uit te glijden precies de verkeerde kant op liep. Mijn auto bleek niet ver van die van Marco te staan en toen hij wegreed stapte ik ook in. Het was een hele leuke avond, een hele leuke prijs. En ik heb zomaar het vermoeden dat dit niet de laatste keer is dat we deze prijs hebben uitgereikt.
Tenzij Lunarda met een nieuw, net zo briljant idee komt!

Xx N.


Juud Naat Kel
Mijn hele week zit vol afspraken en ze vallen allemaal in de categorie 'werk'. Maar als een fanclub runnen je werk is, zitten er soms wel héle leuke dagen tussen! Hoe leuk?
Nou, zó leuk! Ik hoop van het weekend uitgebreid(er) te kunnen vertellen, tot nu toe moet je het met deze foto doen

Judith, dank je wel voor je gastvrijheid, en zeker ook aan dat warme nestje wat jouw familie is! Kelly, gezellig dat je mee was!


xx N.




Bezoekje!
Vanmorgen, eigenlijk gisteravond maar dit gematigde avondmens lag al in bed, kreeg ik een smsje van Judith. Ze had voor vandaag afgesproken met Hellen en vroeg zich af of ik het leuk vond als ze, nu ze toch in Almere was, even op de koffie kwam?
Dat werd een hele reeks smsjes, want tja, ik lust geen koffie.
Dus mocht ik thee. En nam ze chocola mee. En Hellen. En uiteindelijk ook broer Ruud. Maar dan wilde ze wel twee kopjes koffie want dan wilde Ruud ook koffie. Maar ze zou chocola met nootjes meenemen. Je begrijpt: Judith, én Ruud, én Hellen, én chocola: ik was al om!

Tegen drie uur zou ze er zijn, dus ik smste vijf voor drie dat ik reikhalzend uitkeek naar de chocola en meteen kwamen ze aan. Ik maakte de artiesteningang voor ze open en ze stapten blij mijn kantoortje binnen. Ruud was meteen lyrisch toen hij de computers zag, Judith was blij dat ze mij zag, en Hellen was vooral ook blij dat ze het gevonden had, want ze was vanaf een andere kant gekomen. Ik was al blij en ik was nog steeds blij. En de chocola, zonder nootjes, maakte me nog blijer. Ik vond het gebrek aan nootjes niet erg. Ik heb mijn eigen Ar-nootje.

Ik zette koffie, het was immers de eerste keer dat ze bij mij thuis was en dan krijg je soms nog iets, en Judith en Ruud dronken het zelfs op. Hellen en ik gingen aan de winterthee, en niet omdat we genoeg hebben van de zomer, maar gewoon omdat we konden kiezen.
We hadden er koekjes bij. En chocola. De koekjes werden nog wel geaccepteerd, maar niemand durfde aan de zojuist aan mij gegeven chocola te komen en ik moet zeggen, ik moedigde het ook niet erg aan. Arno kwam gezellig bij ons zitten en bleef ook zitten, iets wat ik erg leuk vond. 

Ruim twee uur bleven we kletsen. We hadden het over Marco. Over Ruud's rijbewijs. Over Marco. Over Judith's photoshoot (lees: Marco), over de winkel van Hellen, (waar ik een kadootje voor Marco laatst kocht), over de vogeltjes in onze tuin (maar Marco zingt mooier), over Gordon (nee, liever Marco), over chocola (bijna net zo lekker als Marco), over werk (voor Marco) over paarden (geen Marco) en tot slot heel even over hoe Judith fan is geworden (van Marco) maar dat boeide Ruud niet erg. De tijd vloog voorbij en toen kwam mijn vader al. Donderdag, spelletjes, iedereen was er van op de hoogte en Judith en Ruud kenden mijn vader natuurlijk al, iets wat voor mij even een vreemde gewaarwording was. Er kwamen colonnes met kinderen aan die binnen wilden spelen en ik raakte de tel kwijt, maar alles ging goed. 
En toen namen ze afscheid.

Ik had een foto van Ruud met zijn rijbewijs willen maken. En van Judith, kwijlend boven het rijbewijs. Ik had een foto van Hellen met Judith willen maken. En van Ruud met Arno. En van Judith met mij. En van Ruud met mij. En van Hellen met mij. En van Arno met mij. En van mijn vader met mij. Of gewoon van mij. Ik had gewoon foto's willen maken zoals ik altijd foto's maak. Maar ik ben het vergeten. Gewoon vergeten. Mijn batterij was vol, mijn kaartje leeg. Het doet echt pijn. En toen waren ze weg. Naar Kleine-Lindie die jarig is vandaag (van harte!).

Gelukkig was ik op tijd om de belangrijkste foto te maken:



Jaja, in dit papiertje zat de chocola!

Hoe dan ook, het was gezellig!

Geen straf!
Dat ZIJ een leuke dag heeft gehad, was wel een beetje te verwachten. Ze hypert al in een eerste logje, maar het verslag moet nog komen, we wachten vol ongeduld.

Dat HIJ een leuke dag heeft gehad, bewijst het feit dat hij in plaats van twee uurtjes een hele dag in deze shoot stopte en meer dan 1000 foto's maakte, plus vandaag al aan mijn bureautje zat om een eerste selectie te maken.

Maar dat IK ook een hele leuke dag heb gehad, dat bewijst onderstaande foto volgens mij wel...
Nee, het is geen straf, absoluut geen straf om met Marco op stap te gaan!



Genieten van de fanclubdag!
Oooooooh mensen mensen mensen!
Wat hebben jullie allemaal met me gedaan vandaag?
Mijn lijf zegt dat ik door een vrachtwagen ben aangereden, mijn verstand zegt dat we iets unieks hebben meegemaakt, mijn gevoel zegt dat ik ongelofelijk happy ben!

Wat een dag! Wat een fantastische dag! Ik was zo bang dat de audities niet zouden lopen, dat jullie het niet aan zouden durven! En er stonden rijen tot ver beneden! Ik was zo bang dat jullie de belspelletjes niet echt leuk zouden vinden, maar op de toestelletjes die gebruikt zijn zag ik 321 gemiste oproepen en 448 ontvangen smsjes!

En al die geweldige blije gezichten! Als ik door de zaal liep stond iedereen te glunderen, te stralen, te genieten. En ik kon niet anders dan alleen maar meedoen!
Maria die zo blij was met haar duik! Bo die overrompeld was door haar verjaardagszoen. Rachella die even niet meer wist hoe ze het had toen Marco over de dolfijnen begon. Bianca die best nog een foto met Marco wilde, ook al had ze er net eentje kunnen laten maken. Roger die Marco mocht interviewen met zijn prachtige stem waardoor heel Zuid Oost Limburg Marco op de radio kan horen. En die lieve Jolien die zo dapper vertelde over haar ziekte... Ik weet dat je nog vaak terug denkt aan dat mooie moment in het Gelredome. Niet alleen Marco en ik denken nog vaak aan jou en je lieve vriendinnen en nichtjes, nu denken 2000 fans ook geregeld aan jou! Je bent een bijzondere meid! Bedankt voor je lieve smsje, het gevoel is geheel wederzijds!



En dan de loterij. Wat een heerlijke prijzen waren er en wat waren de fans er blij mee! De audities! Wat heb ik gelachen en genoten! Wat een geweldige acteerprestaties! En Benjamin, wat ben je een goede reserve-Marco! De weblogjes dan! Kitty die bijna ter plekke een hartverzakking kreeg toen Marco haar naam noemde. Teuntje die helemaal in d'r uppie naar de fanclubdag kwam en hoopte dat ze iemand herkende. Herkende je Marco, Teuntje? Marriella die zich afvroeg of je op de fanclubdag ook met Marco op de foto kunt, nou wel als je zo'n leuk logje hebt, Marriella! Lunarda die zichzelf meteen in de omschrijving herkende en al stond te gillen voor Marco haar naam had genoemd. En Jan natuurlijk, België op 1! Alleen jammer dat Marco moest benadrukken hoeveel meer bezoekers je hebt dan ik, haha!

Het concertje, wat een genot! Marco die diverse fans toezong, Marco die zo ontspannen was dat hij zijn tekst af en toe kwijt was. Bandleden die gek aan het doen waren, heerlijk!
De meet & greets met de kinderen, zo top! Kleine opdondertjes, stoere binken en puberende meiden. Allemaal verlegen, allemaal blij! 
De meet & greet met de rolstoelers die eigenlijk altijd te kort is omdat iedereen Marco zo graag wat wil vertellen. Maar altijd weer geslaagd en gezellig!
Esther, ik weet dat je mijn logje af en toe leest , ik vond het leuk jou en je vriendinnen even gesproken te hebben, hoop dat vriendin nummer 4 binnenkort een mooie bevalling heeft met een prachtig resultaat! Mensen met een hart zo groot als het jouwe, hebben altijd hun hart in aktie!



 En dan de 53 vrijwilligers. Hard gewerkt, de benen uit hun lijf gelopen, klotsende oksels en versleten zolen, maar geen onvertogen woord. Bedankt, bedankt, bedankt!
Mijn vier meiden van de fanclub! Anneke, Mimi, Marijke en Angelique
Geen moeite teveel, altijd meedenken, soms tot diep in de nacht omdat ik vaak op die rare tijden werk en ze er voor me wilden zijn! Bedankt, bedankt, bedankt! Twee mensen wil ik nog extra noemen, omdat ze deze fanclubdag onmisbaar waren. Daniëlle die de weken van te voren ontelbare keren voor me naar de opslag, het postkantoor of de stad ging. En Marlies die niet alleen van te voren mijn klankbord en geheugen was, maar ook op de dag zelf een onbetaalbare steun en toeverlaat was. Bedankt, bedankt, bedankt!

En dan de fans! Ik heb meer dan dertig keer gehoord hoe goed men me eruit vond zien. Niet dat ik echt heb zitten tellen (het waren 37 opmerkingen , wat overigens raar is aangezien er toch echt 2000 mensen waren ) maar ik heb er stiekem en vaak open en bloot erg van genoten! Heel lief dat jullie dat zeiden!
Ik ben met veel mensen op de foto gegaan, ik heb heel veel lieve en leuke kadootjes gekregen en nog veel meer lieve woorden, spontane zoenen en warme knuffels ontvangen. Ik heb het ervaren als een warm bad!
Een warm bad met kaarsjes, veel schuim, bubbelende bubbels en een ontspannen achtergrondmuziekje!

Marco, lieve, lieve schat! Je had een drukker programma dan ooit, in een drukker jaar dan ooit. Je hebt aan alles even enthousiast meegedaan, je hebt zonder ook maar één keer te zuchten met heel veel energie deze dag doorgelopen. Ik kan een fanclubdag ik-weet-niet-hoelang van te voren voorbereiden, ik kan 53 of 500 vrijwilligers inschakelen en ik 20 of 2000 fans uitnodigen, een dag is pas geslaagd als jij je erin stort!
En dat heb je gedaan! Met hart en ziel en met het enthousiasme en de passie die ik van je gewend ben. Ik ben ongelofelijk trots dat je dit hebt kunnen doen op deze manier, ik ben ongelofelijk blij dat jet het ook hebt willen doen! 
Je bent een heerlijke man, een fantastische artiest en de liefde die er vanuit de zaal (en tussen de coulissen door ) over dat podium gegoten werd heb je meer dan verdiend!



En ik? Ik heb ontzettend genoten! Ik heb ongelofelijk genoten!
Ik heb genoten, genoten, genoten!

Dank jullie wel!!!

  xx N.
Tikkeltje stress...
Dat hoort erbij, bij een fanclubdag organiseren. Ik kan het wel, dat heb ik al een paar jaar bewezen. En ik vind het ook heel leuk. En vooral ook doodeng. Stel dat ik iets vergeet? En dat ik vergeet dat ik het vergeten ben? Dat zou toch echt wel rot zijn!

Er moeten nog wel wat dingen gedaan worden. De dagindeling moet ik zo zoetjes aan eens definitief maken. Ik moet T-Mobile inspireren een Wit Licht pakket te doneren om weg te geven. Ik moet een simkaartje regelen zodat Marco vanaf het podium kan bellen zonder dat iedereen meteen zijn, of erger nog, mijn nummer heeft. Ik moet de fanmomenten uit gaan zoeken. Ik moet tellen hoeveel bossen met bloemen er besteld moeten worden. Ik moet een prijslijst maken voor bij de merchandise. Foto's in setjes maken voor de verkoop. Kijken of ik genoeg prijzen voor de loterij heb...

Kopiëren!
Eerder was zij ziek. Zij, de sadistische dame van het gezondheidscentrum. Ze is aardig hoor, ze is vriendelijk, grappig, ze is voorzichtig en begripvol. Maar ze is wel ta...tan...tand..., nou ja, ze werkt wel in het gezondheidscentrum. Vrijwillig, niemand dwingt haar.

En ik had een lekkende vulling. Eigenlijk heb ik er zelfs een aantal, maar deze was wel het belangrijkste. Hij zat er nog maar 26 jaar, dus het is echt belachelijk dat ie nu al begint te lekken. En ze wilde hem er uit halen. Eigenlijk ruim een half jaar geleden al, maar toen kwam ik iets te laat op de afspraak. Precies een week te laat, dus toen hadden ze geen plek, ik had in mijn hysterie blijkbaar de afspraak niet goed opgeschreven. Drie weken geleden mocht het opnieuw, maar toen was ze dus ziek en kon ik naar de kapper. Iets waar ik erg van genoot. Maar vandaag moest ik. Ik moest ik moest ik moest. En ik wou niet.

Met lood in mijn schoenen betrad ik de wachtkamer. Ik ging niet zitten maar hield angstvallig de deur in de gaten. Bij het minste onheil kon ik dan nog vluchten. Maar helaas, behalve de dame zelf was er geen onheil te bespeuren en dus moest ik de stoel in. Eerst een prikje, die doen me niets. Tien minuutjes intrekken en dan aan de slag. Bij de eerste handeling merkte ik al dat de verdoving niet sterk genoeg was. Maar nog een prik, weer tien minuten wachten, dat wilde ik ook niet. Daarbij heb ik zo een bespreking in Nijkerk voor de fanclubdag, dus als ik dan nog enige controle over mijn mond heb is het fijn. Doorzetten dus. Dapper zijn. Flink en stoer. Aahhh... wat ben ik toch een watje! Het zweet klotste onder mijn armen, mijn rug dreef weg en ik kneep zo hard in mijn eigen handen (waar is de armleuning van vroeger gebleven?) dat ik kramp in mijn armen kreeg. Mijn benen voelden aan als watten en in mijn hoofd klonk de boor luid en duidelijk. Sjonge jonge, ik heb twee kinderen gebaard en dat was toch echt wel meer werk, maar ik stierf een duizend doden in die stoel.

Afleiden, afleiden. Ik dacht aan Angelique en hoeveel plezier we hadden gehad tijdens de tour toen ze op een rustdag langskwam om het Gelredome achter de schermen te bekijken. We hebben niet veel gezien maar een te gekke dag gehad. Maar steeds als ik aan Angelique dacht zag ik haar opeens in een wit uniformpje heel gemeen naar me grijnzen...

Marco dan. Altijd goed. Ik dacht aan de tour en hoe Marco lekker los ging tijdens Rood, naar me keek en knipoogde toen hij zong dat rood vandaag toch echt stond voor de liefde tussen hem en mij. Maar het knipoogje hield op, en opeens had Marco een boortje in zijn hand en kwam dreigend naar me toe...
Veel beter!
De vooruitgang staat voor niets! Niks kopiëren en nieten, niks fotootje plakken! Niks enveloppen dichtlikken.

(Hoewel ik daar, met het goede merk envelop, altijd een beetje high van werd ).


Alles gaat beter, wordt mooier, professioneler.

Makkelijker ook!








Alle hens aan dek!
Gisteren ben ik naar de sauna geweest. Hierover later meer want Marlies was erg naakt.
Het was niet alleen een lekker dagje, ook had ik een geweldige timing, want gisteren stuurden we ook de info brief de deur uit naar alle leden van de fanclub.
En dat roept vaak extra mail op, dus het was mooi dat ik er stiekem tussenuit was gepiept.

Tegen middernacht keek ik nog heel even hoe het was gegaan. Of mijn collega's de mail een beetje aangekund hadden. Anneke en Marijke hadden samen honderden mailtjes weggewerkt terwijl ik aan het bubbelen was met Marlies. Die bloot was.
Dus dat was mooi.

Sommige mensen kennen mij echter al zo lang, dat als ze een vraag hebben ze meteen naar mij mailen, ook al stond er in de nieuwsbrief dat je het beste info@borsato-fanclub.nl kon gebruiken (die komt bij ons allemaal aan).

Dat betekende dat mijn inbox toch nog helemaal vol met mailtjes stond. Ruim 300 vette koppen keken me verwachtingsvol aan. Geen probleem, ik was zo relaxed en ontspannen na het dagje met Marlies zonder enige vorm van kleding, dat ik me erin vastbijtte. Veel dezelfde vragen, dus dat was met een beetje netjes knippen en plakken goed te doen. Veel adressen controleren maar als je daar eenmaal mee bezig bent gaat dat ook lekker.
Het was bijna half twee toen ik apetrots concludeerde dat ik alles weggewerkt had. Geen presale vragen meer in mijn inbox, joehoe!

Toen zag ik opeens een ander mapje. Eentje die ik niet zo vaak gebruik. De nieuwsbrief is verzonden vanaf nieuwsbrief@borsato-fanclub.nl en logischerwijs hebben heel veel mensen een reply gegeven. Ik had daar expres juist niet het info-adres gezet omdat er zoveel automatische replies opkomen. Out of Office, Zwangerschapsverlof, Vakantie. Ze komen allemaal met een sneltreinvaart terug als je mailt, en dat wilde ik mijn collega's niet aan doen. Stom natuurlijk. Ze kunnen het best hebben....

Maar goed. Vierhonderdenelf mailtjes. Hebben we er wel zoveel verzonden dat er zoveel reacties komen? Gelukkig waren er een paar zwanger, op vakantie of werkten ze nooit op dinsdag en kreeg ik dat via een automatisch antwoord. Klik-klik-klik en weggesmeten!
Er waren ook hele lieve mailtjes bij, van mensen die het zo waardeerden dat dit mogelijk was omdat ze zich nog goed herinnerden hoe ze uren in de rij stonden voor kaartjes voor de Kuip en toen met lege handen naar huis moesten. Lief!

En dan heb je nog wat mensen die niet zo goed nadenken. Ze vergeten dat er aan de andere kant van hun wireless verbinding een mens zit. Geen computer. En vergeten even de normale beleefdheidsvormen te hanteren. Ze vragen hoe laat de link komt omdat ze ook nog boodschappen moeten doen want de schoonouders komen eten. Begrijp me niet verkeerd, heel veel mensen willen weten hoe laat hij komt en ik vertel iedereen dat het vanaf 18.00 mogelijk is. En een boterhammetje met je schoonouders is ook niet alles. (Al denk ik dat ze nu niet eens aan tafel met ze gaat, hihi).

Maar sommige toontjes begrijp ik dan niet zo. 'Ik heb wel wat beters te doen dan de hele dag mijn mail controleren...'

Nou, dat kan ik begrijpen. Er zijn weinig mensen die acht uur per dag in hun outlook op send en receive aan het drukken zijn. Maar toch... wees gewoon lekker blij met de mogelijkheden? En vraag het een beetje anders... 
Zoals Mariska: Mijn hond moet uitgelaten worden, wat denk je, kan ik even snel een blokje om of zal ik hem stiekem in de tuin van de buren loslaten?
Dat vind ik dan gewoon weer grappig en leuk!

Maar goed. Vanmorgen vol goede moed aan de computer gekropen en als we stevig doormailen houden we het nét bij. Alles wat er aan de onderkant af gaat, komt er aan de bovenkant bij. Volgende week gebeurt dat ook, maar dan in een tempo wat we niet meer bij kunnen houden, vermoed ik!

Maar hee, ik was gisteren in de sauna. Had ik al verteld wat Marlies aan had?

Denk erom: Vanaf 18.00 alle hens aan dek!

"Elke keer als je verder gaat
Verwacht je dat ik stil blijf staan"