Geheel wederzijds!
Voel je...

Afscheid nemen bestaat niet...
Twitter - nathaliethielen
  • Nathalie Thielen 01 september

    Hiep hiep hoera. Vandaag is Nathalie Thielen Tekst jarig. We bestaan 15 jaar. Ik ga mezelf ontzettend trakteren op een nieuwe pen.

  • Goedenavond, waar in MIJN REIS kan ik mijn factuur inzien? Ik moet hem printen maar kan het nergens vinden... Alvast bedankt!

  • Fijn dat het zo goed bevallen is!

  • Neem aan dat je voorzien bent over Feniks Talent, maar anders mag je me benaderen hoor :-)

Volg mij!
Follow me!
Volg me op Twitter!
Samen lachen!
Zijn favoriet!
Laat je horen!

Bezoekers
Op dit moment is er 1 vriend ;
en 1 gast vriend .
Nieuws van Marco
Zie ik jou bij de Clubtour nathalie? Groetjes, Marco
Nieuws van Nathalie!
Leuk dat je mijn weblogje bezoekt! Vergeet je niet om een reactie achter te laten? Je kunt je ook aanmelden voor de e-mailalerts, dan mis je niets meer! Liefs, Nathalie
Mijn laatste reacties
Eric Bus, ik hou dus van...
13:19, 10 mrt 2017
Wat een super leuk...
11:23, 22 feb 2017
Wat een leuk en lief...
13:10, 10 feb 2017
Lieve Rianne, Ja, het is...
15:02, 1 feb 2017
Jeeeeetje ik ben overal...
15:00, 1 feb 2017
Ik mis haar ook...
11:23, 6 jan 2017
Wat fijn Marco! Voelt zo...
09:58, 28 aug 2015
Dit soort logjes zijn...
01:07, 15 aug 2015
Oef. Een traumatische...
01:02, 15 aug 2015
Met wat minder haar heb...
14:40, 7 aug 2015
Foto album
Wil je me wat vertellen?


Mail me!  *klik*
E-mail alert
Klokje
Zoeken
Thielen Tekst

Verba volant, scripta manent
Liefde wint
Het is een tijdje terug...
... dat ik je zag

Alle goede voornemens ten spijt, ik ben hier wederom een tijdje niet geweest. De reden is voor de mensen die me volgen op Twitter, of in mijn linkermenubalk de tweets lezen, waarschijnlijk wel duidelijk: het gaat thuis niet zo lekker. En met 'thuis' bedoel ik de chronische depressie van mijn man. Hij is al bijna zes jaar ziek.

En het gaat niet goed. Dat gaat het al heel lang niet. Eigenlijk nu een meer dan een jaar. In het voorjaar hoopte ik op verbetering maar die kwam niet. In de zomer besloot Arno toch maar van medicatie te veranderen omdat de huidige medicijnen hem niet gaven wat hij nodig had. Afbouwen, paar weken 'clean' zijn, weer opbouwen, het was allemaal gewoon moeilijk. Voor hem, maar steeds vaker ook voor de rest van het gezin.

We hebben een moeilijke maar noodzakelijke beslissing genomen. Arno is vorige week opgenomen. In de weekenden is hij thuis, en nu vanwege Kerst zelfs extra lang, maar door de weeks is hij niet thuis. Hij werkt aan zijn herstel, wij komen op adem.

Ik heb een heel emotioneel weekje achter de rug. Ik ben een sterke vrouw en ik kan goed relativeren. Ik wist altijd precies wat nodig was om de boel draaiende te houden. Maar hoewel ik dat nog altijd wist, ontbrak het me aan de energie om alles te doen zoals ik het wilde. Arno's ziekte, of zoals de psychiater het onlangs zo mooi verwoordde: de terrorist die Arno's depressie is, nam langzaam bezit van mijn hele leven. Van mijn leven, mijn gezin, mijn huis, mijn gevoel van veiligheid. Het ging gewoon niet langer.

Ik heb mijn verdriet van de week losgelaten. Eruit gegooid. Ik heb bijna twee dagen non-stop gehuild. En ook nu is er weinig voor nodig om me te laten huilen. Ik krijg steun uit onverwachte hoek (snik) , ik krijg onbegrip van mensen waar ik het van verwachtte (snik) en mijn liefste vrienden staan voor me klaar (dubbelsnik). Alle emoties komen om niets boven drijven en alles voelt heel intens. Mijn verdriet maar ook mijn vreugde. Mijn angst maar ook mijn liefde.

Arno is nu thuis voor het weekend. We hebben elkaar vastgehouden, gehuild en gekust en ik weet opnieuw: ik wil hem niet kwijt. Ik heb honderd keer liever een moeilijke relatie met Arno dan lekker makkelijk en ontspannen zonder hem. Maar we zijn er nog lang niet. We hebben een lange, zware weg te gaan wil dit werken. Maar we gaan ervoor. Allebei.




I don't want a lot for Christmas
There's just one thing I need
I don't care about the presents
Underneath the Christmas tree
I just want you for my own
More than you could ever know
Make my wish come true
All I want for Christmas is...
You!




xx N.

Slecht nieuws (volgens Asmara)

"Ik heb slecht nieuws voor je..."
zegt Asmara met een zielig kijkend lipje als ze tussen de middag uit school komt.
"Wat? Wat? Wat?" zeg ik ongerust.
"Ik ben je kleine meisje niet meer. Ik heb VERKERING!"
En dan volgt er een rondedansje

Verder geen details. Ik wil haar privacy respecteren en bla bla bla maar leuk hè!!!
Ze vond hem al voor de zomervakantie leuk en nu beseft hij eindelijk hoe leuk zij is.

Ja duhh.


Everything I Need


   Such joy & happiness you bring    

Romantisch?
Donderdag, spelletjes avond! We begonnen iets later want ik zou nog paardrijden, maar daar stond tegenover dat we ook iets langer door zouden gaan, hadden Marlies en ik bedacht. Dat kunnen we best. We zijn geen achttien meer, maar zien er wel nog zo uit tenslotte.

We waren met zijn drietjes, Marlies, Arno en ik, en we zouden het muziekspel doen. Ik ben daar niet half zo goed in als Arno en Marlies die hun hele jeugd in de radio hebben gezeten volgens mij, maar ik vind het wel altijd heel erg leuk. Zelfs als ik niet win



Manon schoof aan. Ze kwam thuis en wilde eigenlijk meteen naar bed maar we hadden haar hard nodig bij de vragen over de muziek in de jaren '90. Het werd later. En later. Het was al flink wat later, en Arno gaf al aan dat hij bijna naar bed zou gaan, toen er stevig op de ramen werd geklopt. Geen Sinterklaas, geen Zwarte Piet, maar Peter en Jacqueline. Ze hadden een feestje gehad, de kinderen waren uit logeren en daar stonden ze, keurig in pak en lange japon, stropdas en hakken. Ze hadden gezien dat er nog licht brandde en kwamen even gezellig langs. 

Toen werd het dus nog iets later, dat snap je. Maar om half drie namen we toch maar afscheid van elkaar. De spelletjes waren gespeeld en ik had niet gewonnen.
Maar gelukkig liet Arno doorschemeren dat er nog meer spelletjes op de menukaart stonden en dat ik die best mocht winnen. Wij naar boven en het was een spannende strijd. Dobbelstenen en pionnen hadden we niet nodig, een speelbord of fiches ook niet.
Nog geen dertig seconden nadat ik glorieus gewonnen had ging er iets mis. 
Ik moest overgeven. 

Nee, Arno is geen slechte minnaar, integendeel. En nee, ik had dacht ik niks verkeerds gegeten. Maar ik heb zeker een kwartier boven de wc gehangen.

Vanmorgen nam ik een glas water en gooide dat er meteen weer uit.
Het gekke is, ik voel me verder prima. Ik heb geen koorts, geen echte pijn, ben alleen wat misselijk. Ohja, en ik gier van de honger maar durf niet zo goed te eten.

Toch liet Arno me net fijntjes weten dat hij heus wel weet dat mannen en vrouwen anders in elkaar zitten en dat de behoeften van beide geslachten soms uiteenlopen. Dat hij geen enkel probleem heeft met voorspel en daar zelf ook de voorkeur aan geeft.

Maar dat naspel, dat hoeft voor hem om de één of andere reden niet meer?

Snap jij dat nou?
"Onderuit in woeste, wilde golven
Door de branding van jouw liefde word ik bedolven"