Geheel wederzijds!
Voel je...

Afscheid nemen bestaat niet...
Twitter - nathaliethielen
Volg mij!
Follow me!
Volg me op Twitter!
Samen lachen!
Zijn favoriet!
Laat je horen!

Bezoekers
Op dit moment is er 1 vriend ;
en 1 gast vriend .
Nieuws van Marco
Zie ik jou bij de Clubtour nathalie? Groetjes, Marco
Nieuws van Nathalie!
Leuk dat je mijn weblogje bezoekt! Vergeet je niet om een reactie achter te laten? Je kunt je ook aanmelden voor de e-mailalerts, dan mis je niets meer! Liefs, Nathalie
Mijn laatste reacties
Eric Bus, ik hou dus van...
13:19, 10 mrt 2017
Wat een super leuk...
11:23, 22 feb 2017
Wat een leuk en lief...
13:10, 10 feb 2017
Lieve Rianne, Ja, het is...
15:02, 1 feb 2017
Jeeeeetje ik ben overal...
15:00, 1 feb 2017
Ik mis haar ook...
11:23, 6 jan 2017
Wat fijn Marco! Voelt zo...
09:58, 28 aug 2015
Dit soort logjes zijn...
01:07, 15 aug 2015
Oef. Een traumatische...
01:02, 15 aug 2015
Met wat minder haar heb...
14:40, 7 aug 2015
Foto album
Wil je me wat vertellen?


Mail me!  *klik*
E-mail alert
Klokje
Zoeken
Thielen Tekst

Verba volant, scripta manent
Rouwen
Volgende week is het een jaar geleden dat Arno stierf. Het afgelopen jaar heb ik me dan ook door ontelbaar veel moeilijke eerste keren geworsteld. Vaderdag, verjaardagen, onze trouwdag en de vroeger zo fijne decembermaand. Allemaal zonder Arno. Sommige momenten vielen tegen, andere momenten vielen mee. Maar makkelijk was het nergens. Ik heb gehuild en geschreeuwd, was stilletjes of teruggetrokken, was overdreven aan het 'doorgaan' en lag soms dagen in bed. Een plattegrond om het 'een plekje' te geven kreeg ik niet, volgens mij heb ik dat plekje dus ook nog niet gevonden.

Na het overleven van al die eerste keren, kom ik nu in een andere fase: de laatste keren. Vandaag een jaar geleden, om kwart over zes, was het de laatste keer dat we knuffelden. Ik weet nog wat ik zei. Wat hij zei. Wat ik dacht en voelde. En wat ben ik blij dat ik ook 'Ik hou van je' heb gezegd.



Daarna braken moeilijke dagen aan voor Arno. En ik gaf niet thuis.
Hij leunde zo zwaar op me dat ik zelf dreigde om te vallen. Ik vroeg hem naar zijn vriend te gaan. Naar zijn broers. Ik moest even op adem kunnen komen. Ik schreef in die periode dit op mijn logje:

Afgelopen weekend voelde ik me klein en kwetsbaar. Ik was angstig en op mijn hoede.
Het is verleidelijk om dan in vertrouwd gedrag terug te vallen. Doen wat bekend is.
Maar een lieve vriend sprak me ernstig toe. Als ik wilde dat er iets zou veranderen, moest ik dat zelf doen. En jemig ja, wat wil ik graag dat er iets verandert!!
Ik heb het advies ter harte genomen en anders gereageerd dan normaal.
Ik werd niet vrolijk van het eerste resultaat, maar sta er wel achter. En eigenlijk voelt het heel goed. Ik doe wat ik denk dat goed is voor mij, voor mijn gezin.
Het is best even wennen om je eigen belang voorop te zetten maar hee, iemand moet het
doen :-)


Twee dagen later beëindigde Arno zijn leven. Nee, niet mijn schuld. Niemand heeft schuld. Maar wat was het moeilijk! Gelukkig heb ik hem nog gesproken voor die tijd. En het gesprek was fijn. Maar kiezen voor mijn kinderen en natuurlijk mezelf, moest ik betalen met een hele hoge prijs.

Het afgelopen jaar heb ik ontzettend met mezelf in de knoop gezeten. Eigenlijk nog steeds. Ik droom vaak heel wreed, mijn onderbewustzijn heeft akelig valse trekjes.



In ons gevoel, ook in onze taal trouwens, wordt 'missen' vaak gelijk gezien aan 'verlangen'. In de meeste gevallen is dat natuurlijk ook zo. God, wat mis ik Arno. Zijn liefde, zijn geur, zijn sterke lijf. Ik mis de manier waarop hij naar me keek en ik mis het gevoel wat hij me gaf als ik thuis kwam. Niet de drempel over stappen maar zijn aanwezigheid was 'thuis'.
Home is where the heart is
Mijn hart behoorde aan hem.

Maar ik verlang niet terug naar hoe het was. Ik kon de situatie eigenlijk al een paar jaar niet aan. Ik was me alleen zo scherp bewust van de risico's en consequenties die een verandering met zich meebrachten, en hield zo grenzeloos veel van hem, dat ik doorging tot ik er bijna bij neerviel. En toen ik echt, echt geen andere oplossing zag en de boel weer escaleerde, moest ik wel. Het houdt niet op, niet vanzelf.
Het zijn zaken, gevoelens, keuzes die ik, naast het verdriet om het overlijden van Arno, dat overbekende plekje moet geven.

De vijf fases van rouw verlopen voor iedereen anders. Niet iedere fase is even heftig of lang, maar ze komen allemaal aan de beurt.
Ik zit niet in de ontkenning, ik ben me pijnlijk bewust van het gemis. Maar nog altijd sta ik zachtjes op om hem niet wakker te maken.
Ik ben niet boos geweest. Vorige week had ik even een vleugje boosheid, niet om zijn dood maar om de escalatie eraan vooraf. Het duurde maar kort en ik vrees dat het niet telt als volledige fase.

Ik ben wel gaan bouwen, projectjes, gaan knokken. Bewijzen dat ik leef, me richten op de toekomst. Tuin opknappen, zolder aanpakken, behangen, verven, weggooien, kopen. In de rouwverwerking is het de onderhandelen en vechtfase. Duw je me een stapje naar achteren? Ik zet er drie naar voren! Ik kan het, het lukt me. Ik vecht voor mijn geluk.

De stomste fase is de depressieve. Waar ik eigenlijk al een burn-out had voor zijn dood (relatie gerelateerd, niet werk), was Arno's verlies een extra klap. De depressie die dat tot gevolg heeft is zo naar. Ik doe alles wat je van me mag verwachten, ik zorg, regel, doe. Maar het blijft bewolkt en ik voel de zon nauwelijks.  Ik had altijd zo weinig nodig om gelukkig te zijn. Nu is een momentje van oprecht geluk zeldzaam. Ze komen wel weer hoor, steeds vaker, steeds langer. Maar het onbezorgde is er af. De kleuren zijn verbleekt. Het smaakt lekker, maar niet zo verrukkelijk als eerst.

Ik kijk reikhalzend uit naar de laatste fase. Acceptatie. Soms denk ik dat ik die fase wel bereikt heb, want ik denk vrede te hebben met de situatie. Accepteren betekent ook niet dat het gemis of verdriet over is natuurlijk. Maar als ik dan droom dat Arno zegt dat ik wel erg vrolijk was op mijn verjaardag en het er niet uit zag alsof ik hem erg mis (wat hij nooit zou zeggen!) dan weet ik dat ik mezelf nog niet helemaal vergeven heb.

Rouwen.
Het is bijzonder ingewikkeld.



Wat ben ik blij dat we zoveel gelachen hebben samen...
Liefde wint. Altijd.
Vandaag is het 16 jaar geleden dat Arno en ik trouwden. Het was een prachtige, zonnige dag waarop we beloofden elkaar lief te hebben in voor- en tegenspoed, tot de dood ons scheidt.
De dood heeft ons echter niet gescheiden. Niet echt.
Ik heb hem nog steeds lief met heel mijn hart.
En vandaag heeft zijn graf een mooie, met liefde door mij en Asmara ontworpen grafsteen gekregen.
Stoer. Strak. Rustig.
Liefde wint.
Altijd.




Niet tijdelijk meer
Na het overlijden van Arno, hebben wekenlang de vele prachtige bloemen op zijn graf gelegen. Samen met een kruisje van de gemeente (met daarop de verkeerde sterfdatum) heeft het zo enkele weken gestaan, tot de bloemen echt niet meer konden. Mijn zwagers Rick en Hugo hebben toen de bloemen voor ons verwijderd. En dus lag er een berg zand. Dat moest anders, dat mag duidelijk zijn.

Samen met Asmara, Aron wilde liever niet mee, ben ik naar een gedenktekenspecialist gegaan. Daar hebben we samen gekeken naar wat voor steen, welk materiaal, welke vorm, welke accessoires etc. Vervolgens zijn we doorgereden naar het graf waar we Arno's plekje mooi hebben gemaakt met houten takken, frisse plantjes, een vogelbadje en een tijdelijke gedenksteen met zijn naam. Het kruis van de gemeente heb ik heel snel weggehaald, dat snap je.



Met Aron zijn we met Vaderdag naar Arno gegaan. Hij komt niet graag bij het graf, maar hij heeft het nu wel gezien. Dat vind ik belangrijk. Inmiddels zijn we weer enkele maanden verder en de steen is klaar. Morgen gaan ze hem plaatsen. Dan halen ze de oude spulletjes weg en leggen ze de door ons ontworpen steen neer. En dus ben ik weer jankerig. Daar is sowieso weinig voor nodig maar vandaag huil ik zelfs omdat toen ik het aanrecht af wilde nemen er kruimels op de grond vielen. Ik bedoel maar.

De steen is heel mooi. Precies zoals ik het wou. Het is een moderne steen zodat je weet dat er iemand ligt die veel te jong is overleden. Maar het is ook een klassiek model, ik denk dat Arno dat fijn vindt. Ik heb geen rots gedaan, of drie pilaren, of een beeld. Maar wel een hele mooie steen in glanzend zwart. Ik denk dat het goed is.

Nu ben ik niet gek. Ik weet echt wel dat een tijdelijke gedenksteen niet betekent dat iemand tijdelijk dood is. Maar toch... als ze het morgen weg gaan halen is het wel heel definitief...
Ik heb besloten erheen te gaan. Ik wil erbij zijn. Zien dat het goed is. Dat geeft rust.



Ik heb de datum van plaatsen niet gekozen. Ik zou nooit voor morgen hebben gekozen want dan heeft Marco zijn battles met The Voice Kids. Daar zou ik graag bij zijn. Maar morgen is het ook onze trouwdag. Zestien jaar geleden beloofden we elkaar trouw in voor- en tegenspoed. Het is ergens wel mooi dat dus morgen die steen geplaatst wordt. Op onze trouwdag ben ik bij hem. Dat voelt goed. En wie weet kan ik 's avonds wel naar de Battles kijken. Beetje afleiding. 

Maar opnieuw een dag waar ik tegenop zie dus. Weer een 'eerste keer' afgestreept. 
Ik weet niet wat erger is. Een eerste keer, of de volgende keren. Want een volgende keer betekent dat hij nog langer niet meer bij me is. Eigenlijk is best wel alles rondom de dood behoorlijk stom. 

Maar we proberen positief te kijken. Het is namelijk echt een hele mooie steen.
Ik zal morgen een foto plaatsen 

xx N.



Moeilijke tijden...
Het was donderdag 14 maart toen ik vanuit mijn ooghoek een politieauto zag rijden. Ik sloot mijn ogen en maakte een schietgebedje. Niet voor mij, niet voor mij, fluisterde ik.
Maar de auto stopte en er stapten twee agenten uit.

Acht jaar lang heb ik me zorgen gemaakt. Acht jaar lang heb ik in angst geleefd. Acht jaar ben ik bang geweest voor deze dag. Dus toen de bel ging en ik de agenten voor de deur zag staan, hoopte ik tegen beter weten in dat er iets gruwelijks in de buurt gebeurd was en ze getuigen zochten. Maar ik wist beter. De dag waar ik zo bang voor was geweest, was aangebroken. Ze vroegen of ze binnen mochten komen.
Mijn keel sloot zich van angst en ik kon alleen nog maar fluisteren. 'Zeg me dat het niet is wat ik denk!' smeekte ik. Maar de agenten keken slechts serieus en volgden me naar de huiskamer. 'Ik ben bang dat we daar wel voor komen,' zei de een. En hij liet een kopie van het rijbewijs van Arno zien. Dat zwart witte vodje papier was als het zwaard van Damocles. Er was geen ontkomen aan. Deze mannen zouden me nu gaan vertellen dat mijn Arno, mijn echtgenoot, mijn grote liefde, de vader van mijn kinderen, niet meer leefde.
En dat deden ze.
Dromen...
Wat zou ik graag nog één keer naast je wakker worden.
Op zondagochtend met zijn viertjes in het grote bed...
Nu word ik alleen wakker. Niet met jou in mijn armen, maar met jou voor altijd in mijn hart. 


Afscheid
Tot mijn intense verdriet is mijn man Arno, mijn grote liefde, de papa van Aron en Asmara, plotseling overleden. We zijn ongelofelijk verdrietig en missen hem nu al enorm.
We koesteren de liefdevolle jaren die we met hem mochten delen.

Aron, Asmara en Nathalie


Missen...


een heel bijzondere vrouw
vol liefde vol leven
wat hield ik veel van jou
wat had je veel te geven

afscheid nemen is verdrietig
het is daarom dat ik zeg
je bent dan wel gestorven
maar daar kom je niet mee weg



"Je hebt zoveel om te geven
En zoveel om voor te leven"