Geheel wederzijds!
Voel je...

Afscheid nemen bestaat niet...
Twitter - nathaliethielen
Volg mij!
Follow me!
Volg me op Twitter!
Samen lachen!
Zijn favoriet!
Laat je horen!

Bezoekers
Op dit moment zijn er 2 vrienden ;
en 2 gast vrienden .
Nieuws van Marco
Zie ik jou bij Borsato & Friends in Ziggo Dome, nathalie?
Nieuws van Nathalie!
Leuk dat je mijn weblogje bezoekt! Vergeet je niet om een reactie achter te laten? Je kunt je ook aanmelden voor de e-mailalerts, dan mis je niets meer! Liefs, Nathalie
Mijn laatste reacties
Eric Bus, ik hou dus van...
13:19, 10 mrt 2017
Wat een super leuk...
11:23, 22 feb 2017
Wat een leuk en lief...
13:10, 10 feb 2017
Lieve Rianne, Ja, het is...
15:02, 1 feb 2017
Jeeeeetje ik ben overal...
15:00, 1 feb 2017
Dank je welllll <3
14:57, 1 feb 2017
Ik mis haar ook...
11:23, 6 jan 2017
Wat fijn Marco! Voelt zo...
09:58, 28 aug 2015
Dit soort logjes zijn...
01:07, 15 aug 2015
Oef. Een traumatische...
01:02, 15 aug 2015
Foto album
Wil je me wat vertellen?


Mail me!  *klik*
E-mail alert
Klokje
Zoeken
Thielen Tekst

Verba volant, scripta manent
Aan mijn voeten...
Mijn werk is bijzonder gevarieerd. Soms ga ik met Marco mee op pad (optredens, evenementen, The Voice, dat soort dingen), soms werk ik thuis en soms in Abcoude.
Het werk zelf is ook elke keer anders. Mail beantwoorden, nieuwsbrieven maken, website managen, Tifosi maken, interviews nakijken, filmpjes maken, het komt allemaal voor. Vaak vind ik thuis werken erg lekker. Mijn volledige foto archief is thuis, mijn mail geordend (eh, meer geordend dan in Abcoude), ik kan informatie makkelijker opzoeken en ook psychisch werkt het gevoel 'ik heb thuis alles' sterk door.

Abcoude heeft ook zeker zijn voordelen. Zo heb ik daar, in tegenstelling tot thuis, collega's. Die zeggen dan dingen als 'Goedemorgen!' of: 'Hoe was je weekend?'
Soms gaan we overleggen. Dan praten we in een groep van zo'n acht man gewoon twee uur achter elkaar over Marco. Daar word ik dan dus gewoon ook voor betaald.

Vandaag zou ik naar Abcoude gaan. De dvd's waren daar bezorgd en ik die moest ik hebben, maar ook moest ik enkele awards van Marco op de foto zetten. Dit was zowel nodig voor het magazine #1MB (die jullie allemaal moeten kopen want mijn naam komt ook in het colofon), voor de website (waar de awards sinds de nieuwe website jammerlijk ontbreken) en ik wilde er ook in de Tifosi aandacht aan besteden. Dat was dan dus een gehele vliegenplaag in één klap.

Wat wel een beetje treurig was, was dat ik wist dat Marco er niet zou zijn. Gelukkig Brigitte wel. Dat is leuk, want zij neemt vaak voedsel mee, hihi. Brigitte moest alleen gewoon hard werken vandaag dus daar was geen fatsoenlijk gesprek mee te voeren. Xander zou later komen. Kiki zou thuis werken. Ik zat dus met een sprakeloze Brigitte en de opdracht awards te fotograferen.

Ik liep naar achteren waar veel daglicht is, en begon met de TMF awards. Dat zijn er al 21 dus het is niet zo dat dat zo gebeurd is. Om het plaatje met Marco's naam goed te kunnen zien moest ik recht van voren fotograferen. Om het later makkelijk vrij te kunnen zetten in Photoshop moest de achtergrond wit zijn. Ik kwam dus al snel tot de conclusie dat ik ze het beste tegen het muurtje kon zetten. Dat ging dus als volgt. Een TMF pakken, door het sliertengordijntje naar achteren lopen, de award voor de muur zetten, op de grond gaan liggen, foto maken, kreunend en steunend overeind komen, de award terug zetten, moed verzamelen en een nieuwe award pakken.

Dit ging zo 21 TMF awards door waarna ik verder ging met de Twitteraar van het Jaar onderscheiding, het glaswerk van Arnhem, de Sims Award etc. Toen ik de hele plank gehad had, liep ik terug richting mijn bureau want daar achter staat nog een gigaplank vol onderscheidingen. Toen ik de Majoor Bosshardtprijs netjes tegen het witte muurtje wat het meest dichtbij was had geplaatst en ik me weer op de vloer genesteld had, hoorde ik ineens een vreemd gehinnik. Bleek Brigitte helemaal niet zo hard aan het werk te zijn maar alle tijd te hebben om mij uit te lachen. Terwijl ik gewoon echt goed bezig was. Fotografisch gezien volkomen verantwoord. Ik met een erkende vorm van kunstuiting bezig was op begerenswaardig creatieve wijze.

Ik negeerde Brigitte. Dat moest ook wel, want ik wilde de door haar meegebrachte lunch graag eten na deze inspanningen. Nadat ik de Majoor vereeuwigd had kwam ik zwoegend overeind, ik had ook veel te hoge hakken aan voor dit soort kunstjes, en ging verder met de Popprijs, de Radio 2 Zendtijdprijs, de African Peace Prize, Het Gouden Beeld, de penning van Alkmaar, de Alcaz Award en de Rembrandt. Ik noem het nu allemaal gemakkelijk op, maar wat hier ik deed grensde aan topsport. Neigde naar een Olympische Medaille. Kijkend naar al die prijzen wist ik heel goed, de prestatie die ik hier leverde was niet te vangen in een award. Maar ik heb een bescheiden persoonlijkheid.

Toen ging de deur open. Tijdens alle inspanningen had ik de PK's niet gehoord, waar ik normaal een Porsche inmiddels snel herken. Marco kwam binnen. Soepel als een ballerina vloog ik vederlicht overeind, maakte nog net geen afsprong, gooide mijn haar los en keek op mijn allervriendelijkst op. Dat laatste was eigenlijk het enige wat geen inspanning kostte want vriendelijk naar Marco kijken is een soort instinct. Vraag maar aan Lunarda, zij doet nooit anders.

Brigitte keek me met een stiekem lachje aan. Het lachje wat zegt: ik weet een geheimpje over jou en straks ga ik tegen Marco zeggen dat jij hier al de hele ochtend op de grond ligt.
Brigitte vroeg beleefd hoe het in Kerkrade was gegaan, ondertussend natuurlijk broedend op een ingang om mij aan de grond te krijgen. Marco vertelde enthousiast en voegde zomaar toe dat het ook vreemd was om een tour te starten zonder mij. Ik had dat gevoel zelf natuurlijk ook. Ik geloof dat ik dit millennium bij ieder start van een tour ben geweest. Maar nu ging het echt niet anders. En opeens zag ik wazig. Ik schoot gewoon een beetje vol. Ik vond het zo lief gezegd!

Voor Brigitte was het wel een beetje lullig. Grapjes maken ten koste van een collega die net begint te snikken is al veel minder leuk natuurlijk. Dus daar kwam ik eigenlijk wel heel goed weg. Marco vroeg daarop: En hoe is het hier?
Brigitte mompelde iets over cijfertjes en getallen en berekeningen. Geen idee waar ze het over had, ze doet de boekhouding en dat is net zo iets als Grieks en Latijn en Hierogliefen in één.

Ik zei dat ik de awards op de foto aan het zetten was. Marco werd meteen enthousiast. Veel enthousiaster dan over de cijfertjes, ik wil het toch even genoemd hebben. En toen vertelde hij dat de Edisons, waar ik nog niet aan begonnen was, heel geschikt waren voor een soort piramide achtige vorm. Terwijl hij zat te gebaren pakte ik die loodzware joekels al en hij plaatste ze voor het muurtje. En toen. Toen. TOEN! Toen gebeurde het. Marco pakte mijn camera aan en GING OP DE VLOER LIGGEN.

Gewoon aan mijn voeten. Het was een heel fijn beeld, moet ik zeggen. Iets waar ik zeker aan kon wennen. De symboliek ontroerde me ook. Op dat moment was ik even volkomen gelukkig. 'Stop de tijd' dacht ik. Kwam zo maar in me op. Misschien iets voor een lied.

Hoe dan ook. Marco maakte foto's. Neem ik aan, dat stukje is eigenlijk uit mijn herinnering verdreven. Ik weet de rest van de middag niet meer goed. Ik weet nog vaag dat ik paniekerig dacht WAAR IS MIJN CAMERA omdat ik een foto wilde maken van dit memorabele moment. Ik kon mijn camera niet vinden. De reden was niet heel moeilijk, die was dichtbij de grond. Zo dichtbij. Lag in de handen van Marco. In een volgend leven wil ik een Canon zijn.  

Gelukkig heb een telefoon. Maak je prima plaatjes mee. 
Tot zover mijn dag. Ik heb een heerlijke dag gehad. Heb er nog pijn in mijn knieën van.

xx N.



Just another day at the office...
Met een klein kantoor als het onze waar op één iemand na iedereen een gezin heeft, is de zomervakantie niet de drukste periode. Dat wil zeggen: er is genoeg te doen maar het hoeft niet perse op kantoor. We werken bijna allemaal het grootste gedeelte van de tijd thuis.
Zo niet deze week. Deze week is de tijd van de laatste vergaderingen en besprekingen, de laatste grote afspraken en klussen. Een drukke dag dus op kantoor.
Voor mij begint het met het opnemen van enkele filmpjes. Een intense, voor iemand die het zwaar heeft. Drie filmpjes voor de weblogjes zodat als ik deze zomer met mijn gatje op een luchtbed in het zwembad dobber onder een gloeiend heet zonnetje terwijl er geen druppel hemelwater valt, er toch Weblogjes van de Week zullen zijn. Marco is vrolijk en blij en de filmpjes gaan goed. Hij ziet er heerlijk uit, maar dat kan ik hier niet laten zien want dat is dan niet echt een verrassing voor de bofkont die straks een filmpje krijgt. Je zou denken dat mijn dag om elf uur in de ochtend wel al perfect was. Maar er is meer.



Er kwam een journalist om met Marco over zijn rol als coach bij The Voice of Holland te praten. Ik rammelde driftig op mijn toetsenbord maar mijn oor lag op het bureau van Marco ongegeneerd mee te luisteren naar zijn enthousiaste verhalen. Ik vond vorig jaar TVOH al erg leuk om te volgen maar dit jaar ga ik met bovengemiddelde belangstelling kijken, dat begrijp je.
Als je Marco zo hoort praten merk je hoe ongelofelijk veel zin hij er in heeft! Ik heb een foto van dit interview, die ik hier niet kan plaatsen. Maar neem maar gewoon van mij aan dat het een prachtig plaatje is. Je zou denken dat het een dag was om in te lijsten. Maar er kwam nog meer.



Daarna werd Marco door een fotograaf vakkundig op de foto gezet. Lampen werden geplaatst, computers aangesloten en vanuit verschillende hoeken werd Marco op de foto gezet. Tussendoor moest hij zich even verkleden. Hier heb ik overigens geen foto van. Niet alleen omdat het ongepast is om dan foto?s te maken, ook omdat ik gewoon afgeleid was. Van het poseren heb ik wel foto?s die hier overigens niet staan. Hij lachte leuk. Hij lachte lief. Hij keek cool en stoer. Armen over elkaar. Armen in de zij. Leunend tegen het muurtje. Iemand die niet oplette zou denken dat ik naar mijn beeldscherm keek. Maar ik gluurde er professioneel langs om niets te missen. Wellicht denk je dat mijn dag nu wel compleet was. Maar er kwam nog meer.

Eric kwam. Eric, de man die zo betoverend piano speelt. Hij nam plaats aan de piano en Marco begon te zingen. Zacht, laag en warm, dan weer gedreven en vol vuur. Veel mensen zullen mijn verantwoordelijkheidsgevoel prijzen als ze zouden zien hoe ik de afwasmachine uitlaadde en opnieuw vulde. In werkelijkheid probeerde ik zo dicht mogelijk bij de man te staan die in mijn beleving een serenade voor me zong. En nog een keer en nog een keer. Hier heb ik overigens audio opnamen van die ik hier niet plaats.
Erg inspirerend. Vertrouw me.
De dag naderde zijn einde. Dacht ik.



Ik had mijn spullen al bij elkaar geraapt en mijn bodywarmer aan toen Marco vroeg of ik nog tijd had om wat mail te beantwoorden. Ik gebruik weliswaar maar twee vingers tijdens het typen, ik typ wel razendsnel waar Marco vaak nog letter voor letter op het toetsenbord moet zoeken. Dat laatste is een tikkeltje overdreven maar doet mijn snelheid nog indrukwekkender lijken. Geen probleem natuurlijk. We zoefden in een razend tempo door de mailtjes en al snel deed ik mijn bodywarmer weer uit omdat mijn body uit zichzelf al heerlijk warm werd.

Een kwartiertje later reden we uit Abcoude weg. Om de files te ontwijken reden we binnendoor. Ik ben vaker op die manier achter Marco aangereden en dan zegt hij vol vertrouwen dat ?je niet verkeerd kunt rijden?. Zonder hem kan ik dat best. Ook nu reed ik weer blind achter hem aan zonder op te letten waardoor ik met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid kan zeggen dat ik een volgende keer weer fout zal rijden. So be it. Het leuke was dat ik de straat nog niet uit was toen hij al belde. Omdat ik een goede carkit heb klonk zijn stem luid & duidelijk door mijn auto. Als ik mijn ogen dicht deed leek het net alsof hij naast me zat. Maar ik hield mijn ogen goed open want hij reed heel gezellig voor me. De hele weg kletsten we ontspannen en het is dat hij op een gegeven moment zei dat ik daar links moest waar hij rechts ging, anders had ik vermoedelijk pas op zijn oprit gemerkt dat ik niet thuis was.
Er stonden mensen bij zijn hek, die hij te woord stond terwijl ik aan de lijn bleef, waardoor we op hetzelfde moment de sleutel in onze voordeur staken. Daar heb ik overigens gewoon helemaal geen foto van. Ik heb ook altijd pech.



Dat was ?m. Mijn dagje kantoor. De komende dagen moet ik me binnenstebuiten werken om te compenseren wat ik deze dag allemaal niet gedaan heb. Dat kan ook gelukkig, want Marco heeft veel afspraken staan waarbij ik niet mee hoef. Jaja, het is hard werken, die baan van mij...
Iemand medelijden..?




Kom 's kijken...?
http://www.visitmybergen.nl/Ik heb nog een weblogje :D
Kom je eens kijken?

http://www.visitmybergen.nl/

(Ik doe het nog niet zo lang en ik wil graag dat de statistieken omhoog gaan nu ik daar log Kom je me helpen?)


Hebbuz!
Ik heb ze! De sleutels. Een sleutel van de voordeur van het pand en een sleutel van de deur naar ons kantoor! Het klinkt wel, vind je niet? ONS kantoor. En nog fijner, het voelt ook echt zo. Dat is in het verleden anders geweest. Ik had weinig met TEG. Teveel mensen die daar werkten, teveel wisseling van contactpersonen omdat men intern vaak een andere positie kreeg en dan was je net gewend aan iemand en dan... Ik voelde me er nooit helemaal op mijn gemak. Voor veel mensen ben ik ook 'fanclub'. Wat ik ook zeker ben, maar ik ben ook nog meer dan dat. En op de een of andere manier koppelt men fanclub gewoon nog altijd aan groupies ofzo. Pas als ik vertel wat mijn werk (zowel binnen als buiten de fanclub) inhoudt, vertel hoe de fans van Marco in elkaar steken en het fanzijn beleven en uiten, reageert men positief. Had dus vaak het gevoel dat ik me moest verdedigen. Misschien niet altijd terecht, maar ik vond thuis werken eigenlijk wel gewoon perfect.

En nu is Marco overnieuw begonnen. Waar er vorig jaar nog 160 mensen voor TEG werkten, is Marco nu met 4 mensen opnieuw begonnen, een doorstart gemaakt. Ik lees het allemaal in de TV gids waar Marco instaat. En ik tel. Vier mensen, dat is Marco, Kiki, Xander en... ik!

En zojuist kreeg ik de sleutels. Ik hoor er helemaal bij. 
Heerlijk!

Tafelvoetbal en Marco
Zullen we even door het begin van mijn week heen fietsen? Morgen vertrek ik immers naar Vlieland om zondag volkomen uitgeput weer naar huis te gaan... Mijn week was heel gevarieerd, veel emoties, veel gedoe, veel plezier. Van alles wat! 

Maandag:
Ik had half met Marco afgesproken om een Weblog van de Week filmpje in te spreken, die gaan tenslotte iedere dinsdag online, maar Marco had iets van 54 vergaderingen en dus geen tijd. Tussen de vergaderingen door was er sms-contact en af en toe een kort telefoontje, verder was het rustig aan het Borsatofront. En dat betekende voor mij lekker hard door kunnen werken. Mailen waar mijn toeters blijven. Bellen of het visuele aspect van de fanclubdag misschien goedkoper kon. Dagindeling grofweg maken. Vrijwilligers in lijstjes zetten. Er waren veel lekkere neuzelklusjes en een aantal teksten te schrijven, kortom, een fijne dag waarin ik veel gedaan heb. Ik ging per ongeluk zelfs op tijd naar bed! Heerlijk!

Dinsdag:
Ik had om 15.00 een afspraak met Marco staan in Alkmaar, waardoor ik altijd anders aan mijn dag begin. Dan weet ik dat ik 's morgens moet rammen om alles af te krijgen want vanaf 14.00 kan ik niets meer doen. Bij thuiskomst loop ik dan nog op wolkjes en moet ik alles zes keer over doen en ik zou ook nog paardrijden die avond. Marco sprak ik 's morgens al een aantal keer want die dag zou bekendgemaakt worden of The Silent Army de Nederlandse inzending van de Oscars zou worden. Uiteindelijk kwam het verlossende telefoontje. Wat waren we blij! Heerlijk om goed nieuws te horen na de nare berichten overal! Ik vroeg Marco of hij misschien het telefoonnummer van René M. had, want ik wilde wel een interview doen, maar dat had hij niet. Jammer hè? Ik had echt een paar leuke vragen. Inmiddels zag ik hem op Shownieuws motiveren waarom Brideflight en Oorlogswinter veel betere inzendingen waren geweest en las ik op zijn Twitter dat hij het comité wat besloten heeft dat The Silent Army naar de Oscars mag een brief wil schrijven. Hij denkt dat er niet aan alle voorwaarden is voldaan. Ik ben ontzettend benieuwd maar heb alle vertrouwen in Jean die o.a. geregeld heeft dat The Silent Army in de Nederlandse bioscoop gedraaid is (dat was een voorwaarde) en Jean heeft ook ieder woord in de film geteld (de film mag slechts een bepaald aantal Engelstalige woorden bevatten, een buitenlandse taal moet overheersen). Kortom, ik denk dat het met de voorwaarden okay zit. We wachten af. Er zullen tussen de 60 en 70 films aangeboden worden, daar komt dan een shortlist van ongeveer 9 films uit, en uit die 9 worden er 5 werkelijk genomineerd. Het is nogal een traject hè! Of ik bij de Rode Loper kan staan daar is nog maar de vraag, maar fantaseren over Marco en Jean die een Oscar vasthouden, voelt al ongelófelijk goed!


Ik zat net in de auto richting Alkmaar toen Marco belde, hij reed nu pas weg vanuit Hilversum en sorry sorry maar hij kon echt niet eerder weg. Hij was natuurlijk gewoon keurig op tijd en niks aan het handje. Ik was iets eerder in Alkmaar en bleef in de auto wachten toen Marco belde. Hij reed al op het bedrijventerrein maar kon het niet meer vinden. Hij noemde de straat waar hij reed, en dat was 50 meter van waar ik stond, dus al snel vond hij het. "Ik zie je auto al staan!" zei hij blij. "Ik parkeer nu naast je!" En ik zag hoe hij naast een auto van een ander merk, ander model en zelfs ook andere kleur parkeerde.
Dat vond ik natuurlijk buitengewoon grappig en ik lachte hem hartelijk, gepassioneerd en zondere enige terughoudendheid uit tot ik erachter kwam dat ik voor het verkeerde pand geparkeerd stond. Maar daar wil ik het niet meer over hebben.

We liepen naar binnen bij Qball en Job was volledig overdonderd! Dat gezicht zal ik niet snel meer vergeten! Wel was hij heel blij gelukkig, en Marco hield een kort toespraakje waarin hij zijn dankbaarheid en waardering voor Job uitsprak en hem feliciteerde met zijn 10e verjaardag. Jawel, Qball bestond die dag precies tien jaar, wat een feest! Omdat ondertussen de persberichten werden samengesteld voor The Silent Army, moesten we heel even apart gaan zitten om wat quotes samen te stellen en toen die allemaal verzonden waren gingen we weer naar boven om de taart aan te snijden. Nadat iedereen met Marco op de foto was gegaan, vertrokken we weer. 



Ik toetste het adres van het nieuwe pand van Triple It in, waar we nog niet eerder waren geweest en zag dat het maar zes minuutjes rijden was. Marco reed achter me aan. Weet je dat ik daar heel goed aan kan wennen? In mijn achteruitkijk spiegeltje kijken en Marco zien rijden? En bij iedere bocht constateren dat hij nog steeds achter me aan rijdt, welke kant ik op ga? Dat als ik rem, hij ook remt. Dat als ik optrek, hij ook optrekt? Het was de leukste bumperklever die ik ooit gehad heb! Zes goddelijke minuten later parkeerden we bij Triple en namen de lift naar boven. Alle vier de directeuren waren aanwezig en aangenaam verrast en ook zij kregen een Award. Ze sponsoren de website voor een deel en zijn ook al vanaf het prille begin bij Marco betrokken, best de moeite van het in het zonnetje zetten waard dus! Ze lieten meteen wat nieuwe technieken zien en toen we wat drinken kregen in hun, tja, wat is het, 'kantine' dekt de lading niet, keek ik mijn ogen uit.
Er stonden tafels en stoelen, een volledig keukenblok, maar ook een bank en een autostoel met een playstation (gamecube? Wii?) er aan gekoppeld om te kunnen racen. Verder stonden er een paar speelautomaten en een tafelvoetbalspel. 


Ik vroeg Roderick of hier eigenlijk wel vrouwen toegelaten werden en Roderick zei bloedserieus dat dat geen enkel probleem was, vrouwen mochten hier ook komen.
"Met een dweil in hun hand..." Haha...
Ik liep naar het tafelvoetbalspel en meteen stond er iemand naast en schuin tegenover me, klaar om een partijtje te doen. Marco werd de vierde man, waardoor we tegenover elkaar onze voetballertjes aan het werk konden zetten. Ik had de keeper en twee verdedigers, Marco een hele rij aanvallers en middenvelders. Ik heb niet vaak getafelvoetbald en de laatste keer was zeker vijftien jaar geleden, maar ik ben met spelletjes altijd bloedjefanatiek dus ik stortte me er volledig in. Marco deed heel rustig, maar ik zag hoe hij zich in het spel vastbeet. Hij passeerde mijn keeper en scoorde.
De l#l. We zijn toch vrienden of wat!!

Maar toen ik de smaak te pakken had liet ik er mooi geen, nou ja, weinig, ballen meer door. Ik kreeg zelfs complimentjes dat er hier een verbluffend staaltje keepen gedemonstreerd werd. Mijn partnervoetballer was ook fanatiek en jonaste de één na de andere bal in het doel en ik hoef je niet uit te leggen dat wij natuurlijk wonnen! Dat spreek volkomen voor zichzelf want als de vloer met me aangeveegd was had dit logje hier natuurlijk niet gestaan. Ik schudde mijn partner de hand en kreeg een hand van de andere voetballer die me feliciteerde. Marco bedankte zijn partner en feliciteerde mijn partner en wilde toen weglopen. Hij wilde dus toen weglopen. Weglopen!
"Kuch!" zei ik dus heel subtiel. "Vergeet je niet iemand te feliciteren?" Daarop lachte Marco (wat moest hij anders) en kreeg ik een knuffel en een zoen. Tafelvoetbal is verreweg de allerleukste sport die er is. Met ingang van afgelopen dinsdag dus. 



Toen we naar buiten liepen en al bij de auto's stonden, kreeg ik een sms van Job, dat mijn tas en zonnebril nog bij Qball lag. Mijn tas en zonnebril had ik bij me, maar Marco bleek het te zijn vergeten. Marco zat ondertussen alweer aan de telefoon dus ik stelde voor het even snel op te halen. Een kwartiertje later was ik weer terug en waren Marco en zijn tas herenigd. We namen afscheid en ik herinnerde me op het allerlaatste moment dat we nog geen filmpje voor Yaiza hadden! Snel stapte ik in de auto en namen we het filmpje op. Het werd een hele leuke, vind ik, met een heerlijke knipoog aan het eind. Voor Yaiza natuurlijk, weet ik best maar hij knipoogde dus wel richting mij(n camera) dus ik liet mezelf even in die waan. We reden weg, waarbij hij voorop reed. Ik was zijn bumperklever gedurende enkele seconden en toen verdween hij als een stipje aan de horizon...

's Avonds ging ik paardrijden, Kelly kwam kijken en had chocola mee. Na het rijden kwam ze nog even mee, voor thee. Maar dat kreeg ze helemaal niet. Ze kreeg cola en dat lustte ze ook. Om 2.00 's nachts zette Arno haar eruit haha, we bleven praten en wat vooral fijn was: Kelly is nog nooit naar een fanclubdag geweest, dus haar verwachtingen en ideeën zijn nog helemaal neutraal, dat inspireert heel erg!



Woensdag:

Heel vreemd, maar ik was mijn bed niet uit te branden. Nadat ik de kinderen uitgezwaaid had viel ik op het logeerbed nog even in slaap. Marco had ik nog gesmst dat als hij nog een gaatje had we misschien nog een filmpje konden opnemen, want ik ga het hele weekend naar Vlieland en dan wordt het volgende week weer zo krap. Een uurtje later belde Marco me wakker en zei dat hij tegen het eind van de middag wel plek had, zo rond een uur of vier. Prima, zei ik. En liet mijn hoofd weer in mijn kussen vallen. Heerlijk, alle tijd nog, geen stress. Vijf minuten later gaat de telefoon weer. Iets met Luca en voetballen en afspraak Hilversum en meeting dit en overleg zus en of ik nu meteen kon komen?
"Over drie kwartier ben ik er," blufte ik. Douchen, aankleden, opmaken en naar Blaricum rijden in drie kwartier, dat zou echt knap zijn. Ik deed er 50 minuten over maar toen was ik er ook. Marco ving me op en praatte me bij. Hij had niet veel tijd maar wilde wel een filmpje doen want hij wilde zeker weten dat er volgende week ook iemand aan de beurt kwam. "Veel fans zijn op dinsdag toch een beetje nerveus, ze rekenen op een nieuwe Weblog van de Week, ik zou het echt rot vinden als er dan geen nieuwe kwam!" Lief! En dus namen we een filmpje op. Dan moest hij de merchandise nog goedkeuren voor de fanclubdag, en de prijswinnaar kiezen voor de Photoshoot. De weekwinnaars hadden we al eerder doorgenomen en dat was al geen makkelijke klus geweest. Ik had een overzicht gemaild (met dank aan Angelique) met alle kandidaten die aan iedere fotoprijsvraag mee hadden gedaan deze zomer. Het was een indrukwekkend lijstje en we gingen alle logjes af. Een aantal had Marco de avond ervoor al bekeken dus het schoot goed op. Op een gegeven moment waren er nog zes. De logjes waren allemaal leuk, dus dat was het punt niet. De meiden waren ook allemaal leuk. Marco bekeek alle foto's nog eens extra goed, keek ook naar het type meisje, hoe ze op foto's stond en hoe haar uitstraling was. En toen maakte hij zijn keuze. En meteen dacht ik: Ohoh, dat gaat gezeur opleveren... "Ik ken haar goed..." zei ik een beetje verontschuldigend. "Misschien denkt men dan wel dat het doorgestoken kaart is..."
Maar Marco was niet onder de indruk. "Ik ga een dag op stap met haar om foto's te maken, ik mag toch zeker zelf wel kiezen dan!" Geen speld tussen te krijgen natuurlijk. Binnenkort horen jullie wie de winnaar is!


's Avonds kwamen Eric en Tamara langs, mijn helemaal zelf aangesloten draadloze printer was er mee opgehouden. De computer zag hem niet en de printer negeerde de computer. Ik had echt alles al gedaan wat ik dacht dat zou kunnen helpen (uit en weer aangezet) en niets hielp. Eric sprak de printer streng toe, onderstreepte zijn visie met sterke argumenten, gaf de modem een schop en toen deed ie het weer. Iets met een buurman die gewoon in mijn kanaal aan het vissen was. Ik was erg blij, printte wat nutteloze printjes en dat lukte. Heerlijk.

Het liep tegen middernacht toen ik iedereen er uit schopte. Eric vond het zo leuk dat hij express zijn tas liet liggen. Moet ie vanavond weer terug komen. 
Mannen en tassen...



Het ging zo goed!
Ik had alles zo goed gepland en ik had alles zo onder controle en man oh man wat was ik goed bezig! Maar nu is het dinsdag en zaterdagochtend heel vroeg ga ik op vakantie. En ik ben er nog niet klaar voor. Ik moet nog veel werk verzetten, ik moet de stad nog in en ik moet de koffers nog inpakken. En ik voel de stress oplopen.

Nee, nee, ik wil geen stress! Geen knoop in mijn maag, geen pijn in mijn schouders en geen tranen die een weg naar buiten willen afdwingen.

Paardrijden heb ik afgezegd, heb het gewoon te druk. Morgen heeft Aron het feestje van Luuk, dat betekent alleen ook dat ik de hele dag in Schoonhoven zit en dus niet kan werken. 

Arno heeft er een paar slechte dagen op zitten en dat vreet energie bij mij (jaja, ik weet het, zijn stress mag de mijne niet zijn, maar hee, ik hou nu eenmaal van hem!) maar gelukkig gaat het vandaag weer iets beter met hem. Ik heb hartstikke veel hulp om me heen, dus de stress zit gewoon tussen mijn oren. En ik baal er van. Ik baal er van!

Maar wat ik eigenlijk wil, is horen dat het allemaal wel goed komt.

(*hint hint*)


Kei- en keihard werken!
Ik heb de leukste baan van Nederland, maar het is wel kei- en keihard werken...




Heb meelij...

Druk... druk... druk...
Theo Maassen: "Mensen zeggen maar wat. Ze zeggen maar wat! Vraag je: 'Hé hoe is het?'
Ja, druk druk druk. Nou, als je het echt druk hebt, dan zeg je dat geen drie keer."


Heerlijk citaat van een man met humor! Ik heb het druk, dat wilde ik maar zeggen. Iedereen heeft het natuurlijk druk, dus ik ben echt geen uitzondering. Toch merk ik dat ik op deze gewone dinsdag even na vier uur een logje wil gaan typen. Heb ik helemaal geen tijd voor. Maar als ik nou de titel aanpas naar 1x druk, nou ja, het scheelt toch weer.

Zaterdag was ik in Noord Holland waar Marco Raymond zou ontmoeten. Op de weblog van Esther heb je daar al wat over kunnen lezen. Ik heb genoten van dat halve uurtje met die twee! Raymond was erg nerveus in het begin. Ze kwamen iets te vroeg, Marco zat nog in zijn interview met Esther en hij had het nogal naar zijn zin, dus ik liep Raymond en zijn begeleidster Ilona even tegemoet om te vragen of ze nog even aan een ander tafeltje wilde wachten...
Internot
Compleet afhankelijk ben ik ervan. Ik schaam me dood, maar wanneer mijn internet eruit ligt loop ik met mijn ziel onder de arm. Sinds 6 december hebben we problemen met internet, de ene keer erger dan de andere keer, maar het komt er op neer dat het een keer of tien per dag (deels) eruit ligt. Dan kan ik bijvoorbeeld wel mailen, maar niet surfen, of wel surfen maar niet op MSN etc. Wanneer ik de modem uit en weer aan zet, doet hij het weer. Voor een tijdje. Er zijn al een aantal telefoontjes aan besteed, er is een monteur geweest. En ze kunnen het niet vinden. We hebben nu een testmodem ontvangen. Als die het doet ligt het aan de modem zelf (en niet aan de kabels die we moesten vervangen van xs4all, niet aan de computers en niet aan de firewall). We hebben hem nu aangesloten, ik ben benieuwd.

Het erge is dat ik dag en nacht met internet bezig blijk te zijn. Wil ik iets anders gaan doen, kom ik toch weer op mijn computer uit. Ik kan bijvoorbeeld even niet werken want geen internet, nou, dan ga ik mijn achterstallige administratie toch even doen, even naar www.raboba.... Oh nee, kan niet. Nou, dan regel ik toch mijn kerstkaarten gewoon, even naar www.hallmark.... Oh nee, kan niet. Laat ik dan die mail van vrienden die is blijven liggen even oppakken... Oh nee, kan niet. Ik moet er om lachen en het is natuurlijk triest. Net lag het er uit en ik bedacht me dat ik dan mijn btw aangifte over de maand november wel kon doen. Ik werd gewoon boos op mezelf toen ik vrolijk de url in typte van de belastingdienst. Hoe vaak loopt deze ezel nog tegen diezelfde steen aan?



Maar goed, ik ga nu een boterhammetje eten en als het er straks weer uit ligt, zet ik die hele computer gewoon uit en dan doen jullie het maar even zonder me!!!


(Dit is een grove leugen, liever nog zit ik met mijn laptop in de achtertuin van de buren op hun signaal, dat begrijp je.)


xx N.
Boos!
Vandaag kreeg ik negen mailtjes met de vraag of ik boos was. Drie met de vraag wat er aan de hand is, twee van mensen die zich af vragen of er iets mis is met mijn internet en één mailtje van iemand die wil weten of het wel lekker met mij gaat.

Want de antwoordjes op de mailtjes laten wat langer op zich wachten, mijn logje wordt niet bijgehouden en als ik dan eindelijk eens op een mailtje reageer, dan is het wel erg kort.
Waar zijn de uitvoerige antwoorden gebleven?

Kortom: er moet wel iets heel ernstigs aan de hand zijn...

"En dan drijf ik mee, tot aan de zee
Waar jij op mij zal wachten"