Geheel wederzijds!
Voel je...

Afscheid nemen bestaat niet...
Twitter - nathaliethielen
Volg mij!
Follow me!
Volg me op Twitter!
Samen lachen!
Zijn favoriet!
Laat je horen!

Bezoekers
Op dit moment zijn er 2 vrienden ;
en 2 gast vrienden .
Nieuws van Marco
Geen nieuws van Marco.
Nieuws van Nathalie!
Leuk dat je mijn weblogje bezoekt! Vergeet je niet om een reactie achter te laten? Je kunt je ook aanmelden voor de e-mailalerts, dan mis je niets meer! Liefs, Nathalie
Mijn laatste reacties
Eric Bus, ik hou dus van...
13:19, 10 mrt 2017
Wat een super leuk...
11:23, 22 feb 2017
Wat een leuk en lief...
13:10, 10 feb 2017
Lieve Rianne, Ja, het is...
15:02, 1 feb 2017
Jeeeeetje ik ben overal...
15:00, 1 feb 2017
Dank je welllll <3
14:57, 1 feb 2017
Ik mis haar ook...
11:23, 6 jan 2017
Wat fijn Marco! Voelt zo...
09:58, 28 aug 2015
Dit soort logjes zijn...
01:07, 15 aug 2015
Oef. Een traumatische...
01:02, 15 aug 2015
Foto album
Wil je me wat vertellen?


Mail me!  *klik*
E-mail alert
Klokje
Zoeken
Thielen Tekst

Verba volant, scripta manent
De aanhouder wint...
Het is niet dat ik het niet wil. Integendeel!
Ik vind het heerlijk om met vrienden op het terras te zitten. Uit eten te gaan. Een drankje te doen. Sauna of casino te bezoeken. Karaoke bar. Te praten. Of niks te zeggen.
Te lachen. Of soms zelfs huilen.

Maar het afgelopen half jaar was zo ontzettend druk dat ik mezelf meerdere keren voorbij ben gelopen. Dan haalde ik mezelf wel weer in hoor, maar ik had moeite de weinige tijd die ik over had, te verdelen over de dingen die ik leuk vind om te doen. Als je veel druk voelt, stress ervaart, worden leuke dingen opeens niet echt leuk meer.
'Ik moet nog naar de sauna,' hoor ik mezelf dan zeggen. Terwijl ik dat niet moet, maar wil.
Mijn beperkte vrije tijd wilde ik niks. Thuis zijn. Verder niks. 

Barstensvol goede voornemens zit ik. Mijn baas trouwens ook. Ik kreeg een audionote (en dus bewijsmateriaal) dat hij dit jaar geen slavendrijver zal zijn. Heerlijk om te horen! Maar het is niet hij die het probleem is, dan ben ik zelf natuurlijk. Ik moet mijn tijd goed verdelen en wanneer er geen tijd is, dat aangeven. Niet enthousiast zeggen dat het geen probleem is als ik van te voren al kan inschatten dat het ten koste gaat van mijn nachtrust. Ik moet mijn nachtrust belangrijker maken dan ik nu doe. Soms zijn dingen zó leuk dat ik alles opzij zet. Slapen dus. Of eten. Of aankleden. Tijdens is het dan wel heel zwaar, maar als ik nu bijvoorbeeld naar #1MB kijk, dan was me dat die korte nachtjes meer dan waard. Toch ga ik het anders doen dit jaar. Weet het zeker. Denk het in ieder geval wel. Ik hoop het.

Ik heb vrienden ernstig te kort gedaan. In alle categoriën. Vriend D. ken ik al sinds mijn 17e en ik heb hem dit jaar behoorlijk aan het lijntje gehouden. Hij vindt dat ook geen leuke eigenschap van me, maar is van mening dat mijn andere eigenschappen dat compenseren en dus blijft hij initiatief tonen, aandringen en volhouden. Iets wat ik enorm waardeer. Er zijn veel vriendschappen verwatert de afgelopen jaren omdat ik geen energie had om initiatief te tonen en de ander dat als afwijzing ervaarde. Niet D. Hij weet gelukkig hoe leuk hij is. Hoe leuk ik ben. Hoe ontzettend leuk we samen zijn. En dus kreeg ik vanavond een mail. 



Zeg nou zelf, dit initiatief moet toch beloond worden?
Ik heb nu 8 februari in mijn agenda gezet. We gaan samen eten. Tegelijkertijd. En op dezelfde locatie. Met een prijsoverdrachtsmomentopname. Woohoo!
Dat moet gewoon een gedenkwaardige avond worden!


xx N.

P.S. Ik krijg net nog een mail. Omdat ik zo snel gereageerd heb (*kuch*) kom ik in aanmerking voor de 'mega super Jackpotverrassingssurprise'! 
Wat kan het leven mooi zijn! :-)
Donut Day!
Vrijdag stond er een leuk uitje in de agenda! We zouden met een boot vol meiden gaan varen in Almere en tegelijkertijd BBQ-en. Klinkt goed, niet waar?

Eerder op de dag zou Linda langskomen, ze kon wel een lesje Canon G12 gebruiken en ik zou een poging wagen die te geven. Vervolgens zouden we om 16.00 verzamelen bij het restaurant en om 17.00 uitvaren. Toen Linda kwam piepte net de oven dat de broodjes klaar waren, dus eerst gingen we lekker lunchen. Broodjes met warme brie, worstenbroodjes, een broodje carpaccio en koude wraps kwamen langs en ik was blij dat ik een ervaringsdeskundige ben op het gebied van eten, anders had ik misschien nog gedacht dat ik geen barbecue meer zou lusten. 

We gingen buiten zitten, zodat ik kon laten zien hoe je met het licht kon spelen, in kon flitsen met tegenlicht, hoe je de kleurselectie kon gebruiken en nog wat functies. Ondertussen kreeg ik een berichtje van Marco, wat ik aan het doen was. Ik vertelde dat ik Linda uitleg gaf over de G12 en Marco vond dat hij daar véél beter in was. Hij zou alleen om 16.00 weg moeten. Aangezien wij ook om 16.00 bij de Boathouse moesten zijn, hadden we inclusief reistijd toch zeker een minuutje of twintig over. Ik trok bij Linda haar vest aan, moedigde haar aan om vooral op te schieten en zei dat we naar een plek gingen waar we mooie foto's konden maken. Ik vertelde Linda verder niets, we stapten in de auto en pas toen we een kwartier later de afslag namen vertelde ik Linda waar we eigenlijk heen gingen. Ze heeft een geweldige les gekregen in de G12, maar ik weet niet heel zeker of alle informatie tot haar door drong, haha...



Het was vier uur toen we wegreden en dus kwamen we te laat bij de Boathouse aan. In mijn mail had ik gezegd dat het fijn zou zijn als iedereen er ook echt om vier uur kon zijn zodat we even bij konden kletsen en ook echt om vijf uur aan boord konden. Dat uitgerekend ik dus de laatste was die aankwam, heb ik wel even moeten horen. Overigens was Linda net zo laat, maar op de een of andere manier begrepen ze wel dat zij iets later was... Nadat ik een wurgcontract getekend had waarin ik beloofde iedereen lief te blijven vinden meen ik, werd het contract op dubieuze wijze uitgevouwd en bleek ik mijn handtekening gezet te hebben onder een officieel document waarin stond dat ik iedereen even mee naar Marco zou nemen. Oei. Ik heb dus contractbreuk gepleegd, gniffel...

De donut waar we in zouden varen, stond al helemaal gedekt klaar! We gingen snel aan boord en het gegiechel barstte al meteen los. De eigenaar legde uit hoe alles werkte (kon niet missen) waar we het beste heen konden varen (wijst zich vanzelf) en wat er te eten en drinken was (veel).
De taken werden snel verdeeld. Tamara en ik waren de kapiteins op deze schuit, wij zaten naast het roer. Martine draaide alles om. Marcha deed de kap van de barbecue op verzoek open en dicht. Linda hield de temperatuur van de barbecue in de gaten. Patricia zorgde dat we allemaal te drinken hadden. Marietta verdeelde het vlees. En Kelly was gewoon heel mooi. 



Waarom Marietta het precies zei weet ik niet meer. Maar dát ze het zei weet ik nog heel goed. Ze zei dat ze iets wilde bekijken en daarvoor haar broek uit deed. Ik realiseer me dat de ene context de ander niet is, maar in welke je hem ook gebruikt, hij blijft echt heel grappig. Dat betekent dat toen Linda keek of de temperatuur van de barbecue nog goed was, wij vonden dat ze haar broek beter uit kon doen.

Toen we tussen de eilandjes door aan het varen waren zoals ons was geadviseerd omdat we dan in de luwte lagen, besloot de electrische motor het niet meer te doen. "Hee, hij doet het niet meer," zei Tamara heel relaxed. Een fractie van een seconde was het stil. Toen schreeuwde Martine: "GEEN PANIEK!!!"
Onnodig te vertellen dat we bijna uit de donut vielen van het lachen.
Er zat wier in de motor. En hij deed het echt niet. Ook niet als we een paar minuten niks deden. Of het vriendelijk vroegen. Of toen Jet haar broek uit deed. We wisten dat we de eigenaar konden bellen als er iets was, maar omdat we toch nog niet terug wilden besloten we te blijven dobberen waar we waren en het door Martine met zoveel liefde omgedraaide vlees te blijven eten.



Na een kwartier kwam er een bootje langs. Vier stoere schippers aan boord en wij waren acht volledig hulpeloos maar zeer aantrekkelijke vrouwen die tijdens het foto's maken en filmen 'Mayday' riepen. Tot onze stomme verbazing dachten ze eerst dat we helemaal niet hulpbehoevend waren. Dat we een grapje maakten. Alsof je de spot drijft met de verdrinksdood. Of opgevreten worden door zoetwaterkrokodillen. Net alsof je grapjes maakt over te kort eten. Over sommige dingen maak je gewoon geen geintjes. Gelukkig waren ze snel overtuigd. Ik denk door de blik van Patricia die het idee de boot niet meer te kunnen verlaten en dus Marco nooit meer te zien, ondraaglijk vond. Martine vond het juist wel gezellig. Beetje foto's maken enzo.

De mannen gooiden een touw aan boord en zeiden dat we die even vast moesten maken met een werpankersteek of met een slipsteek. Bijna trok Marietta haar broek alweer uit, maar één van de meiden wist wel hoe ze een strikje moest maken. We moesten ons goed vasthouden voor de klap die kwam, die klap die ik niet voelde, en vervolgens trokken onze helden onze donut naar open water. Dat ging overigens in een tempo dat drie keer zo hoog lag als onze maximale snelheid. Toen we bij het open water kwamen zeiden ze wel even naar de motor te willen kijken. Dat resulteerde in acht vrouwen die enthousiast 'Broek uit!' riepen. Iets wat ze overigens niet deden, heel vreemd. Ze schoven de mouwen op, hingen aan hun bootje, ploegden in het water en toen was al het wier verdwenen en konden we weer op avontuur. Onze helden vertrokken en terwijl ze langzaam aan de horizon verdwenen gaven ze nog even aan dat ze daar verderop gingen eten. *hint*

Puh, eten. Wij hadden een barbecue vol eten. We kwamen niets te kort. Ik al zeker niet. Tamara had het roer in handen en ik riep gewoon af en toe een bootterm ('Beetje meer stuurboord, Tamara!' of 'Misschien kun je wat oploeven!') waardoor iedereen dacht dat ik ook nuttig bezig was. Nadat Marcha de deksel van de barbecue weer opende bleek opeens dat Martine tijdens de reddingsactie van de vier supermannen niet met haar hoofd bij het vlees was. Herstel, niet bij het vlees op de barbecue. Ik wil echt niet discrimineren, maar ik vind te zwart gewoon niet lekker.


Toen ging mijn telefoon. Ik nam op en hoorde Marco's manager aan de andere kant van de lijn. Het gesprek was niet erg lang, maar had wel behoorlijk impact. Hoewel ik niet geheel verrast was, zelfs al de nodige voorbereidingen had getroffen donderdag, kwam het toch even hard aan toen ik die woorden hoorde: "De fanclubdag kan niet doorgaan."
Ik begrijp het uiteraard volkomen en er was ook zeker geen discussie. Er was geen andere optie dan deze beslissing. Maar toen ik ophing, naar de meiden in de boot keek die dit jaar waarschijnlijk allemaal ook vrijwilliger zouden zijn, allemaal zo gek op Marco zijn, zich net als ik zo op die dag verheugen, werd ik toch wel erg verdrietig. Ik wilde het niet bespreken om een paar redenen. Ik had nog geen idee wanneer we het bekend zouden gaan maken, wat de gevolgen waren, hoe we het aan zouden pakken etc. Als ik het zou zeggen en we zouden het pas na een paar dagen bekend maken, dan zou het al gaan rondzingen en dat wilde ik niet. Ook vond ik dat mijn collegaatjes van de fanclub het eerst moesten weten. Maar gedeelde smart is wel halve smart. Gelukkig was Tamara ook mee. Ik stuurde haar, hoewel ze naast me zat, een smsje. Ik zag haar blik toen ze hem las, die precies vertaalde hoe ik me voelde. De teleurstelling droop eraf. Toch voelde ik me iets beter nu zij het wist. Ik wilde dit boottochtje voor de anderen niet verpesten, ook niet voor mezelf. We hadden het er niet meer over en toen men speculeerde over hoeveel Bingokaarten iemand tegelijkertijd in de gaten kan houden met het oog op dat oh zo gewenste ritje in de Porsche, praatte ik vrolijk mee.



Marietta wilde nog wel even een plasje doen aan wal. We vonden een aanlegplaats en Kelly, Linda, Patricia en Marcha gingen ook aan wal, in een poging Marietta op de foto zetten terwijl ze haar broek weer eens uit deed. Martine baalde dat ze nu niet op de foto stond van dat groepje landrotten en dus gingen wij echte zeebonken ook even samen op de foto. 
Ook wilde ik nog wel met het woord 'Feestje?' op de foto. Martine, gek op foto's, deed van alles om er vooral ook maar op te komen. Dat lukte gelukkig.


De tijd was bijna om. Hoewel de zon zich niet had laten zien, er welgeteld zes spatjes waren gevallen en er een vertrouwd Almeers windje stond, hadden we het niet koud gehad. Lachen houdt je warm, dat blijkt maar weer. Volle kracht vooruit, dus met zeker een halve knoop, zoefden we over de Noorder Plassen. Keurig op tijd kwamen we weer aan bij de Boathouse. Onze donut was nog heel, wij waren nog heel, het eten was op, alleen de alcohol was nauwelijks aangeroerd. Die flessen mocht Marietta meenemen. Dat lijkt heel vriendelijk en sociaal, maar is allemaal eigen belang. We komen binnenkort kijken hoe Ruud ze opdrinkt. En we verwachten daar een sateetje bij. Of chips. En spelletjes.

Afscheid nemen bestaat niet en we waren er ook nog niet aan toe. We konden binnen gelukkig nog aan tafel zitten en bestelden warme chocomel met slagroom. Een paar keer. En daarna thee. Cola. Alles om maar geen afscheid te hoeven nemen. We namen foto's. Dat hadden we nog niet gedaan. We vertelden grapjes. Hadden we ook nog niet gedaan. 
Maar toen was het toch echt tijd om ieder een andere kant op te gaan.
Het was een heerlijke dag! Heerlijk! Heerlijk!

Thuis lag ik in bed en toen drong de werkelijkheid van de fanclubdag weer tot me door. We hadden zoveel leuke plannen! Je kon die dag koken met Marco! Om maar even een heel erg leuk voorbeeld te noemen. Maar het zou allemaal niet door gaan. Ik had Marco nog niet gesproken en het was nu al te laat om te bellen. Dan maar slapen.

Na een onrustige nacht waarin ik vaak wakker schrok werd ik al vroeg wakker. Ik maakte een lijstje met bedrijven en mensen die ik af moest bellen. Security, bandje, de locatie, de presentator, licht en geluid, merchandise, de zandkunstenaar...
Ik bracht mijn collega's op de hoogte. Stelde een tekst op en toen belde ik Marco, om de tekst te overleggen en te vragen of hij wellicht een quote had.

Het gesprek was heel fijn. Waarom? Omdat ik merkte dat Marco net zo teleurgesteld was als ik. Ook voor hem is de fanclubdag een waar hoogtepunt. Niet voor niets wilde hij ook die zaterdag bij de Bingo zijn, lekker het hele weekend met zijn fans optrekken. Hij vindt de activiteiten leuk, verheugde zich ook op de plannen die we hadden. De fanclubdag is allesbehalve een verplichting voor hem, het is iets waar hij veel plezier aan beleeft en waar hij energie uit haalt. Toen ik ophing voelde ik me al iets beter. Want ja, gedeelde smart is echt halve smart.



We zitten allemaal in hetzelfde schuitje en we zijn allemaal teleurgesteld. Maar ik had daardoor dus opeens wel weer even lekker dat wij-gevoel. Wij vinden het allemaal zo erg! 
Jullie. Ik. Marco. En dus weet ik: het komt wel goed.

Volgend jaar is er een nieuwe kans en dan maken we het gewoon nóg leuker. Alle leuke ideeën van dit jaar voegen we dan samen met alle leuke ideeën van volgend jaar. En dus wordt het dubbel zo leuk. Beloofd!



Vriendschap
Op 28 maart 2009, dus nog niet eens zo heel lang geleden, ontmoette ik haar voor het eerst. Ze won een Meet & Greet in Antwerpen en haar enthousiasme bleef me bij. Toen ze in Almere bleek te wonen, van paardrijden bleek te houden en bijzonder lekkere tosti's met een dun laagje ketchup bleek te kunnen maken, was een vriendschap geboren.

We hebben het leuk samen. Heel leuk. Ik ga niets zeggen over dingen kwijtraken. Of over de vakanties, de tranen, het lachen, het ontharen van benen. Ik zeg niks over dingen die vallen. En niet stuk gaan. Of wel. Ik zeg niets over het geheugen. Over het leeftijdsverschil. Over dingen bewaren, want je weet maar nooit. Over eten. TV kijken. Dekbedden op de bank. Over muizen, vogels of andere zielige dieren. Fietsen die omvallen. Vrouwen die bij het Leger des Heils voor de deur zitten. Op de grond. Met -3. 

Ik zeg niets over het zingen. Ook niet als het op huilen lijkt. Ik zeg niets over de boodschappen. Het koken. Het zetten van thee. Ik zeg niets over lui zijn. Helemaal niets. Vooral ook omdat ik zelf niet lui ben. Dat zegt Marco dus dan is het waar.
Ik zeg niets over sport. Waarom zou ik ook? Ik zeg niets over chocola maar dat kan ik best. Nagels, daar heb ik het ook niet over. Eigenlijk heb ik het nergens over.

Het enige wat ik wil zeggen is dat ik het zo vreselijk jammer vind dat Kelly en ik bijna nooit samen op de foto gaan.



xx N.
Gekregen gedichtje
Het stormde vanavond
Slagregens
en moesten hun lampionnen met beide handen vasthouden
De plastic zakken voor de snoep droeg ik
Ik kan me niet voorstellen in wat voor situatie jij zit
Maar mijn idee is
Dat het zou kunnen lijken op storm en slagregens en dingen met beide handen moeten vasthouden
En dat is niet fijn
En alles wat ik kan doen is wat letters op "papier" zetten...
En je een kus geven
En hopen dat je ondanks alles lekker slaapt

D.



Zo lief...

xx N.
You are amazing!


Dank je wel, lief vriendje D. die me dit filmpje stuurde!


xx N.
Judith (bijna) 19!
Eerst kon ze niet wachten om achttien te worden. Achttien, dat was het helemaal! Achttien was zo volwassen, zo rijp, zo verstandig. Als je achttien bent word je serieus genomen, mag je stemmen, autorijden. Het leven zou beginnen bij achttien. En in het begin was het allemaal geweldig. Dan ben je nog verliefd en zie je alles door een roze bril. Want oh oh oh wat was achttien zijn leuk. Maar de eerste gloed ging eraf. Achttien was eigenlijk toch nog wel erg jong. Net volwassen maar eigenlijk ook net niet. Nee, dan negentien. Negentien zei eigenlijk alles. 1-2-3-4-5-6-7-8-negentien. Negentien was de kers op de taart, negentien was alles wat haar hartje begeerde. En dus werden de maanden, weken, dagen geteld tot ze het niet meer volhield. Bijna negentien, maar het gewoon al vieren op haar achttiende, dat was het plan. Er vond een strenge selectie plaats en ik kwalificeerde me tot de laatste vijftien. En opeens mocht ik op haar verjaardag komen. Dé verjaardag. De verjaardag waarop ze negentien werd en niets meer te wensen over zou hebben. Behalve mijn komst dan. En saté. Maar verder niets.



Het was ongeveer tegen half twee toen Kelly en ik aankwamen met Marcha op onze bumper. Die zat daar omdat ik me beheerste met rijden want hoewel ze niet haar eigen bolide mee had leek deze ook niet al te hard te kunnen. Maar na snelwegen, fastfoodketens, zeven heuvels en een karrenspoor kwamen we toch bij het paradijs aan wat Judith haar thuis mag noemen. Ik parkeerde express aan de kant van de stallen, in de hoop Thijs tegen te komen. En ja daar was hij! Wat was hij leuk! Hij sprong echter op de trekker en reed de horizon tegemoet, mij ontgoocheld en eenzaam achter latend. Nou ja, met Kelly en Marcha. Dus erg alleen.

Bij het huis van Juudje aangekomen bleken we bijna allemaal net te arriveren want van alle kanten kwamen vrouwen vol tassen met eten aanzetten en vergrepen zich aan Judith. Kuskuskus hier en knufknufknuf daar en vervolgens moesten we elkaar begroeten want jeeeeetje wat hadden we elkaar lang niet gezien! Na bijna een half uur begroeten zaten we dan eindelijk aan de grote tafel. Gelukkig konden Daantje en Patries niet, anders had het nog langer geduurd. Korte tijd later sloten de laatste drie zich ook aan en waren we compleet. We dekten met elkaar de tafel. Nou ja, zonder Martine. Die ging gewoon meteen zitten en had zelfs twee stoelen nodig.

   


Gelukkig had Kelly het kado in de auto laten liggen dus ik bood spontaan aan deze op te halen. Onderweg zat ik met een uiterste precisie uit te rekenen dat als trekker A een snelheid had van B terwijl hij naar C en terug moest, Thijs nu wel zo ongeveer aan zou moeten komen. Terwijl ik langs de buitenste stallen liep hoorde ik nog niets, dus knoopte ik een gesprekje aan met een meisje met een wel heel lief hondje. Het hondje was zo klein dat mijn hamster groter leek, zei ik. Na een kort gesprekje kwam er een trekker aan rijden en meteen negeerde ik het meisje en haar oninteressante hond en jawel, Thijs kwam de trekker af. Achteraf waarschijnlijk omdat hij zijn grote liefde in de armen wilde sluiten, want die liet blijkbaar net hun gezamenlijke hondje uit, grrr. Maar ik was me van geen kwaad bewust, sprong er soepeltjes tussen en begroette Thijs vrolijk met drie zoenen. Zo. Dat was geregeld. Nu kon ik aan de dag beginnen. Ik pakte het kado uit de auto en sprintte snel terug naar de tafel waar de hapjes inmiddels op gedrapeerd stonden. Martine had zich nog niet bewogen.

De enige manier om twaalf mensen waarvan elf er van het vrouwelijke geslacht zijn stil te krijgen, is om er eten in te stoppen. Gedurende enkele minuten viel er dus af en toe een stilte. We kreunden rondom de chocoladetaart, vergrepen ons aan de pizza, stortten ons op de sateetjes en aten kwijlend de worstenbroodjes en carpaccio. Wat een vreugde, wat een heerlijkheid! Judith liep stralend rond, schonk cola, cassis en sap, als je niet beter wist zou je denken dat ze negentien was, echt waar. Het boek wat we gaven viel in goede aarde, maar het spel was er helaas nog niet, die houdt Juudje te goed.


Maar een alternatief was zo gemaakt. Van een aantal oude kranten vouwde ik papieren hoedjes en schreef overal een naam op. Kelly maakte er eentje voor mij en zonder dat we onze eigen naam zagen kreeg iedereen een hoedje op, zodat we ?Wie Ben Ik? zouden kunnen spelen. ?Let op, niets zeggen! waarschuwde ik. ?Zelfs als je lacht of fronst zeg je al iets wat een hint kan zijn! Maar er werd plechtig beloofd niets te laten merken. Twaalf lachsalvo?s later had iedereen zijn muts op en keek Marietta naar de muts van Hellen. Daar stond in zwarte stift ?John Ewbank? opgeschreven. ?Niets zeggen hè, herhaalde ik nog even. Nee, ze zou echt niets verraden. Maar toen herinnerde ze zich ineens dat nieuwtje bij RTL Boulevard en begon ze een heel gesprek over dat ?hij? ? ze noemde geen naam- vreemd zou zijn gegaan. Hellen kreeg een brede grijns om haar lippen en ik kon een nieuwe naam voor haar muts bedenken. Na een paar rondjes, ik had mijn naam natuurlijk al láng geraden, gaven we mensen er hints bij. Het bleek voor veel mensen toch erg moeilijk te zijn. Tegen Marietta, die Calimero op haar muts had staan, zeiden we dat ze de eerste was met een Ei-Pet. Maar op de een of andere manier hielp haar dat niet. Zo gek. Kelly begreep niet dat de zanger op haar muts niet echt zong, maar nadat ze ergens twee vingers moest steken wist ze opeens dat ze Ali B was. Eric vroeg zich af of hij golf speelde, maar voor zover wij wisten doet Beatrix daar niet aan. Toen Martine door had dat bijna de gehele tafel wel een beschuitje wilde eten met haar partner, wist ze dat ze Leontine moest zijn. Angelique kreeg te horen dat de naam op haar muts in een liedje van Marco voor kwam. ?Wie? vroeg Marietta. ?Klopt, zeiden wij.
Het was zo leuk dat we zelfs een tweede ronde deden. Mijn personage had nooit in de Playboy gestaan en dat was ook niet erg wenselijk, zeiden mijn tafelgenoten. Dat lag niet aan mijn lichaam maar aan mijn hoofd. Vervolgens kreeg ik te horen dat ik een overeenkomst had met de naam op mijn muts. Nou lekker dan, niet echt een subtiele manier om te laten weten dat ze je niet in de Playboy willen zien staan...



Na een heleboel plezier en hilariteit gingen we naar buiten. Elf van ons stonden al snel buiten te stralen in het waterige zonnetje, maar Martine nam weer alle tijd en liep op haar gemakje naar de tuin. Wij deden allemaal leuke dingen zoals trampolinespringen, maar Martine wilde niet meedoen. Allemaal aandacht denk ik. Want tijdens het maken van de foto?s riep Martine ook steeds tegen de persoon die met haar poseerde heel paniekerig: HOU ME VAST! Ik denk toch een soort verlatingsangst. Misschien iets uit haar jeugd. Een onverwerkt trauma. Ze kwam er kortgeleden achter dat Sponge Bob niet echt bestaat maar getekend is, misschien heeft ze daarom steeds het gevoel dat niets zeker is in het leven. Zoiets. Of het kwam doordat ik haar krukken vast had en haar enkel een beetje volledig verwoest is, dat kan ook. Maar dat denk ik niet. Ik denk toch dat kleine gele mannetje met zijn korte strakke bruine broek.




Toen we weer naar binnen gingen, Marcha had ons inmiddels verlaten omdat ze een paar uur later naar het zonnige Kos zou vliegen, zeiden we tegen elkaar dat we nu toch echt allemaal bijna weggingen. Want we zaten vol. We bleken dus alleen nog niet helemaal uitgepraat te zijn. Dus we babbelden nog heel even. Heel even maar. En toen was het opeens tegen half elf. Uiteraard hebben we de keuken weer in dezelfde staat teruggebracht als waar we hem in vonden. Als je goed kijkt zie je dat ik gewoon poseer met een stukje theedoek.



Het was een hele leuke dag. Een leuke avond. Leuke mensen. Fantastisch eten. Veel humor. Leuke verhalen. Plechtige beloften. Gezelligheid.
Zo zou ik ook wel negentien willen worden. Misschien zelfs wel tweeënveertig.
Nadat we de rit van een uurtje met bijna anderhalf uur verlengden door Martine vanuit Gelderland eventjes naar Noord Brabant te brengen (ze kon niet fietsen ofzo) en we via Utrecht weer naar Flevoland reden, viel ik moe maar voldaan middenin de nacht mijn warme bedje in...

Bedankt voor de uitnodiging, lieve Juud!

Heel veel liefs en óók van Marco, ?voor zijn eigen Juudje?!

Xx N.
Als het even tegen zit...




We leven mee!

xx N.
Door Nathalie!
Dinsdagavond, paardrijden dus! Ik heb een dag met wisselende stemmingen. Ik heb het druk, voel ook druk, ik heb vooral een slaapachterstand en dat is voor mijn humeur meestal geen goed teken. Ik kan tot een bepaald moment heel veel hebben maar zodra je over een denkbeeldige lijn stapt, slaat mijn stemming om. Ik word niet boos of nukkig, eigenlijk alleen maar verdrietig. Verdrietig om niks eigenlijk.

Paardrijden is een fijne afleiding en ik mag op Lotus. Na de les blijf ik nog een kwartiertje plakken, maar dan ga ik toch echt naar huis, want er wacht nog zoveel werk. Werk wat ik dus beslist niet gedaan heb!


                                                                               

Op mij kan Marco rekenen!


Ik heb Eric in mijn msn en die zegt me dat de Borsatoweblogjes net even gecrasht zijn. Ik schrik me wild, hoe kán dat nou? Het kan natuurlijk iets hardwarematig zijn, maar meestal is een overbelasting de reden en dat kan alleen maar betekenen dat er iets gebeurd moet zijn in de tussentijd. Marco zit bij AZ, er zullen toch geen rellen zijn ofzo... Ik open snel Safari en een fractie van een seconde denk ik nog dat er inderdaad iets niet klopt, er is maar één log en die wordt vijfentwintig keer getoond. Dan zie ik mijn naam en en dringt het tot me door dat de titels weliswaar hetzelfde zijn, maar de schrijvers wel variëren.

Wát er dan allemaal staat weet ik dan nog niet, welk het effect het heeft wél. Ik heb nog geen letter gelezen en ik ben al aan het huilen. Eerst nog redelijk charmant wel, als zo?n zigeunertje op een schilderijtje. Grote ogen van ongeloof en een subtiel traantje dat zich een weg baant over de wang. Maar dan begin ik te lezen. Oh God, het gaat echt over mij. En niet alleen over mij, ook over de loggers. Die vertellen hoe ze over me denken, hoe ze me hebben leren kennen, welk moment ze nooit zullen vergeten of welke fijne herinnering ze hebben.

En al snel kan ik niet meer lezen omdat mijn ogen zo vol tranen staan dat alles wazig is. Met mijn mouw (ik heb Arno?s vest aan, dus dat kan best) veeg ik het ongeduldig weg, want de lezer en schrijfster in mij verslindt de teksten. Ik wil ieder woord in me opnemen, iedere foto bekijken, want straks zakken de logjes en dan kan ik ze natuurlijk nooit meer terugvinden.

Ik ben Marco's rots in de branding!


Onze zoekfunctie laat slechts 25 resultaten zien en ik merk zo ook wel dat dat aantal makkelijk overschreden wordt.

Ik begin bovenaan met reageren en merk dat de logjes in een razend tempo verspringen. Er komen nog altijd logjes bij, er wordt op logjes gereageerd en zelf ben ik dat natuurlijk ook aan het doen. Af en toe springt er iemand in mijn msn, maar het dringt nauwelijks tot me door en mijn telefoon die toetert omdat er een smsje is moet ook even geduld opbrengen. Alles werkt een beetje vertraagd (en dat heeft niets met leeftijd te maken) en ik kan opeens maar één ding tegelijk. En ik weet wel welk ding ik wil doen! Lezen! Lezen! Lezen!

Tot diep in de nacht ben ik bezig, ik reageer op zo goed als iedereen (heb ik je overgeslagen, het spijt me heel erg!) en soms ga ik naar een logje terug omdat ik het nog een keer wil lezen of omdat ik de foto?s, al dan niet bewerkt, zo ontzettend leuk vind. Wat een warmte, wat een liefde, wat een waardering! Ik kan me voorstellen dat men denkt dat je van zo?n serie logjes misschien bijna naast je schoenen gaat lopen, maar het tegendeel werd bereikt. Ik voelde me opeens heel klein, heel nietig, maar op een hele fijne manier. Er werd maar weer eens bewezen dat we met elkaar één grote familie zijn. En blijkbaar was het gisteren moederdag, hihi!

Voor diegenen die het gemist hebben en dus niet meegedaan, voel je alsjeblieft niet rot, ik heb al die logjes als één warm bad ervaren en jullie als een grote groep ervaren, niet als individuen. Alleen voor RianneBeck maak ik natuurlijk een uitzondering. Ze is een weekje uit logeren, en ik reken er op dat zij nog een logje maakt 




Ik ben Marco's linker- en rechterhand!

Lieve allemaal, dank jullie wel. Woorden schieten te kort en zelfs in chocola is niet uit te drukken hoe ik dit allemaal ervaren heb!

Ook Marco mag, kan en zal ongelofelijk trots op jullie zijn! Zoals jullie de laatste tijd als één man zijn opgestaan en een front hebben gevormd, geweldig!

Dank jullie wel, dank jullie wel!!!




P.S. De foto's zijn eerlijk gejat van Martine en Ine, die de initiatiefnemers waren 



Cadeautje van Marco...
De afgelopen jaren kreeg ik geregeld op of vlak na een fanclubdag een cadeau van Marco. Hoewel Marco het vorig jaar een 'traditie' noemde, was ik iedere keer volkomen verrast en compleet overdonderd. Zo kreeg ik een keer een schitterend zwart horloge wat ik nog altijd met veel plezier draag, een weekje Duitsland, een lang weekend EuroDisney... het zijn echt heel bijzondere dingen die hij verzint. Vorig jaar kreeg ik het cadeau via mijn logje. Ik maak het je gemakkelijk, ik zoek het even voor je op!



Nou, is dat lief of niet?

Zo gezellig!
Vandaag kwam Patricia langs, eigenlijk voor Kelly, maar wij zouden eerst even gaan lunchen samen. Kelly zou later aanschuiven en misschien Hellen ook nog wel.
Klinkt gezellig hè?
Dat was het ook hoor, dat was het ook. Als je niet veel aanspraak verwacht dan...


Nee hoor, het viel best mee. Maar de aardappelen heeft ze niet geschild, dat wil ik nog wel even gezegd hebben. Maar verder kun je een Patricia er goed bij hebben, is mijn persoonlijke ervaring. Zeker met Kelly en Hellen erbij! 


Ik plaag je maar hoor! Kom gerust nog eens terug lieve schat, ik vond het gezellig!

"Je bent er wel en je bent er niet
Zoveel dingen waar je iets in ziet"