Geheel wederzijds!
Voel je...

Afscheid nemen bestaat niet...
Twitter - nathaliethielen
Volg mij!
Follow me!
Volg me op Twitter!
Samen lachen!
Zijn favoriet!
Laat je horen!

Bezoekers
Op dit moment zijn er 2 vrienden ;
en 2 gast vrienden .
Nieuws van Marco
Ik wens iedereen een hele fijne vakantie! Groetjes, Marco
Nieuws van Nathalie!
Leuk dat je mijn weblogje bezoekt! Vergeet je niet om een reactie achter te laten? Je kunt je ook aanmelden voor de e-mailalerts, dan mis je niets meer! Liefs, Nathalie
Mijn laatste reacties
Eric Bus, ik hou dus van...
13:19, 10 mrt 2017
Wat een super leuk...
11:23, 22 feb 2017
Wat een leuk en lief...
13:10, 10 feb 2017
Lieve Rianne, Ja, het is...
15:02, 1 feb 2017
Jeeeeetje ik ben overal...
15:00, 1 feb 2017
Dank je welllll <3
14:57, 1 feb 2017
Ik mis haar ook...
11:23, 6 jan 2017
Wat fijn Marco! Voelt zo...
09:58, 28 aug 2015
Dit soort logjes zijn...
01:07, 15 aug 2015
Oef. Een traumatische...
01:02, 15 aug 2015
Foto album
Wil je me wat vertellen?


Mail me!  *klik*
E-mail alert
Klokje
Zoeken
Thielen Tekst

Verba volant, scripta manent
Griekenland
Ik hou van de manier waarop de Grieken met hun rozenkrans zwaaien. Hoe ze altijd ergens een blauw oogkraaltje hebben dat hen beschermt tegen het boze oog oftewel het kwaad.
Ik hou van de bomen waarvan de stammen wit zijn geschilderd. Ik hou van de geur van de kleurrijke bloemen die je ondanks de slechte riolering overal ruikt.


Ik hou van het geluid van de krekels die soms zoveel herrie maken dat je je stem moet verheffen in een gesprek. Ik hou van de ontelbare katten die je met name 's avonds overal op straat ziet. Ik hou van de houten luikjes voor de ramen. Ik hou van de bijzondere deuren en unieke woningen. Ik hou van de vele kerkjes die het land rijk is. Ik hou van de Griekse keuken. Van de salades, de Stifado, Soutzoukakia, Souvlaki en Spanakopitakia.


Ik hou van de ruige bergen en de soms onbegaanbare wegen. Ik hou van de spectaculaire uitzichten, de soms verlaten stranden. Ik hou van de Griekse mannen die in een kafeneion aan hun Griekse koffie zitten. Ik hou van de met takken bedolven ezeltjes, die zonder leidsels trouw hun altijd in zwart geklede vrouwtjes volgen. Ik hou van de tavernes in de kleine dorpjes waar de Griekse muziek soms ronduit melancholiek door de krakende boxen klinkt en naadloos overgaat in de melodie van de taverne ernaast.


Ik hou van de grenzeloze gastvrijheid. Van hun eerlijkheid en vriendelijkheid.
Ik hou van de heldere zee waarvan ik altijd de bodem kan zien, zelfs als ik niet meer kan staan. Ik hou van het landschap vol hoge heuvels, enorme bergen en diepe dalen en kloven. Ik hou van het gevoel van thuiskomen en rust wat dit land me geeft.

Ik hou van Griekenland.





Ben er weg van!
Eigenlijk zou ik deze zomer niet weg gaan. Eigenlijk. Want ik ben in april, cadeautje van de baas, al een weekje weg geweest en dat was heerlijk. Ik ben ook al een weekendje naar Vlieland geweest en sterker nog, dat ga ik in september nog een keertje doen.
Dus ik mocht helemaal niet klagen.
En dat deed ik dan ook niet. In ieder geval niet hardop.
Maar het weer viel toch wel erg tegen. En hoewel Aron al aangegeven had dat hij liever niet meer mee op vakantie wilde, vond Asmara het toch wel erg jammer dat we nergens heen gingen. Zou ik dan toch een lastminute boeken?

Ik bekeek wat sites en wist al gauw: dit wordt niks. Ik had een bepaald bedrag in mijn hoofd en dat bedrag vond ik op geen enkele site terug! Waar lastminutes normaal heel goedkoop zijn om zo de laatste plaatsen te vullen, gooide de slechte zomer roet in het eten. Half Nederland besloot om toch maar naar warmere oorden te trekken en dus ging de prijs snel omhoog. Bah.

Wat zijn ze nog klein hier, h!

Maar als je een tijdje surft worden de bedragen die je eerst belachelijk hoog vindt, opeens normaal. En als je dan iets ziet wat onder dat gemiddelde zit (maar nog altijd ver boven wat je uit wilde geven) denkt je brein: Hee, dat is helemaal niet zo duur.
Dat is natuurlijk een leugen. Het is wel duur. Je brein is in de war van al die hoge prijzen.
Maar voor je het weet klik je hier en klik je daar en hoppa, opeens sta je aan de vooravond van een tweeweekse reis naar Griekenland.

Financieel gezien ga ik hier echt nog wel spijt van krijgen. Dat kan niet anders. Maar emotioneel ben ik, nog voor ik een voet in het vliegtuig heb gezet, al bijzonder gelukkig.
De laatste maanden waren behoorlijk zwaar. Zeker ook de Voice opnamen, ik ga de deur uit voor het gezin wakker is en kom thuis als alles al weer slaapt. Aron en Arno redden zich dan wel, zeker met een lieve buurvrouw die af en toe een bordje eten of een pannetje soep komt brengen. Maar Asmara heeft meer nodig. Die mist haar moeder heel erg op zulke dagen. Natuurlijk is ze een paar keer meegeweest met Kelly, heeft ze handtekeningen en foto's van Nick en Simon losgepeuterd, maar tot een goed gesprek tussen ons komt het vanzelfsprekend niet. Ik mis dat overigens net zo zeer als zij.


En dus gaan Asmara en ik samen op reis. Met zijn tweetjes. De mannen vinden het heerlijk dat ze even twee weken verlost zijn van de bazige dames in huis en wij gaan genieten van de zon, de zee en natuurlijk van alle tijd die we samen hebben! Drie jaar terug waren we al op Zakynthos. De foto's bij dit logje zijn van die vakantie. En Asmara en ik gaan die heerlijke reis nog eens dunnetjes over doen! Verrukkelijk! We zitten in een ander plaatjes, in een ander huisje, maar het eiland met al zijn schoonheid, vriendelijke mensen, schildpadden, panorama's, heerlijke eettentjes en natuurlijk de warmte, dat is niet veranderd!
Het meest gekke aan deze vakantie is dat Kelly niet meegaat. Om in de zomer weg te kunnen moet ze in december al vrij vragen en toen riep ik natuurlijk nog keihard dat ik niet zou gaan. Volgend jaar moeten we dat anders doen, want we gaan Kelly heel erg missen.
Gelukkig werkt ze vannacht, doet ze onze incheck en brengt ze ons persoonlijk naar ons vliegtuig. En gelukkig is er Whatsapp!

Tot over twee weken!

xx N.






(In gedachten poseer ik samen met Arno...)



Ben terug hoor :-)
Een hele lange lekkere warme week Egypte heb ik er op zitten. Samen met Kelly heb ik het ontzettend druk gehad met niets doen. Dat wil zeggen, ik heb in die acht dagen gelukkig toch nog negen boeken gelezen. We hadden gehoopt om na drie jaar vriendschap eindelijk eens ruzie te krijgen. Of een meningsverschil. Een klein irritatietje anders. Maar het is allemaal jammerlijk mislukt. Het ging gewoon ontzettend goed. We hebben vooral heel veel gelachen. En ontspannen natuurlijk. Veel ontspannen. Want daar kwamen we voor. Ik heb het ook een paar keer hardop gezegd. Ik ben nu heel ontspannen. En dan keek Kelly me ontspannen aan en zei: "Mmm."Op zo'n ontspannen toontje. Zo van ik ben misschien nog wel ontspannender dan jij. Wat natuurlijk niet zo was. Dichterbij een ruzie dan dat zijn we niet geweest. Zo zonde.


Maar we zijn het resort niet afgeweest, hebben niets bekeken, onderzocht of bestudeerd. Geen mummies en geen piramiden, geen sacrofagen en geen sfinxen. Af en toe een massage of een scrub, lekker eten, zwemmen en zonnen, dat was wat we deden. En lezen dus, heerlijk lezen, verdrinken in je boek, pure ontspanning.


Ik heb eigenlijk heel veel te vertellen. Maar geen zin om het op te schrijven nog. Misschien komt het nog, misschien ook niet. Maar volgens mij zegt deze foto ook alles...




xx N.
Heerlijke vakantie gehad!
Omdat het me aan de tijd ontbreekt een lekker lang logje te schrijven, maar ik ook niet weer opnieuw zo vreselijk achter wil raken, snel een lekker fotootje van een nog lekkerdere vakantie!

Hoewel ik op de eerste dag een duik nam met mijn telefoon en ik dus telefoonloos was tot en met vandaag (!) heb ik een verrukkelijke vakantie gehad! Het weer was zalig, de kinderen lief, Kelly geweldig gezelschap, het eten lekker, het zwembad heerlijk, de zee volmaakt.

Heb enorm genoten! Batterijtje is weer opgeladen!



xx N.
Fotoverslagje!
Ik begon zo dapper aan het verslag Vakantie I in de stelligste overtuiging dat er ook een Vakantie II, III en waarschijnlijk ook nog wel IV en V zou komen. Helaas liep het anders om een paar redenen, mijn schoonvader kwam bijvoorbeeld in het ziekenhuis en werd tot drie keer toe gereanimeerd, dat heeft wel wat invloed gehad. Inmiddels gaat het weer goed met hem, maar hij heeft een paar keer op het randje gezeten. Dan ben je een deel van de reis toch bezig met een eventuele terugvlucht, verzekeringen, hoe dat met Kelly moet van wie mijn schoonvader tenslotte geen bloedverwant is, enzovoort.

We hebben echter toch een fijne vakantie gehad. Lekker vaak uit eten, veel liggen zonnen, ontspannen, lezen, zwemmen, winkelen, lachen en vooral superveel niks gedaan. Ik had graag een heerlijk vakantieverslag geschreven maar sorry lieve mensen, het zit er gewoon even niet in! Maar om het een beetje goed te maken, krijgen jullie gewoon heel veel foto's!






Verder ben ik met Asmara en Kelly dit weekend gaan logeren bij Patricia in Zeeland. Erg gezellig, lekker gevaren, gegeten en natuurlijk lekker gekroeld met Lieke. Asmara en Sanne speelden heerlijk samen, het was echt een zalig weekend! Alleen wat is Zeeland ver weg zeg!!






xx N.
Vakantie I
Zo! Daar zit ik dan! Het is dinsdag 13 juli en ik zit op ons balkonnetje in de schaduw een net bij de bakker gehaald warm stokbroodje te verorberen waar de rest van mijn reisgezelschap nog in diepe slaap is.

Zaterdag had ik eindelijk tijd voor mijn koffer, waardoor het inpakken wat minder gestructureerd ging dan normaal. Meestal schrijf ik namelijk op wat ik inpak, zodat ik weet hoeveel setjes kleding er in de koffer gaan. We gaan vijftien dagen, waarbij ik er vanuit ga dat ik overdag vermoedelijk steeds hetzelfde jurkje aan doe als ik naar strand of zwembad klos, en er ?s avonds wat leuker uit wil zien. Nu geen lijstjes dus, geen overzicht. Bij het uitpakken kwam ik dan ook tot de ontdekking dat als ik mijn kofferinhoud optimaal wil gebruiken ik me eigenlijk wel een paar keer per dag moet verkleden...


Zondag ging mijn wekker om 8.00 en was ik meteen klaarwakker. Vakantie! Vakantie! Ik spurtte naar beneden, nam een snelle douche, trok de kleren aan die ik klaargelegd had en maakte Asmara wakker. Die was even nog heel diep in slaap tot ik het woordje ?vakantie? liet vallen. Superwekker, dat woord! Ook Aron liet zich uit bed glijden en twintig minuten later zaten we allemaal min of meer in onze kleding aan de ontbijttafel. Ik gooide de laatste dingen in de koffer. Navigatie, toch maar mee. Stuk kaas voor Aron, toch maar mee. Ritste de boel dicht en gooide het in de auto. Mijn hamster Elena zette ik voor de zekerheid in de woonkamer. Ze staat gezellig bij mij in het kantoortje, maar ik was bang dat zij wedergekeerd tot stof zou zijn als ik haar niet duidelijk in beeld zou zetten zodat Arno haar zou kunnen verzorgen. Korte tijd later kwam Kelly al voorrijden die haar lieve mama mee had genomen als chauffeur. Sylvia zou met ons naar Schiphol gaan en onze auto dan weer terugzetten. Opeens kwam ook Arno beneden. Hij kon niet meer slapen en kuste ons gedag. Heerlijk!


Op Schiphol nam Kelly meteen de touwtjes in handen en dat betekende dat we korte tijd later van onze koffers af waren, instapkaarten hadden en via een tussenstop bij de Sandwichbar naar de gate wandelden. Als allerlaatste betraden we het vliegtuig, zodat we meteen konden gaan zitten en iedereen al gesetteld was. Fijn! De vlucht begon wat wiebelig, tijdens het opstijgen was er wat turbulentie en er kwam een geluid vanuit de rechtervleugel dat klonk als een tribune vol Vuvuzelablazers, maar na een minuut of tien was dat over en luisterden we muziek, lazen we een boekje en keken naar de wolken. Kelly las de Vriendin, er ging iemand dood. Ze huilde. Ha! Zou mij nooit gebeuren.

Na de landing kwamen onze koffers supersnel, namen we plaats in de bus die ons naar ons appartement zou brengen en na een ritje van ongeveer 20 minuten waren we er. We kregen de sleutel van het appartement, Tony de eigenaar droeg de koffer van Kelly (?Sorry Tony!?) en toen was het zover. We zaten in ons huisje, met onze koffers en elkaar, met een stralende zon en een heerlijk windje. Wauw!!!


Een paar uur later zaten we volledig in Oranje voetbal te kijken op het versierde terras met onze medelanders. Twee keer drie kwartier later plus een verlenging waren alle mannen opeens terug in hun appartementen, lagen de kinderen met kleren en al in het zwembad en zaten Kelly en ik stilletjes voor ons uit te staren. Ik vond het een harde wedstrijd met veel overtredingen waarbij we mazzel hadden dat er geel getrokken werd. De Spanjaarden waren uitgelaten, de eigenaar stak vuurwerk af en we feliciteerde hem. Van te voren hadden we gezegd: moge de beste winnen. Dat was ook gebeurd. Verder wil ik het er niet meer over hebben...

De volgende dag waren we vroeg wakker en de kinderen wilden graag meteen het zwembad in. Er zijn twee kleine zwembaden, een met zout en een met zoet water en ze speelden meteen naar hartelust. Ook wij gingen even gestrekt op een bedje maar wilden toen toch wel even boodschappen doen. Aangezien we een autootje bij de reis geboekt hadden gingen we die uitproberen.

We reden door de bergen, met fenomenale uitzichten op prachtige baaien, bootjes in kleine haventjes, vergezichten en schitterende bergen en ik werd er stil van. Opeens herinnerde ik me dat ik op het laatst de snoeren van de opladers voor in de auto meegenomen had, maar ook het grijze snoertje wat maakt dat de muziek van mijn iPhone via de speakers te horen zou zijn. Kelly pakte haar telefoon, ik plugde het snoertje in (de naam is AUX ingang, Kelly noemt het ?t zinggat) en Kelly zocht naar de instelling op de player. En opeens, terwijl we net een lange weg naar beneden volgde waarbij we een spectaculair uitzicht hadden, knalde er keihard Schouder Aan Schouder door de auto. Er ging dan wel niemand dood, ik moest opeens toch heel hard huilen.


We vonden een pinautomaat, we vonden een supermarkt en gelukkig vonden we ons huisje ook terug. Het dorpje waar we zitten wordt niet herkend door de navigatie en de supermarkt die je echt niet kon missen hadden we blijkbaar gemist, maar we hadden het gered. Ik maakte stokbroodjes klaar en toen kwamen de gedenkwaardige woorden van Aron: ?Mag ik er nog een? Ik heb honger!?
Aron heeft ADHD en slikt medicijnen. Maar hij was al niet lang en erg dun en door de medicijnen eet hij nog slechter dan hij al deed. Hij is twaalf en weegt nog geen 28 kilo. Daarom wilde ik in de grote vakantie stoppen met de medicijnen in de hoop dat hij langer slaapt dan thuis en meer eet. Beide zaken hebben immers invloed op je groeiproces. Nou, het lijkt te werken! Hij eet me de oren van het hoofd en slaapt nu dus nog. Heerlijk! Na de broodjes (Kel en ik aten iedereen halve baquette, Asmara e Aron ieder een heel) loerde het zwembad weer naar ons en namen we nog een frisse duik waarbij we leuke foto?s en filmpjes maakten.

We zijn gisteren naar de hippiemarkt geweest en het werd behoorlijk laat. Maar wat was het leuk en gezellig en wat was er veel te zien. Asmara en ik kochten bloemen voor in ons haar, Aron kreeg een fluitje (zo handig voor iemand met ADHD, gelukkig is hij muzikaal en fluit hij met de liedjes mee in plaats van alleen herrie maken). We hebben heerlijk geslenterd en waren kapot toen we weer thuiskwamen. Ik legde Asmara meteen in bed maar ze was zo moe dat alles dwars zat en tien minuten later lag ze in Kelly haar bed te slapen. Aron heb ik de afgelopen maanden voorgelezen uit Harry Potter en het laatste boek hebben we zaterdag tijdens het noodweer met al die bliksem uitgelezen, zo spannend! Deze vakantie zouden we beginnen aan In De Ban Van De Ring. Ik ben een echte lezer maar ik heb deze serie boeken nooit gelezen omdat ik niet door de eerste pagina?s heen kwam. Tijdens het voorlezen kwam dat allemaal weer boven. Moeilijke woorden (volgens de annalen was er gewag gemaakt van...), lange zinnen (soms wel zeven regels lang) en erg veel nieuwe info (namen, dorpen, gebieden, jaartallen, zelfs andere letters kwamen er in voor, namelijk oude runen) en ik kreeg gewoon kramp in mijn tong. Ik heb zes pagina?s voorgelezen en toen vond Aron het gelukkig ook bedtijd. Een half uurtje later lagen Kelly en ik ook gestrekt. Kelly naast Asmara en ik in mijn uppie in het tweepersoonsbed, ha!

Inmiddels is het tien voor elf en ik hoor nog niks in het huisje terwijl ik al om half negen fris en fruitig naast mijn bed stond. Normaal zou ik dan wachten tot de kids wakker worden. Maar nu zou ik gewoon naar het zwembad kunnen gaan, Kelly is er immers ook! Ik denk dat ik gewoon wat eitjes ga bakken, dan worden ze wel wakker van de geuren.... Tot later deze week!

Xx N.

PS: Vanmorgen heb ik dit logje geschreven maar nu pas de kans om m online te zetten
Ik was het niet!


Ik ben heet, maar onschuldig!


Topless!
Ik begrijp er echt niets van.
Ik lig al de hele vakantie topless en mijn borsten worden maar niet bruin?



Zalig Zakynthos!
Grappig hoeveel dubbele gevoelens een mens kan hebben. Zaterdag zaten we hier precies een week. ?Een week nog maar?? denk ik. We hebben al zo ongelofelijk veel gedaan en gezien, dat kan toch nog in een weekje zijn gebeurd?
En aan de andere kant denk ik ?Een wk al?? want dat betekent dat we al op de helft zijn en volgende week weer naar huis gaan. De gevoelens van ?al? en ?pas? verdringen elkaar en ik laat het maar los.
We zitten hier nu ruim een week, punt.
Een heerlijke, geweldige, fantastische week zelfs.



Laptop op vakantie!
In een aantal reacties stellen mensen vraagtekens bij mijn laptop. Ik zou geen vakantie hebben zolang ik hem mee heb? Welnee, ik denk dat dat per persoon verschillend is.

Mijn laptop heb ik mee omdat ik op vakantie ben, en voor mij is vakantie houden precies doen waar je zin in hebt! Zo luisteren en kijken we graag samen naar filmpjes op Youtube, heb ik een aantal films en dvd?tjes bij me die we kunnen kijken en last but not least, ik ben schrijfster. Schrijven is niet alleen mijn werk, vooral ook mijn passie. Ik schrijf overal en altijd. Niet altijd om het te publiceren of te delen, vaak ook gewoon als middel om iets te verwerken, te onthouden of van me af te schrijven.



Ik ben op vakantie met mijn beide kinderen. Als ik ?s morgens wakker word, zijn ze bij me en als we ons klaar maken om de nacht in te gaan ook. Mijn man is niet mee. Ik heb dus geen andere volwassene aan mijn zijde om volwassen dingen mee te delen. Een mooi uitzicht bewonderen duurt bij de kinderen nog geen vijf seconden en dan hebben ze het gezien. De vissen onder water bekijken was de eerste keer bijzonder en nieuw, en nu alweer heel gewoon. Vissen zwemmen nu eenmaal in de zee. Bijzondere gerechten zijn aan de kinderen niet besteed, gniffelen om een homo die nog niet uit de kast gekomen is ook niet, en gewoon diep zuchten omdat je even helemaal niets anders hoeft dan genieten van de ondergaande zon en het drankje in je hand, kennen ze al helemaal niet. Hun belevingswereld bestaat uit opblaasbare artikelen, patat, bommetje en stenen zoeken. En ik ben blij voor ze, maar heb zelf ook mijn uitlaadklep nodig. Als ik naar huis bel, voel ik me geremd om alles te vertellen. Dat Arno niet mee is, is weliswaar een bewuste keuze, maar niet eentje die gemaakt is met het hart. Uitsluitend met het verstand. Arno kan niet mee, de hele reis betekent veel te veel prikkels. Schiphol met al zijn drukte, geluiden en gedoe, een paar uur vliegen zonder je te kunnen bewegen, dan een ander klimaat, andere gewoonten, ander bed. Arno trekt dat allemaal niet. Maar diep in zijn hart zou hij veel liever mee willen. Hij is een avonturier en zou het hele eiland al in kaart gebracht hebben om te kijken naar de meest praktische route om alles binnen het tijdsbestek te zien. Hij zou genieten van de zon, het uitzicht, het heerlijke eten en de ongereptheid van het eiland. Hij zou vooral ook genieten van mij. Maar dit alles zit er niet in. Als ik vertel hoe we met het autootje over het eiland rijden, op zoek naar plekjes waar niemand komt, is hij blij voor ons en het doet tegelijkertijd een beetje pijn. En dus breng ik het onderwerp snel op ?thuis?. Hij is bezig met de kamer van Aron, zoals hij vorig jaar de kamer van Asmara deed. Hij is er vol van en praat enthousiast en ik luister en glimlach.



Ik haal mijn mail niet op, ik ben niet aan het werk. Ik geniet van mijn vakantie en doe de dingen die ik leuk vind. Dus af en toe een paar fotootjes online zetten en ik ga enkele logjes af. Soms omdat een titel me aanspreekt (vooral de regen van Hellen was heerlijk!) soms ook omdat het om vriendinnetjes gaat waarvan ik wil weten hoe het met ze gaat.

Mijn laptop is dus mee omdt ik vakantie heb. En ik koester zijn geduld, zijn interesse in mij en zijn luisterend oor.

Ik heb echt - met laptop - een heerlijke vakantie!

"Deze mooie nacht
Die mag van mij part eeuwig duren"