Geheel wederzijds!
Voel je...

Afscheid nemen bestaat niet...
Twitter - nathaliethielen
Volg mij!
Follow me!
Volg me op Twitter!
Samen lachen!
Zijn favoriet!
Laat je horen!

Bezoekers
Op dit moment zijn er 2 vrienden ;
en 2 gast vrienden .
Nieuws van Marco
Geen nieuws van Marco.
Nieuws van Nathalie!
Leuk dat je mijn weblogje bezoekt! Vergeet je niet om een reactie achter te laten? Je kunt je ook aanmelden voor de e-mailalerts, dan mis je niets meer! Liefs, Nathalie
Mijn laatste reacties
Eric Bus, ik hou dus van...
13:19, 10 mrt 2017
Wat een super leuk...
11:23, 22 feb 2017
Wat een leuk en lief...
13:10, 10 feb 2017
Lieve Rianne, Ja, het is...
15:02, 1 feb 2017
Jeeeeetje ik ben overal...
15:00, 1 feb 2017
Dank je welllll <3
14:57, 1 feb 2017
Ik mis haar ook...
11:23, 6 jan 2017
Wat fijn Marco! Voelt zo...
09:58, 28 aug 2015
Dit soort logjes zijn...
01:07, 15 aug 2015
Oef. Een traumatische...
01:02, 15 aug 2015
Foto album
Wil je me wat vertellen?


Mail me!  *klik*
E-mail alert
Klokje
Zoeken
Thielen Tekst

Verba volant, scripta manent
Picknicken
Het was een hele gewone doordeweekse zondag toen Martine me appte dat ze zin had om te picknicken. Ik was nog heel druk met wakker worden, maar picknicken is eten dus op de tast typte ik snel 'ja' terug, zodat daar geen misverstanden over waren. Ik rekte me nog even uit, in de veronderstelling dat Martine in de kamer naast me op dit briljante idee gekomen was, maar het volgende berichtje bewees iets anders: Heb je verzoekjes? Oh en als je me zoekt, ik ben al in de winkel.

Dat noem ik nog eens daadkracht. Ik had geen verzoekjes, alles wat Martine bedenkt op het gebied van eten is verrukkelijk.
Ik ging douchen en kleedde me aan, maar toen ik beneden kwam was Martine nog druk in de keuken. Shit, te vroeg beneden. Kan ik je ergens mee helpen? vroeg ik vriendelijk omdat ik nu eenmaal ontzettend behulpzaam ben. Maar dat hoefde niet, ze had alles onder controle. Misschien ook maar beter ook, want toen ze me later om een flesopener vroeg om mee te nemen pakte ik zonder aarzelen een dunschiller in. Maar daar krijg je geen biertjes mee open, bleek al snel.

Ik keek bewust niet naar wat er allemaal op het aanrecht geprepareerd en klaargezet werd maar toen ik wat naar de kliko mocht brengen zaten daar wel enige overblijfselen van een ananas bij. Een echte. Niet uit blik. Martine en picknicken, je weet gewoon dat het een feest wordt.
Er werd een AH krat zo bedekt met fleurige theedoeken dat het net een echte picknickmand leek en Martine vulde hem met dubieuze zilverfoliepakketjes en andere geheimzinnigheden. Pinguinbordjes erbij, glazen, bestek, drankjes en twee grote kleden én twee handdoeken voor het geval we ook nog wilden zonnen. We waren er klaar voor.
Ik had de basistas ingepakt. Externe oplader. Fotocamera. Portemonnee. Zonnebril. iPad. We waren er dus aan alle kanten helemaal klaar voor. 


We reden naar het Weerwater. Leuk detaill. Dit meer heet zo omdat toen Almere er nog niet was, alles water was. Toen werd het allemaal ingepolderd om er dit leuke stadje van te maken en werd dit meer gecreeerd. Het werd dus Weer Water. Weerwater. Daar reden we dus heen. Parkeerden en verdeelden de spullen. Ik droeg de beide basistassen, Martine het gezellige kratje. Op zich een goede verdeling, lachten we nog. Want hij was nu natuurlijk loeizwaar met al dat eten en drinken. En straks, als ik alles, ik bedoel we sámen alles opgegeten hadden, woog hij nog maar de helft. En dan zou ik hem dragen. 


Bij het Weerwater heb je strand, waarbij je een leuk uitzicht heb op stoere wakeboardende mannen, maar ook gras. We maakten een feilloos plan. We namen het verste stuk gras, dat was wel even lopen maar daar lag bijna niemand, heerlijk veel privacy dus. En als we onze buikjes dan vol hadden konden we altijd nog verkassen richting het zand voor het zomerse strandgevoel. Kan niet misgaan. Het was best ver lopen met dat zware krat maar de basistassen wogen niet zo heel veel dus het was eigenlijk best heel goed te doen. Bij het gras aangekomen had Martine even een momentje nodig om haar trillende armen weer onder controle te krijgen terwijl ik de knalroze dekentjes spreidde. Vervolgens legden we al het eten feestelijk neer. Een kleine opsomming: verse aardbeitjes maar ook fruitspiesjes met verschillende soorten fruit, muffins, croissantjes, suikerbrood, donuts, drie verschillende soorten wraps, oa met zalm en geitenkaas, spiesjes met mozzarella, tomaat en bascilicum, stokbrood, aïoli en sausjes... Dan nog verschillende lekkere drankjes en zelfs aan een ijsklontje en schijfje citroen voor in mijn cola was gedacht! Je begrijpt wel, ik was volkomen gelukkig.


Toen alles uitgestald was maakten we enkele selfies. Dat vond ik wel respectvol want we wisten allebei dat over enkele minuten het mooie uitgestalde dekentjes met etenswaren een ravage zou zijn als ik eenmaal aan zou vallen. Toen ik een hapje van mijn wrap met gerookte kipfilet nam gebeurde het. Er kwam een wesp. Hij keek naar mijn wrap, naar de verse aarbeitjes en rook even aan de donut. Ojee, zeiden wij. Een wesp. Geen reden tot paniek natuurlijk. We zijn geen kleine kinderen meer. Foei wesp, zeiden wij. Dat is niet voor jou.

De wesp voelde blijkbaar aan dat hij niet echt welkom was ofzo, want hij droop met hangende vleugeltjes af. Zo. Nu kon het picknicken dus echt beginnen. Ik strekte mijn arm uit om naar iets te graaien toen er weer een wesp kwam. Het was dezelfde belhamel als net maar nu met zijn broer. Ik zei het toch, zei de wesp. Donuts met spikkeltjes en verse aardbeien.
Martine en ik keken elkaar aan. Nee, we hadden ze niet uitgenodigd. Dit was een besloten picknick. Op het verste stukje gras. Wat ver lopen was. Vanwege de privacy. Maar met deze wespen erbij was er helemaal geen sprake van privacy. Ik voelde me bijzonder bekeken en in de gaten gehouden. Ik hield zelf de broers ook in de gaten, geef ik toe. Toen kwam er nog een wesp. Njammie, zei deze. Hier vernietig ik graag mijn smalle taille voor! Nee, nee, kreunde ik. De wesp was niet weg te slaan bij mijn glaasje cola met ijsklontje en schijfje citroen. Ik weet het goed gemaakt, zei ik gul. Ik goot een beetje cola op een bergje zand enkele meters van ons kleedje. Ik legde mijn schijfje citroen erbij. Dit is voor jullie, riep ik supervrolijk. Helemaal voor jullie! Nou, veel plezier met jullie picknick, wespjes! En ik probeerde zo onopvallend mogelijk terug te keren naar onze knalroze dekentjes. Daar zat ondertussen een hele kolonne aan wespen zich tegoed te doen aan onze picknick. Toen ik Martine haar beteuterde gezichtje zag was de maat vol. We gaan verhuizen, besloot ik.
 

In een razend tempo maar niet zo dat de wespen boos werden, pakten we alles weer in. Aardbeitjes. Muffins. Croissantjes en wraps. Alles. Zoals afgesproken droeg ik het krat dat dus verrassend zwaar was, en we liepen richting de auto. Vijf minuten hadden we gepicknickt. Vijf minuten. Vijf. En nu liepen we al terug. We zouden gewoon een beter plekje zoeken. Was hier in de buurt niet ook zo'n Thee Tuin? vroeg Martine. Ja, nu je het zegt, ik denk er eentje te weten. Kleinschalig, heel gezellig. En eigen etenswaren zijn toegestaan, wist ik nog. We waren bijna bij de auto toen ik heel even het krat neerzette. Het leek wel zwaarder te worden bij elke stap. Martine nam hem direct over en liep kordaat,sportief en erg sterk zo naar de auto. Daar deden we alles in de achterbak en besloten naar de Thee Tuin te gaan. Ik reed zonder navigatie in één keer goed, wat al bijzonder was. Omdat we er al eens eerder waren geweest mochten we gewoon achterom, heel gezellig.
 

En ja hoor. Een tuin. Met veel bloemen, een konijn, drie poezen, ligstoelen en overal gezellige zitjes. Je kon in de zon, half in de zon of in de schaduw. Er was een koelkast waar we eten en drinken in mochten parkeren en een tafeltje waar we ons kleedje overheen mochten leggen. Super handig, zit je ook niet zo op de grond maar op een comfortabel bankje. En het mooiste van alles was nog wel dat ze gewoon Wifi hadden. 

Kortom, we hebben onze picknick voortgezet op de beste picknickplaats die er is: mijn eigen tuin. Het smaakte allemaal verrukkelijk en daarna gingen we lezen en slapen op het gras. 's Avonds werd er zelfs nog gezellig een vuurtje aangestoken. Perfect.

Het enige kleine nadeeltje? Ik had met limonade heel enthousiast een wespenvanger gemaakt. Maar we hadden thuis geen wespen. Dus die is nu werkeloos en zo weet ik nooit of ie werkt. Balen.


xx N.

Heerlijk kanon!
Een paar keer per jaar logeert Melissa bij ons. Hoewel we zelf denken dat we het hele jaar door leuke dingen doen, is Melissa's logeerpartijtje altijd wel reden om daar eens goed over na te denken. Melissa komt, wat gaan we voor leuks doen? Vaak gaan we naar de bioscoop, vorige keer gingen we bowlen, maar omdat het weer nu zo heerlijk zou worden besloten we te gaan kanoën. Drie tweepersoonskano's werden er gereserveerd, de kanoverdeling werd gemaakt, we hoefden alleen nog maar te wachten tot het donderdag werd. Dat is nog best een klus, maar uiteindelijk was het zover! Toevallig nog op donderdag ook.




Wie is De Mol?
Vandaag Wie Is De Mol gespeeld in Haarlem. Ik was samen met een aantal vrienden en bekenden maanden geleden uitgenodigd door Ellen. En ik wilde wel een poging wagen...
Ik heb het programma nooit gezien maar dat belemmerde me natuurlijk niet om ons team glansrijk te laten winnen.

Grappig was dat onze Mol onze letterkaart met code kwijt had gemaakt. 
Maar met driftig puzzelen kon ik de geheimtaal toch ontcijferen. Ik vertelde dat de boodschap 'De moordenaar niet meer leeft' was en was heel trots op mijn gepuzzel. Tien seconden later kreeg Tamara een hint per sms: De moordenaar kwam uit de 17e eeuw. Dat de moordenaar dus niet meer leeft was eigenlijk een logisch gevolg, duh...

Omdat ik het programma dus niet ken, had ik geen verwachtingen en vond ik het dus gewoon leuk. Sommige groepsleden hadden meer opdrachten verwacht, waar het nu vooral kennisvragen waren. Ik vond dat juist wel leuk, haha. Alleen het eind vond ik iets minder, het moordwapen bleek een touw te zijn. Auw. Dingen die eerst leuk of grappig waren, zijn nu opeens confronterend. Ik hoop dat dat went want het gebeurt nu behoorlijk veel en dat gejank ben ik best wel zat.

Een warme chocomel met slagroom troost altijd. We hebben dus nog een kroegje opgezocht en  even nagepraat en toen was het tijd om te gaan. Ons team heeft dus gewonnen, nou ja, bijna heel ons team. Onze Mol was Martine, zij won dus niet *gniffel*

Xx N. 





Vlieland heeft het!
Eerder heb ik al over Vlieland gelogd en terwijl ik dit schrijf weet ik heel zeker, dit is mijn laatste logje over dit onderwerp beslist niet! Maanden geleden prikten we dit weekend om er weer een paardrijdweekendje van te maken. Ik benaderde dezelfde meiden als vorige keer en drie van de vijf meiden besloten mee te gaan. Ine, Kelly, Danille en ik zouden er een geweldig weekend van maken! Er werd een huisje geboekt, fietsen gereserveerd, boottickets vastgelegd, linnen gehuurd en afstreepkalenders gemaakt, maar toen was het eindelijk bijna zover!Ine bleef donderdag al gezellig slapen, want we moesten toch al middenin de nacht opstaan (kwart voor zes) en als ze vanuit Oss zou moeten reizen was dat nog veel vroeger. Kelly was diep beledigd dat ik haar bed zomaar aan Ine afstond maar besefte toen weer opeens dat ze nog een eigen thuis had en sliep bij haar ouders.


Mijn papa en Marlies waren er ook want het was natuurlijk spelletjesavond. Ine schoof gezellig aan om zich helemaal van het bord te laten spelen. We lokten haar met makkelijke vragen (Wat zit er op een moorkop? Chocola!) en Ine waande zich al met een medaille. Arno wist niet zeker of hij wel mee kon spelen want hij voelde zich helemaal niet lekker, maar zijn humeur verbeterde met ieder gewonnen triviantje en toen hij uiteindelijk geschiedenis schreef en de overwinning binnen sleepte was het eigenlijk toch wel gewoon een hele goede avond. Voor hem dan, want ik kan nu eenmaal niet tegen mijn verlies. Ik denk ook eigenlijk dat Arno vals gespeeld heeft. Moet haast wel.
Walibi!


Als je nog jong bent, en dan laat ik gewoon achterwege tot welke leeftijd dat ongeveer is, vind je pretparken geweldig. Vanwege de pret enzo. Als je wat ouder bent, en dan laat ik gewoon achterwege vanaf welke leeftijd dat ongeveer is, kun je er ook nog genieten, maar komt er een extra emotie om de hoek kijken. Angst. Jonge mensen kennen geen angst. Hele jonge mensen dan. De gewone jonge mensen wel. Mensen zoals ik.



Dinsdag gingen we naar Walibi. De kinderen hadden er al langer om gevraagd en vooral Asmara wilde heel graag. Ze gaat volgende maand op schoolreisje naar Walibi en dan mogen ze in tweetallen zelf rondlopen. Ze wilde dus graag wat vooronderzoek doen en kijken welke attracties ze zou aandurven. We zouden heel vroeg weggaan, zodat als het park open zou gaan we er meteen waren, maar helaas kwam er wat werk tussen en konden we pas bijna anderhalf uur later weg. Maar toen konden we wel alles lekker los laten en genieten!



Ik vind de achtbanen echt heel leuk. Vanaf de grond. En als ik er in geweest ben, dan achteraf ook. Ik vind mezelf vervolgens echt heel stoer. Terecht natuurlijk. Maar als ik nog in de rij sta voel ik toch wel een onbehaaglijk gevoel in mijn maag. Bij binnenkomst in het park besloten we daarom meteen de eerste de beste attractie in te gaan. Dat was de Express (of iets wat daar op lijkt). Het was de eerste keer dat Asmara over de kop zou gaan en ze vonden het reuze spannend! Toen we in de karretjes zaten werden we bijna als een katapult afgeschoten en onmiddellijk begon Asmara keihard te huilen. Ze vond het helemaal niks en dan duurt ruim een minuut wel heel erg lang! Later zei ze dat ze last had van haar vinger, daar zat een microscopisch groot wondje namelijk, en het had he-le-maal niks met de achtbaan te maken...


Toen we verder liepen kwamen we Walibi tegen, de blije Kangaroe. Daar wilden we natuurlijk wel mee op de foto! De Flying Dutchman vonden de kinderen geweldig. Dat was het trouwens helemaal niet. Die karretjes deden steeds net alsof ze van de rails af wilden floepen. Maar op het laatste moment gingen ze dan de bocht om. Ik kwam een paar keer los uit mijn stoeltje, zo hard ging het. De kids waren echter zo enthousiast en heel druk was het niet, dus we besloten meteen nog een keer te gaan. De karretjes stonden echter stil. We moesten wachten op de technische dienst, hoorden we. Op de een of andere manier boezemde me dat niet echt vertrouwen in. Maar er bleek een sjaaltje op de rails te liggen, die moest verwijderd worden. We probeerden in te schatten of het de moeite van het wachten waard was of dat we ons ritje zouden laten schieten door die sukkel die zijn sjaal verloren was. En opeens zagen we het sjaaltje hangen. Ik werd onmiddellijk vuurrood, want daar aan de gele rails, hing mijn paarse sjaaltje... We hebben dus keurig gewacht en nadat ik de sjaal diep in mijn tas had gestoken konden we nog een keer!







Aron ging met Kelly in de Goliath en wilde daarna echt heel heel graag ook met mij. Ik vond het heel heel eng, maar zette door. Toen we in de wagentjes zaten, duurde het een eeuwigheid voor we konden vertrekken omdat er een karretje schoongemaakt moest worden, iemand had overgegeven. Ja, dat geeft de burger moed! Het jongetje achter ons probeerde aan zijn moeder bij het hek uit te leggen dat we even moesten wachten omdat er een wieltje stuk was. Zijn moeder trok wit weg en het jongetje kwam niet meer bij. ?Er zitten geen eens wieltjes aan die karretjes!!?

De hele rit had ik mijn ogen dicht, net zoals in de El Condor, die ook echt vreselijk was. Maar Aron was ontzettend trots op me, kuste me spontaan en zei dat ik een held was. Ik lachte een beetje schamper. Maar Aron meende het: ?Iets doen wat niet eng is, maakt je nog geen held hoor mama! Je bent een held als je iets doet terwijl je het heel eng vindt!? *snik*





We aten patatjes, dronken wat, liepen over de kinderboerderij, werden zeiknat in de Crazy River, twee keer zelfs want het was zo rustig dat we mochten blijven zitten.

We banjerden de hele dag door het park, gingen nog even met Walibelle op de foto, gingen nog een keer in de Express om te bewijzen dat Asmara echt niet bang was en heus wel over de kop durfde, kochten een souvenirtje in het winkeltje waar ons buurmeisje blijkbaar werkt en gingen toen weer richting huis. Moe, koud, voldaan. Een warm bad later waren we weer aanspreekbaar! Klaar om de rest van de vakantie te verslinden!

Xx N.
Najib op woensdag!
In juni vroeg Kelly me of ik misschien zin had om begin december met haar en Tia naar Najib te gaan. Ik kan in juni natuurlijk onmogelijk weten hoe mijn agenda er in december uit ziet, dus ik lachte Kelly hartelijk uit. Maar Kelly is niet voor een gat te vangen dus begin november vroeg ze het me nog een keer. Ik had zo gauw geen smoes paraat die avond nog niks staan en ging akkoord. Tamara zou de vierde dame in het gezelschap zijn, een gezellige avond was dus verzekerd. Overdag had ik nog een verjaardag in Blaricum, zowel Luca als Jada vierden hun verjaardag voor vrienden en familie. Dat was logistiek nog even een probleempje want als ik Aron en Asmara weer naar huis zou brengen eind van de middag zou ik twee keer in de file staan. Arno bood echter aan om mee te gaan naar de verjaardag, hij zou dan met de kids terug naar huis gaan als Kelly mij op kon halen om naar Scheveningen te rijden. Ideaal!

Het was ongeveer kwart over twee toen we de oprit bij Marco opreden. Omdat veel kinderen nog een Sinterklaasfeest hadden bij hun sportvereniging was het niet erg druk en dat was zeker voor Arno wel erg lekker. We kletsten wat, we dronken en aten wat en af en toe zagen we een kind voorbij rennen. We werden volkomen genegeerd door ons kroost, wat betekende dat ze het erg naar hun zin hadden. Het was kwart voor vijf toen Kelly smste dat ze er was. Ik had haar het adres gegeven en gezegd dat als ze smste wanneer ze er was ik het hek open zou doen.

Toen ik echter via de camera keek, zag ik geen auto van Kelly. Ik belde haar op. Ze vertelde dat ze haar auto aan de kant van de weg had geparkeerd (Maar waarom? Waarom?) en ze nu voor het hek stond wat open stond. ?Sta je wel voor nr 39? vroeg ik. Ja, dat stond ze. Maar hoe kan het hek dan open staan, want ik zag door de camera duidelijk dat het hek nog dicht zat. Om een lang verhaal ietsje korter te maken: haar navigatie had opeens ?Bestemming bereikt? gezegd en dus was Kelly vol op de rem gegaan. Dat ze voor 39a stond in plaats van 39 was een onbelangrijk detail. Ik zei dat ik toch nummer 39 had gesmst en Kelly herhaalde dat haar navigatie had gezegd dat ze er was. Geen speld tussen te krijgen. Ik zei dus maar dat ze haar auto moest pakken want het miezerde en ik was niet van plan helemaal naar haar auto te lopen omdat zij een probleempje met haar geheugen, decorum en verstandelijke vermogens had.

Niet veel later zag ik haar in de camera aan komen, opende ik het hek en zei haar achteraan te parkeren. Omdat ik mijn kinderen nog moest vangen, liet ik haar even binnen en parkeerde haar in de gang. Marco en Leontine zeiden vriendelijk hallo, Kelly mompelde iets terug. Nadat ik twee kinderen, drie jassen, n tas en vier schoenen had verzameld, Mary had helpen herinneren waar ze Kelly ook alweer van kende en gedag had gezegd aan de meeste mensen inclusief mijn eigen gezin, stapte ik bij Kelly in de auto en reden we naar Scheveningen.

Je zou denken dat Kelly het spannend vond. Er vol van zou zijn. Onder de indruk was. Maar ze zei niks. Af en toe kwam er een giecheltje, een grinnikje of een giebeltje, maar over het algemeen kwam er eigenlijk geen zinnig woord uit. Dat het bezoekje aan het huis van Marco toch wel iets met haar gedaan had, bleek wel toen we in Scheveningen aan kwamen. Ze wilde in een parkeergarage parkeren. ?Ga linksaf,? zei haar navigatie. Op het scherm was een grote rode pijl te zien die naar links afsloeg. Op het bord naast het stoplicht stond een pijl naar links met eronder PARKEREN en als je links keek, zag je daar in grote neonletters de naam van de garage je tegemoet blinken. ?Welke kant zal ik opgaan? vroeg Kelly. ?Uh, links? stelde ik voor.
We parkeerden, en hadden ondertussen contact met Tamara en Patricia die de Burgerking aan het leeg eten waren. Voor een toetje wilden ze wel naar de McDonalds. Niet veel later waren we allevier bij de Mac en at Kelly haar koudgeworden patatjes, liet ik de salade die niet was zoals hij hoorde staan, en dronken we gezellig een warme chocomel. Patricia wilde van Kelly weten hoe het was geweest. ?Leuk.? zei Kelly. Meer kwam er gewoon niet uit. ?Dat komt door mij, legde ik uit. ?Als ik er straks niet meer bij zit komen de verhalen wel. Nu doen we nog even of het allemaal heel gewoon is.

Patricia begreep er niets van, tijdens Concert at Sea had zij een hyperervaring en deelde dat met mij. Ik gaf nergens aan hoe ?gewoon? dit alles was, hyperde gezellig mee. Maar Kelly kreeg het niet voor elkaar. ??t Was gaaf!? kreeg ze er nog uit. Hoofdschuddend liepen we naar het Circustheater. We dronken een drankje, hielden onze jassen bij ons, liepen tot twee keer verkeerd naar onze stoelen maar nadat we iedereen voor ons hadden laten opstaan zaten we op onze stoelen en kon het feest beginnen!

Najib was leuk. Ik kan niet anders zeggen. Op een paar momenten (drie anekdotes) moest ik echt wel hardop lachen, op de meeste momenten glimlachte ik. Bij een paar stukjes wist ik niet of ik nu moest lachen of niet. Het was absoluut grappig bedoeld, en hij bracht alles ook zeker heel grappig, maar ik vond het toch rot toen hij vertelde dat hij als kind niet in het weekend naar oma & opa kon zoals zijn klasgenootjes maar met zijn moeder naar de goedkope winkels ging met de bus. Dat dat zijn weekend was. En dat toen hij voor de eerste keer bij zijn vriendinnetje thuiskwam als vijftienjarige, hij alleen maar naar het kleed durfde te kijken omdat hij de vooroordelen ten opzichte van Marokanen niet wilde bevestigen door naar de dvd-speler, de TV of wat dan ook te kijken. Grappig, zeker. Triest ook...

In de pauze dronken we een cassis, sloegen voorraden chocola in en maakten ons op voor de tweede helft. Die ging nog sneller voorbij en opeens was het al bijna half twaalf. Ik ben natuurlijk nog in de bloei van mijn leven, maar die andere meiden waren opeens heel erg moe en alles. Dus namen we afscheid voor de parkeergarage en gingen we allemaal onze eigen kant uit. Daar bedacht ik me dat ik nul foto?s van ons samen had gemaakt. Niet achter het raam bij de Mac, niet in onze stoelen in het theater, niet nippend aan een chique cassis.

Voor je beeldvorming: we zagen er allevier heel leuk uit. Hip en trendy, maar niet overdone. Teken het plaatje er dus zelf maar even bij...

Dit was de woensdag, later meer!


xx N.
Bij Judith thuis!
Ik had laatst al een logje geplaatst met de foto van ons drietjes in het stro, met de belofte er nog op terug te komen. En ja hoor, dat moment is nu aangebroken! Wat kan het leven mooi zijn h?

Samen met Kelly reed ik naar Berg en Dal waar Judith woont. Judith had me na haar shoot met Marco al een paar keer laten weten dat ik toch echt een keer moest komen en vandaag was het zo ver! Berg en Dal ligt bij Nijmegen en dat is nog best een stukje rijden, maar met zijn tweetjes klets je de tijd zo vol. Eerst gingen we Nijmegen nog even in, waar ik in sneltreinvaart nog kon laten zien waar in Nijmegen ik gewoond heb en waar ik Arno ook voor het allereerst ontmoet heb! Jemig wat een herinneringen kwamen er boven! Ik wilde niet een al te ernstig oud wijf klinken, dus toen ik me realiseerde dat ik nu herinneringen boven haalde aan een periode waarin Kelly zo'n beetje geboren werd, besefte ik dat dit een mooi moment was om het weer over het heden te hebben.



We kochten wel wat, maar niet echt veel, en toen het begon te miezeren besloten we snel een broodje te eten en naar Judith te rijden. Kelly smste met Judith waar ze precies woonde en Judith stuurde berichtjes als 'bij de derde koe rechts'. Je kunt grappen maken over het boerenmeisje en het gehucht en het feit dat je letterlijk een karrenspoor moet volgen om bij Judith aan te komen, maar de waarheid is dat Judith in een waar paradijs woont. Ruim veertig stallen met pensionpaarden, een fantastische boerderij, land en bos zo ver je kunt kijken en in het herfstige tafereel leek je zo in een schilderijtje te stappen! Voor Judith zal het met name vroeger heus niet altijd ideaal zijn geweest. Als je de deur opendoet sta je niet bepaald bij de buren voor het huis en spelen met andere kinderen is iets wat je echt moet afspreken, je komt niet spontaan bij elkaar aan de deur zoals ik bij mijn kinderen dagelijks zie gebeuren. Ook nu nog zal Judith als ze uit wil bij iemand moeten blijven slapen of opgehaald moeten worden. Geen meisje laat je zo door de bossen fietsen in het donker, dat mag duidelijk zijn. Maar als ze haar rijbewijs nu iets sneller haalt dan haar broer Ruud, dan kan dat misschien ook wel snel geen probleem meer zijn!

We maakten snel kennis met de ouders van Judith. Door Judith's log weet ik dat haar vader ernstig ziek is, maar de man die ik ontmoette wekte die indruk helemaal niet. Hij sprak levendig over zijn huis en haard, en iedere vraag die ik stelde werd uitgebreid beantwoord. Ik voelde me meteen op mijn gemak bij hem. Ik houd er heel erg van als mensen zich realiseren hoe rijk ze zijn met wat ze hebben, en dat merkte ik zowel bij Theo als bij Loes. Beiden zijn enorm dankbaar dat ze wonen waar ze wonen en leven zoals ze leven! Daar kan ik erg van genieten! De moeder van Judith is een bijzonder mooie vrouw om te zien! Ze heeft een erg mooi gezicht, maar vooral ook een hele warme uitstraling.



Broer Thijs was er ook, hij was het erf zittend op een uh, machine aan het vegen (voor de barbecue de volgende dag, terwijl ik toch echt dacht dat hij voor mij...) maar kwam later bij ons in de keuken. Helder blauwe ogen en een gulle lach, je zou denken dat ik hem leuk zou vinden! Nou dan heb ik nieuws voor je: dat vond ik ook! Maar niet eens zo zeer om zijn leuke krulletjes of zijn ondeugende blik, maar vooral ook om zijn humor en eerlijkheid. Hun andere broer Ruud is eerlijk, maar op een manier die zo recht door zee is dat er ongetwijfeld mensen zijn die wel eens moeten huilen als Ruud zijn mening geeft. Ik niet natuurlijk, andere mensen. Broer Thijs geeft ook zijn mening volstrekt eerlijk, maar zo dat je het eigenlijk heel erg grappig vindt dat hij iets dus stom vindt. Ik weet even geen voorbeeld, maar ik weet zeker dat ik het hem zou hebben vergeven als hij voor mij geen sinterklaas surprise zou hebben gemaakt. Om stiekem toch maar een voorbeeld te noemen.

We hebben het hele terrein bekeken, door het bos gewandeld, een heerlijk kopje thee in de gezellige woonkeuken gedronken. Tegen vijven rook het fantastisch in de keuken en niet veel later mochten we aan tafel. We kregen een heerlijke macaronischotel uit de oven en zelfgemaakte appelmoes. Ja, dan heb je me hoor, zelfgemaakte appelmoes! Kan het nog knusser? Het eten was heerlijk, veel te veel natuurlijk, maar verrukkelijk en na het eten kregen we zelfs nog een chocolaatje bij de thee. Het was alsof ze uitgebreid research naar me hadden gedaan en toen een stappenplan hadden opgesteld.



Thijs vertelde dat hij zo de paarden van het land zou gaan halen. Ik vroeg natuurlijk snel of we mochten helpen. Hallo, paarden, land, halen, Nathalie. Het is niet moeilijk om met deze woorden een geloofwaardige zin te maken! Judith keek angstig, bijna dezelfde blik als die we kregen toen we haar kamer wilden zien, maar liep toch mee. Wel met het fototoestel in haar hand. Want met fototoestel kun je geen paard vasthouden, redeneerde ze. Goed plan. Bij de eerste lading namen Thijs en Kelly ieder twee paarden en ik eentje. Het waren er namelijk maar vijf op dat specifieke stukje land en ik liep dus achteraan met een prachtig jong grijs paard, (niet) luisterend naar de naam Olijfje. Ze was enorm onrustig, trok en sprong, wiebelde en huppelde en ze trok bijna mijn schouder uit de kom. Ze maakte zelfs een keer een bokje en ik werd helemaal een beetje onzeker. Stel je toch eens voor dat ik er twee had gekregen die beiden waren zoals deze, dat was wat geweest! Maar later zei Kelly dat we over grond liepen waar blijkbaar een stroomlek was geweest, want ook haar paarden maakten een raar sprongetje op diezelfde plek. We hadden zelf rubberen zolen en voelden dus niks. Maar Olijfje was de hele weg gespannen als een veer. Veilig in de box was er niets aan de hand en we gingen een nieuwe lading paarden halen. Nu kreeg ik er wel twee en dat ging goed. Het was best even wennen, in iedere hand een paard, maar ook heel stoer. Toch wel erg western, cowgirl, How the west was won. Ik hoorde er nog net geen muziekje onder! Bij de derde lading kreeg ik een paard wat erg groot maar erg lief was. Maar wat voelde ik me nietig naast dat prachtige dier! En bij de laatste lading paarden mochten we Nena en haar veulen Floris halen. Thijs gaf me het touw voor Nena maar dat gaf ik snel door aan Kelly. Ik wilde Floris! Floris wilde ik! Zo schattig, zo energiek, zo beeldschoon! Het was helaas een klein stukje van het land tot de stal maar wat was het leuk! Thijs vertelde dat hij elke dag in een half uur alle paarden op het land zet, en elke avond een uur en drie kwartier bezig is ze weer te halen. Een pittige klus! Deze dag was het natuurlijk veeeeeel sneller met ons erbij!


Ik heb deze dag gewoon het gevoel gehad dat ik op vakantie was. Even een dagje er helemaal tussenuit, letterlijk en figuurlijk in een andere wereld stappen en helemaal tot rust komen. En hoewel de paarden, het land, de boerderij en Judith en Kelly daar zeker toe hebben bijgedragen, was het eigenlijk het gezinnetje van de familie Peters wat me zo raakte. Ze houden daar dus gewoon allemaal van elkaar h? Nou doet mijn gezin dat ook, maar ben ik onder andere omstandigheden opgegroeid. Dit was een waar warm nest, zo eentje waar ieder kind recht op heeft, waar je je welkom en bemind voelt.
Heerlijk om mee te maken!



Ik heb echt een heerlijke dag gehad! Ik kwam natuurlijk volstrekt kapot thuis, helemaal gebroken en volledig uitgeput na al die gezonde zuurstof uit de buitenlucht. Maar het was een heerlijke dag! Hopelijk binnenkort weer! Judith, lieve schat, dank je wel!


xx N.

Bed...


Wij gaan naar bed, wie gaat er mee...?

Joehoeeee Vlieland! (1)
Vrijdag begin van de middag, vertrokken we een tikkeltje gestressed iets later dan gepland richting Harlingen waarbij Marlies goed gebruik maakte van de spieren en kracht in haar rechtervoet en Myrna hijgend ons met haar Suzuki probeerde bij te houden. We kwamen precies op tijd in Harlingen aan, zo op tijd dat we Danille en Kelly uit de auto?s schopten met hun boottickets en zelf een plekje gingen zoeken op de over-, overvolle parkeerplaatsen. Blijkbaar is er een rockfestival op Vlieland dit weekend waardoor er honderden en honderden mensen het eiland op wilden. We wilden graag de boot van kwart over twee, en toen Marlies, Myrna en ik een flinke sprint getrokken hadden vanaf de pendelbus naar de haven, zo eentje waar een Olympische atleet jaloers op zou zijn en ongetwijfeld recordverbrekend was, bleken de boten van rond n uur ook nog niet te zijn vertrokken.

Nat!
De voorspellingen zijn nat. Heel nat. Voor het hele weekend wordt er regen voorspeld. Nu regent het in Vlieland minder dan in de rest van Nederland, maar als het in de rest van Nederland gigantisch regent, regent het op Vlieland natuurlijk ook wel wat.

Nu ben ik niet bang voor een beetje regen. Ik ben niet bang om nat te worden. Sterker nog, ik ben wel vaker nat en daar hoor je me nooit over. Ik denk stiekem dat ik regen zelfs wel leuk vind. Wind, dat vind ik niks. Maar zelfs dat kan ik dit weekend hebben, want IJslanders rijden maakt ieder moment gewoon leuk!



Alleen, als het echt heel nat is, als het echt hl nat is, serieus nat, dan is het voor de paardjes ook geen doen en wordt de rit afgelast. De tranen springen in mijn ogen als ik daar aan denk. Vanaf november heb ik me er zo ongelofelijk op zitten verheugen dat ik het echt, echt heel naar zou vinden als het niet door zou gaan.

Tuurlijk, dan vermaken we ons ook. Ik heb spelletjes in de koffer en ze verkopen chips en chocola op het eiland. Ik heb mijn vriendinnetjes bij me. Maar toch. Maar tch.

Het is vandaag nog donderdag, vrijdag is eigenlijk net begonnen en over 12 uur reizen we af naar het Noorden. Het moet gewoon goed komen, het met!

"De zeven geitjes en Klein Duimpje
Zij hebben een alibi"