Geheel wederzijds!
Voel je...

Afscheid nemen bestaat niet...
Twitter - nathaliethielen
Volg mij!
Follow me!
Volg me op Twitter!
Samen lachen!
Zijn favoriet!
Laat je horen!

Bezoekers
Op dit moment zijn er 2 vrienden ;
en 2 gast vrienden .
Nieuws van Marco
Ik wens iedereen een hele fijne vakantie! Groetjes, Marco
Nieuws van Nathalie!
Leuk dat je mijn weblogje bezoekt! Vergeet je niet om een reactie achter te laten? Je kunt je ook aanmelden voor de e-mailalerts, dan mis je niets meer! Liefs, Nathalie
Mijn laatste reacties
Eric Bus, ik hou dus van...
13:19, 10 mrt 2017
Wat een super leuk...
11:23, 22 feb 2017
Wat een leuk en lief...
13:10, 10 feb 2017
Lieve Rianne, Ja, het is...
15:02, 1 feb 2017
Jeeeeetje ik ben overal...
15:00, 1 feb 2017
Dank je welllll <3
14:57, 1 feb 2017
Ik mis haar ook...
11:23, 6 jan 2017
Wat fijn Marco! Voelt zo...
09:58, 28 aug 2015
Dit soort logjes zijn...
01:07, 15 aug 2015
Oef. Een traumatische...
01:02, 15 aug 2015
Foto album
Wil je me wat vertellen?


Mail me!  *klik*
E-mail alert
Klokje
Zoeken
Thielen Tekst

Verba volant, scripta manent
Erotiek!
Vanavond op KETNET/CANVS om 00.05 op TV:

NATHALIE!







Maarreee... ik ben het niet!









(Helaas)

Pauw en Witteman
Pauw en Witteman, het is alweer een paar dagen terug, maar alles gaat nog wat langzamer hier, hihi. Onder het mom, wie bewaart heeft wat vertel ik toch graag nog even hoe ik deze avond ervaren heb!

Het was dinsdagmiddag rond half vijf toen ik benaderd werd door de Vara. Marco zou samen met Minister Koenders in hun uitzending Pauw en Witteman zitten om over hun reis naar Bolivia te praten. Goh, ze hadden het wel druk, naast Colombia ook nog naar Bolivia? Een slordige 2441 kilometertjes verder? Ach nee, ze bedoelde natuurlijk Colombia, maar aangezien ik zo goed op de hoogte was had ze een voorstel. Er waren nog wat plekjes vrij in het publiek. Of ik misschien de fanclub kon vertellen dat ze de uitzending bij konden wonen? Er zou plek zijn voor ongeveer 15-20 mensen, dus dat was een heel leuk voorstel! Ik belde Marlies, die woont in Amsterdam en kan er zelfs dronken heen als het zou moeten. Ik benaderde de meiden van de fanclub, waarbij Marijke de tijd en mogelijkheid had, de andere meiden helaas niet. Ik belde Marianne, die is altijd enthousiast. Ik keek in de ledenadministratie, zocht op korte afstand van Amsterdam, en realiseerde me opeens dat afstand niet zoveel zegt. De een kan makkelijker en sneller weg dan de ander, en heeft er ook meer voor over dan de ander. Daarom zette ik een fanclublogje snel online en hoopte dat er mensen zouden zijn die van de gelegenheid gebruik zouden maken. Voor de fans leuk, maar voor Marco ook leuk! En natuurlijk voor de Vara ook leuk, het ziet er nu eenmaal gezelliger uit met een volle zaal. Zelf zou ik in eerste instantie niet gaan, maar aangezien Minister Koenders er zou zijn en een fotootje van hem met Marco nog ontbrak, was het toch wel handig als ik ook even naar De Plantage zou gaan.



Tegen half tien, ik was op nog geen drie minuten afstand van De Plantage, kwam ik de ene wegomlegging na de ander tegen. Toen ik opnieuw in een weg reed die afgesloten was aan het eind besloot ik het laatste stukje te lopen. Ik parkeerde mijn auto onder het bordje ?Wegsleepregeling van Kracht? en liep naar de studio. Ik belde ondertussen Marco, die zat met War Child op korte afstand in een restaurantje en zou ook zo naar de studio komen want hij moest ook nog wat opnamen doen voor de docu die ze al bijna twee jaar aan het maken zijn. Ik zei dat ik gewoon in het publiek zou gaan zitten en dat hij me maar mee moest loodsen als het zover was. Dat was een goede deal.

Daar in de kantine was het heel sfeervol met gezellige kaarsjes en nog meer gezellige mensen. Ik herkende de fans meteen en sloot dus gezellig aan. Ik kreeg een kopje thee en praatte met Marlies, Marianne, Helga, en Eric en Tamara die in mijn omgeving stonden. Dat laatste was een vruchtbaar gesprek want Eric vroeg me of ik al een nieuwe telefoon had uitgekozen. Eerder had ik op een logje aangegeven dat ik dat op korte termijn moest doen. Lichte paniek kwam in me op, nee, dat had ik niet en het moest voor 18 februari. Hij liet zijn nieuwe telefoon zien en die zag er mooi uit. Touchscreen, net als de mijne. Toetsenbordje, net als de mijne. Ik weet niets van cilinders, GB?s, GPS, bougies, PK, of glimmende velgen en besloot ter plekke dat ik die wel wilde. X1 moest ik onthouden, hoe moeilijk kan het zijn? Heel moeilijk, bleek wel. Gelukkig mailde Eric de volgende dag weer, zodat ik niet veel later Vodafone aan de telefoon had en ik binnenkort mijn nieuwe telefoon zal ontvangen. Dat was dus geregeld!



De avond vloog voorbij en voor we het wisten mochten we de zaal in. Voor de Borsatofans waren stoelen neergezet, zodat Marco ze kon zien en niet onbelangrijk, zij Marco ook. Ik kan helemaal niet ontspannen als ik weet dat er een camera op me gericht staat en dan gaat de hele avond aan me voorbij, dus ik vroeg Marlies of ze het bankje ook goed vond. Die stond naast een camera dus daar zat ik behoorlijk veilig, bedacht ik me. Ik zat op het hoekje, daarnaast Marlies en daarnaast een koppel, iets ouder dan ons. Het was hun eerste keer in een TV studio en ze waren helemaal een beetje nerveus. Toen ze ontdekten dat ze tussen de fans zaten werd dat nog erger. Ze vroeg hoe dat nu kwam en alles en Marlies vertelde dat ze bij de fanclub aangesloten was, en ik voegde toe dat de Vara ons zelf benaderd had. ?Oh, zei ze opgelucht, ?jullie zijn dus geen groupies ofzo?
Marlies keek haar diep beledigd aan. ?Tuurlijk zijn we dat wel! zei Marlies. En toen was het gesprek zo?n beetje afgelopen, heel gek.
De minister, Marco, Veldhuis en Kemper, Andrea en Jeroen en Paul kwamen binnen. Marco zwaaide vriendelijk naar iedereen en toen hij Marlies zag kwam daar een zeer vette knipoog voor haar tevoorschijn. De vrouw naast Marlies werd een beetje onrustig volgens mij.



We mochten wat vragen aan de gasten stellen, mits ze niet vermoedelijk ook aan tafel straks gesteld zouden worden en een van de vragen was wie nu Veldhuis en wie Kemper was. Ik ken deze jongens al best lang en ik moet ook elkaar keer weer even denken. Dan weet ik het wel, want ik vind Remco leuker haha, maar het gaat nog altijd niet vanzelf. Ze hadden een mooi ezelsbruggetje: Kemper is Kalend. Kijk, daar heb ik wat aan. Pauw en Witteman vertelden dat het henzelf kortgeleden ook was overkomen, dat een gast vroeg wie nu Pauw en wie nu Witteman was. Dat weet ik dan gelukkig weer wel. Pauw is die lange man in dat veel te lage stoeltje...

Ik vond de uitzending erg leuk, aangezien alle onderwerpen me aanspraken. Ben dus ook blij dat ik niet in beeld zat, want als ik echt luister kijk ik vaak heel boos, dat willen we natuurlijk niet op het breedbeeldplasmascherm terug zien in miljoenen huishoudens! Marco en Bert vulden elkaar goed aan. Wat stiekem wel grappig was, was dat Bert zei dat de gemiddelde leeftijd van een kindsoldaat in Colombia 13 jaar was, en Marco later zei dat het cijfer gevaarlijk snel zakte en het nu ongeveer 12,5 jaar was. Dat gaat echt snel! In tien minuutjes! Maar het was een goed gesprek, interessant met goede sprekers. Ik genoot in ieder geval! Na de uitzending kwam Marco naar ons toe en kustte ons allebei. De dame naast ons werd gek geloof ik...

Marco vroeg of ik meeliep en toen ik niet snel genoeg kwam riep hij nog een keer. Ik was dwangmatig mijn telefoon weer aan het aanzetten, voor het geval, nou ja Marco dus, zou bellen. Niet zo slim, kleinigheidje houd je. Ik trippelde er achter aan en we stonden in de kantine nog even na te praten. Er werd voor iedereen drinken gehaald, maar de man die drinken voor ons gezelschap haalde sloeg mij doodleuk over. Hij vroeg het wel aan de persoon rechts van me, en ook aan de persoon links van me. En niet aan mij. Te hoog groupie gehalte denk ik. Minister Koenders stelde zich aan me voor, hij is van dichtbij toch ook wel erg leuk, vooral als hij lacht. Marco kwam meteen in actie, vertelde hoe onmisbaar ik ben voor de website en hoe ik het korte lijntje tussen hem en zijn fans ben. Hij deed, het zoals altijd, heel oprecht en respectvol. Ik werd er verlegen van. Ook van Andrea kreeg ik een hand. Het gesprek ging al snel over Itali, aangezien zowel Andrea als Marco en Bert hun hart daar hebben zitten.


Eigenlijk zat ik me een beetje op te lopen winden dat ik zo duidelijk overgeslagen werd met de drankjes. Er werd verdorie aan de persoon rechts en links van me gevraagd of ik wat wilde drinken maar niet aan mij. Ik vond het onbeleefd. Belachelijk. Ik had ook erge dorst. Ik had ook een uur zitten luisteren en lachen op de juiste momenten. Ik had zelfs mijn telefoon helemaal uitgezet. Ik had recht op drinken. Klaar!
?Hee, heb jij niets te drinken? vroeg de minister. ?Wat wil je drinken, dan haal ik het even voor je!
?Oh, nee hoor, dank U wel, heel vriendelijk!
?Het is geen probleem hoor, weet je het zeker? Ik haal zo wat, echt!
?Nee hoor, dank U wel, dank U wel, nee hoor.

Het zijn van die momenten waarop je zo?n gruwelijke hekel aan jezelf kunt hebben.


We werden op de hoogte gebracht dat de cameraploeg klaar was en liepen naar een ander deel van het complex waar Nathalie en Robin, de cameraman die ook op de fanclubdag werkzaam was, al klaar stonden. Ook Willemijn Verloop was er bij, net als Mark van War Child. Marco en Bert gingen op de gereedstaande stoelen zitten en ik knipte snel een fotootje. Hoewel Robin aangaf de heren redelijk close in beeld te hebben, vond ik het toch storend om te zien dat de broekspijp van Bert dubbel gevouwen zat. Ik wilde daar eigenlijk iets aan doen, maar zoiets moet je wel voorzichtig brengen.

Ten eerste: zeg ik ?Bert?, net zoals Ernie Marco? Of meneer Koenders of Minister Koenders? Of gewoon kortweg minister? Maar nog veel lastiger is je niet te verspreken met de zin die je daarna wilt stellen.
?Minister Koenders, mag ik u pijpen? Ik bedoel, mag ik uw pijpen even goed doen?
Horen jullie het verschil?

Ik koos voor ?Meneer Koenders? en zei zorgvuldig ?broekspijpen?. En toen deed ik ze even goed. Het kwam dan wel niet in beeld, maar je weet maar nooit. Stel dat een van de twee zo hard moet lachen dat ie van zijn stoel valt, dan zul je zien dat er snel uitgezoomed wordt. En dan een dubbelgevouwen broekspijp, bij een minister, dat kan echt niet.

Dezelfde man als eerder die avond (ik noem liever geen namen, dat snap je) kwam weer aan en had voor iedereen een biertje of wat fris mee. Nou ja, bijna iedereen. En iemand werd opnieuw volkomen genegeerd. Tssss.

Het gesprek verliep heel goed. Opnieuw goede wisselwerking tussen de heren, ze vulden elkaar aan, er was ruimte voor een grapje, er was een serieuze noot en ze gingen goed op de materie in. Ik weet niet wanneer de documentaire af moet zijn en er zijn ook nog geen concrete plannen wat er vervolgens mee gedaan gaat worden, maar dat ik niet kan wachten om hem te zien, dat weet ik wel!

Het liep al tegen enen toen we klaar waren en we wandelden terug naar de kantine. Mijn telefoon had ik weer even uitgezet, dus ik hoopte dat Marlies er nog zou zijn. Er reden geen metro?s meer nu, en ik breng haar met alle liefde thuis, maar ja, dan moet ik natuurlijk niet weggesleept zijn. Mijn onzekerheid was uiteraard geheel onterecht, als een volleerd groupie stond Marlies nog op mij Marco te wachten. Annette wilde graag met Marco op de foto en ik vroeg of Marco misschien een keer met mijn vriendinnetje Marlies op de foto wilde want dat was nog nooit gebeurd... Dan moest het er dus zeker van komen, vond Marco ook. Het werd een leuk plaatje. Normaal grijpt Marco Marlies stevig vast en ik ben ik Marlies een beetje kwijt in het Borsato-geweld. Nu zag ik twee mooie mensen op een mooie foto. Leuk!



Ik zette nog wat andere mensen op de foto en Marco werd even weggeroepen om hier en daar afscheid te nemen. Hij liep nog naar ons terug om gedag te zeggen en meldde dat hij de volgende ochtend bij Goedemorgen Nederland zou zijn. Het was inmiddels na 1.00 ?s nachts en ik bedacht me meteen dat Marco dat dus zonder mij zou moeten doen.
Gelukkig redde hij dat! Ik heb het wel bekeken en ook die uitzending was erg goed.
Erg kort ook, dat helaas wel. Kortom: het was een leuke avond en ik vond het erg gezellig!

Te klein!
Een paar jaar terug keek ik in de kleedkamer van Marco naar een aflevering van de Ghostwhisperer om de tijd te doden. Zes liter tranen later besloot ik dat ik het een leuke serie vond, maar aangezien ik het voor geen een serie op kan brengen elke week voor de buis te zitten en alles vanaf dvd?tjes kijk, bleef het bij die ene fascinerende aflevering. Tot dat dit weekend Arno me liet weten een schijfje te hebben met vier afleveringen, was dat niet die serie die me zo leuk leek? Gelukkig was er voetbal op TV (wat niet zo verrassend is want Arno heeft er een aantal extra kanalen bijgenomen met voetbal en andere sporten dus er is elke avond wel een zeer belangrijke wedstrijd die echt niet gemist mag worden) dus ik zette een pot thee en dook mijn bed in met het schijfje. Nou ja, ik stopte het schijfje in de speler, zette de TV aan, deed het licht uit en dook onder mijn dekbed. Jennifer Love Hewitt speelt Melinda Gordon, een meisje dat kan communiceren met de spirits van overleden mensen die moeite hebben de overgang naar de andere kant te maken. Heerlijk, ik hou wel van dat soort dingen mits het niet te eng of horrorachtig wordt.

Ik had alleen n ding over het hoofd gezien. Als je kunt praten met mensen die zijn overleden, hebben we het over mensen die dood zijn. En als ze niet naar de andere kant fietsen, wat die andere kant ook mag zijn, dan komt dat meestal omdat ze hier nog wat zaken hebben die niet goed zijn afgerond. En dat heeft doorgaans met liefde te maken.

Ik heb de eerste vier afleveringen dus gezien. Achter elkaar, want U weet, ik heb geen rem. Ik vond het heerlijk, ik vond het zalig, ik heb genoten. Maar op een gegeven moment was ik zo aan het huilen dat er tussen de bedrijven door niet eens meer gestopt kon worden. Was er gewoon even niets zielig, niet erger dan anders want het is altijd zielig want hee, die mensen zijn dus gewoon heel erg dood, en liepen de tranen uit gewoonte nog uit mijn ogen te stromen. Ken je die schilderijtjes van die kleine, beetje vieze zigeunertjes die zo?n mooi, biggelend, glanzend traantje hebben?
Zo zie ik er dan precies niet uit.

Mijn neus zwelt op, ook al loopt het snot er gewoon met tien liter per minuut uit.Mijn gezicht wordt rood en mijn ogen worden steeds een beetje kleiner. Ze werden zelfs zo klein, dat ik als ik gewoon voor me uit keek, mijn ooglid in beeld had. Mijn dikke, opgezwollen, opgeblazen oogleden hingen gewoon over mijn wimpers heen. Echt heel charmant.



Na vier afleveringen moest ik mijn bed verschonen. Dat klinkt als een leuk grapje, maar echt, de hele bovenkant was zeiknat en besnot. Is dat wel een woord, besnot? U begrijpt me vast. Nieuw denkbed er dus overheen. En terwijl ik dat nog een beetje nasnikkend aan het doen ben, komt Asmara binnen.Ze ziet mijn ogen, hoort me snotteren en in plaats van dat je ze me vraagt wat eraan de hand is en of het wel met me gaat, trekt ze meteen haar conclusies.

Ze kijkt naar de tv, ze kijkt naar mij, zet haar handen in haar zij en zegt streng:


?Heb je weer naar iets gekeken waar je eigenlijk
nog te klein voor bent?


Ooh, ze kent me veeeel te goed?
"Het leven gaat al veel te snel voorbij
Dus blijf bij mij"