Geheel wederzijds!
Voel je...

Afscheid nemen bestaat niet...
Twitter - nathaliethielen
  • Nathalie Thielen 01 september

    Hiep hiep hoera. Vandaag is Nathalie Thielen Tekst jarig. We bestaan 15 jaar. Ik ga mezelf ontzettend trakteren op een nieuwe pen.

  • Goedenavond, waar in MIJN REIS kan ik mijn factuur inzien? Ik moet hem printen maar kan het nergens vinden... Alvast bedankt!

  • Fijn dat het zo goed bevallen is!

  • Neem aan dat je voorzien bent over Feniks Talent, maar anders mag je me benaderen hoor :-)

Volg mij!
Follow me!
Volg me op Twitter!
Samen lachen!
Zijn favoriet!
Laat je horen!

Bezoekers
Op dit moment zijn er 2 vrienden ;
en 2 gast vrienden .
Nieuws van Marco
Zie ik jou bij de Clubtour nathalie? Groetjes, Marco
Nieuws van Nathalie!
Leuk dat je mijn weblogje bezoekt! Vergeet je niet om een reactie achter te laten? Je kunt je ook aanmelden voor de e-mailalerts, dan mis je niets meer! Liefs, Nathalie
Mijn laatste reacties
Eric Bus, ik hou dus van...
13:19, 10 mrt 2017
Wat een super leuk...
11:23, 22 feb 2017
Wat een leuk en lief...
13:10, 10 feb 2017
Lieve Rianne, Ja, het is...
15:02, 1 feb 2017
Jeeeeetje ik ben overal...
15:00, 1 feb 2017
Ik mis haar ook...
11:23, 6 jan 2017
Wat fijn Marco! Voelt zo...
09:58, 28 aug 2015
Dit soort logjes zijn...
01:07, 15 aug 2015
Oef. Een traumatische...
01:02, 15 aug 2015
Met wat minder haar heb...
14:40, 7 aug 2015
Foto album
Wil je me wat vertellen?


Mail me!  *klik*
E-mail alert
Klokje
Zoeken
Thielen Tekst

Verba volant, scripta manent
Hard van stapel
Ik denk niet dat ik onder de noemer 'sportief' val. Dat wil zeggen: ik speel nooit vals maar wil wel persé winnen en kan soms een tikkeltje last hebben van het feit dat een ander me verslagen heeft bij een spelletje. Arno had dat overigens ook. Kelly heeft een aantal beslist niet grappige anekdotes over hoe het was om met ons een spelletje te doen. Ik vind een beetje competitie leuk. Als je geen tegenstand biedt, bijvoorbeeld omdat -ik begrijp het ook niet- het je niet uitmaakt of je wint of niet, dan is de lol er al gauw af. Ik wil dat jij wilt winnen, je daar je best voor doet en ik je dan verpulver. Dat vind ik heerlijk!

In mijn jeugd heb ik gebadmintond. Ik behoorde tot de betere dames in mijn vereniging en speelde op een gegeven moment competitie in de regio. In won vaak en veel, en dus was badminton echt een geweldig leuke sport. Je had precisie nodig, snelheid, je moest vooruit kunnen denken en doseren. Machtig mooi. En toen mochten we promoveren. Speelden we hoofdklasse. Dan meet je jezelf met de beste uit de provincie. En daarin was ik heel middelmatig. Soms won ik, maar meestal niet. Eigenlijk is badminton helemaal geen leuke sport. Beetje achter een shuttle aanrennen, pffffff.
Slecht voor je hart...
Heel veel jonge meisjes willen graag op paardrijden en heel veel mama's vinden dat doodeng. Ik wilde vroeger ook op paardrijden en mijn moeder stierf ook duizend doden.
En ik vond het allemaal onzin, zo gevaarlijk was het nou ook weer niet, je kunt ook van je fiets vallen.


Mijn dochter zit ook op paardrijden. Ik rijd elke dinsdagavond en zij rijdt elke woensdagavond. En ze rijdt beter dan ik, gelukkig.
Deze week heb ik weer wat zitten filmen en ik geloof niet dat ik dit Asmara's fiets ooit heb zien doen. En de juf roept enthousiast: "Pak hem nou eens aan, Asmara!"
(Waarmee ze bedoelt dat ze haar zweep moet gebruiken...)

Ik denk persoonlijk dat heel veel jonge meisjes na het kijken van dit filmpje niet op paardrijden mogen, haha...

Maar het valt best mee hoor, al hoor je mij ook steeds schrikken!


Slecht voor je moederhart dit...





Net als Hellen...
Elke dinsdag rijd ik op Manege Pampushout in Almere en ik heb het daar erg naar mijn zin. Ik ben geen geweldige ruiter, maar geniet wel geweldig en dat is ook belangrijk.

Met het mooie weer van de laatste dagen mochten we vandaag voor het eerst weer in het bos rijden. Normaal rijd ik om 21.00 maar de les was samengevoegd met die van 20.00 zodat we om 20.30 al konden vertrekken, want het wordt wel donker natuurlijk...
IJzersterke argumenten!
Ik kan het nog maar nauwelijks geloven, maar in een eerder logje kon je lezen hoe Marco me vertelde dat ik een weekendje paardrijden kado krijg met alles er op en eraan, en maar liefst zes vriendinnetjes mee mag nemen!
Helemaal te gek natuurlijk, en ik wist meteen een aantal mensen die daarvoor in aanmerking kwamen. DaniŽlle uiteraard en ook Mimi en Ine, waar ik eerder paardenuitstapjes mee gemaakt had. Ook Myrna, van wie ik paardrijles krijg en die ik besmet heb met het Borsatovirus, wat overigens verrassend makkelijk ging, wil gezellig mee. Dat zijn vier meiden. Geen zes.



Nou hoeft het natuurlijk ook niet perse met zes meiden, het is mijn weekendje haha. Maar als ik vijf meiden meeneem zijn we met drie duootjes en dat is wel zo gezellig, dacht ik.
Ik heb niet zo heel veel vriendinnen meer die paardrijden en leuk in dit clubje passen. Dus dat was nog best even zoeken. Ik ken wel iemand die ik erg graag mee zou nemen, maar ja, die rijdt niet. Maar wellicht was daar wat aan te doen.

Marlies heeft niks met paarden. Ze snuift niet verlekkerd als ze op de manege zit en maakt zich meer zorgen om haar hooggehakte laarzen. Ze heeft haar favoriete nichtje Suzanne al eens zien rijden en ook Asmara heeft ze tijdens een les bewonderd. Verder heeft ze zelfs mij bekeken tijdens een (verder nogal waardeloze) les. Ze heeft het dus vaak genoeg gezien maar nooit gedacht: dat wil ik ook.



Ik moest dus met ijzersterke argumenten komen om haar over te halen. Paardrijden is niet goedkoop. Los van de les moet je een cap hebben, een zweepje en laarzen, en liefst ook een paardrijbroek en handschoenen. Verder kost het tijd. Met een nieuwe drukke baan, een liefdevolle zoon, een studie en een tijdvretende vriendin is dat ook nog best een opgave. En Marlies vindt paarden ook best een tikkeltje eng.

Oke, goede argumenten had ik dus nodig.†

1) Een cap en een zweepje kun je vaak op de manege lenen.
2) Je kunt eerst een paar losse lessen nemen om te kijken of het je bevalt.
3) Als je op donderdag gaat doen we daarna spelletjes, kost het geen extra avond.
4) Laarzen staan vaak op marktplaats.
5) Asmara en Suzanne verklaren je voor heilig.
6) We hebben een extra onderwerp waar we het over kunnen hebben.
7. Myrna geeft les en Myrna is lief.
8) Ik betaal je eerste drie lessen.
9) Je kunt mee met het weekendje.
10) Heb je eindelijk weer eens iets warms en groots tussen je benen†

Indrukwekkend rijtje toch? Daar zegt een zichzelfrespecterende vrouw toch geen 'Nee' tegen? Een zichzelfrespecterende vrouw niet nee, maar ja, Marlies?



Ik zocht een goed moment uit. Had eten en drinken standby zodat bij twijfel ik haar met hapjes kon overtuigen.†
En toen gooide ik het er zo nonchalant en tegelijkertijd zeer prikkelend uit:

"Zou het niet leuk zijn als je ook op paardrijden ging?"

Ik zette me schrap, voelde de spanning in mijn schouders toenemen maar was voorbereid en zou dit gesprek aan kunnen. Kom maar met je weerwoord, ik heb tien meer dan ijzersterke argumenten en als extra troef kan ik je omkopen met Marco of chanteren met je naaktfoto's. Nou ja, ťťn naaktfoto maar wel echt naakt.

Marlies keek me aan. Er viel een korte, ongemakkelijke stilt die me meteen overmatig deed transpireren. En toen kwam haar reactie:

"Ok."

Dat was het. Okay! Ze vond het gewoon goed! Wat is Marlies toch makkelijk
Morgen om 21.00 heeft ze haar eerste les. Haar zus had nog een broek en laarzen, ze mag mijn zweep en cap lenen en Myrna zet haar op een lief beessie.
Ik neem foto- en filmapparatuur mee, dat begrijp je. En in het voorjaar is ze zo ervaren dat ze makkelijk mee kan op IJslandersavontuur!

Heerlijk, heb er zin in!!




Blauwe billen...
Zelfvertrouwen. Ik heb er best wel een lekkere dosis van. Ik weet wat ik kan, waar ik voor sta, waar mijn plus- en minpunten liggen. Ik vind mezelf over het algemeen goed te doen en redelijk overzichtelijk. Ik kan uitstekend met mezelf door ťťn deur.

Maar als het op paardrijden aankomt, heb ik een groot gebrek aan zelfvertrouwen. Eigenlijk heb ik het gewoon niet. Ik vraag me af of ik het ooit gehad heb ook, en het onderweg toen ik niet oplette ergens†ben verloren, of dat ik het nooit gehad heb alleen het me nog niet realiseerde. Alles is mogelijk.

Ik ben niet bang voor paarden. Helemaal niet zelfs. Ik ben ook niet bang om te vallen. Ik ben wel heel erg bang om het verkeerd te doen. Toen ik me daar in ging verdiepen kwam daar best een stomme conclusie uit. Ik vind het namelijk niet erg wat mensen die komen kijken van me denken. Ik vind het niet erg wat mijn groepsgenootjes van mijn inspanningen vinden. Maar ik voel me heel erg rot naar mijn paard toe als ik iets verkeerds doe.

Eerlijk is eerlijk, ik ben nog nooit vermanend door een paard aangesproken. En het is niet dat ik slecht rij. Ik bedoel dat de meeste manegepaarden beginners gewend zijn die nog niets kunnen. Dus die hangen in de teugels en stuiteren op en neer. Als ik mezelf daarmee vergelijk val ik dus best mee. Ik heb nu zestien lessen gehad dus ik hoef ook nog helemaal niets†te presteren. Maar ik voel me vreselijk onzeker en grrr... wat een rotgevoel is dat toch! Puberteit all over again!

Mijn juf Myrna, ze geeft Asmara ook les, is erg lief. Ik kan het ook goed met haar vinden en blijf regelmatig op de manege plakken omdat ik het zo gezellig met haar heb. Ik vind dat ze goed les geeft (ik kijk ook graag naar andere lessen die ze geeft) en vindt dat ze zowel oog heeft voor de rijtechniek als het mens wat op het paard zit. Myrna moet de komende weken een aantal keer invallen voor iemand anders en geeft dus tijdelijk ook op vrijdag les. Ik heb die vrijdagen meteen ingepikt en rij dus drie weken lang twee keer per week.

Afgelopen dinsdag zat ik op Pasca. Pasca is erg braaf, haalt geen rottigheid uit, maar heeft†ook geen haast. Je moet er dus wel wat voor doen. En het galopperen ging voor geen meter! Ze wilde eigenlijk niet echt, draafde gewoon wat harder ook al deed ik ťcht mijn been achter de single en zelfs toen ik mijn zweepje gebruikte was ze nauwelijks van plan daar van onder de indruk te zijn. Als ze al galoppeerde op het lange stuk ging ze na de bocht meteen weer in draf. Gek werd ik ervan. Mijn kop was net zo rood als mijn shirt van de inspanning. Ik reed niet lekker, maar ook dit is een leerzame ervaring natuurlijk.

Vanavond mocht ik op Sultana. Ik ken Sultana van de lessen van Asmara en weet dat Mimi het een lekker paardje vindt, dus ik was wel benieuwd. Ik wist dat Sultana ook altijd kijkt hoe ver ze kan gaan en de kantjes ervan af loopt maar ook dat als je een zweep gebruikt ze meteen bokt. Mimi had al eens naar zand gehapt na het gebruik van haar zweepje en ik was dus goed voorbereid. Iedere keer dat ik mijn zweep bewoog zette ik me schrap en de keren dat ze bokte kon ik het dus opvangen.

Maar ook hier: ze wilde niet in galop. Op een gegeven moment mocht de rest gaan stappen en moest ik toch nog een paar rondjes galopperen. Het zweet droop over mijn rug maar toen lukte het eindelijk. Ik leek wel rodeo aan het rijden maar hoe vervelend het ook was, ik reed even goed wel erg lekker. Hoe dubbel kan je zijn! Met sommige paarden heb je fysiek ook meer een klik. Ik 'zat' gewoon wel lekker op Sultana, het voelde goed.

Het had allemaal heel anders kunnen lopen. Stel je toch eens voor dat ik... *droom*Toen gingen we springen! Wauw, dat had ik nog nooit gedaan dus dat was wel even spannend! Eerst over losse balkjes draven, daarna in draf over lage hindernissen die steeds iets hoger werden. Sultana weigerde eerst twee keer, daarna wilde ze wel. En daarna wilde ze steeds wel, leuk! Toen de legger op 60 cm lag weigerde ze weer, ai, ik donderde er bijna af maar kon me nog herstellen. Ze was langs de hindernis gerend en Myrna zei dat ik meteen nog een keer moest. Anders krijgt Sultana natuurlijk het gevoel dat zij het voor het zeggen heeft. We reden op de hindernis, ze sprong er mooi over, ze landde, ik leunde niet achterover en opeens hing ik in haar manen... Ik probeerde nog te blijven hangen maar hee, elf kilo eraf betekent wel dat er nog heel wat kilo's aan mijn lijf hangen en die hield ik dus niet. Boem. Ik lag op de grond. Het was best een harde klap en ik was blij dat ik mijn cap op had want ik kwam met mijn hoofd hard op de grond.
De klap galmde door de bak, haha!

Ik stond op en had kramp in mijn kuit, dus snel mijn tenen naar me toe. De kramp trok weg. Oke, even voelen of ik ergens pijn heb. Zit alles er nog aan? Nu jaagt op zo'n moment ook de adrenaline door je heen, neem ik aan, maar ik voelde helemaal nergens pijn. Ik was niet geschrokken, ik was niet bang, ik was niet gespannen. Wauw, goed nieuws allemaal. Sultana was ondertussen weer bij ons gekomen dus ik klauterde er weer op. Het eerste wat ik zei was: "Sorry, dat was mijn schuld!" Hoewel Sultana serieuze pogingen had ondernomen me er af te kieperen, wilde ik niet dat ze het gevoel zou krijgen dat ze het verkeerd had gedaan.

Tja, nog een keertje springen dan dus weer. De eerste keer stoof Sultana er weer langs, de tweede keer ging Myrna daar staan, de sluiproute blokkerend. In galop stoven we op de hindernis af, ik ging in de verlichte zit, schoof mijn handen naar voren, Sultana zette af en sprong met een soepele sprong over alle zestig de centimeters heen.
Tijdens de landing ging ik achterover zitten en bleef ook gewoon netjes in het zadel.
Dit moet ergens iets van een soort record zijn, zo soepel als dat ging!
Ik had graag nog wat details verteld, over de moeilijkheidsgraad en misschien iets van dat Sultana nog nooit gesprongen had maar dankzij mij.... etc. Maar Myrna leest hier ook, dus dat heeft weinig zin, hihi.

Wat wel heel aardig was, is dat een ander meisje ook nog viel. Dat vond ik echt wel sympathiek. Je bent toch een beetje een kneusje als je valt. Want hoe je het ook went of keert, het is een beetje de basisbedoeling van paardrijden dat je op zijn rug blijft zitten. Dat is eigenlijk wel een beetje het hele eieren eten, de strekking van de sport. Dat paard doet van alles, dus stappen of sprinten, achteruit of schuin, en jij als ruiter hoort dan toch eigenlijk wel te blijven zitten. Doorgaans wordt dat wel als een grotere prestatie gezien dan via de manen met een halve draai en een kleine aardbeving de zandvloer van de bak netjes aanstampen met je kont. Maar goed, ik kon dat laatste wel heel goed.

Thuis heb ik een hete douche genomen. Inmiddels weet ik al dat zitten me niet meer zo goed af gaat. Zolang ik niet beweeg gaat het wel, maar opstaan en weer gaan zitten: auw!
Morgen is die kant denk ik wel blauw...

Dus waarom ik wat paardrijden betreft geen zelfvertrouwen heb, het is me een raadsel!
Overigens heeft Asmara het voorval ook nog gefilmd! Maar ik ben psychisch niet zo ver dat ik dat al op Youtube kwijt wil.

Marlies heeft mijn marteling van de week op Pasca ook vastgelegd en daar een zeer indrukwekkend filmpje bij gemaakt. Zodra Marlies de springfilmpjes die Asmara heeft gemaakt zo kan bewerken overweeg ik mijn eerste keer vallen op mijn logje te zetten...





Dilemma!
Er zijn al een aantal paardrij-logjes geweest en ik hoop dat ik je nog niet begin te vervelen. Ik zal proberen het boeiend te houden met af en toe een opmerking tussendoor waarvan ik zeker weet dat het je boeit, hihi.

Sinds enkele weken rijd ik bij de manege van Asmara. Na een half jaar naar haar lessen te hebben gekeken kriebelde het zo dat ik de stap ook waagde. En ik vind het leuk! Het rijden op zo?n sterk dier, de band die je voelt, zijn warmte, zijn grootte, het doet me gewoon wat. Als ik paarden ruik maakt mijn hart al een sprongetje...

Toch haal ik niet de bevrediging uit de lessen die ik verwacht had te zullen halen. Het hele dressuurgebeuren doet me niet zoveel. Van hand veranderen, voltes tijden, ?rond? rijden, wijken?
Het is niet mijn ding!
Paarden met zijwieltjes!
Al twee keer eerder heb ik met een aantal (Borsato-) vriendinnen paardgereden in Zeist, maar een tijdje terug kwam Ine met een nieuw voorstel.

Een soort workshop voor IJslanders in Oirschot. Ine heeft haar hart verloren aan IJslanders en ik vind alle paarden leuk, dus ik was al snel overtuigd dat dit een uitje was waar ik wel bij wilde zijn. Naast Annemarie en DaniŽlle ging ook Roy, de man van Annemarie mee. Helemaal leuk dus!

Weken telden we de dagen af en vandaag was het eindelijk zover. DaniŽlle was keurig op tijd bij mij, had een zak vol overlevingsmiddelen in haar hand (dropjes en M & M?s) en korte tijd later tuften we richting het Brabantse Land.





Sp...spo...spor... Paardrijden!
Sporten is niet mijn ding. Dat wil zeggen, die kick, die rush, die ken ik niet. Het door het verzuren heen bijten en die thrill, nooit gehad. Ik heb wel gesport. Vanaf mijn 7e zat ik op turnen, tot mijn 12e. Van mijn 8e ook nog op paardrijden. Van mijn 13e tot mijn 20e heb ik diverse dans/jazz/streetdance lessen gevolgd. Vroeger een jaartje gebadmintond. Tijdens mijn studiejaren wel wat dans/jazz dingen, geen echte sport verder gedaan. Twee jaar terug met Bennie badminton geprobeerd, we hebben alleen niet voldoende karakter om het vol te houden op een stomme vereniging.

Ik weet hoe het is om tot je uiterste kunnen te gaan. Ik herken de kick van een overwinning. Ik weet hoe het voelt om door te zetten als je eigenlijk al kapot bent. Die kick ken ik wel. Maar de fysieke energie die sommige mensen nŠ het sporten voelen, die heb ik nooit gehad. Ik ben alleen maar moe. Voldaan soms wel, maar nooit energiek.

Zo, die zit!
Ik zit. Jazeker. Ik zit op mijn stoel. Hiervoor zat ik op de bank. De nieuwe Tina was op de mat beland en die heb ik zittend op onze comfortabele bank gelezen. Leuke verhalen, grappige strips, even tien minuutjes voor mezelf. En toen bedacht ik me dat ik wilde kijken of er iets spannends gebeurd was op de Borsatoweblogjes.

De afstand van de bank naar mijn burostoel is hemelsbreed misschien 5 meter. Maar de route is wat onhandig. Eerst moet ik richting het Noorden lopen, daar via de deur richting het Zuiden lopen, daar weer een deur openen en vervolgens moet ik in mijn kantoor me weer naar het Noorden verplaatsen, want mijn buro staat in de hoek.†Die afstand is grofweg geschat een meter of 14, vermoed ik.
Nathalie van Grunsven
Ik begin dit logje met een wel heel onbescheiden titel, maar toch voelde ik me vandaag een beetje zo! Kijk, ik weet best dat er verschillen zijn. Zo heb ik een heel ander gebit dan Anky, en iets minder talent en souplesse. Maar verder... wat ging het goed vandaag!
Rond 9.00 belde Marco. Hij wilde ons veel plezier wensen, want ik had per sms laten weten dat ik vandaag niet beschikbaar was. Hij had inmiddels mijn logje gelezen en zei heel lief dat die foto fantastisch was, dat ik daar hartstikke goed op stond. Heel lief bedoeld natuurlijk, maar de foto in de vorige log was gewoon mijn koppie op een andere dame. Maar lieve Marco, op de foto's in deze log sta ik wťl. Ik sta volledig open voor complimenten...
"Het is moeilijk te begrijpen
Het is niet te verklaren"