Geheel wederzijds!
Voel je...

Afscheid nemen bestaat niet...
Twitter - nathaliethielen
Volg mij!
Follow me!
Volg me op Twitter!
Samen lachen!
Zijn favoriet!
Laat je horen!

Bezoekers
Op dit moment zijn er 2 vrienden ;
en 2 gast vrienden .
Nieuws van Marco
Ik kijk zo uit naar de warme, gezellige en liefdevolle dagen die komen gaan. Ik wil jullie dan ook hele fijne kerstdagen toe wensen en een gelukkig, muzikaal en vooral gezond 2018. Groetjes, Marco xxx
Nieuws van Nathalie!
Leuk dat je mijn weblogje bezoekt! Vergeet je niet om een reactie achter te laten? Je kunt je ook aanmelden voor de e-mailalerts, dan mis je niets meer! Liefs, Nathalie
Mijn laatste reacties
Eric Bus, ik hou dus van...
13:19, 10 mrt 2017
Wat een super leuk...
11:23, 22 feb 2017
Wat een leuk en lief...
13:10, 10 feb 2017
Lieve Rianne, Ja, het is...
15:02, 1 feb 2017
Jeeeeetje ik ben overal...
15:00, 1 feb 2017
Ik mis haar ook...
11:23, 6 jan 2017
Wat fijn Marco! Voelt zo...
09:58, 28 aug 2015
Dit soort logjes zijn...
01:07, 15 aug 2015
Oef. Een traumatische...
01:02, 15 aug 2015
Met wat minder haar heb...
14:40, 7 aug 2015
Foto album
Wil je me wat vertellen?


Mail me!  *klik*
E-mail alert
Klokje
Zoeken
Thielen Tekst

Verba volant, scripta manent
Vaderdag
Er zijn twee papa's in mijn leven en ze zijn beiden ontzettend belangrijk voor me.De ene papa is mijn eigen vader. Ik logde in mijn 'M-logje' al over hem, want hij is mijn grote held. Hij is lief, betrouwbaar, eerlijk, verlegen, heeft veel humor en staat altijd voor me klaar. Een aantal van mijn sterkste jeugdherinneringen spelen zich af rondom hem.

Eentje die ik nu heel grappig vind maar destijds niet zo, was het eeuwige conflict rondom het opruimen van mijn kamer. Ik was (Was? Yeah right!) nogal chaotisch. Mijn kamer was altijd en eeuwig een bende maar ik was zelden iets kwijt. Je moest alleen wel een polsstok meenemen als je je in mijn kamer wilde bewegen. Op een dag kwam ik uit school en was alles echt keurig netjes opgeruimd. Midden in mijn kamer stonden een heleboel afgesloten vuilniszakken met mijn troep spullen. Alles wat ik kon noemen uit die zakken, zou er uit gehaald worden. Alles wat ik niet noemde werd weggegooid. Mijn kamer was blinkend schoon en akelig leeg en in die zakken zaten absoluut spullen waar ik echt niet langer zonder kon, dat wist ik zo ook wel. Het zweet brak me uit, maar na enkele uren nadenken had ik nog steeds niets genoemd en dus gingen de zakken weg.
Kunst met een grote K!
Door het werken van Marco heb ik met heel veel mensen contact. Soms eenmalig, soms mailen we wat heen en weer, sommige mensen spreek of zie ik ook als daar de aanleiding voor is. Sommige mensen willen hun dankbaarheid of vriendelijkheid tonen met een kadootje. Rond een fanclubdag of tour is dat nog meer dan anders en ook afgelopen tour heb ik weer heel veel mooie, lieve en leuke presentjes gehad. Veel daarvan waren eetbaar, de meeste daarvan kunnen het ook niet meer navertellen. Ook kreeg ik leuke plantjes, kaarsenhoudertjes, tekeningen, mokken en nog veel meer. En specifiek kadootje wil ik toch wel heel graag met jullie delen!

Het is dit pingungezinnetje.
Oud!
Ik ben bijna veertig en omdat daar een leuk feestje aan vast hangt, vind ik dat helemaal niet erg. In mijn beleving vond ik dertig worden ook erger, toen was ik echt meisje-af. Nu ben ik bijna veertig en draag nog geregeld mijn haar in twee staartjes, dus op zich valt het mee.Toen ik moeder werd, ook meisje-af dus, liet ik nog wel als laatste wanhoopsdaad een neuspiercing zetten. Het hielp overigens niet, ik zag er leuk uit maar was nog steeds geen meisje meer. Ik was nu een moeder met een neuspiercing. Op de n of andere manier was dat het voor mij ook niet. Marlies had dat helemaal niet, vertelde ze vorige week. Nee hoor, geen punt om dertig te worden, ze kreeg Jeroen toen ze dertig was, mooier kan het niet.
En ze liet een tatouage zetten van een baby-olifantje. Tuurlijk, Marlies had geen moeite met 30, moeder en geen meisje meer zijn! Haha! Ik een piercing, zij een tatouage. Ik ben benieuwd wat 40 worden brengt.

Ik merk wel dat ik ouder word. Ik kan geen nachtenlang meer te weinig slapen. Een nachtje of twee nachtjes te laat naar bed, geen punt. Maar vier of vijf en mijn lijf protesteert. Niet alleen met moe zijn, ik krijg ook meteen pukkels, mijn haar weigert te krullen en mijn spijsvertering is volledig van slag. Ook heel erg: mijn gezicht in de ochtend. Tuurlijk, in de middag is het gezicht van toen ik 20 was ook niet meer te zien, maar 's morgens zit alles in de kreukels en heb ik eigenlijk een soort van strijkbout nodig om alles weer in de juiste plooi te krijgen. En ik ben gewoon principieel tegen strijken.

Sinds een paar maanden gebruik ik soms oogpotlood. Om de een of andere reden die ik me niet meer herinner (echt wel: ik jankte te vaak) ben ik daar jaren terug mee gestopt en sinds kort gebruik ik het af en toe weer eens. Vanmorgen wilde ik het dus opdoen en ik trok mijn ooglid een beetje naar beneden om het lijntje netjes te tekenen. Toen ik mijn ooglid losliet, gebeurde er niets. Dat klinkt onschuldig, maar dat is het niet! Er gebeurde letterlijk niets! En je ooglid, die moet wanneer hij losgelaten wordt na het naar beneden trekken, dus gewoon terug in de oorspronkelijke vorm springen! Deed ie niet! Ik had gewoon een Droopy oog. En Droopy oog. Echt heel, heel treurig. Gelukkig trok het langzaam (tergend langzaam en ik ben bijna veertig, zoveel tijd heb ik niet meer!) weer bij. Ik heb voorzichtig het oogpotlood verwijderd en het zo maar gelaten. Ik kwam te laat bij Marco, dat wel. Nog net op tijd om hem op de foto te zetten in duikuitrusting in een sporthal, maar dat is een ander verhaal.

Overigens gaan je oogleden sowieso aan alle kanten hangen als je ouder wordt. Ik vind het alleen zo jammer dat mijn ogen niet even snel oud worden, terwijl ze toch echt exact even oud zijn. Dat betekent dat mijn ene oog kleiner aan het worden is dan het andere oog. Ik zie het vaak op foto's, en heb dus een duidelijke voorkeur voor foto-kant. Zou je korting krijgen als je anderhalf oog wilt laten helpen bij de plastisch chirurg?

Ik maak geen afspraken meer op de vroege ochtend, want mijn gezicht moet herstellen na de nacht. "Spits h," mompel ik als ik vraag of die afspraak ook rond half elf kan plaatsvinden. Ik krijg altijd meteen een begripvolle reactie.
Ik werk nu eenmaal veel samen met veertigers.



Beetje gek!
Gisteren stond ik op de weegschaal. Sinds mei vorig jaar ben ik al aan het 'lijnen'. In eerste instantie nogal drastisch met shakes en repen, later met gezond verstand. En het ging heel goed! In de kerstvakantie was ik alle vorm van ritme kwijt en verviel meteen in oude fouten. Niet ontbijten, te laat lunchen, te weinig eten bij het avondeten en voor het slapen gaan een lekkere tosti... Geen fruit en weinig groenten en vooral ook bijna niets drinken. Alles behalve gezond dus! Ik wilde de weegschaal het liefst ontlopen maar dat struisvogelen heeft al helemaal geen zin en dus stond ik er toch maar angstig op. Groot was mijn verbazing toen bleek dat ik afgevallen was. Ik begrijp er niets van, maar de teller staat inmiddels op - 24,5 kilo en ik ben heel, heel blij! Ik zie wel dat ik afgevallen ben, ik voel het, ik merk het. Maar als ik naar mezelf kijk zie ik echt niet bijna 25 kilo minder ofzo. Ik bedoel dat het verschil groot is, maar geen 24 kilo! Toch? Haha! Ik ben gewoon dezelfde, alleen een beetje minder. Ik ben ook nog steeds te zwaar, al ben ik hier al lang blij mee.

Nou ging ik gisteren paardrijden. We hebben op de manege een mooie, grote binnenbak die twee keer de normale afmeting heeft. Dat betekent dat je er kunt les krijgen terwijl ernaast mensen voor zichzelf rijden of voor wedstrijdjes oefenen. De manege wil er echter een binnenbak bij bouwen, speciaal voor de lessen. Dat betekent dat een groot deel van de lange zijde nu openligt. Gisteren was het -12 graden toen ik naar de manege reed en in de bak zonder muur was het niet veel warmer. Ik kleedde me dus warm aan!

Eerst een maillot, dan mijn rijbroek, dan lange kousen. Een saaie, praktische maar lekker warme beha. Dan een hemdje met smalle bandjes. Dan een t-shirt. Dan een shirt met lange mouwen. Dan een dik sweatervest en dan mijn korte jas. Sjaal en handschoenen, cap en zweep, schoenen en chaps, ik was er klaar voor. Ik moest nog even wat van boven halen, liep langs de spiegel en... ik was verdorie gewoon een Michelinmannetje!!! Ruim 24 kilo er af gebeuld en de spiegel vertoont hetzelfde beeld als vorig jaar. Zo oneerlijk! Ik wou dat het zomer was!

Op de manege mocht ik op Lotus. Ik ben helaas een stijve hark, maar gelukkig is het voor paarden ook fijner als je met een krukje opstapt in plaats van met je hele gewicht aan de beugels te gaan hangen, maar dat betekende dat ik even op Myrna moest wachten voor ik op kon stijgen. Toen ik eenmaal zat, er aangesingeld was en mijn beugels op maat waren, reed ik weg. Ik had al een tijdje niet op Lotus gezeten en het was weer even wennen, want hij gooit wat hoger op, wat betekent dat je meer hobbelt zeg maar. Hij is echter wel erg lief en gehoorzaam, waardoor het een lekker paard is. Maar het voelde toch een beetje gek. Ik reed dus weer even naar het midden van de bak en maakte mijn rechterbeugel korter, ik dacht dat dat misschien niet helemaal goed zat. Ik reed weer weg en concentreerde me op mijn benen. Ja, die zaten toch wel goed. Dus dat was het niet. Het licht rijden ging ook prima, ik reed op het goede been, Lotus reageerde heel snel op iedere aanwijzing, maar iets klopte er niet en ik wist niet wat.

Ik voelde een alarmbelletje afgaan, iets zei me dat het nu echt tijd was voor actie. Ik reed richting Myrna en wilde net zeggen dat ik me niet helemaal lekker voelde toen ik mijn keel dichtvoelde slibben. En opeens wist ik het.
Bijna verbaasd zei ik tegen Myrna dat ik moest overgeven. Myrna wilde nog een gesprekje aangaan, ohja, goh, hoe kan dat, weet je het zeker? Maar ik sprong van Lotus af, rende de bak uit, liet de deur hard dichtklappen (vind ik altijd irritant als mensen dat doen) en rende richting de wc. Dat ga ik niet halen dat ga ik niet halen dat ga ik niet halen bedacht ik me positief als ik ben.

Bij de tribunes stond een vuilnisbak, ik gooide de deksel eraf en niet veel later lagen in diverse combinaties en posities mijn aardappeltjes, cordonbleu, bloemkool en kerriesaus (roeren met de garde tot het kookt) in de vuilnisbak. Dat was gek. Dat was heel gek.

Ik spoelde snel mijn mond in de toiletten en liep terug naar Myrna die ondertussen met Lotus aan het stappen was, het was te koud om stil te blijven staan. Ik steeg weer op en we probeerden het nog een keer. Stappen ging wel goed, maar zodra ik in draf ging draaide mijn maag zich om. Ik weet niet of er nog iets in zat maar dat het niet goed zat daarbinnen mag duidelijk zijn. Patricia dacht dat het misschien door de kou kwam. Myrna vroeg zich af of ik iets verkeerds gegeten had en ik dacht zelf opeens aan het waardeloze naspel wat ik een tijdje terug had.

Ik heb de les niet afgemaakt. Ik voelde me niet lekker en was zo bezig met mijn maag en bijbehorende toestanden dat ik helemaal niet genoot van het rijden. Lotus schrok overigens ook nog even tijdens het nastappen van een onzichtbaar eng ding en ging er heel kort even vandoor. Niks ernstigs, hij herstelde ook meteen, maar mijn maag maakte een salto en ik kreeg een vieze smaak in mijn mond.

Misschien is het een virus, misschien is het een reactie op de stress die ik de afgelopen paar dagen voelde, misschien is het toch de kou. Maar voorlopig eet ik dus niks, ik hou het niet binnen. Verder voel ik me prima.

Het zal toch geen overdosis Marco zijn?
Dat na twee weken kerstvakantie ik weer helemaal om moet schakelen?


Hoe dan ook, even rustig aan doen en dan komt alles weer goed!

En nee, ik ben nog steeds niet zwanger zoals sommigen vorige keer dachten

Ik mis je zo...
Ik mis je.

Onze tijd samen was kort, maar intens en ik was al heel snel ontzettend aan je gehecht.
Je bracht kleur in mijn leven. Duidelijkheid en structuur.
Je bracht overzicht in mijn vaak zo chaotische bestaan.
Elke dag keek ik als eerste of jij er was, en als je er was dan glimlachte ik.
Jouw aanwezigheid maakte me gewoon al blij. En je hielp me ook, laat dat duidelijk zijn.

Maar nu heb je me verlaten. En ik begrijp het, het was je tijd. We hebben het niet allemaal voor het zeggen. Alleen... je hebt me verlaten voor een ander, en dat doet wel een beetje pijn. Ze is lang, slank, blond haar en blauwe ogen. En ze heeft me een borsten!
En ja, ze is lief. Ik weet het.

Dus ik begrijp je keuze, maar het doet daardoor niet minder zeer.
Het zal wel wennen, daar ben ik van overtuigd.
Maar toch, het is een bittere pil.
Ik wou gewoon dat je nog hier bij mij was.


Ik mis je, mijn lieve rode opvallende lettertjes op Borsatoweblog!


De hemel is niet ver...
Wr de hemel precies ligt, dat weet ik niet. Ik dacht altijd ergens tussen de aarde en de zon in en dat hij ook met ons mee beweegt. Dat de hemel dus niet opeens aan de andere kant van de zon ligt terwijl wij aan deze kant bivakkeren. Dat zou raar zijn. Wikipedia heeft er een prachtige definitie van op haar website staan.

Een hemel duidt een plaats, bestaanssfeer of mentale toestand aan waar men na de dood volgens gelovigen heen kan gaan en die gekarakteriseerd wordt door het inherent aangenaam of gelukkig zijn van het leven daar.
Om op te vretuh!
Persoonlijk was ik al blij met mezelf voor ik aan het lijnen sloeg. Ik ben inmiddels flink afgevallen. Het wordt een beetje griezelig om te vertellen hoeveel ik kwijt ben omdat ik tegen iedereen wel gelogen heb over mijn gewicht, haha. Ik lieg eigenlijk nooit, maar over mijn gewicht gaat dat supermakkelijk.

Tegen de n vertelde ik eerlijk hoeveel ik kwijt was.
De ander mocht precies weten hoeveel ik tijdens het lijnen woog.En de derde had ik eerlijk verteld met welk gewicht ik begon.

Maar niemand wist alle drie de details...

Afkloppen!
Het is een bijgeloof wat al eeuwen voort komt. Na de goede afloop van iets, nadat je geluk hebt gehad, of uitspreekt hoe blij je met iets bent, snel twee klopjes met gebogen vingers op hout kloppen. Daarmee voorkom je dat het geluk zich tegen je keert.
Vroeger waren de mensen ervan overtuigd, dat bomen de huizen waren van de goden. Wilde je dus een gunst van een van deze goden, dat moest je de stam aanraken.
Was je verzoek ingewilligd, dan moest je op de boom kloppen als een teken van dank.
Vroeger klopten kooplieden ook hout af, als ze tot een overeenkomst kwamen met een verkoop. Het bieden gebeurde door n maal op hout te kloppen. Het akkoord door twee maal met de vuist te kloppen, het afkloppen dus.
Deze toepassing om twee maal af te kloppen vind je nog steeds terug op allerhande veilingen en zelfs in rechtszaken. Het tweemaal afkloppen stond bij kooplieden en rechters gelijk aan een Belofte aan God. En Gods woord is bindend. Stilte in de rechtzaal!

Bedoel ik!
Albert Heijn kwam vandaag alles brengen voor de Indiase mosselen die ik wil gaan maken. Alles behalve de mosselen dan. Is het geen seizoen ofzo. Stom.

De enveloppen zijn op. Vincent krijgt zijn mousepad in een kartonnen creatieve uitspatting thuis.

Ik heb een splinter onder mijn nagel en die zit er al een week. Doet zeer.

Lijnen is stom. Heel erg stom.
Stommer dan stom.


Ik keek de samenvatting van Rusland-Zweden en ik schoot vol.

Raampje van de auto is ingeslagen. Hele zitting onder het glas. Stomme vandalen.

Die kl#te ekster heeft mijn vuilniszak gesloopt en nu ligt mijn tuin vol oneetbaar afval. Het eetbare is verdwenen. Niet door mij uiteraard.

Ik denk een typisch gevalletje PMS te kunnen constateren hier.

M a r l i e s k o m t v a n a v o n d. A r m e m e i d.

Let op! Levensgevaarlijke situatie!





















Ernstig postbodeleed...
Het is niet dat hij erg knap is. Of erg groot en sterk. Het is niet dat hij bijzonder lekker ruikt of anderszins iets heel buitengewoons heeft. Maar ik vind hem leuk, mijn postbode. Vooral omdat hij zoveel humor heeft. Geen blad voor de mond neemt. En altijd, altijd vrolijk is. Het is een aanwinst aan je deur. Een fantastisch begin van de dag.
"Ik geniet van alle ruimte om me heen
Dat je mij verliet was het beste wat je deed"