Geheel wederzijds!
Voel je...

Afscheid nemen bestaat niet...
Twitter - nathaliethielen
Volg mij!
Follow me!
Volg me op Twitter!
Samen lachen!
Zijn favoriet!
Laat je horen!

Bezoekers
Op dit moment is er 1 vriend ;
en 1 gast vriend .
Nieuws van Marco
Ik wens iedereen een hele fijne vakantie! Groetjes, Marco
Nieuws van Nathalie!
Leuk dat je mijn weblogje bezoekt! Vergeet je niet om een reactie achter te laten? Je kunt je ook aanmelden voor de e-mailalerts, dan mis je niets meer! Liefs, Nathalie
Mijn laatste reacties
Eric Bus, ik hou dus van...
13:19, 10 mrt 2017
Wat een super leuk...
11:23, 22 feb 2017
Wat een leuk en lief...
13:10, 10 feb 2017
Lieve Rianne, Ja, het is...
15:02, 1 feb 2017
Jeeeeetje ik ben overal...
15:00, 1 feb 2017
Ik mis haar ook...
11:23, 6 jan 2017
Wat fijn Marco! Voelt zo...
09:58, 28 aug 2015
Dit soort logjes zijn...
01:07, 15 aug 2015
Oef. Een traumatische...
01:02, 15 aug 2015
Met wat minder haar heb...
14:40, 7 aug 2015
Foto album
Wil je me wat vertellen?


Mail me!  *klik*
E-mail alert
Klokje
Zoeken
Thielen Tekst

Verba volant, scripta manent
Enge man...
Het is alweer een paar jaar geleden, wij woonden hier nog niet eens dus het verhaal is niet bepaald actueel, toen een gezin wat bij ons om de hoek woont, overvallen werd. De vader was thuis met zijn twee dochters, aangezien de moeder van het gezin tijdelijk bij hr moeder verbleef die toen ernstig ziek was.

Het was een uur of elf 's avonds toen bij het gezin aangebeld werd. Om elf uur 's avonds schrik je toch even, het is in onze cultuur niet bepaald gebruikelijk om dan spontaan even langs te komen. De heer des huizes keek door het raampje naast de deur en zag een vrouw staan. Ik weet niet hoe het bij jullie zit, maar als er bij mij zo 's avonds laat een vrouw aan de deur staat, denk ik dat ze in de problemen zit. De man deed open. De vrouw zat echter niet in de problemen, de vrouw ws het probleem. Zodra de deur opengedaan was drong ze naar binnen, onmiddellijk gevolgd door een gewapende man die zich verstopt had.
Ze overvielen de man, bonden hem aan de stoel, doorzochten de woonkamer op geld en waardevolle spullen. Toen de man hoorde dat de overvallers naar boven gingen kreeg hij bijna een hartaanval van ellende, want daar sliepen zijn twee dochters. Gelukkig sliepen zij als door een wonder gewoon door, ook al betraden ze hun slaapkamers.
Nadat ze alles mee hadden genomen wat ze interessant vonden, en dat was niet veel, verlieten ze het huis. Na een uur had de man zich losgeworsteld en belde hij 112.

Zoals ik al zei is het jaren geleden gebeurd en heb ik het verhaal uit tweede hand want wij woonden hier nog helemaal niet. Maar ik denk er heel vaak aan, vooral omdat ik ook zonder aarzelen de deur zou hebben opengemaakt. Vooral als hier 's avonds de bel gaat moet ik er aan denken. Ik kijk namelijk ook altijd door het raampje. En als er een onbekende staat, doe ik gewoon open. Waarom kijk ik dan eigenlijk?

Vanavond, het was bijna acht uur, ging de bel. En meteen dacht ik aan de buurman uit de straat. Het was al donker buiten en ik keek door het raampje. Daar stond een jongeman, begin twintig vermoed ik. Een zwart/wit/grijze camouflage broek aan. Stoere zwarte jas. Pet op. Kort blond haar. Ik kende hem niet en hij straalde niet bepaald veiligheid, betrouwbaarheid of wat dan ook uit. Er stond dus een onbekende aan mijn deur, in voor mij griezelige kleding, ik denk aan wat de buurman heeft meegemaakt en... doe de deur gewoon open.

Ik voel mijn knien een beetje trillen, ik merk dat ik nerveus ben. Maar ik vind het onbeleefd om de deur niet open te maken, merk ik. Daar moet ik straks maar aan denken vind ik, boos op mezelf, als ik straks neergestoken ben door deze volkomen onbetrouwbare jongeman die het vast op mijn TV, paspoort of geld heeft voorzien. En leven natuurlijk. Dan lig ik weliswaar dood te bloeden in mijn eigen gang, maar was ik wel heel beleefd. Ik merk dat ik heel langzaam de deur open doe om hem extra goed te kunnen observeren. Mocht ik heel traag dood bloeden, ik ben tenslotte nogal lui, dan kan ik nog een signalement geven.

Als ik de deur open, zeg ik met een piepend stemmetje welke ik helemaal niet als de mijne herken: 'Goedenavond'.
Die hele enge jongen houdt een collectebus omhoog en zegt met een grote glimlach: "Ik collecteer voor Jantje Beton!"
Je begrijpt, ik heb in de collectebus van die eigenlijk toch helemaal niet zo'n enge jongen een heel mooi bedrag gestoken.

xx N.
Leuke onderzoekjes!
Mijn man is mijn grote liefde en ik kan me mijn leven niet zonder hem voorstellen. Toch lijkt Arno in veel opzichten niet op de man die ik ruim twaalf jaar geleden trouwde. Een aantal eigenschappen hebben zich ontpopt waar ik het bestaan toen nog niet van wist, en die ik nu niet meer zou kunnen of willen missen. Maar ook zijn er wat kwaaltjes en eigenaardigheidjes bijgekomen, die samenvallen met de diagnoses Chronische Depressie en inmiddels ook ADHD. En van de minder ernstige maar ook minder leuke afwijkinkjes is het gebrek aan geheugen wat zich ontwikkeld heeft.

Vertelde ik gisteren nog dat ik vandaag een groot deel van de dag in Abcoude zou zijn, vanmiddag vroeg hij doodleuk of ik lekker gewinkeld had misschien, aangezien ik zo lang weg was geweest. Als ik teruggrijp naar gisteren en vertel waar en wanneer en onder welke omstandigheden ik het verteld heb, komt het heel vaag maar soms ook helemaal niet meer boven. Hij onthoudt het gewoon niet. Enerzijds omdat hij het niet belangrijk genoeg vindt, anderzijds blijft alle info gewoon niet plakken. Ik maak me er maar niet meer druk om en schrijf de meest belangrijke dingen op het memo-bord.

Nu las ik van de week een leuk artikel. Een wetenschapper was in gesprek met een aantrekkelijke vrouw en het gesprek verliep goed en naar tevredenheid, toen de dame hem naar zijn adres vroeg. Toen zijn grote schrik ontdekte hij dat hij even geen idee meer had waar hij woonde. Dat gegeven vond hij zo interessant dat hij besloot er onderzoek naar te doen.

Dat onderzoek wees uit dat wanneer een man in contact komt met een vrouw die volgens zijn norm mooi en aantrekkelijk is, hij onbewust meteen een goede indruk wil maken. De jager in de man komt boven, ook als de man niet op zoek is naar een partner (relatie/one-night-stand, wat dan ook) en ook als de dame in kwestie niet bereikbaar is (omdat ze bijvoorbeeld je bazin is of Prinses Mxima). Hij let dus op zijn houding, zijn taalgebruik. Hij moet grappig zijn, maar geen lolbroek. Hij moet verstand van zaken hebben maar geen betweter zijn. Hij moet serieus zijn, maar niet saai. Hij moet leuk, lief, stoer, aardig, vriendelijk en macho zijn en dat allemaal in dat korte gesprekje. Vervolgens moet hij al haar reacties en signalen interpreteren. Lacht ze niet om dat ene grapje? Dan zullen de andere grapjes in die categorie waarschijnlijk ook geen indruk maken en moet hij het dus over een andere boeg gooien. Het is hard werken voor een man.

Het onderzoek wees uit dat het deel van de hersenen dat verantwoordelijk is voor het afgeven van dit perfecte visitekaartje, hetzelfde deel is wat het geheugen bewaakt. Bij het zorgvuldig neerzetten van al je goede eigenschappen gaat de energie en aandacht die normaal voor het geheugen bedoeld zijn, tijdelijk dus even naar die belangrijke eerste indruk. Tijdelijk ja, want na een tijdje weten deze mannen hun adres echt wel weer.

Waarmee ik maar even wil zeggen dat Arno zijn aangetaste geheugen dus wellicht helemaal niet te danken heeft aan de beide diagnoses en bijbehorende medicatie...





Vrouwen hebben hier overigens geen last van. Zij komen alleen in de problemen wanneer ze verliefd zijn. Mannen zijn immers jagers en hebben van nature de drang om veel vrouwen voor zich te winnen (en zo het nageslacht veilig te stellen) en vrouwen zijn op zoek naar die ene sterke man die hen gezonde nakomelingen kan geven.



xx N.
Met de bus!
Vandaag moest ik even op het stadhuis van Almere zijn. Online een afspraak gemaakt, paspoort in mijn tas, alles voor elkaar. Geen auto, want Arno ging behangen bij mijn nichtje. Maar dat geeft niet, ik woon op enkele tientallen meters van een bushalte, de bus vertrekt elke tien minuten en doet er zeven minuten over tot aan de stad. Makkie!

In het stadhuis ging het super makkelijk. Ik was ruim op tijd, meteen aan de beurt en niet veel later liep ik met het gewenste documentje weer het stadhuis uit. Wandelde naar de bushalte en jawel, daar kwam mijn bus al aan, ik had geen eens tijd om het koud te krijgen.

Ik liet mijn strippenkaartje zien, en vertelde de vriendelijke buschauffeur dat ik naar de Literatuurwijk moest. "Dat is prima, want deze 2 wordt een 4," zei hij. Dat klonk me toch wel wat ingewikkeld in de oren en ik ben geen OV-specialist dus ik vroeg nog een keer of hij naar de Literatuurwijk reed. "Jawel, eerst naar de Gooische Kant en dan naar de Literatuurwijk!" Kijk, dit snapte ik. "De Gooische Kant is ook Literatuurwijk," glimlachte ik opgelucht. "De andere kant van de Literatuurwijk, dat wel." De chauffeur moest even nadenken en toen wist hij het weer. "Maar meisje toch, woon je in n van die prachtige huizen daar?" De hele busbaan aan die kant is namelijk bezaaid met prachtige villa's, voorzien van indrukwekkende hekken, zwembaden en schitterende aangelegde tuinen en terrassen. Het was wellicht een beetje vreemd dat ik een groot huis met zwembad bezat maar met de bus reed denk ik. Maar helaas, ik heb een prachtig huis, maar geen grote villa. Ik kijk wel uit op mooie villa's, grinnikte ik.

Ondertussen ging ik op het plaatsje vlakbij de bestuurder zitten. Dat plekje is wat hoger en ik kan de weg zien, minste kans op reisziek worden dus. De oudere man vroeg naar mijn straatnaam, noemde wat schrijvers op die ook in de wijk vernoemd zijn en vertelde dat hij Jaap ter Haar wel eens ontmoet had. "Zijn kinderen heten echt Saskia en Jeroen, wist je dat?" Ik schudde mijn hoofd, al wist ik dat eigenlijk wel omdat Asmara een boekbespreking over die boekenserie gehouden had. Maar hij vertelde zo leuk en levendig dat ik hem graag liet praten.

Hij vertelde dat zijn vader in de oorlog samen in een huis met goede Duitsers had gewoond. Eigenlijk moesten ze hem eruit zetten maar ze vonden het zelf ook een beetje gnant dat ze de bewoners moesten verjagen en dus woonden ze er stiekem met zowel de Nederlanders als de Duitsers. Prachtig verhaal toch? Niet alle Duitsers stonden achter de daden van Hitler en niet iedere Nederlander was een verzetsheld. Er waren een heleboel gewone, menselijke mensen in de oorlog. Ik hou van mooie verhalen!

Op een gegeven moment drukte ik op het knopje. Ik naderde mijn halte. "Ahh, wat jammer dat U er al uit moet!" zei de chauffeur. "U was mijn eerste gezellige passagier van vandaag!"
Ik dacht even na. "Hoe lang duurt een volledige rit eigenlijk?" vroeg ik. "Een klein half uurtje, normaal nog minder maar ik word straks een 4."
Ik bedacht me wat ik allemaal nog moest doen vandaag. Keek op mijn telefoon hoe laat het was en ging weer zitten. "Ik rijd nog een rondje mee als U verder vertelt over de oorlog!"

En dat deed hij. Hij vertelde over zijn vader die hem zoveel verhalen over de oorlog had verteld maar dat hij pas op school ontdekte dat de oorlog echt gruwelijk was geweest voor vele miljoenen mensen. Dat zijn vader hem wilde behoeden voor de ellende en hem wilde beschermen en dat hij daardoor de akelige details wegliet. Voor hem was het een prachtig spel van mensen die met echte geweren mochten spelen. Dat hij na de dood van zijn vader dagboeken had gevonden waarin stond hoe hij niet wilde dat zijn zoon ooit echte angst zou kennen, zoals hij dat ervaren had in de oorlog en dat dat verklaarde waarom hij er zo luchtig over sprak.

"Mag ik iets vragen?" vroeg ik aan de man die nu tegen de zestig liep.
"Hft U ooit echte angst gekend in uw leven?"

"Wat denk jij! Niet de angst om te sterven, die mijn vader kende. Maar ik heb kinderen. Kent U n vader of moeder die geen angst kent? Die meiden van mij gingen maar uit. Elke keer hield ik mijn hart vast. Nu zijn ze getrouwd en wonen samen, eentje is zwanger. Maar mensenmensenmensen wat heb ik me een zorgen om die meiden gemaakt. Kent U 'Dochter', van die ene zanger, ik weet zijn naam niet meer. Van 'Rood'. Die zingt dat zo mooi. Je kunt als vader pas slapen als je kinderen veilig thuis zijn. Van hun dertiende tot hun twintigste heb ik verdomd weinig geslapen!"


Ik slikte.

"Je moet eruit meissie, als je nog een rondje wilt kun je beter chauffeur worden, haha!"


Ik stapte uit, voelde de kou door mijn jas heen trekken en kroop diep in mijn kraag. Ik trok mijn sjaal een beetje strakker en stopte mijn gehandschoende handen diep in mijn zakken. Maar denkend aan deze vriendelijke man, die zo liefdevol had gesproken over zowel zijn vader als zijn kinderen, maakte dat ik de kou niet voelde.

Soms gaat een dag voorbij zonder dat hij verschil maakte.
Vandaag was niet zo'n dag.


Wist ik heus wel...
... dat Marcel in Raalte woont.
Maar ik weet nu pas waar dat hele Raalte ligt!
En ook dat het voor Marcel in zijn Tifosi-lid zijn wat eenzaam vertoeven is in Raalte.

Ik weet nu ook dat Ellen het meest Oostelijk logt van ons allemaal, en dat Gerda (Zo Blauw Als De Oceaan) het meest Noordelijk logt. En dat terwijl Kelly van Middel het Westen pakt en Linda het Zuiden. Dat laatste wist ik overigens cht wel, want daar ben ik een keer geweest en volgens mij was het vijf dagen rijden ofzo... Marjon zit haar op de hielen, n klein aardverschuivinkje en is zijde meest Zuidelijke logger!

Almere is drukbevolkt wat betreft Borsato-fans. We zijn een inktvlek en spreiden ons uit, jawel! Oss kan er trouwens ook wat van, en Schoonhoven begint aan zijn opmars. Rotterdam, grote stad, en alleen Stefan die een Borsatoweblogje heeft!

Dat Benjamin in Poeldijk woonde wist ik dan weer niet. En al helemaal niet dat er zoiets als Poeldijk bestond. Ogen als poelen ken ik. Poel des verderfs ken ik. Poolbiljarten, zelfs daar weet ik wat van. Maar Poeldijk? Nooit van gehoord!

En dat Triemen (nooit van gehoord, maar daar zit Gerda dus...) zo dicht op Kollumerzwaag (waar Sjoukje zich gesettled heeft) ligt dat ze bijna twee overlappende pijltjes zijn, dat wist ik ook niet. Komt waarschijnlijk ook omdat ik dacht dat Kollumerzwaag in Noord Holland lag. En ik dus een slordige 200 kilometer fout zat.
(Dat heb ik anders nooit!)

Maar goed dat de Borsatoweblogjes er dus zijn... je leert nog eens wat!
Hoe je Kollumerzwaag schrijft bijvoorbeeld (ik had overal dubbel M staan, foei!)!








































P.S. Klopt niks meer van, van dit leuke logje... Jennefer heeft het Oosten veroverd, Isabel is naar het Zuiden verhuisd en Lyndsay heeft het Westen ingepikt. Alleen Gerda staat nog stevig in het Noorden, hihi!

Rijk!
Samen met mijn accountant vader heb ik mijn belastingpapierenschermen ingevuld. En ik krijg geld terug. Veel geld. Geld wat ik natuurlijk in eerste instantie geheel ten onrechte heb moeten betalen aan dat stelletje bloedzuigers de heren en dames van de belastingdienst. Maar nu krijg ik het terug. Geld. Veel geld. Voor mij ons. Dat zou zomaar kunnen betekenen dat ik een raam in mijn slavenhok kantoor kan laten zetten. Jawel, mijn kantoor zit in een bunker zonder raam. Garagedeuren eruit. Ramen en dus zonlicht daglicht erin! Ik kan me er helemaal op verheugen! Maar goed, we hebben de definitieve versie n 1 april gedaan. Geen kikker in je bil. De eerste versie hebben we op tijd gedaan. Maar toen bleek dat mijn vader we de ziektekosten vergeten waren mee te nemen. En met Arno's uitzichtloze ellende ziekte loopt dat lekker op. Dus we hebben het nog een keer gedaan. Normaal horen die huichelaars ze voor 1 juli uit te keren. Maar ja, mijn vader ik hoor voor 1 april de juiste versie in te leveren. Maar het maakt niet uit of het voor of na 1 juli wordt. Geld. Veel geld. Heerlijk!

Katsjing! Kom maar op met die eurootjes. Kom maar op met dat raam. Kom maar op met de frisse lucht, het chte licht en de geur van buiten.
Weet je wat, als ik toch een raam krijg, doe me dan ook maar een echte zomer!!!
Leuker kunnen we het niet maken... nou, ik vind dit al leuk genoeg hoor!



































Bij de tijd!
Ik heb even in het boekje gekeken.
Naar de knopjes gestaard.
Met een oorbel zitten poeren.

Maar ik heb me er inmiddels alweer bij neergelegd.



Over negenentwintig weken en zes dagen staat het klokje van mijn auto weer goed...
Help! Politie!
Politie. Achter me rijdt politie. Ik houd daar niet van. Ik weet heus wel dat ik niets te vrezen heb, maar ze zullen daar echt wel met een reden rijden. Misschien is de auto vr mij wel van een ontsnapte TBS? er en proberen ze hem te volgen zonder dat ze gezien worden, waardoor ik, onschuldige omstander, slachtoffer wordt van deze hachelijke situatie. Het kan ook zijn dat dat busje daar rechts voor mij, een bruut vermoordde en in kleine stukken gehakte man van onbekende afkomst vervoert. Kan best.
Of misschien is in de auto links van mij, wel een koffer geplaatst met levensgevaarlijke drugs (ik wil graag soorten noemen, maar ik ben er niet zo in thuis?) met een straatwaarde van 8 miljoen euro. Mooi woord trouwens, ?straatwaarde?. Vraag me meteen af wat mijn straatwaarde is. Weet maar n manier om dat uit te vinden. Daar gaan we dus nooit achterkomen.

Pondje
Beste meester van Asmara,

In Engeland heb je geen euro
Daar betalen zij niet mee
Ze betalen daar in ponden
En nemen dan de boodschappen mee

Kom ik in de winkel
En zie ik appeltjes te koop
Dan neem ik daarvan een pondje
waarna ik weer naar huis toe loop

Maar heb ik zin in een leuk dagje
En wil ik op een bootje mee
Dan stap ik op het pontje
En dat pontje schrijf je met een T !

Groetjes,

Nathalie Thielen
(Mama van Asmara)

Pond of Pont?




















"Hij zou wel willen schreeuwen
Van de eenzaamheid en pijn"