Geheel wederzijds!
Voel je...

Afscheid nemen bestaat niet...
Twitter - nathaliethielen
Volg mij!
Follow me!
Volg me op Twitter!
Samen lachen!
Zijn favoriet!
Laat je horen!

Bezoekers
Op dit moment is er 1 vriend ;
en 1 gast vriend .
Nieuws van Marco
Geen nieuws van Marco.
Nieuws van Nathalie!
Leuk dat je mijn weblogje bezoekt! Vergeet je niet om een reactie achter te laten? Je kunt je ook aanmelden voor de e-mailalerts, dan mis je niets meer! Liefs, Nathalie
Mijn laatste reacties
Eric Bus, ik hou dus van...
13:19, 10 mrt 2017
Wat een super leuk...
11:23, 22 feb 2017
Wat een leuk en lief...
13:10, 10 feb 2017
Lieve Rianne, Ja, het is...
15:02, 1 feb 2017
Jeeeeetje ik ben overal...
15:00, 1 feb 2017
Dank je welllll <3
14:57, 1 feb 2017
Ik mis haar ook...
11:23, 6 jan 2017
Wat fijn Marco! Voelt zo...
09:58, 28 aug 2015
Dit soort logjes zijn...
01:07, 15 aug 2015
Oef. Een traumatische...
01:02, 15 aug 2015
Foto album
Wil je me wat vertellen?


Mail me!  *klik*
E-mail alert
Klokje
Zoeken
Thielen Tekst

Verba volant, scripta manent
Geen politie
Vandaag was ik met zes kinderen in het zwembad te vinden. In zo'n subtropisch zwemparadijs waar je ook een fanclubdag kan houden met glijbanen, banden en golven.
Over de term 'paradijs' kun je discussiren. Er waren namelijk wel erg veel mensen. Kinderen ook. Die huilden bijvoorbeeld. Of hun bal kwijt waren. Of hun moeder. Of hun gezond verstand. Mensen die in dezelfde rij als ik stonden. Of daar anders in wilden. Het liefst nog voor mij. Meer mensen dan stoelen ook. Maar: het was er lekker warm. Gezellig groen. Ik had een stoel. En een boek.

Die zes kinderen heb ik niet allemaal zelf gebaard. Sterker nog, slechts een derde van dit prachtige zestal heb ik niet alleen op de aarde gezet, maar vallen ook onder mijn verantwoordelijkheid. De andere kinderen waren bonus vandaag. Die waren mee voor de leuk. En leuk waren ze!

Ik had een gevarieerd klasje mee, in de leeftijd van 8 tot en met 13 en allemaal leuk, lief en gezellig. Zo leuk, lief en gezellig dat ik ze niet eens hoefde te vermaken daar had ik die glijbanen ook bedacht en ze alleen af en toe naar me toe kwamen als ze gevoederd moesten worden. Dat lukte heel aardig. Ik las zelfs een boek. Daarin gingen mensen dood. Daar houd ik van.



Het leuke aan zes kinderen is dat je verschillende variaties kunt maken. Zo kun je bijvoorbeeld een groepje boven en onder de tien doen. Of de jongens en de meisjes. Of verschillende setjes van twee maken die bovendien nog kunnen afwisselen ook. En er is er altijd wel een die zin heeft om van de glijbaan te gaan. Of te gaan flowriden. Of ook een koekje wil eten. En als je even nergens zin in hebt, dan is dat niet erg. De anderen kunnen dan met elkaar iets doen en niemand hoeft zich te vervelen.

Zo kwam het dat ik en mijn boek aan het tafeltje zaten toen Luca even knus bij me kwam zitten.We kletsen over van alles en niets en het was erg gezellig. De oma van het jongetje wat aan het tafeltje naast de onze zat, kwam naar ons toe gelopen. Ze sprak me vriendelijk aan."Mevrouw, weet U wel dat uw zoontje erg lijkt op het zoontje van Marco Borsato?"

Nou vind ik dat Aron helemaal niet op Luca lijkt. Dat wil zeggen, ze zijn allebei zo lekker prepuberaal slungelig. Hebben wat langer haar. Een lief koppie. Maar Aron heeft donker haar, donkere ogen en ook zijn velletje is behoorlijk gekleurd. Luca is blond, heeft blauwe kijkers en een blanker dan blank velletje. Dus het duurde even voor ik door had dat ze het helemaal niet over mijn zoon had. De zoon die overigens ergens bij een wildwaterbaan met de andere zoon van Marco Borsato aan het spelen was. Ze had het over de knul die op de stoel naast me zat.



"Hoor je dat wel vaker?" vroeg ze aan Luca. Luca die er weliswaar bovenop zat maar helemaal niet geluisterd had naar wat de dame zei, keek verstrooid op en zei: "Eh... wat?"
"Nou, dat je op de zoon van Marco Borsato lijkt!"
Luca keek me aan, fronste zijn wenkbrauwen en zei toen niet begrijpend: "Maar dat ben ik toch gewoon?"
De dame keek nog eens naar Luca, moest zich bedwingen hem niet even aan te raken en keek toen naar mij. Van boven naar beneden en weer terug. Ik vermoed dat ze gezien haar leeftijd en haar dikke brillenglazen niet meer zo scherp zag als vroeger, maar zelfs op haar leeftijd kon ze nog heel goed zien dat ik niet heel erg op Leontine lijk. Ik heb namelijk lang haar.


"Het is niet uw zoon?" vroeg ze toen. Waarschijnlijk was ze nu een wiskundige formule aan het berekenen waarin de zoon van Marco en Leontine ook mijn zoon was. Daar kwam ze gek genoeg niet uit. "Het is niet mijn zoon," hielp ik haar. "Nooit geweest ook!"
Luca moest lachen. De dame niet. "Is hij..." begon ze. En toen was het even stil. Toen zei ze zachtjes: "U heeft hem natuurlijk meegenomen." Ze keek er zeer beschuldigend bij.

Het klonk een beetje als een ontvoering, een kidnapping op klaarlichte dag. Iets met losgeld en geen politie waarschuwen. Het klonk als een mooi hoofdstuk uit mijn boek. Maar wat ze bedoelde was dat Marco Borsato dus niet in een sexy zwembroek ergens in dit zwemparadijs rondliep. Dat zou overigens betekenen dat het wel degelijk een paradijs was.
"Ik ga maar weer eens zwemmen," zei Luca. Stond op en liep weg.
"Ja, je kunt net zo goed gaan zwemmen," zei de dame. En liep ook weg. Mij volkomen negerend.



Nou, toen ging ik maar weer lezen in mijn boek. Er moesten nodig nog wat mensen dood.
En dat lukt niet als je met oude dames praat, kinderen van Marco krijgt of aan sexy zwembroeken denkt. Mijn boek is nu half uit. Binnenkort maar weer gaan zwemmen denk ik. Dan weet ik hoe het afloopt.



Samson en Delilah
Samson, beschreven in het Oude Testament, waswas vanaf zijn geboorte een Nazireer en vocht samen met God tegen de Filistijnen. Hij werd verliefd op een Filistijns meisje en trouwde haar. Toen zijn vrouw hem verraadde (hij gaf een raadsel op aan zijn vrienden en die ontfutselden het antwoord van zijn vrouw) liet hij zijn bruid in de steek. Maar ja, mannen zijn impulsief dus toen hij het na een tijdje goed wilde maken bleek zij alweer met een ander te zijn getrouwd. Ware liefde allemaal. De woede die dat veroorzaakte maakte dat hij het koren van de Filistijnen in brand stak. Dat vonden de Filistijnen dus weer niet zo grappig. De Filistijnen vermoordden daarop zijn vrouw. En Samson sloeg daarop weer een groot aantal Filistijnen naar het hiernamaals. De Filistijnen vielen vervolgens Isral binnen en eisten de uitlevering van Samson. De Isralieten leverden Simson uit, maar Simson rukte zich los en sloeg duizend Filistijnen dood met een ezelskaak.Het is me het verhaaltje wel. En dat allemaal omdat hij een raadseltje aan zijn vrienden op gaf en zijn vrouw het antwoord niet voor zich kon houden.



Samson was echter ongelofelijk sterk. Toen hij op een dag in de stad Gaza kwam bezocht hij een vrouw van lichte zeden, Delilah. Delilah vroeg Samson waarin zijn geweldige kracht schuilde en hoe hij overmeesterd kon worden. Uiteindelijk vertelde hij haar dat hij zijn kracht zou verliezen als zijn haar zou worden afgeschoren. Terwijl hij sliep riep Delilah een man en liet hem de zeven haarlokken van Samsons hoofd afscheren, waarna Samson door de Filistijnen werd overmeesterd.

De Filistijnen organiseerden vervolgens een offerfeest in de tempel van Dagan ter ere van de vangst van Samson. Hij werd geroepen om de massa te vermaken. Meer dan drieduizend man hadden zich inmiddels op het dak verzameld om het spektakel bij te wonen. Eenmaal in de tempel verzocht Samson de bediende die hem binnenbracht of hij tegen een pilaar kon leunen. Samson vroeg vervolgens aan God of hij nog n keer zijn kracht kon terugkrijgen (zijn haar was inmiddels teruggegroeid) zodat hij twee centrale tempelpilaren omver kon werpen. Zijn verzoek werd ingewilligd, de hele tempel stortte vervolgens in en hij stierf samen met duizenden Filistijnen. Hierdoor stierven meer Filistijnen dan hij in totaal tijdens zijn leven had gedood.

Ik vermoed dat het de bedoeling was dat dit een soort van happy end is. Maar voor mij persoonlijk zijn er daarvoor net even teveel mensen doodgegaan. Gelukkig zijn het allemaal verhalen van duizenden jaren geleden, overgenomen, aangedikt, opnieuw genterpreteerd en verteld.
Dat Delilah verantwoordelijk was voor het afscheren van Samsons haar en dus het verliezen van zijn onoverwinnelijke kracht, weten we echter na al die jaren nog steeds.


Maar we nemen het niet meer zo serieus. Ik niet in ieder geval. Of wellicht komt dat omdat Aron (12) geenNazireer is en gewoon in Nijmegen is geboren. Maar dat hij erg lang haar had, gezond en glanzend, dat wist ik wel. Ik had al een paar keer gevraagd of hij niet naar de kapper wilde. Zijn haar hing vaak voor zijn ogen, aan borstelen heeft hij een hekel en hij werd elke dag wel een keer voor een meisje aangezien. Uiteindelijk liet ik het onderwerp rusten, zijn haar, zijn smaak, zijn leven.



Maar vorige week zei hij dat hij wel naar de kapper wilde. Er mocht een heel stuk af. Meteen sloeg de twijfel bij mij toe. "Weet je het zeker," piepte ik. Ja, hij wist het zeker en het groeide ook vanzelf weer aan als het toch niet zo mooi was.

"Realiseer je je dat je dan aan de middelbare school begint met kort haar?"
Aron keek me aan, lachte me nog net niet uit.
"Wat heeft de middelbare school er nu mee te maken? Het is toch mijn haar!"
(Veel te veel zelfvertrouwen, te goed opgevoed dat joch!)

Maar goed, gisteren dus naar de kapper. Zelf zijn kapsel uitgekozen.
Schaar erin. En kijk eens wat een fris koppie... Heerlijk!
En al zijn kracht nog hoor! Laat die Filistijnen maar komen!



xx N.

Lijm
"Mama, mag ik jouw lijm even lenen?"
Asmara komt aanlopen met in haar hand een klein flesje met... glijmiddel.
Ohoh.

"Dat is geen lijm," zeg ik.
Mijn hersenen gaan razendsnel. Welk antwoord ga ik geven als ze me vraagt wat het dan wel is?Asmara bekijkt het flesje zorgvuldig en dan begint ze te lachen.
"Ooh ik zie het al! Er staat inderdaad 'plakt niet'!"



xx N.
Zwak!
Aron kwam vandaag met een gezicht dreigend als onweer binnen, gooide zijn jas op de grond en stormde naar boven, waar hij zich dramatisch op het logeerbed op zolder wierp.

Het tempo waarin hij de trap neemt haal ik al jaren niet meer, dus een kwartiertje later plofte ik hijgend naast hem neer. Want tja, ik ben zijn moeder n ik ben een vrouw, dus ik wilde weten wat er was.

"Niks."

Noem me paranormaal begaafd, maar ik voelde gewoon dat er meer was.
Het duurde even, maar toen vertelde hij dat hij de rotste dag van zijn leven had.
Want, en leest U even mee, ik som op:

* Hij had een schop van een jongetje op het schoolplein gehad. Nee, hij wist niet zeker of het wel expres ging en nee, het deed ook niet echt pijn, maar het had makkelijk wel pijn kunnen doen.

* Ze moesten een kalender maken op school en hij wist niet precies waarvoor het was maar vanmiddag moest iedereen het inleveren en nu stond er op die van hem '13 nov' want hij was nog niet aan 'ember' toe gekomen. En als ie nu had geweten dat het ingeleverd moest worden, dan had hij een punt achter 'nov' gezet zodat iedereen wist dat het een afkorting was. En die punt stond er nu dus niet.

* Hij had Asmara op de fiets afgesneden, vlakbij een paaltje. En Asmara had geroepen: "Wil je me dood hebben ofzo?" En hij wilde haar helemaal niet dood hebben, het is zijn zus!

* Juf Eveline is ziek. En nu heeft hij morgen weer juf Cindy. Ja, juf Cindy is ook leuk, maar juf Eveline hoort er morgen te zijn. En die is ziek. Al de hele week.

* Hij had een zwak voor zijn rekenen gehaald. Een zwak!

Ik bleef nog even bij hem liggen en we kwamen uiteindelijk tot een redelijk normaal gesprek. De schop kon gerelativeerd worden. De kalender ook. De fiets misschien ook nog wel. Juf Eveline is er volgende week vast weer en die zwak, nou ja, hij kon het hebben met zijn cijferlijst.

Maar ik herinnerde me weer volop hoe het was toen Aron nog geen medicijnen kreeg. Toen zag hij alles altijd zo somber en werd hij van alles zo verdrietig als vandaag, ook al besefte hij heel goed dat het niet helemaal realistisch was wat hij voelde. Heel af en toe heeft hij nog zo'n uitschieter en vaak gebeurt het 's avonds laat ook wel. Dan zijn de medicijnen uitgewerkt en dan is tegenslag moeilijker te verkroppen. Zo erg als vandaag was het al een tijdje niet geweest, maar ik weet, het duurt maar een paar uur.

Erger was eigenlijk dat Aron alleen gelaten wilde worden. 'Laat me maar,' zei hij troosteloos. Ja, van lle dingen die je me mag vragen op zo'n moment te doen, is dat eigenlijk het nige wat ik echt niet wil! Ik wil hem niet laten. Ik wil bij hem zijn, hem knuffelen, vasthouden, zeggen dat alles goed komt. Ik wil hem beschermen, overstelpen met liefde. Maar dat wil hij niet. Hij wil alleen zijn. Ik kon er nog net een dealtje uitslepen dat ik een beker melk en wat speculaasjes mocht komen brengen, en verder wilde hij alleen zijn. De melk is op, de speculaasjes liggen onaangeroerd naast de playmobil.

En het gekke is, dan kijk ik naar zijn toets waar hij naar eigen zeggen een Zwak voor had, en dan zie ik vijf onderdelen waarvan er vier foutloos zijn, en n onderdeeltje met vier sommetjes fout. Ach jongen toch, denk ik dan.



En nu kijk ik nog een beetje langer. En ik besef dat ik geen flauw idee heb hoe je uit moet rekenen wat de oppervlakte is van een deur van 2,1 x 0,9 m.

Ach. Laat me maar...


Aron
Een paar jaar lang heeft Aron twee uitersten in zijn rapporten gehad, letterlijk. Zowel het meest rechterbolletje (uitstekend) als het meest linkerbolletje (zwak) was vaak aangevinkt. Alles was namelijk afhankelijk van zijn stemming, zijn energie, zijn concentratie.
Aron is erg intelligent, dat wisten we heus wel, maar hij kon vaak de concentratie of de moeite niet opbrengen zijn best op school te doen.

Sinds een jaar slikt hij medicijnen. En hij is veel meer ontspannen nu, er is rust in zijn hoofd en zijn leven en hij was al erg lief maar is zelfs ng liever geworden. Gewoon omdat hij nu voldoende energie en concentratie heeft om te signaleren wanneer andere mensen lief zijn. Hij zegt elke dag een paar keer 'Ik hou van je mama'. En dat doet hij nadat hij me eerst echt bekeken heeft. Alsof hij zich realiseert dat we iets bijzonders hebben samen, waar hij dat 'vroeger' vanzelfsprekend vond. Kleine dingen, bijvoorbeeld als ik drinken voor hem inschenk omdat ik weet dat hij dorst heeft, maken hem blij. 'Oh dnk je, mama!' klinkt er dan. Waar ik het eerst met een 'Ja bedankt' of 'Fijn.' moest doen. Ik weet dat het hele kleine details zijn, maar het zijn voor mij allemaal tekenen dat het lekker met hem gaat.



Toch maak ik me zorgen om volgend jaar. Hij is echt nog een kind, een jongetje, ook al wordt hij in november twaalf. Die middelbare school, ik moet er echt nog even niet aan denken.Mijn zorgen zijn echter niet vergelijkbaar met die van vorig jaar. Toen Aron veel moest huilen, vaak verdrietig was, zichzelf niet begreep en met zijn ziel onder zijn arm liep.

Vandaag werden we op school verwacht voor de uitslag van de Cito Entree toets. In groep 7 maken ze aan het eind van het jaar de Citotoets zodat ze kunnen zien aan welke onderdelen er in groep 8 nog gewerkt moet worden.

Aron had hem fantastisch gemaakt. Hij scoorde gewoon super hoog, hij had een percentiel van 91%. Dat betekent dat hij de toets beter heeft gemaakt dan 91% van alle kinderen in Nederland. Veel onderdelen scoorde hij in de 90%. Schrijven, (94%), Meten (98%), Tabellen en grafieken (97%), Kaartlezen (99%). Zo'n rapport heb ik echt nooit gehad haha. Alleen het leestempo lag lager dan gemiddeld, maar de toetsmethode is daarin vorig jaar veranderd. Maar dan nog! Hebben ze tenminste nog iets om aan te werken in groep 8

Kijk, zo'n citotoets zegt helemaal niets. Het is een momentopname en je moet je daar niet aan vast houden. Als kind kreeg ik ook VWO advies en ik heb het heel zwaar gehad op de HAVO die ik deed.Maar wat het wel zegt is dat Aron lekker gaat. Goed in zijn vel zit. Zich beter kan concentreren. We hadden thuis al gehad over scholen en of hij een voorkeur had. Hij had eigenlijk maar n eis: een school die niet te ver fietsen was...
Juist. Dt is dus Aron.



Maar dit VWO advies was toch wel erg leuk. Niet alleen ik glunderde van blijdschap en opluchting. Aron probeerde bescheiden te kijken maar was zelf ook erg blij.
Want het VWO, jaaaaa, dat is lekker dichtbij!

Toen we Aron terug naar de klas hadden gebracht, liepen Arno en ik terug naar de auto.
"Ik weet het heus wel," zei Arno.
"Wat weet je heus wel?" piepte ik.
"Dat je moet huilen nu."

Hij kent me veel te goed! De sluizen gingen open en de dijken braken door. Van trots, van opluchting, van emotie, van blijdschap.
Het komt wel goed met dat ventje van me!




Armando
Pssst... ik heb een logje over Armando & Vanessa gemaakt op de log van de fanclub en wel hier, maar omdat mijn eigen log beter bezocht wordt dan die van de fanclub, maak ik er hier dus even ongeneerd reclame voor.


Kortom of je even naar de log van de fanclub wilt surfen en enthousiast 'JA ik doe mee!' eronder wil schrijven...






Groetjes van Asmara...
... ze is namelijk op ruiterkamp. Jawel, een hele week. Naar de Hazelhorst.
Weg. Foetsie.Ze is op kamp. Zonder mij. Op bijna twee uur rijden hier vandaan.
Een koffer vol kleren mee, dekbed en kussen mee, paardrijd-spullen mee.

Dat kan ze best. Want ze is al tien. Ze gaat me heus niet missen en als dat wel is, nou, dan stuurt ze gewoon een smsje. Want ze weet hoe dat moet.
Vanmiddag heb ik haar gebracht. Ze heeft een bed uitgezocht op de slaapzaal, spullen genstalleerd en toen gingen ze rijden. Dus of ik wilde gaan want het ging nu beginnen.

"Dag mam, ja daaaaaag!"

"Dag Asmara, heel veel plezier!"




(...Snik...)








Smullen...
Asmara: "Mama?"
Ik: "Ja, schat?"
Asmara: "Ik heb straks een verrassing voor je, maar je mag niet weten wat het is!"
Ik: "Oh?"
Asmara: "Ja, je mag dus niet komen kijken, je moet heel erg verrast worden!"
Ik: "Leuk, ik ben benieuwd!"
Asmara: "Ik heb alleen n vraagje!"
Ik: "Vertel?"
Asmara: "Wat is kamertemperatuur?"



Ik was uiteraard heel erg verrast en het was de lekkerste
cake die ik ooit geproefd heb!

Wereld aan zijn voeten!
Aron (10) is enorm leergierig. Hij heeft de concentratie van een fruitvliegje, maar als hij ergens door geboeid is kan hij zich daar volledig in verliezen. Hij denkt ook vaak verder, wil het hoe en waarom van dingen weten. Toen hij voor school een nieuwsberichtje moest uitleggen, vond hij de berichtgeving over de ingestorte flat veel te summier en googlede nog even bij elkaar dat het om een aardverschuiving ging. Hij wil alles weten tot hij het begrijpt. Ik moedig dat aan, de wereld ligt immers aan zijn voeten!
Soms zijn dat hele pittige vragen. Te moeilijk ook voor mij, en dan zoeken we het op. Soms zijn ze erg persoonlijk, soms ook schattig.

Vorige week reden we langs een, ik meen electriciteitskastje, vol met aanplakbiljetten en affiches. Aron keek ernaar en zei: "Mam, er hangt daar een poster van een jongen die heel serieus kijkt en daar staat heel groot boven ZIJ ONGEWENST ZWANGER? WAT NU? Daar heb ik een vraag over!"

Oeps, tien jaar. Moet ik nu echt al over de gevolgen van een ongewenste zwangerschap met mijn zoon praten? Nou ja, blijkbaar wel. Ik keek hem aan en peilde zijn blik.
"Wat wil je weten, Aron?" vroeg ik.

"Nou, vorige week hing daar een andere poster. Daar stond een meisje op dat werd geslagen. En nu vraag ik me af, plakken ze die nieuwe poster er dan overheen of halen ze die ander eerst weg?"

Ik zei al, op veel vragen weet ik geen antwoord...
Dat wordt weer googlen!

Hij heeft de wereld aan zijn voeten!























Oorverdovend!
Het was meen ik in 1996 dat we in Nijmegen aan de Meijhorst, eenden in het watertje achter ons kregen. Hele grappige beestjes. Ik voerde ze oud brood. Dat was een domme zet. Maar ja, toen kende ik Marlies nog niet en haar vogelfobie, dus ik was nog in de veronderstelling dat vogels ongevaarlijk zijn.

Deze eenden hadden last van een schizofrene stoornis. Of Borderline. Of waren Manisch-Depressief. In ieder geval dachten ze dat ze waak-eenden waren. Zoals ganzen. Of honden.
Elke ochtend om 4.15 sloegen ze aan. Kwk, kwk, kwk, kwk, kwk, kwk? Precies onder ons raam.
"Wat je gelooft is waar
Open je ogen maar"