Geheel wederzijds!
Voel je...

Afscheid nemen bestaat niet...
Twitter - nathaliethielen
  • Nathalie Thielen 01 september

    Hiep hiep hoera. Vandaag is Nathalie Thielen Tekst jarig. We bestaan 15 jaar. Ik ga mezelf ontzettend trakteren op een nieuwe pen.

  • Goedenavond, waar in MIJN REIS kan ik mijn factuur inzien? Ik moet hem printen maar kan het nergens vinden... Alvast bedankt!

  • Fijn dat het zo goed bevallen is!

  • Neem aan dat je voorzien bent over Feniks Talent, maar anders mag je me benaderen hoor :-)

Volg mij!
Follow me!
Volg me op Twitter!
Samen lachen!
Zijn favoriet!
Laat je horen!

Bezoekers
Op dit moment is er 1 vriend ;
en 1 gast vriend .
Nieuws van Marco
Zie ik jou bij de Clubtour nathalie? Groetjes, Marco
Nieuws van Nathalie!
Leuk dat je mijn weblogje bezoekt! Vergeet je niet om een reactie achter te laten? Je kunt je ook aanmelden voor de e-mailalerts, dan mis je niets meer! Liefs, Nathalie
Mijn laatste reacties
Eric Bus, ik hou dus van...
13:19, 10 mrt 2017
Wat een super leuk...
11:23, 22 feb 2017
Wat een leuk en lief...
13:10, 10 feb 2017
Lieve Rianne, Ja, het is...
15:02, 1 feb 2017
Jeeeeetje ik ben overal...
15:00, 1 feb 2017
Ik mis haar ook...
11:23, 6 jan 2017
Wat fijn Marco! Voelt zo...
09:58, 28 aug 2015
Dit soort logjes zijn...
01:07, 15 aug 2015
Oef. Een traumatische...
01:02, 15 aug 2015
Met wat minder haar heb...
14:40, 7 aug 2015
Foto album
Wil je me wat vertellen?


Mail me!  *klik*
E-mail alert
Klokje
Zoeken
Thielen Tekst

Verba volant, scripta manent
Postcrossing
Er zat wel een kern van waarheid in, toen Tamara me liet weten dat het geen kwaad kon als ik een hobby zou zoeken. Een hobby die ik kon doen wanneer ik wil, die niet teveel tijd kost per keer en die me even los zou rukken van mijn computer. Met gezonde tegenzin liet ik me overhalen tot Postcrossing.



Postcrossing is het versturen en ontvangen van ansichtkaarten aan en van mensen vanuit de hele wereld. Het is gratis in die zin dat het kopen van de kaart en de postzegel natuurlijk geld kost, maar je daar ook weer een kaart (met postzegel) voor terug krijgt. Je verstuurt eenmalig een kaart naar een persoon, de volgende keer weer naar een ander etc. Het is dus niet zo dat je blijft corresponderen met één en dezelfde persoon.

Inmiddels zijn drie van mijn kaarten aangekomen. Postcrossers uit Duitsland, Finland en Amerika hebben mijn kaartjes inmiddels ontvangen. Kaarten naar Rusland, China, Ukraïne, Polen en België zijn nog onderweg.
En ik vind het leuk! 



Het uitzoeken van een kaartje dat past bij het profiel van de ontvanger, het verzinnen van een tekstje in eenvoudig Engels (bijvoorbeeld over het weer, wat er op de kaart staat, hobbies of muziek), het bijhouden hoe lang een kaart onderweg is en de reacties van de ontvangers lezen, ik vind het allemaal heel erg leuk! En dan heb ik zelf nog geen kaart ontvangen. Er zullen er nu ook drie onderweg zijn. Maar waar komen ze vandaan en hoe lang gaan ze er over doen? Geen idee, dat maakt het ook zo leuk!

Onder loggers zitten ook een aantal postcrossers, weet ik. De enthousiaste verhalen van Marcel bijvoorbeeld gaven me net dat zetje in de rug dat ik nodig had.
Kortom, ik heb er een nieuwe hobby bij! 

xx N.
Baas boven baas
Ik heb een aantal overeenkomsten met Marco en eentje daarvan is dat we allebei graag leuke spulletjes kopen. De iPhone en iPad bijvoorbeeld is niet meer uit ons bestaan weg te denken. We willen elkaar daarin ook nogal eens opstoken.

Nu heb ik, net als Marco, al een aantal jaar de Canon G10. Een heerlijke camera die me al heel wat fijne plaatjes heeft opgeleverd. Maar inmiddels was de G11 natuurlijk alweer uit. Zo gaat dat met die dingen. Ik liet die info quasi moeiteloos langs me heen glijden en deed gewoon net alsof het niet waar was. Dat was voor mij de beste manier. Tot dat verschillende mensen om mij heen de G11 opeens hadden. En daar foto's mee maakten. Mooie foto's. Fijne foto's. En ik had gewoon de G10 nog. Zó 2009. 

Het probleem was dat die G10 het prima deed. Had me nog nooit in de steek gelaten. Ik kon met goed fatsoen dus geen G11 aanschaffen, niet in deze tijden van economische crisis, van gekapte regenwouden, gat in de ozonlaag en een België zonder regering. Toen kwam de G12. Dan is er dus wel echt een probleem. Dan heb je niet het vorige model, dan heb je gewoon een oud model. Eentje die niet eens meer te bestellen is, niet meer te koop, gewoon omdat ie al zo oud is. Dat deed pijn. Maar hoe ik ook met mijn dwingende blik naar mijn G10 keek, hij bleef het gewoon doen. Het werd helemaal een dingetje tussen mij en Marco. Stuurde hij een vakantiekiekje, stuurde ik terug dat dat er mooi uitzag, maar vast veel mooier was met de G12. Gewoon even omdat gedeelde pijn dubbele vreugd is, of iets wat daar op lijkt.

Laatst was ik in de dierentuin. Ik  wilde een leuke foto van de jongens maken toen mijn camera gek deed. Het beeldscherm begon te knipperen. Ik voelde een rilling over mijn rug glijden en de eerste vlaag van pure paniek naar de oppervlakte sijpelen. Mijn camera! Die heb ik nodig! Maar meteen na die eerste paniek voelde ik langzaam een grote grijns om mijn mond verschijnen. Mijn G10 was stervende. Och wat jammer zeg, nou moest ik wel de G12 kopen. Er zat niks anders op.

Je begrijpt dat ik dit vreselijke feit met Marco moest delen. Ik pakte mijn telefoon en filmde mijn niet-functionerende camera en zei vol drama dat mijn camera het niet meer deed. En dat er niets anders op zat dan de G12 dan maar te bestellen. Ik liet een snikje in mijn stem doorklinken, hoewel ik niet met zekerheid durf te zeggen of die juist geïnterpreteerd werd, want bij terugluisteren moest ik toegeven dat er een vleugje pure vreugde te horen was.



Marco reageerde door me meteen te bellen en te zeggen dat dit alles behalve eerlijk was en ik die camera die avond maar mee moest nemen, hij zou hem persoonlijk repareren. Jaja. Diezelfde avond heb ik online de G12 besteld. Spoedbestelling. Want tja, er zou maar eens iets gebeuren wat vastgelegd moest worden. Dinsdag zou hij bezorgd worden. En ik, ik zou er dinsdag klaar voor zijn.

Maandag was ik op kantoor. Werken enzo. Geen idee wat ik die dag precies deed, maar in ieder geval kan het best zo zijn dat ik wat kleine speldenprikjes rondom de Canon liet vallen. Los van het feit dat ik me erg verheugde op die camera, was het idee dat ik straks die G12 had en iemand anders, ik noem geen namen, nog niet een extra prettige dimensie.

Nou maakte ik me geen illusies hoor. Het was natuurlijk een kwestie van tijd voor de G12 ook in Marco's fototas een vaste plek zou hebben.  Maar voor nu was ik de eerste. De pionier. De ontdekkingsreiziger. Heerlijk, heerlijk, heerlijk.
Die maandag ging Marco in de loop van de middag na een dag vol besprekingen naar huis. Bijna drie kwartier laten stak ik mijn autosleutel in het contact. Toen ik op de A1 reed zag ik opeens een bekende auto in mijn spiegel. Mijn eerste reactie was, vanzelfsprekend, dat ik aannam weer eens te hallucineren. Ik zie in iedere etalageruit Marco dus zo gek is dat niet. Toen de auto me echter passeerde zag ik dat het Marco was. Marco, die al lang geleden op kantoor vertrokken was. Vreemd. Uiterst curieus. Het liefst wilde ik bellen: Waar kom jij vandaan, wat heb je gedaan en waarom dan wel?
Maar de meeste mannen waarderen die aanpak niet zo. Deze vrouw overigens ook niet.



Dus ik stuurde een audionote. Daarin vertelde ik op nonchalante toon hoe grappig het was dat hij me net inhaalde en of het goed met hem ging? Er kwam direct een berichtje terug.

'Je vroeg of het goed met me ging? Ik kan je vertellen, het gaat héél goed met me. Ik heb net de G12 gekocht.' En daar achteraan kwam een lach die vergelijkbaar was met die van de Joker uit Batman. Hij sneed door merg en been. Bezorgde me kippenvel en het klamme zweet brak me uit. Het was een naar, naar, naar lachje.

Maar erger was gewoon dat ik nog 17, 5 uur gescheiden was van mijn G12 en hij de zijne al had. Eerder dan ik. Niks pionier. Niks ontdekkingsreiziger. Van ons twee was ik gewoon de aller-állerlaatste die de G12 had. Ik denk dan ook dat de G13 al bijna te koop is.

Maar goed. Ik heb 'm. De G12. En wat ligt hij lekker in mijn hand. En wat staat hij me goed. En wat maakt hij een mooie plaatjes. 
Dus ik ben blij. En het fijne is, ik ken iemand die er net zo blij mee is, iemand waar ik dat gezellig mee kan delen. Zeventien-en-een-half uur later, maar toch.


xx N.
Dagje sauna!
Het is bijna traditie. De dag ná de fanclubdag moet de bus leeggehaald worden, dozen uitgezocht, terug naar de opslag, bus naar verhuurbedrijf terug. En aangezien ik dan heel moe ben gaat alles in een vreselijk traag tempo. Moeten dingen me vier keer uitgelegd worden en zes keer voorgedaan. Registreer ik niet alles, begrijp ik niks. Vreselijke dag altijd. De dag ná de dag ná de fanclubdag, die is heerlijk! Dan wandel ik in geboortekostuum in de sauna en geniet ik van alles wat er te doen is. Gisteren ging ik dus met Marlies naar de sauna. Het leuke is, Marlies is dan naakt. Kortom, de dag is bij voorbaat al geslaagd.

Ik kan wel gaan vertellen hoe leuk het was, maar daar heb ik helemaal de energie niet voor. Zo naakt was ze nou ook weer niet, want tijdens het eten had ze gewoon een badjas aan. Maar we hebben heel veel gepraat die dag. Over serieuze dingen, minder serieuze dingen, over leuke en stomme dingen, over leuke en stomme mannen. Al die gesprekken herhalen, daar heb ik ook de energie niet voor. Ik heb gewoon niet zo heel veel energie, blijkt nu. Maar een paar gesprekjes wil ik jullie niet onthouden. In willekeurige volgorde, incompleet en volledig uit zijn verband gerukt, zijn de volgende zinnen gisteren allemaal gezegd...
*Knip*
Ik heb dit logje onder de rubriek 'Hobby' gezet, maar dat heb ik vooral gedaan omdat de rubriek 'Afwijkingen' niet eens bestaat. Hobby's dus. Als het beestje maar een naam heeft, toch!

Ik ben best wel creatief. Ik hou van knippen, plakken, kleuren, vouwen, tekenen, schilderen en kleien. Eigenlijk vind ik alles wat priegelt en plakt leuk. Ik ben er niet zo handig in, maar dat maakt me niets uit. Ik plak alles aan elkaar, ik knip scheef en mijn tekenniveau is vergelijkbaar met dat van een kleuter. Maar ik vind het superleuk om te doen!
Heerlijke dag!
Vandaag gebeurde er iets bijzonders, vond ik.
Vandaag heb ik voor de allereerste keer - maar zéker niet de laatste keer - paardgereden sámen met Asmara!

Een hele middag poetsen, kneuteren, lachen, rijden en genieten!

Het verslag volgt nog, misschien zijn Daantje en Mimi wel sneller, maar ik ben helemaal gaar! Ik red het echt niet meer! Warme douche en op tijd naar bed, dat is mijn voornemen.

Eén foto wil ik wel alvast geven. Eentje waarop je kan zien dat Asmara al prima kan rijden, een stevige zit heeft, en controle over haar rijdier...

De rest volgt nog!



"Hoog in de lucht
Zul je de wereld heel anders gaan zien"