Geheel wederzijds!
Voel je...

Afscheid nemen bestaat niet...
Twitter - nathaliethielen
  • Nathalie Thielen 01 september

    Hiep hiep hoera. Vandaag is Nathalie Thielen Tekst jarig. We bestaan 15 jaar. Ik ga mezelf ontzettend trakteren op een nieuwe pen.

  • Goedenavond, waar in MIJN REIS kan ik mijn factuur inzien? Ik moet hem printen maar kan het nergens vinden... Alvast bedankt!

  • Fijn dat het zo goed bevallen is!

  • Neem aan dat je voorzien bent over Feniks Talent, maar anders mag je me benaderen hoor :-)

Volg mij!
Follow me!
Volg me op Twitter!
Samen lachen!
Zijn favoriet!
Laat je horen!

Bezoekers
Op dit moment zijn er 3 vrienden ;
en 3 gast vrienden .
Nieuws van Marco
Zie ik jou bij de Clubtour nathalie? Groetjes, Marco
Nieuws van Nathalie!
Leuk dat je mijn weblogje bezoekt! Vergeet je niet om een reactie achter te laten? Je kunt je ook aanmelden voor de e-mailalerts, dan mis je niets meer! Liefs, Nathalie
Mijn laatste reacties
Eric Bus, ik hou dus van...
13:19, 10 mrt 2017
Wat een super leuk...
11:23, 22 feb 2017
Wat een leuk en lief...
13:10, 10 feb 2017
Lieve Rianne, Ja, het is...
15:02, 1 feb 2017
Jeeeeetje ik ben overal...
15:00, 1 feb 2017
Ik mis haar ook...
11:23, 6 jan 2017
Wat fijn Marco! Voelt zo...
09:58, 28 aug 2015
Dit soort logjes zijn...
01:07, 15 aug 2015
Oef. Een traumatische...
01:02, 15 aug 2015
Met wat minder haar heb...
14:40, 7 aug 2015
Foto album
Wil je me wat vertellen?


Mail me!  *klik*
E-mail alert
Klokje
Zoeken
Thielen Tekst

Verba volant, scripta manent
Stap voor stap
Ik heb een heel emotioneel en best wel ingewikkeld weekend achter de rug. Ik heb me alleen en verdrietig gevoeld, maar ook gesteund en daardoor sterk. Ik ben er nog niet, maar de weg die ik ingeslagen ben bevalt me.
Er zijn momenten dat het echt goed gaat. Dat ik blij ben, tevreden en kan genieten. Maar ook voel ik me vaak down en verdrietig. Ik ben iets kostbaars verloren, zo voel ik dat. Mijn huwelijk, een compleet gezin. Ik wilde zo graag dat het zou werken en het doet me verdriet dat het niet is gelukt. Ik heb altijd rotsvast in de liefde geloofd, helaas bleek het niet genoeg. 
Twee weken geleden had ik een heel fijn weekend. Ik voelde me sterk en energiek. 
Afgelopen weekend voelde ik me klein en kwetsbaar. Ik was angstig en op mijn hoede. 
Het is verleidelijk om dan in vertrouwd gedrag terug te vallen. Doen wat bekend is. 
Maar een lieve vriend sprak me ernstig toe. Als ik wilde dat er iets zou veranderen, moest ik dat zelf doen. En jemig ja, wat wil ik graag dat er iets verandert!!
Ik heb het advies ter harte genomen en anders gereageerd dan normaal. 
Ik werd niet vrolijk van het eerste resultaat, maar sta er wel achter. En eigenlijk voelt het heel goed. Ik doe wat ik denk dat goed is voor mij, voor mijn gezin. 
Het is best even wennen om je eigen belang voorop te zetten maar hee, iemand moet het doen :-)

Nu lig ik al een tijdje in bed. Ik kan niet slapen. 
Ik pieker en maal. En daarom schrijf ik dit nu op. 
Om mezelf eraan te blijven helpen herinneren dat de weg die ik ingeslagen ben, de goede is. 
Ik weet niet waar de weg precies heen leidt. Maar ik weet waar ik vandaan kom, en daar wil ik niet meer heen. Ik ga me laten verrassen door wat ik onderweg tegenkom. Ik ga genieten van de reis. Ook van de hobbels en kuilen. 
En dat gezegd hebbende, ga ik nu slapen ❤

xx N. 
Home is where the heart is...
Ik denk dat dit zomaar eens het moeilijkste logje wordt wat ik ooit heb geschreven. Maar ik heb zoveel lief en leed gedeeld hier, dat het niet compleet zou zijn als ik dit nu niet zou vertellen. Mensen maken zich ook zorgen, en dat snap ik. Vandaar, een log. Een moeilijke log, maar ik kijk wel waar het schip strandt...
Bleh!
We hebben het allemaal wel eens. Zo'n dag. Of een paar van die dagen. Van die dagen waarop alles stom is. Je kleren. Je kop. Je werk. Zelfs je vrienden zijn niet meer zo leuk als vorige week. Dat meen je helemaal niet, en dat weet je ook wel, maar het lijkt wel of je niet in staat bent te genieten van de dingen die je eigenlijk normaal heel erg leuk vindt.

Voor Arno is deze periode (januari, februari, maart) vaak moeilijk. Wanneer je een depressie hebt zijn de wintermaanden vaak het meest lastig en duurt de komst van de lente vaak net iets te lang. Inmiddels weten we dat, we bereiden ons er op voor, maar als het dan zover is, nou ja, dan is het nog altijd niet leuk. Arno doet ontzettend zijn best, dat merk ik aan alles. Het wordt ook door me gewaardeerd, wat ik ook weer laat merken. Dus eigenlijk zit het wel goed. Maar, als je het even zwart wit bekijkt, is het dan nog steeds niet echt leuk. 

Meestal slalom ik wel redelijk door alle stemmingen heen. Maar af en toe krijg ik het vol voor mijn kiezen. Dan sta ik op, soms nog redelijk enthousiast en vol goede bedoelingen, en dan gebeurt er één klein dingetje, iets onbenulligs vaak, en dan slaat mijn stemming om. Bleh.

Ik ga elke maand naar een psycholoog en ik had met haar al eens besproken wat ik in zo'n geval kan doen. Het gebeurt niet heel vaak, maar als het gebeurt is het zo stom allemaal, dat ik me nergens toe kan zetten. Laat staan iets kan bedenken om het terug te draaien.
Ze adviseerde me op een 'goede' dag een doosje of kistje te pakken en deze te vullen met kleine papiertjes waarop dingen staan die me energie geven, die ik leuk vind, waar ik blij van word. Als ik me dan niet zo lekker voel, kan ik me daardoor laten inspireren.

Geweldig idee! Ik vertelde het een aantal mensen en was helemaal blij. Volgens mij is het iets wat kan werken, zie je. Vervolgens gaan er zes weken voorbij, of tien, geen idee, maar een doosje met papiertjes vullen, ho maar. En als ik dan zo'n dip heb, heb ik nog een extra reden om te dippen. Wat ben ik toch ook stóm. Waarom heb ik dat doosje niet gemaakt?


Nou. En toen was ik jarig enzo. En kwamen mijn vriendinnen voor een dagje casino. Ik kreeg cadeautjes. Liefde. Aandacht. En één speciaal, bijzonder cadeautje wat ik niet verwacht had. Patricia had een doosje bij zich. Feestelijk ingepakt met transparant papier en krulletjes eraan. Helemaal leuk. En wat zat er in dat doosje? Papiertjes. Met goede tips. Ik opende het pas de volgende dag, toen iedereen weg was, en moest spontaan de tranen uit mijn kop vegen van emotie. Wat ontzettend lief! Wat ontzettend fijn ook! Mijn eerste hulp bij dipjes-doos.


En nu heb ik zo'n dag. Alles, nou ja, bijna alles is nogal stom. In ieder geval ben ik zelf echt heel erg stom. Stommer dan dit, zo komen ze eigenlijk niet. Arno zit in de volière te werken. Hij voelt zich ook niet goed, maar zet wel door. Maar ik heb creatief werk. Ik moet me over een persbericht buigen. Nou, ik kan je vertellen dat dat een heel stom persbericht is.
Woensdag mogen we een heel leuke nieuwsbrief versturen. Maar morgen heb ik een superdrukke dag met Marco, dus kan ik niet veel doen. Slim zou zijn om vandaag... nou ja, je begrijpt wel, die nieuwsbrief is dus ook echt heel stom. 

Dit vraagt om drastische methoden. Dus ik pak Patricia d'r doos. Dat klinkt spannender dan het is, al is het wel serieus spannend. Ik graai er in en trek een briefje. Hoe stom dat briefje ook mag zijn, ik heb me voorgenomen dat ten uitvoer te brengen.

'Je eigen log terug lezen' staat er. Nou, dat moet niet al te moeilijk zijn, denk ik. En ik duik mijn archief in. Een half uur later ben ik zelf dan weliswaar nog altijd redelijk tot zwaar stom, mijn log blijkt toch wel erg leuke verhaaltjes te bevatten. Vooral ook van de kinderen, toen ze kleiner waren. Veel van mijn logjes komen van .punt.nl, voordat Borsatoweglog er was. De logjes zijn geimporteerd naar BW, maar de reacties konden niet mee. Hoe men het vond, tja, dat weet ik dus niet meer. Maar teruglezen blijkt wel echt heel leuk te zijn.
Ik weet niet hoe jouw dag is, maar als je ook een Bleh-dag hebt, lees dan je eigen log eens terug. Of, als het echt diep gaat, neem dan de mijne...
 

Een paar voorstellen:

Op wie lijken mijn kinderen?
Autorijden
Blunder geschikt voor 18+




Patricia, namens mij en de rest van de mensheid, dank je wel!!! 


xx N.
Afscheid nemen bestaat niet...
...maar zo voelt het nu wel even.
Velen van jullie hebben haar op de Fanclubdag van 2010 gezien, waarin Marco haar het podium op riep en vervolgens even mee naar achter nam voor een warme knuffel en lieve woorden. Natuurlijk heb ik het over Josje, (echte naam José) en ze logde onder de naam 'femaffairs'.

Josje was ernstig ziek, heel ernstig ziek en de prognose was niet gunstig. Toch liet ze zich niet uit het veld slaan, probeerde altijd optimistisch te zijn, stond met raad en daad voor een ieder klaar en was ze een inspiratiebron voor velen.

Op 8 april jl. bezocht ik haar in het ziekenhuis. Hoewel we afgesproken hadden dat ik een keertje een kopje thee zou komen drinken, had ze me die ochtend niet verwacht (ik had haar man Jan gesproken en hij had gezegd dat ze het vast heel erg fijn zou vinden). Josje begon spontaan te huilen toen ze me zag. Ik zal de verraste maar vooral verrukte blik nooit meer vergeten. Ze schreef er een lief logje over, haar laatste logje, blijkt nu.



De dame in het bed naast haar, groot fan van Frans Bauer, was minstens zo verrast als Josje toen ik Josje op mijn iPad een filmpje van Marco liet zien. Hij wilde haar laten weten dat hij aan haar dacht, trots op haar was en... nou ja, kijk zelf maar. Ik had Josje aangeboden hem op haar logje te plaatsen maar het heeft niet meer zo mogen zijn. Maar omdat Josje zelf ook zo trots en blij met haar filmpje was, wil ik hem toch heel erg graag met jullie delen.




Josje huilde onafgebroken tijdens het kijken, van puur geluk en emotie. Toen we een half uurtje later nog eens keken, glunderde ze aan alle kanten. En nu, twee en een halve week na dat bezoekje, is Josje overleden.

Ze zal enorm worden gemist. Door haar geliefde man Jan en haar trots en zoon Danny, door iedereen die haar liefhad, maar zeker ook door de honderden fans op deze website, die ongetwijfeld allemaal wel eens een van haar lieve logjes of reacties gelezen hebben.



Josje bracht overal een beetje licht.


Dio disse: "Sia la luce!" E la luce fu.




 20-05-1962  -  27-04-2011 



Dank je wel voor alles, lieve Josje!
We zullen je niet vergeten.


xx N.
Tikkie dubbel
Al vijf jaar zit Arno thuis en we hebben ons (ik een beetje meer dan hij) er bij neergelegd dat Arno nooit meer 'beter' wordt. Hij heeft een chronische depressie en dat gaat soms weken weer wat beter en dan maanden weer ronduit... niet zo goed.

De laatste maanden gaat het niet goed. Waar normaal het voorjaar, de zomer, veel verlichting brengt, was dat nu niet het geval. In overleg met de psychiater heeft Arno besloten volledig af te bouwen met zijn medicijnen en daarna een nieuw middel te proberen. Omdat middel te mogen gebruiken moet hij twee weken 'clean' zijn. En dat is zwaar. Hij is nu van 225 mg per dag naar 37,5 mg per dag gegaan en als ik terug kom van Bangladesh stopt hij helemaal zodat hij twee weken later kan beginnen aan het nieuwe middel.
Hoewel de vervelende bijwerkingen (transpireren, suf gevoel, moe) nu afnemen nemen ook de gunstige bijwerkingen af (makkelijk kunnen inslapen bijvoorbeeld) en komt de depressie in alle hevigheid boven. En daarbij dus niet alleen de negatieve gevoelens maar ook de fysieke kenmerken van zijn depressie zoals moeten overgeven na eten. Arno gaat dus door een zeer zware periode.

Vanaf de zijlijn kijk ik toe en het enige wat ik kan doen is de dingen die hij eerst deed maar hem nu meer moeite kosten, van hem overnemen. Zoals boodschappen doen, koken, wassen, opruimen. Hij klust nog wel graag en werkt veel buiten in de tuin, maar vanaf morgen begint de herfst heb ik me laten vertellen en dan houdt dat helaas ook een beetje op.

Hoewel het voor Arno op alle fronten natuurlijk erger is, lijd ik stiekem wel een beetje mee. Het doet pijn om je grote liefde zo te zien worstelen met het leven, datzelfde leven waar ik zoveel plezier in heb. Ik vind het vervelend dat ik zo weinig voor hem kan doen, ik vind het vervelend dat ik weer een stukje echtgenoot moet inleveren. Ik probeer dus extra te genieten van dat wat er nog is, en ook van de dingen waar ik plezier in heb. Ik ben bewust bezig met positief denken en maak het mezelf niet moeilijker dan nodig. Dat horror-dieet waar ik mee bezig was (sorry lotgenoten die het wel volhouden) heb ik op een lager pitje gezet. Ik lijn nog steeds en het gaat ook echt wel goed (6 kilo al) maar ik ben niet zo superstreng bezig als de consulente me graag wilde laten doen. Op deze manier red ik het net, maar niet zonder moeite. 

Zaterdag ging ik naar de HMH omdat Marco tussen de soundcheck en show door een cheque uitgereikt zou krijgen en ik daar foto's van zou maken voor de website. De soundcheck liep lekker, Marco was blij en dus was Nathalie blij, daarna zaten we nog even in de kleedkamer te chillen. Ik liep nog naar buiten om wat vriendinnetjes te begroeten en niet veel later vertrokken Marco, Armando, Xander en ik richting Bloemendaal. De rit vloog voorbij, het was gezellig en ontspannen.

In Bloemendaal was het gezellig en leuk, grappig ook omdat een meneer naast het podium dacht dat Marco de cheque onhandig vond om vast te houden en hem voorzichtig uit Marco's handen probeerde te trekken waardoor Marco zich ernstig zorgen maakte of er niet iemand met zijn cheque vandoor ging. De terugreis ging ook heel snel en weer in de HMH aangekomen sprak Marco nog wat info op mijn memorecorder in. Eigenlijk wilde ik daarna naar huis gaan maar een smsje waaruit bleek dat er een plekje voor me vrij was gehouden door twee superlieve vriendinnetjes was wel heel erg verleidelijk...
Aangezien er ook na de show twee Meet & Greets waren waarvan eentje met een kinderfeestje vol jonge meiden vond ik het toch wel fijn om te blijven. Ik genoot van Marco, ik genoot van mijn vriendinnen en ik genoot eigenlijk gewoon van alles.

Ver na middernacht lag ik pas in bed weer heel erg blij te zijn. De volgende ochtend was ik op tijd wakker en toen ik me realiseerde dat mijn afspraak van die dag niet doorging had ik heel even zo'n heerlijk vrij en weekend-gevoel. En toen dacht ik aan alles wat ik nog moest doen. In mijn hoofd maakte ik een lijstje met wat ik allemaal wilde gaan doen en opeens besefte ik dat ik wel gek leek. Ik had de hele week al bovengemiddeld hard gewerkt, was op zaterdag op pad gegaan en deze zondag zou ik gewoon vrij moeten zijn. Echt vrij, niet aan de computer. Arno werkte in de tuin en wilde met rust gelaten worden. Asmara was buiten aan het spelen en Aron had een vriendje op zijn kamer en was een kortdurend bordspelletje van ongeveer drie en een half uur aan het uitproberen. Mijn gezin had me niet nodig, mijn hond wel. Een lange wandeling zou me vast goed doen. Ik las op Twitter dat Martine geheel planloos was vandaag en nodigde haar uit mee te lopen. Het was een fijne, ontspannen middag, ze at nog gezellig mee en tegen de tijd dat we zeker wisten dat er nog 9 kilometer file stond ook al was het al na 21.00, vertrok ze weer richting haar eigen woonplaats. 

Vandaag stond ik lachend op. De file deed me niets. En op het werk was heerlijk. Ook al was Marco er helemaal niet, hij had les van zijn zangcoach en daarna moest hij in de studio aan de slag, toch zat ik heerlijk in mijn vel. Ik was er weer als eerste, zette een kopje thee, gooide wat ramen open, leegde de afwasmachine en ging toen aan de slag. Het schoot goed op en mijn harde werken werd beloond toen niet alleen mijn collega's maar ook die fijne baas spontaan even langskwam. Hij liet een liedje horen waar ik erg blij van werd, zeker ook van zijn enthousiasme en ik zag al voor me hoe wij, wij allemaal, het als uit één mond mee zouden zingen, zwaaiend en genietend in een overvol maar beregezellig stadion. Ik heb weinig nodig om helemaal los te kunnen gaan en schoof in gedachten de cd al in mijn speler in de auto om het liedje op repeat te zetten.

Met een dubbele dosis energie ging ik weer aan de slag en dat was maar goed ook want het een na het andere spoedje kwam binnen en ik had al geen kort what-to-do-lijstje (wat ik overigens dankzij Francien en Jacqueline in een heel leuk boekje kan noteren).
Ik besloot de files maar te ontlopen en tot na etenstijd te blijven, voor de shake hoef ik niet naar huis, haha. Tegen half acht kwam ik moe maar voldaan thuis. Ik werd begroet met braakgeluiden uit de badkamer, Asmara die haar zelfgebakken caketjes liet zien en ik riep Aron even om te vragen hoe zijn dag was. "Moeten we eten?" vroeg hij. "Je hebt toch al gegeten?" zei ik. Maar dat was dus niet zo. Arno voelde zich zo belabberd dat hij niets gemaakt had en Asmara die redt zich wel (zeker als je cupcakes bakt, dan is je honger al snel spoorloos verdwenen) maar Aron heeft nooit honger dus die merkt het niet eens als hij niets te eten krijgt. Auw. Slechte moeder, slechte slechte slechte moeder.
Ik maakte snel wat voor Aron klaar, pakte de cakejes van Asmara af en gaf haar ook fatsoenlijk te eten en ik keek voorzichtig hoe het boven met Arno ging. Niet zo best, of ik hem maar weer alleen wilde laten.

Met Asmara liep ik toen de eerste twee straten van de vier die op onze route liggen, met de collectebus. De eerste volle week van september is altijd collecte week voor de KWF Kankerstichting en daar lopen we al een paar jaartjes voor mee. Moe, rillerig want het werd koud, en nog altijd op hakken (waarom niet even andere schoenen aangedaan) liepen we de straten waarbij Asmara keurig steeds het woord voerde. Eén op de drie mensen wordt getroffen door kanker en ik denk precies te kunnen aanwijzen waar in mijn wijkje die mensen wonen. Daar gingen geen kleine muntjes de collectebus in maar serieus papiergeld en werden we nadrukkelijk, soms met een hand of een schouderklopje, bedankt voor het feit dat we dit werk wilden doen. Op slag had ik het niet meer koud en ik zag aan de blik in Asmara's ogen dat ook zij besefte dat deze mensen niet zonder reden zo gul waren. Mooi leermomentje weer even voor ons allebei.



Thuisgekomen ging ik met Aron aan de grote tafel zitten. Even zijn dag doornemen. En al snel kwamen er tranen bij hem. Want alles ging mis. Hij was vanmorgen veel te laat gekomen (ik had uitgerekend hoe laat hij weg moest maar vergat even dat hij zo langzaam fietst dat hij nog net niet omvalt) en snapte helemaal niets van de les Nederlands die hij had gehad. Morgen zou hij een Daltonuur hebben met zijn mentor en dan moest hij aan de les die hij vandaag dus gewoon niet of nauwelijks had gemaakt, gaan werken. Maar hij begreep er helemaal niets van en het kwam vast helemaal niet goed. Ik keek even mee in zijn boek. Het hoofdstuk ging over informatie verzamelen en informatie geven. Dat daar verschillende methoden voor zijn. Zo kun je informatie krijgen door bijvoorbeeld op Internet of in een boek iets op te zoeken, een deskundige te bellen, het aan iemand te vragen etc. Toen stonden er een paar voorbeelden van mensen die informatie wilden krijgen. Hoe kun je die mensen informatie geven, dat was de vraag. Er was dus geen echte goed of fout, je mocht zelf bedenken wat je deed als je maar uitlegde waarom.
Je tante die een kaartje stuurt met de vraag hoe je eerste schooldag was, zou je bijvoorbeeld een kaartje terug kunnen sturen.
De man die de weg wil weten, geef je vermoedelijk meteen mondeling antwoord. Je vraagt dan niet even naar zijn emailadres om dan de route te geven, lijkt mij.
Maar Aron begreep er helemaal niets van. Hij wist de weg in onze wijk niet eens, hoe moet hij nou weten waar de Prozastraat ligt? En het klasgenootje uit het voorbeeld wat zogenaamd op de voicemail had ingesproken wat het huiswerk was, wist zelf het rooster toch ook? Waarom moest hij dan terugbellen om dat te gaan vertellen? Hij hield helemaal niet van bellen en hij had van geen enkel kind nog een emailadres dus dan kon hij info toch helemaal niet geven. En trouwens, hij wist nog steeds niet hoe een agenda precies werkte en dus had niemand iets aan wat hij door zou geven.
En dit alles ging nog steeds gepaard met dikke tranen.
Ik probeerde het uit te leggen, te troosten, een spreekwoordelijke schop onder zijn kont en niets hielp. En opeens, toen Aron op een bepaalde manier naar me keek, zag ik zijn vader zitten. Ook zo teneergeslagen, ook zo doemdenkerig en ook zo 'alleszitmetegenendathebikweer'. Ik sloeg zijn boek weer dicht, ruimde alles op en zei Aron dat hij morgen maar even tijdens het Daltonuur verder moest kijken en dat het nu hoog tijd was om te gaan slapen.

Niet veel later zat ik aan mijn bureau, moed te verzamelen voor de enorme hoeveelheid werk die er nog ligt. Ik vertikte het om te gaan huilen. 
Toen kwam er een smsje. Asmara. Vanuit haar bed. "Ik ben zo verlieft mama ik kan niet slapen!" Mijn schatje, mijn prinsesje, mijn zonnestraaltje.
Ik ben een half uurtje gezellig bij haar in bed gaan liggen, hoorde haar in slaap vallen en huilde stiekem geluidloos haar kussen nat. En nu zit ik hier. Ik ga maar eens aan de slag.
Morgen is alles anders en overmorgen ook. Alleen vandaag hè, dat was er eentje met hoge pieken en diepe dalen. 
(En wat die piek betreft, daar gaan we over een paar maanden gewoon nog heel veel plezier aan beleven!)

xx N.
Thema van de dag
Ken je dat? Je koop een prachtige mooie, nieuwe, kersenrode jas, een unieke jas die niemand heeft en die je nog nooit ergens gezien hebt, en opeens draagt iedereen die je tegenkomt exact diezelfde kersenrode jas. Of anders eentje die er heel erg op lijkt. Of dezelfde in het blauw. 
Of je bent zwanger. Dan kan zomaar gebeuren na een heerlijke avond de liefde vieren of na twee jaar ploeteren, maar dan besluit opeens iedereen zwanger te zijn. Overal ronde buiken en lange kettingen met rinkelende balletjes. Denk je daar even iets heel bijzonder te doen, doet iedereen het.
Of je hebt ergens last van. Je bent bijvoorbeeld gestoken door een bij. In oktober. Je moet toegeven, dat gebeurt niet heel vaak. Maar als je het vertelt, kent iedereen wel iemand die door een bij gestoken is. In oktober. Of nog later, in november als alle bijen al lang verdwenen moeten zijn. Of die steek ging ontsteken, met allemaal rotzooi en troep enzo. Waardoor jouw dramatische bijenervaring in oktober opeens een kinderachtige situatie is geworden die heel spectaculair begon maar met een pleister eindigde. Van Bert en Ernie.
Het lijkt soms wel of dagen een thema hebben. Een zwangerebuikenthema kan bijvoorbeeld heel goed. Of een Renault Laguna-thema, dat zie ik ook geregeld.



En vandaag is het thema: 'Okidoki'. Het is wel een blij thema, moet ik toegeven. Het begon vanmorgen al bij de gewichtsconsulente. Hoewel ik volgende week gewoon braaf op ga komen dagen, wilde ik voor de zekerheid voor twee weken zakjes mee. Dat geeft een beetje rust, als er dan iets tussen komt of ik lust opeens geen chocola mee, dan is er nog een uitvalsmogelijkheid. "Okidoki!" zei de consulente. En ik lachte. Want op dinsdagochtend om tien over negen al geokidokiet worden is geen standaardprocedure voor mij.
Aansluitend ging ik boodschappen doen. Grappig hoe ik kan genieten van boodschappen doen en koken terwijl ik zelf alleen een shake mag, maar ik vind het blijkbaar niet erg. Ik wilde een rode paprika maar voor de bakken met paprika's stond een karretje geparkeerd van een wat oudere, gekleurde meneer die tussen de groenten waarvan ik de naam niet eens weet zat te kijken. "Pardon, meneer, mag ik uw karretje even verplaatsen zodat ik een paprika kan pakken?" vroeg ik. Hij keek me aan. Grijnsde zijn gouden tanden bloot en riep met een zwaar tropisch accent: "Okidoki!" Heerlijk toch!

Toen ik met mijn volgeladen kar naar buiten reed, bleek er een soort van wolkbreuk te zijn losgebarsten. En aangezien ik een dun wit bloesje aan had kon ik binnen enkele tellen meedoen aan de Miss Wet T-Shirt contest. En winnen uiteraard, geloof mij maar.
Van de ingang naar mijn auto was niet ver, terug was -toevallig- exact even ver. Maar met die dikke druppels was ik al snel doorweekt en in die paar meter maakte ik een hoop nieuwe vrienden.
Thuisgekomen laadde ik de boodschappen uit toen Arno net beneden kwam. Hij keek me van top tot teen aan en zei toen grijnzend: "Sjonge jonge, ben jij echt mijn vrouw?"
Ik knikte en zei dat als hij het goed vond ik dat nog wel een tijdje wilde blijven ook.
"Okidoki!" zei Arno toen. En daarna zei hij nog een heleboel dingen maar die zijn niet geschikt voor deze log.

Wat een fijn thema vandaag. Zoveel beter dan 'wind', 'geen internet' of 'lekke band'.
Ben blij!



Het leed dat file heet!
In het logje van Hellen las ik dat ze kortgeleden een bekeuring kreeg voor het in de auto vasthouden van haar telefoon, terwijl ze haar telefoon onderin haar tas had liggen. Vermoedelijk zat ze aan haar oorbel te friemelen waardoor de agent had gedacht dat ze een toestel vast had. Tja, dan is het haar woord tegen het zijne en dat kan tot vervelende situaties leiden.

Nu heb ik een soortgelijk verhaal, hihi.
Ik zat in de auto en reed in een file van langzaam rijdend verkeer naar huis (*kuch*) toen ik een idee voor een logje had. Ik wilde het over het fileleed hebben, over wegwerkzaamheden en de spits enzo. Er kwamen wat leuke grapjes in me boven en ik schreef in gedachten dat logje al, je kent het vast wel.
Maar mijn geheugen is natuurlijk volkomen onbetrouwbaar, dus ik maakte me ernstig zorgen of al mijn leuke ideeën en grappige anekdotes het wel tot huis zouden halen. Omdat ik mijn memorecorder in mijn tas had zitten (ik had net Marco een interview afgenomen), bedacht ik me dat ik wel wat steekwoorden op het apparaatje in kon spreken en zodoende thuis niet zou hoeven worstelen met mijn geheugen.

Terwijl ik enthousiast aan het inspreken was en hartelijk lachte om mijn eigen hilarische grapjes, schoof er opeens een auto voor me waarop 'STOP POLITIE' knipperde. En jawel hoor, hetzelfde verhaal als Hellen, ik was aan het bellen in de auto en dat kost nu eenmaal 160 euro.

Ook ik heb een pracht van een handsfree setje in mijn auto, maar mijn telefoon lag wel verdacht dichtbij op de passagiersstoel. Hij was aan mijn speakerset geplugd zodat ik mijn favoriete liedjes kon luisteren. Achteraf gezien had ik overigens echt geluk want ik had Marco daarvoor aan de telefoon gehad en hij kreeg een wisseltje en zou me zo terugbellen. Ik dacht daarop dat de verbinding verbroken was maar ik bleek nog in de wacht te staan. Voor hetzelfde geld was Marco opeens weer gaan praten en dan had ik hoog of laag kunnen springen maar had niemand nog geloofd dat ik echt niet aan het bellen was geweest. Ook al was Marco dan handsfree te beluisteren. Maar goed, dat gebeurde dus gelukkig niet.

Hoe dan ook, ik legde uit dat ik niet aan het bellen was maar aan het inspreken en dat de wet nergens zegt dat het verboden is om een memorecorder in je hand te hebben tijdens het autorijden maar ondertussen moest ik wel mijn rijbewijs al pakken. Het zag er slecht uit. Ik probeerde nog uit te leggen over mijn logje en hoe slecht mijn geheugen is maar op de één of andere manier klonk dat nogal bizar terwijl het zo waar is.

Uiteindelijk pakte ik het memorecordertje weer en zei: "Luister dan!"
En hoewel ik het me zelf niet meer herinnerde (dat geheugen...) bleek het ingesproken verhaal toch de aanleiding om me geen bekeuring te geven! De laatste vijf seconden doen het 'm!
Luister maar eens mee...



xx N.
Bestaat niet!
Zo'n crematie is natuurlijk altijd reuze gezellig. Het blijft alleen jammer dat er altijd eerst iemand dood moet gaan. Dat is vind ik persoonlijk toch wel het minst leuke onderdeel van een crematie. 

Vanmorgen lukte uitslapen niet heel goed en ik had ook een onrustige nacht waarin heel veel mensen dood gingen. Waaronder Sinterklaas en Harry Potter, daar was ik erg verdrietig om. Ik werd raar wakker. Verdrietig om mensen die niet eens bestaan en me toen realiserend dat dat verdriet ook eigenlijk voor oma was. Zij had wel bestaan. De verleden tijd in die zin kwam hard bij me binnen.
Toen ik opstond koos ik kleren uit voor de kids, Asmara was blij met haar setje (zwarte legging, wit rokje, zwart shirtje) en Aron vond het okay maar gek dat hij dezelfde kleren aan moest als op de bruiloft twee weken geleden (zwarte broek met krijtstreep en zwart overhemd). Zelf ging ik ook in het zwart-wit en Arno ook.

De rit in de auto was rustig. Asmara en Aron luisterden muziek op hun iPods, Arno en ik luistereden radio. Om het kwartier vroeg Asmara aan me of het nog wel ging of kneep vanaf de achterbank in mijn schouder. De brok in mijn keel die dat veroorzaakte voorspelde veel wateroverlast.

We reden naar mijn vader, kletsen even met hem en Lieke en vertrokken toen naar de kerk. De kerkklokken luidden volop en alleen dat al geeft zo'n indrukwekkend sfeertje. Daar ontdekte ik dat ik toch wat meer bijbelkennis aan mijn kinderen door moet geven. Op de muur van de kerk stond groot dat het de Johannes de Doper kerk was. En Asmara zei tegen Aron dat die Johannes vast de eigenaar van de kerk was...

Ik zag mijn ooms en tantes zitten, nichten en neven en ook daar de kinderen weer van. Er ging een warm gevoel door me heen. Ik hou zoveel van mijn familie en ik zie ze zo weinig! Ik ging met mijn gezinnetje rechts van de kist zitten, vlak naast Oma. Een prachtige foto van haar van een paar maanden terug toen neef Joost trouwde, stond op de kist, naast een mooie kindertekening in een met schelpen beplakt lijstje. Er waren veel bloemen, veel mensen ook. Zeker voor iemand van bijna honderd, een groot deel van haar generatie had ze immers overleefd.

De pastoor had zich goed voorbereid en was heel respectvol. Naar oma, naar haar geloof en naar de niet-gelovigen die ook in de kerk zaten. Oma geloofde namelijk wel in God, maar niet in het instituut kerk. Toen mijn vader als oudste kindje was geboren duurde het nog drie jaar voor er nog een kindje kwam. De pastoor uit die tijd was daarop bij mijn grootouders langs gegaan om te benadrukken dat God toch echt 'Gaat heen en vermenigvuldigt U!' had gezegd. Nu weet ik niet waarom er drie jaar tussen zat en of dat -niet gebruikelijk in die tijd maar mijn oma was bijzonder bij de pinken - opzet was of juist pech, maar dat de kerk helemaal niets te maken had met haar gezin was oma wel duidelijk. Ik denk niet dat die pastoor nog eens langs durfde te komen. Overigens toen er op een dag Jehova's aan de deur stonden en oma niet thuis was, zei opa ook heel bijdehand maar minstens zo gemeend: "Oh dat weet ik allemaal niet hoor. Mijn vrouw gaat bij ons thuis over het geloof."

Tante Vronie, de zus van papa, sprak het In Memoriam. Een mooie biografie van een vrijgevochten vrouw met een eigen mening die bijna een eeuw geleefd heeft. Je staat er niet zo bij stil, maar ze heeft twee wereldoorlogen meegemaakt, eentje als klein kind en een als moeder van jonge kindjes. Ze heeft de grote economische crisis meegemaakt. De komst van de telefoon, de auto, de televisie, mannen op de maan, de computer, de video, cd en dvd. En tot slot zelfs de mobiele telefoon. (Waar ze enthousiast 'Hallo Leo?' tegen riep als hij een sms had gestuurd.)

De kleinkinderen, waaronder ik dus, mochten kaarsen aansteken. Mijn neef Leon die een tijdje bij haar gewoond had mocht het kruisje plaatsen. De achterkleinkinderen droegen de bloemen als een erehaag toen de kist in de auto werd gedragen, waarbij de kist ook door geliefden verplaatst werd. Het was een mooie dienst.

In het crematorium kwam de familie even bij elkaar en mochten we toen de zaal in. Op de eerste rij zaten haar vier kinderen met partner, en daar achter zaten wij. Leo, de broer van papa sprak een prachtige speech met veel humor, waardoor we allemaal weer glashelder zagen hoe lief, leuk, grappig, lief, warm en lief oma was. Vooral heel lief. De deur stond altijd open, voor iedereen. 

Mijn lievelingsneef Joost had een ook een mooie speech, hij kan dat ook echt heel erg goed. Mooie woorden, gemeende woorden, zorgvuldig gekozen en vol liefde. Ik kon me er helemaal in vinden en was erg trots op hem. Marian, de jongste zus van papa die ook het meest hecht met haar moeder was, had een brief geschreven die voorgelezen werd. Zelf vond ze dat te moeilijk, wat volkomen begrijpelijk was. 

Ik huilde uiteraard de hele dienst. Aron wreef met zijn handje over mijn rug, Asmara leunde liefdevol tegen me aan, de hand van Arno lag om mijn schouder. Aron keek heel triest maar hield zich goed. Asmara, Arno en ik huilden zacht. Toen we langs de kist liepen en even bleven staan om afscheid te nemen, fluisterde Aron zachtjes: "Dag lieve oma uit het bos..." 

Tijdens het traditionele plakje cake kwamen we bij elkaar. Ik verwijderde mijn restjes mascara en condoleerde de mensen om me heen. Eén neef ontbrak, verder waren we compleet. Rob en Kiki waren er met hun kinderen, Céline en ook Freek was er, met hun kinderen ook weer. Het voelde heel goed. De laatste keer dat ik in dat crematorium was is acht jaar geleden bij het afscheid van mijn moeder. Zij wilde niemand op de crematie hebben waardoor we toen met tien mensen waren. Heel naar, ook al was het haar laatste wens. Nu zat het helemaal vol met mensen die oma een warm hart toedragen, die haar lief hebben gehad en haar een laatste groet wilden brengen. Dat was ze ook zeker waard.

Wat moet het heerlijk zijn om met je volle verstand, redelijk gezond en compleet gelukkig zo oud te kunnen worden, omringd worden door mensen die van je houden. Ze was een fijne moeder, een lieve oma. Ze is een mooi voorbeeld voor me.
Ik hoop dat de familie niet uit elkaar valt. Ik ga er in ieder geval mijn best voor doen.

Ik ben helemaal op en leeg. Maar voel me heel tevreden. We hebben het goed gedaan.
En... afscheid nemen bestaat niet.

Dag Oma. Dag lieve Oma uit het bos. We zullen je missen!


xx N.

Even bijpraten!
Het is stil hier, maar het gaat heel goed met me! Er is een drukke periode aangebroken die heel erg leuk is, maar gewoon veel tijd kost. En ik ben er nog niet achter waar ik extra tijd kan kopen, dus het is weer lekker rennen en vliegen! 

Drie Dolle Dagen Dommelsch! Wat was het leuk! Marco zat heel erg goed in zijn vel en dat werkt zoals altijd besmettelijk! Het zijn wel hele lange dagen. De eerste avond wilde Marco graag meteen naar huis zodra de show afgelopen was, maar Armando was zijn sleutels een klein ietsiepietsie kwijt. Hij had de auto opengedaan om de spullen in te leggen maar kon ze vervolgens niet meer vinden. Bijna een uur hebben we alles overhoop gehaald en uiteindelijk vond ik ze toevallig, onder het zitje voor de Maxi-Cosi. Waarschijnlijk gevallen tijdens het in de auto gooien van wat tassen. Ik ben een kei in dingen kwijt raken, het zou zomaar kunnen dat ik daar een record in zou kunnen vestigen. Maar iets vinden wat een ander, een man nota bene, al heel lang zoekt, dat gebeurt me niet vaak. Ik liep dus stralend rond, dat begrijp je. Toen ik het thuis vertelde geloofde Arno het trouwens niet eens...  De andere twee dagen nam Marco alle tijd om met bijna iedere fan op de foto te gaan. De meesten hebben hun foto inmiddels gevonden op de site van Marco.







Verder had ik een aantal Meet & Greets waarvan twee met 'bekenden'. Kimberley Vaessen had de vakantieprijsvraag gewonnen. Er waren maar heel weinig mensen, echt heel weinig mensen, die alle vragen goed hadden. En de winnaar die getrokken was, bleek zowel een bruiloft als een kapotgetrapte enkel te hebben, maar ik noem verder geen namen  Ze kon dus niet (komt ooit nog wel eens goed denk ik).
Kimberley bofte dus enorm want daardoor mocht de computer een nieuwe poging wagen en zo kwam Kim uit de bus. Die stuiterde haar mailbox uit en kwam door de glasvezel bijna mijn kantoor in, zo enthousiast was ze. Haar Meet & Greet was overigens enorm leuk. Vooral omdat Kimberley zo lekker zichzelf is, alles durft te vragen maar nooit respectloos zal zijn en weliswaar hyper is, maar niet dichtklapt. Marco genoot dus net zoals Kimberley en haar vriendin en bleef er heel lang gezellig bij zitten. Hij nam niet alleen alle tijd, maar trok ook zonder aarzelen haar Dennis Bergkamp shirt aan en poseerde heel geduldig. 



De andere Meet & Greet met een BF'er (Bekende Fan) ging om Tessa Spijkerman. Ik ken haar al veertien jaar (oh God, ik word echt oud) want ik herinner me nog hoe ze vaak belde tijdens het telefonisch spreekuur wat ik vroeger elke dinsdagavond had. Een paar jaar later woonde ze bij me in de buurt en trokken we geregeld samen op. Sinds ik naar Almere verhuisde en zij in Alkmaar bleef verwaterde dat contact weer wat. Kelly Turenhout kwam met het verzoekje of Marco en ik niet eens langs konden gaan bij de acht maanden zwangere Tess als we weer eens in Alkmaar zouden zijn. Daar waren we inderdaad de afgelopen maanden geregeld geweest maar nu stond er net niks in de agenda. En aangezien het vooral om haar bolle buikje ging, was enige haast wel geboden. Geloof me, ik weet echt wel wat er onder de fans gezegd wordt als ik een fan die ik goed ken mee neem naar een Meet & Greet. Alleen om die reden al zal ik daar niet snel voor kiezen. Maar ik overlegde met Marco, en hij vond het alleen maar leuk, we hadden al een M & G staan dus het zou een kleine moeite zijn Tessa daar tussen te schuiven. En hij was zelf ook wel nieuwsgierig naar haar buik natuurlijk. Het was supergezellig, Marco was lief en betrokken zoals altijd en Tessa glunderde aan alle kanten. Die baby kan nu komen, dat is duidelijk! 



Drie prachtige dagen dus, maar wel elke keer laat naar bed (na drieën) en vroeg er weer uit (rond zeven uur). Zaterdagochtend spijbelde ik dus gewoon. Marco en Guus zouden bij Paul de Leeuw zijn, dat is toch gauw 400 meter van mijn huis. Alleen de reistijd dus al  Hij moest er om half twaalf zijn en het zou tot half vier duren. Het is in die studio altijd een drukte van belang. Ook niet zo gek, want er zijn altijd veel gasten die allemaal wel een paar mensen bij zich hebben. Marco had Armando mee, mijn collega Xander was mee en er waren twee mensen van de platenmaatschappij. Ook Guus had zijn mensen mee. Ik vond zelf dat ik daar dus alleen maar in de weg zou lopen en zodoende kon ik ook niet alleen even uitslapen, maar ook een spelletje met Asmara en Aron doen. Ik ging tenslotte steeds weg voor zij uit school kwamen, dat moest wel even ingehaald worden.

Zondag had ik twee verjaardagen staan. Buurjongen Ralph was jarig maar vierde het op de camping. Aangezien ik Leslie naar de hondenkapper moest brengen (en later op de dag weer halen) en Kevin zijn verjaardag exact op hetzelfde tijdstip vierde, besloot ik Ralph te laten schieten. Na al die drukke dagen kon ik het niet opbrengen om voor een half uurtje naar de camping te rijden... 
Kevin vond het echter heel erg leuk dat we er waren. Marlies had voor ons het kadootje geregeld en het spelletje voor de DS wat hij kreeg was duidelijk een schot in de roos. Kevin, Jeroen en Aron hebben de hele dag met zijn drietjes gespeeld en volgens mij vonden ze het heel gezellig. Marlies en ik pakten het anders aan.
Wij kozen een luxe ligbed uit en settelden ons in het zonnetje terwijl Peter en Daniëlle de benen uit hun lijf liepen met chips, nootjes, worst en kaas en bijbehorende drankjes. Na de patatjes moesten we toch echt gaan, we zaten vol. 



Mijn vader kwam die zondag van vakantie terug, hij was samen met zijn Lieke twee weken naar de Canarische Eilanden geweest en had het heerlijk gehad. Alleen diezelfde ochtend bleek zijn moeder te zijn gevallen en haar heup te hebben gebroken. Nou is het voor niemand fijn om te vallen natuurlijk, maar zeker als je al 96 bent is dat niet het meest verstandige om te doen. De artsen zaten dan ook met hun handen in het haar, want een narcose op die leeftijd is erg riskant. Veroorzaakt ook vaak dementie. Maar er was geen andere oplossing dus gisteren is ze geopereerd. Tegen de verwachting van mijn vader en zijn broer en zussen in, is Oma goed uit de operatie gekomen en mocht ze na een tijdje op de medium care te hebben gelegen terug naar zaal. Ze was nog wel heel suf, dus hoe ze er precies uitgekomen is weten we nog niet. Revalideren op die leeftijd is echter geen fijne toestand en ze woont nog altijd redelijk zelfstandig (ze woont zelfstandig bij mijn oom en tante) en een verpleeghuis zou voor haar waarschijnlijk niet bevorderlijk zijn.

Ik ben er nog niet achter wat ik precies voel. Mijn oma heeft een fantastisch leven gehad, en vooral de laatste jaren vertelde ze vaak hoe gelukkig ze zich voelt. Ze woont middenin de bossen van Schoorl, heeft haar kinderen nog die vaak op bezoek komen. Heeft tien kleinkinderen en een stuk of twaalf achterkleinkinderen. Ze was altijd redelijk gezond, op de gewone ouderdomskwaaltjes na. Wat ik haar gun is een pijnloze hartaanval. Tevreden in slaap vallen en niet meer wakker worden. Niet met een gebroken heup moeten revalideren in een verpleeghuis ver van iedereen waar ze van houdt. Maar het leven mooi afsluiten, op een waardige, ontspannen manier.
De andere kant is echter dat ik nog helemaal niet wil dat ze dood gaat. Ze is nog veel te jong. Ze is mijn eigen enige oma en ik houd van d'r. Ik wil haar nog niet los laten, maar nog heel even houden. Paar jaartjes nog. Omdat ze zo lief is. En zo grappig. En zo warm en leuk. En zo gezellig. Ik wil haar nog niet missen. Bah.



Vandaag weer een dagje kantoor gehad. Eerst gezellig 19 kilometer file gehad waar ik twee uur en vijf minuten over deed. Maar ik had geen stress omdat A) Marco in de studio was en niet heel leuk, lekker en aantrekkelijk op kantoor zat te zijn zonder mij en B) K3lly in diezelfde file stond maar dan een serie kilometerpaaltjes achter me en je met een snelheid variërend van 0-3 km per uur heel makkelijk kunt Whatsappen.

Over K3lly gesproken, ik ken haar nu ruim een jaar. Ik zag haar voor de eerste keer tijdens de door haar gewonnen Meet & Greet in maart in Antwerpen. Ze was toen al een hele week lid van de fanclub, bleek later! Daarna bij de opnamen van de commercial voor Univé die nooit uitgezonden is maar we lekker veel Marco hadden en eigenlijk weet ik niet eens maar waar ik haar daarna tegen kwam. Ik augustus kwam ze op de verjaardag van Daantje en afgelopen najaar ging ze mee met de meiden naar Vlieland. Vanaf dat moment zag ik haar vaker en het was altijd gezellig. Zeker toen ze in januari haar knie de vernieling in hielp door een stomme sport te gaan doen in een heel lelijk pak. Toen mocht ze niet meer lopen of werken of fietsen en verveelde ze zich kapot. Ik besloot haar op therapeutische basis te helpen met haar knie en regelde het zo dat ze een paar keer per week thee voor me zette, mijn afwasmachine leegde, Asmara naar paardrijden bracht of gezellig met mij een Sie-es-aaitje kijken wat trouwens eigenlijke een Law & Order is. Het ging heel geleidelijk aan, heel onopvallend en heel subtiel. Maar opeens wist ik het. Kelly was geen Borsato-vriendinnetje meer maar een echt grote mensen vriendinnetje.

Ja, we schelen veel in leeftijd. Dat vind ik ook rot voor haar, maar ze kan wel veel van me leren.



Ik heb vaker (veel) jongere vriendinnen gehad, ook oudere trouwens. Ik vind het belangrijk om een aantal overeenkomsten te hebben met de mensen waar ik mee omga. Sommige dingen tellen zwaar mee, zoals de liefde voor Borsato, mijn gezin en mijn hobbies. Sommige dingen tellen niet mee, zoals huidskleur, geloofsovertuiging of leeftijd. 
Nu merk ik dat mensen toch een beetje vreemd naar onze vriendschap kijken, zeker nu blijkt dat Kelly mee op vakantie gaat deze zomer. De afgelopen jaren ging ik altijd alleen met mijn kinderen omdat Arno het nu eenmaal niet trekt. Maar na een paar dagen wil je ook wel eens over iets anders praten dan Huis Anubis of Star Wars. Ik miste een volwassene om me heen, eentje die meedenkt en af en toe de kar kan trekken. Toen Kelly op mijn pad kwam heb ik ook echt wel even geaarzeld. Niet alleen vanwege het leeftijdsverschil, maar hoe goed ken je elkaar nu eigenlijk? Inmiddels zijn we bijna een half jaar verder sinds we geboekt hebben en ik tel de nachtjes al! Ik weet zeker dat we het heel erg leuk gaan hebben, ook al heeft ze al aangegeven dat ik dan dus wel mijn eigen thee moet zetten. Maar daar verzin ik nog wel wat op.

Ik vind het heel erg jammer dat er blijkbaar mensen zijn die onze vriendschap raar en vreemd vinden en twijfels hebben aan de oprechtheid ervan. Ik doe dat zelf in ieder geval niet. Ik weet heus wel dat er een dag komt dat Kelly verkering krijgt en aan de rest van haar leven begint en onze vriendschap zal veranderen omdat ze bijvoorbeeld dan opeens, heel raar, met haar eigen vriendje op vakantie zal willen. Maar dat geeft helemaal niet, vriendschap hoeft niet in alle gevallen voor altijd zijn, je kunt ook genieten van wat er nu speelt en nu leeft. Ze is een welkome aanvulling in mijn hectisch leven en we hebben erg veel plezier samen. Het is heerlijk om na die donkere winter weer te kunnen lachen. Ze heeft Arno goed leren kennen en weet hoe ze met hem en ons vreemde gezinnetje om moet gaan. Ze is een verademing voor me. En mensen die daarover oordelen, tja, ik vind het jammer en ik vind dat Kelly dat niet verdient. Maar ik wil ook graag een lange neus maken. Want ik ben blij met haar. Mijn kinderen zijn blij met haar. Mijn man is blij met haar. En zelfs Marco is blij met haar omdat ze zo duidelijk mijn lasten thuis verlicht door in te springen waar nodig is en ik dus meer energie voor hem heb. Kortom, een win-win-win-win situatie zeg maar. Zo. Ik heb gezegd.


Ik zou eigenlijk over twee weken met Leontine weer op reis gaan naar Azië voor Cordaid Memisa, maar ik hoor net dat het begin september gaat worden. Stiekem ben ik een beetje opgelucht, want het werd allemaal wel heel krap anders met de concerten van Guus. Inderdaad ja, daar is Marco natuurlijk bij, hij staat Schouder aan Schouder met Guus in zowel Heerenveen als Eindhoven. Vorig jaar dacht ik één show mee te pikken in Eindhoven en na Marco's deel naar huis te gaan en bleek ik toch langer gewenst te zijn waardoor ik drie dagen dezelfde kleren aan had. Stond ik 's avonds mijn ondergoed te föhnen en mijn kleding te drogen te hangen. Leuk detail is dat het bij Guus natuurlijk ook nog eens altijd meters bier regent en je het met een beetje luchten ook niet redt. Leve de hotelshampoo! Dit jaar kan ik er dus gewoon bij zijn en hoef ik mijn kids niet te vertellen dat ik een weekje naar de andere kant van de wereld ga. 

Gisteravond zijn we nog even naar de kermis geweest in de stad. Ik heb gelukkig veel zelfbeheersing dus het is echt niet zo dat ik volledig los ga op de grijpautomaatjes of muntjes in dingen blijf gooien om een vreselijk lelijke thermometer te winnen. Maar de kinderen hebben genoten en ik eigenlijk ook! Buurmeisje Iris was ook mee, altijd gezellig. Gelukkig is de kermis nu weer afgelopen, want ik hou het nooit lang vol. We gingen dan ook naar huis toen de eigenaren hun kramen af begonnen te breken...







We zijn weer een beetje bij,  volgens mij! 

xx N.

Besmettelijk!
?Het begint met een G en is besmettelijk? vraagt Asmara.
Ik kijk of ze een puzzel aan het maken is, maar blijkbaar is het een raadseltje.
?Griep! raadt Aron. Ik knik, ik had ook net ?griep? bedacht. Maar het is niet goed. Een paar minuten lang roepen we de meest nare ziekten die we kunnen verzinnen met een G (Gordelroos! Galbulten! Gasvorming! Geelzucht! Gekkekoeienziekte!) maar hoewel de meeste niet eens besmettelijk zijn, zijn ze wel zonder uitzondering allemaal fout.
Aron en ik zijn allebei geen dappere verliezers en al gauw geven we het op.
?Geluk! roept Asmara dan enthousiast.
En ze kijkt er bovendien heel erg gelukkig bij.
?Hhmpff! zegt Aron. Hij is het er duidelijk niet erg mee eens.
Maar ik geef Asmara een compliment. Het is goed gevonden en helemaal waar. Iedereen zou er goed aan doen een bovengemiddeld gelukkig persoon in zijn leven te hebben, want onderzoek heeft uitgewezen dat niet alleen de vrienden van deze gelukkige persoon daar baat bij heeft, ook de vrienden van deze vrienden. Het gaat dus verder dan je zou denken.

Arno en ik hebben onze eigen emoties altijd al laten beïnvloeden door de gemoedstoestand van de ander. Wanneer je elkaar net gevonden hebt en je tot over je oren verliefd bent, is dat heel fijn. Had ik een minder leuke dag op mijn werk, dan was Arno daar altijd met zijn blije lach om me weer vrolijk te maken. Had hij net weer een afwijzing ontvangen op zijn sollicitatiebrief, dan riep ik meteen dat dat kwam omdat er een veel leukere baan ergens op hem lag te wachten en dat het dus maar goed was dat hij deze baan niet gekregen had. Helaas werkte het ook wel eens andersom. Wanneer ik echt verdrietig was nam ik Arno daar wel eens in mee en als hij geïrriteerd was kon ik zomaar ook opeens een rothumeur hebben. Gelukkig duurden die momenten nooit lang. Tot Arno zijn depressie kreeg. Dat was een zware tijd.

Ik heb moeten leren mijn gevoelens niet te laten beïnvloeden door hoe hij zich voelt. In het begin deed ik erg mijn best hem op te vrolijken. Al gauw ontdekte ik dat dat niet hielp. Ten eerste kun je iemand met een depressie niet opvrolijken omdat de oorzaak dieper zit dan dat, maar ook gaf ik op die manier aan dat ik hem eigenlijk niet serieus nam. Volgens mij is niets zo erg als tegen iemand met een depressie zeggen dat het allemaal wel meevalt. Hup schouders er onder, schop tegen je kont en niet zeuren maar doorgaan! Zo werkt het niet. Maar toen het opvrolijken niet hielp moest ik wel een manier vinden om met zijn depressie om te gaan zonder er in meegezogen te worden. Dat kostte me veel energie en moeite, veel zelfreflectie en ook veel tijd. Zoiets leer je ook niet in een paar weken.

Inmiddels werkt Arno al vijf jaar niet meer. We denken ook allebei dat dat niet meer gaat gebeuren. Hij voelt zich niet meer zo vreselijk als vijf jaar geleden door de medicijnen die hij slikt, maar zijn situatie is nog altijd verre van ideaal. Ik zeg altijd dat mijn huwelijk niet makkelijk, maar wel liefdevol is. En ik vind liefde ook belangrijker dan ?makkelijk?, ik vind het niet erg om voor mijn relatie te knokken, want het houdt je ook alert en bewust van elkaar. Onze relatie zal niet snel indutten, vermoed ik. Maar het vraagt natuurlijk wel veel van me. Afgelopen winter was behoorlijk heftig voor me. De winter was langer en kouder dan eerdere jaren en Arno had het erg zwaar. Mensen zonder depressie hebben in de donkere maanden vaak al last van hun gemoedstoestand, mensen met een depressie hebben daar nog meer last van. Maar het had ook effect op mij. Mijn angsten en zorgen namen toe en toen de lente zo lang op zich liet wachten werd ook van mij meer geduld gevraagd. Ik denk eigenlijk dat het me niet zo goed af ging. Ik kwam energie tekort.
Dat betekende dat ik moest bezuinigen op dingen die me energie kostten (en soms ook opleverden) maar die niet direct met mijn gezin te maken hadden. Familie en vrienden werden naar een lager pitje geschoven. Paardrijden deed ik niet meer. Dansen niet meer. Veel uitstapjes annuleerde ik, nam geen initiatief. Dingen als een Tifosi kwamen dus (veel) later. Mijn gezin stond bovenaan de prioriteitenlijst. Ik was bezig met overleven en had niet genoeg kracht om dat op een andere manier te doen. Het klinkt allemaal heel zwaar en zo bedoel ik het niet. Nou ja, eigenlijk bedoel ik het wel zo. Ik wilde alleen dat het niet zo was, denk ik. Ook kwamen er mailtjes binnen. Mensen maakten zich zorgen. Ik realiseerde me niet hoeveel mensen mijn logje lezen, want veel reacties kwamen uit onverwachte hoek.


 En nu is de lente hier. Helaas heeft het niet het effect op Arno zoals ik had gehoopt. Maar gelukkig wel op mij. Ik slaap weer wat beter, maak me minder zorgen, verheug me weer op dingen. Wat betreft werk is het enorm druk nu, ik maak korte nachtjes maar kan daar beter mee omgaan dan een paar maanden terug. Ik kan wat vaker dingen van Arno overnemen zonder dat dat ten koste gaat van iets anders. Helaas ging hij niet mee naar het weekend Vlieland, wat eigenlijk Asmara's verjaardagskadootje was. Hij trok het niet, we zijn met zijn drietjes gegaan. We hebben gelukkig een heerlijk weekend gehad. En Asmara heeft nu een eigen mobieltje, tja, we moesten een manier vinden om het leed te verzachten...

Langzaam begon het gewone leven weer. De opnamen van KRO?s De Wandeling waren uniek! Bij de 3FM Awards heb ik enorm kunnen lachen! Ik heb genoten van het bezoekje aan Bianca! De Nationale Sportweek was heel erg leuk! Het War Child Peace Concert was geweldig! Vorige week heb ik uren in de studio gezien hoe Marco bezig was en dat was fantastisch! En zo waren er een heleboel leuke, fijne, heerlijke momenten!
Momenten die er eerder ook waren, maar waar ik nu weer gewoon van kon genieten ook!



Geluk is besmettelijk. Asmara had het niet zelf bedacht, maar thuis gelezen in een tijdschrift op het toilet. Ik koester Marco daarom nog meer, ik ken niemand die positiever in het leven staat dan hij, terwijl hij genoeg redenen heeft om zijn hoofd af en toe te laten hangen. Toch is hij ook heel realistisch, hij is niet positief op een naïeve manier. Hij pakt aan wat niet goed gaat en waardeert wat wel goed gaat. Ik haal veel energie uit hem. En hij uit mij, als hij een dipje heeft duik ik nooit mee naar beneden. Daar hoef ik geen moeite voor te doen, dat gaat vanzelf. Als hij op vakantie gaat ben ik wat betreft werk altijd een beetje opgelucht. Mijn schema?s blijven in stand, er komen geen ?spoedjes? tussen. (En terwijl ik dit schrijf komt er een spoedje vanuit Universal hihi). Maar als mens voel ik me een beetje incompleet. Er is constant dat besef dat iets belangrijks er niet is.

Toen we bij Bianca waren geweest, waren we er letterlijk stil van. Je staat even bewust stil bij je eigen kwetsbaarheid. Ik sprak mijn angst uit dat er iets met mij zou gebeuren, aangezien Arno de zorg voor ons gezin niet kan dragen zonder mij. Marco beloofde ter plekke voor mijn gezin te zorgen. Hij zou Arno helpen en ondersteunen waar hij kon, hem regelmatig vragen waar hij bij kon springen of wat hij kon doen om het Arno makkelijker te maken. En dat had hij ook gedaan als dit gesprek niet plaatsgevonden had, zei hij. Hoewel dat me natuurlijk heel erg blij maakte, betekende het een enorme huilbui, dat snappen jullie wel.



En dit weekend vertrok hij voor een welverdiende vakantie. Eentje waar hij aan toe was, die hij verdiend heeft en die ik hem meer dan gun. Maar ook zou ik een beetje incompleet zijn dus.
Maar niets is minder waar. Dankzij sms en programmaatjes als Whatsapp en Knocking Video hoef ik niks van hem te missen. Ik werk in standje ?relax?, maak meer uurtjes slaap en wordt ondertussen op de hoogte gehouden van zijn heerlijke vakantie.En terwijl ik zijn zonnige plaatjes en lieve berichtjes bekijk weet ik: Geluk is écht besmettelijk!


Xx N.
"Maar als het net wat beter gaat
Dan claim je weer dat hart van mij"