Geheel wederzijds!
Voel je...

Afscheid nemen bestaat niet...
Twitter - nathaliethielen
Volg mij!
Follow me!
Volg me op Twitter!
Samen lachen!
Zijn favoriet!
Laat je horen!

Bezoekers
Op dit moment is er 1 vriend ;
en 1 gast vriend .
Nieuws van Marco
Ik kijk zo uit naar de warme, gezellige en liefdevolle dagen die komen gaan. Ik wil jullie dan ook hele fijne kerstdagen toe wensen en een gelukkig, muzikaal en vooral gezond 2018. Groetjes, Marco xxx
Nieuws van Nathalie!
Leuk dat je mijn weblogje bezoekt! Vergeet je niet om een reactie achter te laten? Je kunt je ook aanmelden voor de e-mailalerts, dan mis je niets meer! Liefs, Nathalie
Mijn laatste reacties
Eric Bus, ik hou dus van...
13:19, 10 mrt 2017
Wat een super leuk...
11:23, 22 feb 2017
Wat een leuk en lief...
13:10, 10 feb 2017
Lieve Rianne, Ja, het is...
15:02, 1 feb 2017
Jeeeeetje ik ben overal...
15:00, 1 feb 2017
Ik mis haar ook...
11:23, 6 jan 2017
Wat fijn Marco! Voelt zo...
09:58, 28 aug 2015
Dit soort logjes zijn...
01:07, 15 aug 2015
Oef. Een traumatische...
01:02, 15 aug 2015
Met wat minder haar heb...
14:40, 7 aug 2015
Foto album
Wil je me wat vertellen?


Mail me!  *klik*
E-mail alert
Klokje
Zoeken
Thielen Tekst

Verba volant, scripta manent
Nadine Foundation
Jullie hebben vast wel Marco's ervaringen op zijn website gelezen, waarin hij vertelt over de bijzondere ontmoeting die hij had met de familie Beemsterboer, de familie van Nadine.
Mocht je geen idee hebben waar ik het over heb: *klik*

Ook ik was bij die ontmoeting. Ik had al een tijdje mailcontact met Wanda, de moeder van Nadine en Jacqueline, en eigenlijk ervaar ik het precies zoals Marco het vertelde. Door de mailtjes, wat foto's, door de verhalen en ook door het lezen van Wanda's boek, had ook ik het gevoel dat ik dit gezin al langere tijd kende. Incompleet, dat wel. Maar ook van Nadine heb ik een duidelijk beeld door de manier waarop haar gezin over haar praat.

Ik heb op mijn logje weleens eerder gezegd dat het moederschap onvoorstelbaar veel plezier schenkt wat met niets te vergelijken is. En dat het tevens de grootste bron van angst is. Het begint al met de zwangerschap. Je bent eerst bang dat je die 13 weken niet door komt, dat je een miskraam krijgt. Dan streef je naar 28 weken, levensvatbaar. Daarna 37 weken, klaar voor de bevalling. De geboorte, als dat maar goed gaat. Wiegedood, hou op. Vervolgens gaan je kinderen volledig onverantwoorde acties ondernemen, zoals leren lopen. Alles opeten wat ze tegen komen. Ze gaan fietsen. Gewoon in het verkeer hè, waar andere weggebruikers ook rijden. Ze gaan naar school. 's Morgens vroeg, in het donker. Ze willen alleen naar de stad. Dat hele moederschap is één grote bron van angst. 
Als ik ze maar niet kwijt raak. Als ze maar gezond blijven. Gelukkig ook. Als, als, als.

Maar van alle horrorscenario's die je in je meest vreselijke fantasieën bedenkt, is het verhaal van Nadine er eentje die niet eens in je óp komt. Niet als je, zoals Nadine, uit een heel gewoon gezin komt. Waar men van elkaar houdt, waar geen geen drugs- of alcoholproblemen zijn. Nadine ging naar school, zat in het laatste jaar van haar HBO. Haar zus was haar beste vriendin. Ze ging elke zaterdagmiddag met haar moeder lunchen in de stad. En ze droomde ervan ooit door haar vader begeleid te worden naar het altaar. Heel gewoon.



Tot die ene dag. De dag dat haar ex-vriend daar een eind aan maakte. Een jongen die eigenlijk ook heel gewoon leek. Gewoon overkwam in ieder geval. Wel wat problemen had gekend, maar Nadine wist zeker dat ze hem met begrip, steun en liefde kon helpen. Ook nadat het uit was, wilde ze er nog voor hem zijn als hij het moeilijk had. Nadine had het uitgemaakt, was verder gegaan met haar leven. Ging weer uit met haar vriendinnen, maakte plezier, studeerde, danste, lachte. Maar haar ex kon het allemaal niet verdragen. Als hij niet gelukkig met haar kon zijn, dan niemand. En met 36 messteken maakte hij een eind aan haar leven. Niemand bedenkt zoiets. Dit is niet waar je bang voor bent als moeder. Je bent bang voor een gebroken hart. Als ze maar een leuke baan vindt. Als er maar niemand tegen haar aan rijdt op de snelweg. Je denkt niet: ik hoop niet dat de jongen waar ze zo lang een relatie mee heeft gehad, de jongen die bij ons thuis dweilt na een feestje, haar zal vermoorden. Niet jouw dochter. Niet Nadine, die in liefde dacht. Geen moord. Ben je gek, daar denk je toch niet aan. 


Maar inmiddels is het vijf jaar geleden. Vijf lange jaren en nog maar zo kort. Jacqueline is inmiddels 29. Maar haar zus Nadine zal altijd 20 blijven. 
Nadine blijft dochter, zus, vriendin. Ook al is ze er niet meer.

Belangrijkste is misschien nog wel dat Nadine een inspiratiebron blijft, bijvoorbeeld voor de Nadine Foundation. Meer over deze stichting kun je hier lezen: * klik *


De stichting helpen kun je door het boek van Wanda te kopen: 'Mam, ik bel je zo terug'.
Dat kan bijvoorbeeld hier: * klik *

Marco stond er maandag in Den Haag uitgebreid bij stil. Je kon een speld horen vallen, ieder kraakje in zijn stem horen, iedereen hield zijn adem in toen hij over Nadine vertelde en je haar prachtige foto levensgroot op het scherm zag. Dat had hij die middag spontaan besloten, waardoor ik snel nog bij Wanda een foto kon opvragen. Hij wilde dat de mensen zagen wat een mooie meid Nadine is. Wat een stralende lach. Wat een toekomst ze nog had. En wat had het een impact! Toen Marco vertelde dat Wanda, Jacques en Jacqueline er waren steeg er een warm applaus op. Speciaal voor hen zong hij Niemand Weet.
En hoe! Helaas heb ik zijn woorden over Nadine niet goed gefilmd omdat de batterij het dreigde te begeven. Ik verving hem te snel, waardoor de camera niet de kans had het filmpje op te slaan. Maar het filmpje van het liedje hebben we wel. Muzikaal komt het natuurlijk niet tot zijn recht. Maar de sfeer, de emotie, Marco's liefdevolle knuffel aan het eind, die staan er allemaal op.

Was je niet in Den Haag? Kijk dan even hieronder mee, dan was je er toch even bij...

xx N.



Ben er weer!
Wat een geweldige, fantastische en zeer indrukwekkende reis was dit! Ik heb van het moment waarop ik de deur achter me dichttrok tot het moment waarop ik mijn sleutel weer in het slot stak, vreselijk genoten!



De terugreis was erg zwaar, we zijn bijna dertig uur onderweg geweest, en hoewel ik net een paar uurtjes geslapen heb, voel ik me wel gammel. Ik heb een snotneus en een lichte hoofdpijn en dat zal alles te maken hebben met het feit dat ik twee hele korte nachtjes heb gemaakt van 4 en 3 uur slaap en het tijdsverschil zal ook niet in mijn voordeel werken. Tel daarbij op dat het hier nu ongeveer 17 graden is waar we uit 38 graden vertrokken en je begrijpt dat ik nog een beetje moet herstellen!

Ik ga nu snel mijn foto's en filmpjes uitzoeken voor Cordaid Memisa en later deze week hoop ik een klein reisverslag te maken. Maar ik wil ook niet gras onder de voeten van Leontine wegmaaien natuurlijk. Dus eerst even afwachten wat zij allemaal te vertellen heeft! Vrijdag zal Leontine bij RTL Boulevard te zien zijn, de week erop bij Koffietijd, ze is te gast bij Life4you en tevens is ze morgen te horen bij Radio 10 Gold. Tijden weet ik allemaal niet, maar misschien kunnen jullie daar zelf achter komen?

Tot later!



xx N.
Ben er even niet!
Eerder reisde ik al met Leontine naar India en Sierra Leone, om aandacht te vragen voor Cordaid Memisa. Beide reizen waren buitengewoon indrukwekkend en heel bijzonder. Ik ben dan ook heel blij dat Leontine me gevraagd heeft haar opnieuw te vergezellen op een Cordaidreis. Maandag 13 september vertrekken we voor een week naar Bangladesh!

Ook in Bangladesh gaan we moeder-kind projecten bezoeken, ontdekken hoe de gewoonten en tradities op dit moment zijn rondom zwangerschap en geboorten en wordt dit alles uitvoerig gefilmd en gefotografeerd.

Banglasdesh is vier keer zo groot als Nederland en een van de meest dichtbevolkte landen ter wereld. Het heeft meer dan 156 miljoen inwoners. De armoede is groot, natuurrampen zoals overstromingen, tropische cyclonen, tornado's en vloedgolven treffen het land bijna ieder jaar, ze komen meestal voor in de moesson. De moesson is het regenseizoen, deze is van juni tot oktober.
De Millenniumdoelstellingen (weten jullie nog, tijdens het akkoord van Schokland? ) zijn ook hier nog bij lange na niet gehaald. Maar daar gaan we dus gewoon met zijn allen iets aan doen!


Ik verheug me op deze reis, al weet ik dat het een intens, heftig, emotioneel en soms heel zwaar zal zijn. Ik vind het fijn een bijdrage te kunnen leveren aan een betere toekomst voor de Bengali, hoe klein mijn aandeel daar ook in is. Ook hier geldt volgens mij: allemaal schakeltjes aan een lange ketting.

De weersvoorspellingen voor deze week? Gemiddeld elke dag iets boven de 30 graden, meer dan 80% kans op regen en elke dag onweer. Ik zal niet erg bruin terugkomen vrees ik... wel vol met nieuwe indrukken, ervaringen en herinneringen!

Tot volgende week!


xx N.



Sierra Leone (slot)
Ik word heerlijk wakker. We hebben afgesproken bij de bar, want vandaag komen Peter en zijn team. Zij zijn ?s morgens om 6.00 al uit Freetown weggereden en zullen in de loop van de ochtend arriveren. We zitten net te ontbijten als we gebeld worden door Karin van Memisa dat ze er over een kwartiertje zijn en dat Peter graag filmend binnen wil komen. Hoewel het zwembad niet aan de westerse eisen voldoet (lees: er zitten vermoedelijk verschillende volksstammen met bacteriën in) en zwemmen een wetenschappelijke uitdaging lijkt, ziet het er wel erg luxe uit. Dat staat in schril contrast met wat we aan het doen zijn en dus besluiten we in de lobby te gaan zitten...
Soort van Sierra Leone (3)
Het Sierra Leone gedeelte is mager, deze aflevering. Maar ja, het is mijn persoonlijk dagboek, dus ik schrijf wat ik meemaak...


Het is onze derde dag in Sierra Leone, de aankomstdag vol reizen niet meegerekend. En door een aanpassing in het programma hoeven we vandaag niet af te reizen naar Freetown, maar komt het nieuwe team naar ons. Wilco de fotograaf, Lonneke van IS en Joke van Margriet nemen afscheid en zullen terugreizen naar Nederland. Karin van Memisa reist met hen mee om Peter van der Vorst en zijn team te op te vangen. Vivian van Memisa blijft bij ons en zegt ons een auto voor de deur te hebben met chauffeur. Dus als we ergens heen willen, dan kan dat. Punt is dat je als vrouw ?alleen? niet snel ergens komt of heen gaat, en het is ook niet zo dat er veel attracties in de nabije omgeving zijn. Het stadje ingaan trekt ons niet zo, we hebben gezien hoe de plaatselijke bevolking zich aan de auto vastklampt, hoe reageren ze als we met drie vrouwen daar rondlopen, er blank en rijk uitziend? De dorpjes trekken ons meer, maar die hebben we niet alleen al bezocht, dat gaan we morgen ook nog doen. Het hotel heeft een zwembad, waar je de bodem niet van ziet, maar als Leontine voorstelt om gewoon een dagje bij het hotel te blijven maak ik geen bezwaar. We zwaaien het team uit en ik kleed me even om. Ik heb een bikini bij me en doe er een luchtig jurkje overheen zodat ik me makkelijk aan- en uit kan kleden als ik iets wil bestellen ofzo. Ik smeer me heel goed in met hoge factor. Mijn huid is niets gewend aangezien het februari is en ik heb ook nog eens vitiligo, witte plekken dus zonder pigment. Die schroeien weg als ik die aan de zon over laat. Ruim 40 graden geeft de thermometer aan. Dat ga je merken als Hollandse meid... 

Sierra Leone (2)
We ontbijten de volgende ochtend om 9.00 uur maar ik ben al veel eerder wakker. Ik voel me heerlijk uitgerust al doet mijn gezicht anders vermoeden.

Zoals vaker in warme landen zwel ik tijdens het slapen gewoon een beetje op en mijn leeftijd werkt ook niet echt tegen. Ik wil een koude douche nemen maar er is geen water. Ik heb nog water in flessen, maar dat is inmiddels zo lauwwarm dat mijn gezicht niet erg onder de indruk is. Ik rommel in mijn koffer op zoek naar kleren, want voor die paar nachtjes ga ik niks in kasten leggen.

Ik kies een rok en een shirtje, trek er een wielrenbroekje onder aan zodat ik niemand beledig als ik weer eens op geheel eigen wijze de auto uit stap en maak me op. Ondertussen staat het zweet me op de rug. De stroom is om 7.00 ?s morgens weer uitgeschakeld, we hebben ongeveer 12 uur per dag stroom en dat is dus ?s nachts, wat ik ivm de airco helemaal niet erg vind. Overdag zijn we er ook niet, dus hebben we geen stroom nodig. Maar nu in alle vroegte begint de temperatuur al aardig op te lopen... 



Sierra Leone (1)
Hoe begin je met vertellen over een reis als deze? Hoe krijg je alle indrukken en emoties, alle verhalen en kleuren in een juiste verhouding? Volgens mij is het onmogelijk het te vertellen zoals het precies was. Het zo over te brengen dat jullie exact weten en voelen hoe deze reis precies verlopen is. Onze taal is daarvoor te beperkt en ons inlevingsvermogen niet voldoende ontwikkeld. Ik ga het toch proberen, zowel voor jullie die graag willen weten hoe het was, als voor mezelf, om de herinnering levendig te houden. Ik wil niets van deze reis vergeten!

Ik ga in een paar delen vertellen over deze indrukwekkende reis. Dit is het eerste deel!

Naar Sierra Leone!
Vier jaar geleden vroeg Leontine me of ik mee wilde naar India, voor de hulporganisatie Cordaid Memisa. Ze zou daar een aantal moeder-kind projecten bezoeken en ze mocht een vriendinnetje meenemen.
 Ik vond het ontzettend leuk dat ze me vroeg en keek of ik het thuis geregeld kreeg. Dat lukte gelukkig, waardoor we met een fotograaf, een redactrice van Kinderen en Jacqueline van Memisa naar New Delhi vlogen...





Sensatie op Schokland!
Net als zovelen, was ook ik vandaag op Schokland. Ik overwoog even om een update op het logje van de fanclub te plaatsen maar ik heb deze dag niet alleen als voorzitter ervaren, maar ook als moeder. 

Daarnaast nog als vriendin en tevens als fan . 
Drie-één voor mij dus. Hier is mijn verslag!
"Als je mij zou missen
Dan was ik nu niet alleen"