Geheel wederzijds!
Voel je...

Afscheid nemen bestaat niet...
Twitter - nathaliethielen
  • Nathalie Thielen 01 september

    Hiep hiep hoera. Vandaag is Nathalie Thielen Tekst jarig. We bestaan 15 jaar. Ik ga mezelf ontzettend trakteren op een nieuwe pen.

  • Goedenavond, waar in MIJN REIS kan ik mijn factuur inzien? Ik moet hem printen maar kan het nergens vinden... Alvast bedankt!

  • Fijn dat het zo goed bevallen is!

  • Neem aan dat je voorzien bent over Feniks Talent, maar anders mag je me benaderen hoor :-)

Volg mij!
Follow me!
Volg me op Twitter!
Samen lachen!
Zijn favoriet!
Laat je horen!

Bezoekers
Op dit moment is er 1 vriend ;
en 1 gast vriend .
Nieuws van Marco
Zie ik jou bij de Clubtour nathalie? Groetjes, Marco
Nieuws van Nathalie!
Leuk dat je mijn weblogje bezoekt! Vergeet je niet om een reactie achter te laten? Je kunt je ook aanmelden voor de e-mailalerts, dan mis je niets meer! Liefs, Nathalie
Mijn laatste reacties
Eric Bus, ik hou dus van...
13:19, 10 mrt 2017
Wat een super leuk...
11:23, 22 feb 2017
Wat een leuk en lief...
13:10, 10 feb 2017
Lieve Rianne, Ja, het is...
15:02, 1 feb 2017
Jeeeeetje ik ben overal...
15:00, 1 feb 2017
Ik mis haar ook...
11:23, 6 jan 2017
Wat fijn Marco! Voelt zo...
09:58, 28 aug 2015
Dit soort logjes zijn...
01:07, 15 aug 2015
Oef. Een traumatische...
01:02, 15 aug 2015
Met wat minder haar heb...
14:40, 7 aug 2015
Foto album
Wil je me wat vertellen?


Mail me!  *klik*
E-mail alert
Klokje
Zoeken
Thielen Tekst

Verba volant, scripta manent
Marco in Utrecht!
The Silent Army, de internationale versie van Wit Licht, is in de week van 20-27 augustus elke dag te zien in de Louis Hartlooper Bioscoop in Utrecht!

Een unieke kans voor iedereen die deze film heel graag wil zien!


Het leuke is dat donderdag 20 augustus zowel Marco als Jean bij de vertoning aanwezig zullen zijn en na de film vragen zullen beantwoorden vanuit het publiek!

Nog leuker: IK BEN ER OOK! 

Hihi! Wie komt er nog meer?
Want dit willen we toch niet missen!


Reserveren kan vanaf woensdag 5 augustus via 030-2320450!

Tot donderdag 20 augustus!


The Silent Army!
Cannes het nauwelijks onder woorden krijgen...

... maar ik wil het wel graag proberen. We waren maar 40 uur weg ongeveer. Maar het voelt alsof we een week zijn weggeweest, en dat komt vooral omdat we zoveel gezien, gehoord, gedaan en vooral gevoeld hebben! De voorpret was al gigantisch, de 'Cannes-woordgrapjes' zijn waarschijnlijk alleen grappig als je weet dat je naar Cannes mag, maar we konden er eigenlijk niet mee stoppen. We zouden naar Cannes gaan! Naar Cannes!

Alvast een paar fotootjes...
Vanmorgen vroeg ging de wekker (5.20!) en vandaag hadden we een uitstapje met de meiden van de fanclub. Geen fut, geen puf en geen energie meer over voor een logje, maar dat ga ik morgen goed maken!

Maar een paar fotootjes van Cannes... dat kan geen kwaad, toch?


*stuiter*
Van ons allemaal!

We hebben de longen uit ons
lijf geschreeuwd vandaag!



Voor ons, voor Marco & de crew van The Silent Army maar zeker ook voor jullie!
Cannes heeft geweten dat we Marco en deze bijzondere film een warm hart toedragen.

Naar Cannes gaan voelt als een cadeautje en ik ben zo ongelofelijk blij dat we dit mee hebben kunnen maken. Het is nu al een reis om nooit meer te vergeten.

Wij waren erbij. En daardoor jullie ook!

Marco op de Rode Loper, de film tijdens de vertoning in al zijn indrukwekkende schoonheid kunnen zien (met scenes die we nog niet kennen!) en in het zonnige Cannes op het strand liggen. Wat kan een mens veel doen in een dag!

Het verslag volgt nog. Kort en bondig zoals jullie van me gewend zijn.
Met misschien een fotootje



P.S. Ik vind Rene Mioch een arrogante lul.
't Kan in Cannes!
Marco en Leontine, maar ook Jean en zijn vrouw, Thekla en haar man, en alle andere hoofdrolspelers, producers en crew zullen volgende week over de Rode Loper in Cannes schreiden. Zwaaiend en lachend, stralend en blij.

Het is een kroon op Marco's harde werken rondom dit hele project Wit Licht. Maanden van afzien, leren, studeren, repeteren, doorzetten, insectenbeten, geen stromend water en geen electriciteit, grenzen verleggen en jezelf overtreffen. Maar Marco heeft ook meer dan wie ook voor WIt Licht zijn nek uitgestoken, de pers over hem heen gekregen.
En dan nu erkenning van het filmfestival van Cannes. Zij zagen geen Marco Borsato, zij zagen een geloofwaardig acteur in een ijzersterk verhaal en een aangrijpende film.
Net zoals jij en ik zagen!

Over Rode Loper. In Cannes. Hoe geweldig is dat!!!
En dan de twijfel. Het zal toch niet zo zijn dat ik dat zou moeten missen?!


Plotseling heb je Anneke op msn, die voor de fun even vluchten bekijkt. Hotelletje. En het begint te kriebelen. Heel erg te kriebelen...

Hoe het nu allemaal precies gekomen is weet ik niet eens meer. Iets met mailen, bellen, smsen, overleggen, gillen, een creditcard, een paar keer klikken en ojee, de bevestiging!


Volgende week ga ik met Anneke, Anitastess en Patricia78 naar Cannes!


We gaan aan de Rode Loper de longen uit ons lijf juichen voor The Silent Army!


't Kan allemaal in Cannes!



Spannende date!
In een eerder logje liet Marlies weten dat omdat Jeroen nog geen zestien is, hij helaas niet met haar mee kon naar de film Wit Licht. Ik ben het daar uiteraard helemaal mee eens, zo'n leeftijdsgrens wordt immers niet voor niets gegeven. Maar hee, het is Jeroen. En mijn Jeroen is niet alleen 15 en-bijna-een-half maar ook heeft hij spelletjes op de Playstation waar meer bloed en geweld in voorkomen dan de film Wit Licht. Voor de psychische gevolgen wilde ik wel instaan en dus schreef ik op Marlies haar log dat ik Jeroen graag mee wilde nemen. Marco reageerde daarop door te zeggen dat Marlies inderdaad maar naar mij moest luisteren, wat uiteraard sowieso een goed advies is. En vandaag was het zover.

Na stevig onderhandelen besloten we dat Aron Jeroen mocht hebben van 14.00-18.00 en dat na 18.00 hij van mij zou zijn. Ik vroeg nog aan Marlies of ze niet ook mee wilde, maar tot mijn vreugde verheugde Jeroen zich op een avondje met mij. Dat gevoel was geheel wederzijds, ik vond het ook leuk om Jeroen even met niemand te hoeven delen. Jeroen is namelijk erg populair bij kinderen in alle soorten en maten en bij volwassenen in alle geuren en kleuren. Er is altijd wel iemand die bij Jeroen wil zitten, die naast Jeroen wil lopen, die op Jeroen's nek wil zitten en achter Jeroen wil schaatsen. En vanavond had ik hem voor mij alleen.

We reden naar de stad, waarbij ik bang was dat ik mijn camera vergeten was en dus tien meter achteruit reed (Ga je echt terug voor je camera? Ja duhh!) om tot de ontdekking te komen dat hij natuurlijk gewoon standby in mijn tas zat waarna ik weer naar voren crosste. We parkeerden een beetje asociaal zodat er hopelijk niemand naast ons kwam te staan en we lekker met de deuren konden smijten en liepen richting de BurgerKing. Deze zit naast de Utopolis dus prima plek voor een snelle hap. Ik bestelde een XXXXXL menu voor Jeroen (hij is nog in de groei) en nam zelf een dubbele cheesewhopperburgerbaconbroodje ofzo die me heerlijk smaakte.



Jeroen vertelde dat een bezoekje aan de BurgerKing niet compleet is zonder een warme brownie met ijs en aangezien hij de ervaringsdeskundige is geloofde ik dat meteen. Ik ben niet zo van het ijs, maar Jeroen zei dat een warme brownie zonder ijs, nou ja, eigenlijk net niks is. Ik wilde absoluut geen dessert wat net niks is en nam dus een warme brownie met ijs. Het smaakte verrukkelijk maar ik nam maar een klein beetje ijs want, ik zei het al, ik ben niet zo van het ijs. Jeroen calculeerde de verhoudingen brownie/ijs zorgvuldig maar liep net tegen een logistiek probleempje aan toen ik mijn ijsrestant aanbood. Zijn naderend onheil was dus ook opgelost en de muffins die ik voor het toetje na het toetje had gehaald gingen er ook nog wel in. 

Tonnetje rond kwamen we in de bioscoop aan. Aangezien de Wit Licht concertkaartjes die ik had rolstoelkaartjes waren overwogen we even met onze volle buiken voor de lift te gaan, maar daar moesten we vijf meter verder voor lopen en dat konden we niet opbrengen. Kreunend liepen we de treden op om niet veel later tussen de rijen door bij de popcorn te staan. Ja, we hadden net gegeten maar we zijn geen mietjes en bij een film hoort popcorn. Zoute popcorn, daar waren we het over eens. Je kon kiezen uit een bakje met de afmeting van een puntenslijper, of een bak met de afmeting van een badkuip. Iets er tussenin was er niet. Voor de vorm twijfelden en aarzelden we nog even, want we waren net naar de BurgerKing geweest en bla bla bla en toen we die fase achter ons hadden gelaten grepen we zelfverzekerd ieder een badkuip zoute popcorn en liepen naar de kassa.

Daar zat een leuke meid kaartjes te verkopen en etenswaren aan te slaan. Jeroen wilde bijna zijn liter cola van de BurgerKing die we voor het gemak gecamoufleerd hadden met een BurgerKing zakje zodat het echt niet opviel, op haar balie leggen, maar ontdekte net op tijd dat de popcorn daar beter stond. Ik wilde net gaan pinnen toen ze me vroeg of Jeroen een ID mee had. Want ja, zij geloofde ons natuurlijk wel, maar die meneer daar verderop moest het controleren en het zou zonde zijn als we de kaartjes al betaald hadden. "Natuurlijk!" blufte ik. Geen punt. Zonder problemen. Kat in 't bakkie. No big deal.
Ze keek Jeroen nog eens uitgebreid aan maar zei niets. Ik had haar wel door, ze vond hem leuk en wilde gewoon zijn nummer maar wist niet hoe ze het aan moest pakken. Pech voor de leuke meid, dit lekkere joch was mijn date van vanavond!

Ik rekende af en plaatste Jeroen nog even bij het Wit Licht bord wat daar stond. Natuurlijk wilde ik een foto maken van het moment waarop hij de wet overtrad. Hij poseerde braaf maar in het getekende wolkje schuin boven zijn hoofd stonden zijn gedachten en daar zaten vrij veel vraagtekentjes bij. Jeroen logt niet, weet hij veel. Hij heeft vermoedelijk echte vrienden, geen digitale zoals ik.

De meneer die onze kaartjes moest controleren zag ons de foto maken. Met het zweet op mijn rug liep ik zijn kant op. Zal ik diep en heftig beledigd doen als hij om een ID vraagt, vroeg ik me af. Of heb ik meer succes met een aanval van hysterie of een verschrikkelijke huilbui? Die laatste zou me vermoedelijk de minste moeite kosten maar heb ik daarmee de meeste kans op succes?

Maar hij lachte ons vriendelijk toe, mij nog iets vriendelijker dan Jeroen maar vroeg nergens om en wenste ons veel plezier. Ik kreeg zelfs nog een knipoog na. Jaja, ik had hem wel door, hij vond me gewoon leuk en wilde mijn nummer maar wist niet hoe hij het aan moest pakken. Pech voor de meneer, deze lekkere meid is vanavond de date van Jeroen!

De zaal was al donker toen we naar binnen slopen en Jeroen wilde graag op de eerste rij zitten. De zaal was niet slecht gevuld voor een maandagavond maar de eerste rij was volledig voor ons. We installeerden onze jassen, tas, drankjes en popcorn en lieten ons de film inzuigen. Inmiddels weet ik de jankmomenten feilloos te zitten en ik at gewoon wat extra popcorn als er een tranentrekkendmoment was. Het ging redelijk goed. Maar aan het eind, bij die prachtige scène met die aarzelende Mafillu die niets liever wil dan haar zoon weer in de armen sluiten, hield ik het niet meer droog. Ik had Sonja haar Wit Licht zakdoekje in mijn tas zitten, maar vond het opnieuw zonde om hem te gebruiken en veegde mijn tranen aan mijn mouw. Ik keek met een half en zeer betraand oog naar Jeroen die dwangmatig in zijn popcorn aan het graaien was en stelde tevreden vast dat hij het moeilijk had. Goed zo. Hou ik van.

Toen de aftiteling in beeld kwam probeerden we het alfabet nog even te maken maar we begonnen te laat dus dat lukte niet. Het is ook een ingewikkeld spel en Jacqueline kwam veel te vroeg in beeld. Het is een lang verhaal en eigenlijk niet zo boeiend, ik wil alleen nog even kwijt dat Jeroen het bij Madagascar II ook niet gelukt was, dus het lag niet aan mij.

Zo zittend in de stoel ging het nog wel. Maar toen we overeind kwamen zakte de popcorn richting de whoppers en de patatjes en de brownie en de muffin en het drinken en kregen we toch wel een soort van ademnood. Onze magen namen zoveel ruimte in beslag dat onze longen in de verdrukking kwamen. We hadden het echt zwaar.
Buiten liepen we langs de BurgerKing en ik vroeg of Jeroen nog wat lustte. Hij is tenslotte nog in de groei. Maar hij redde het écht niet. Een meter verder zat de Kentucky Fried Chicken en even twijfelde Jeroen nog, maar nee, ook de KFC kon niets aan ons slijten.

We strompelden de parkeergarage in waarbij er gewoon mensen naast ons hadden geparkeerd, ondanks ons zorgvuldig asociale signaal wat we afgegeven hadden. Normaal is dat geen probleem, we zijn jong en flexibel en zijn bijzonder lenig. Maar nu moesten we onze goed gevulde lijven door een wel heel smalle deuropening persen. Het lukte ons. We geven gewoon niet snel op en het was -3 graden en dat is goed voor je doorzettingsvermogen. 


Abu in tranen...                                                           ... en jawel, ook Nathalie volledig in tranen!

Ik reed Jeroen naar huis. Als ik Marlies uit laat stappen, wacht ik altijd totdat ze het portiek in gaat en echt binnen is voor ik weg rijd. Met Jeroen deed ik hetzelfde. Het grappige was dat ik hem naar binnen zag gaan en hem zag zwaaien en ik vervolgens nog even mijn navigatie instelde (Ja ik weet de weg naar huis maar als mijn navigatie aan staat kan ik lekker zingen omdat ik niet op de route hoef te letten) ik Jeroen in het portiek zag staan wachten tot ik wegreed. Hij keek even of het wel goed zat met me. Zo schattig! 

En nu zit ik thuis. Lekker na te genieten! Ik heb opnieuw Wit Licht gezien en tot mijn blijdschap was ook Jeroen onder de indruk van deze prachtige film. Nu heb ik alleen Arno nog als projectje, want met hem wil ik de film ook graag zien. En dan ben ik tevreden.
Dik tevreden!



Helden!
Ik moet me er niets van aantrekken. Natuurlijk moet ik me er niets van aantrekken. Sterker nog, toen ik van Marco?s plannen hoorde om een film te maken, wisten we meteen dat dit zou gebeuren. In veel dingen kan Nederland heel klein denken. In ons land moet je gewoon doen, want dan doe je al gek genoeg. En in ons land mag je ook maar in één ding goed zijn, laat staan succesvol.

Marco is niet gewoon. Ja, hij is gewoon in de zin dat hij een spijkerbroek draagt, zijn kinderen naar school brengt en als hij over een losse veter struikelt ligt zijn knie open. Net als bij de rest van de Nederlanders. Maar hij is ook betrokken, warm, lief, loyaal, eerlijk, gul, vriendelijk, down-to-earth, en mist een aantal eigenschappen die je bij een man met zijn status mag verwachten, zoals arrogantie, egoïsme en narcisme. Marco zijn hart is velen malen groter dan zijn ego. Dat vind ik niet gewoon.



Dé Première van Dé Film!
Wat een dag! Ik ben nog niet helemaal bijgekomen hoor, maar ik krijg zoveel lieve mailtjes van mensen die op mijn verslagje wachten dat ik toch maar even een stukje schrijf!

's Middags haalde Arno zijn pak op in de stad, een prachtige smoking die helemaal voor hem op maat gemaakt was. Maar hij voelde zich allesbehalve goed en ik maakte me al een tikkie zorgen. Voor de nieuwkomers onder jullie, mijn man heeft een depressie. Meer hierover lees je eventueel hier, hier of hier. Arno kan niet alleen niet veel prikkels hebben (zie je het voor je, Tuschinski en niet veel prikkels?) maar ook is hij vaak letterlijk ziek. Het voelt als een flinke griep maar dan zonder koorts. Arno geeft op zijn slechte dagen ook geregeld over, heel vervelend allemaal. Op advies van de psychiater is Arno met een hogere dosis medicijnen begonnen en hoewel hij nu al bijna zes weken aan deze dosis zit, heeft het nog altijd geen verbetering gebracht, integendeel. Een half uurtje voor vertrek hees ik me dus in mijn jurk, controleerde mijn krullen, bracht make up aan en begon de meeste vreemde bewegingen voor de spiegel te maken om te kijken of mijn behaloze borsten op hun plek zouden blijven.  Ik schoot vreselijk in de lach toen ik opeens mezelf echt zag, door had wat ik aan het doen was. Maar ik wist in ieder geval zeker dat als ik een radslag op de rode loper zou doen ik wellicht de aandacht van de pers zou vangen, maar mijn borsten keurig op hun plek zouden blijven. Ja, ik baalde er ook van.

Ondertussen had Arno me laten weten dat hij het niet zou redden en het niet verstandig zou zijn als hij mee ging. Dat laatste was ik trouwens met hem eens. Als hij zich rot voelt maak ik me hele avond druk voor hem. Ik voorzie allerlei problemen met parkeren, met eten, met de stoelen in het theater en ga zo maar door. Mijn avond zou bedorven zijn als hij mee zou gaan onder deze omstandigheden. Nu heb ik de afgelopen jaren heel veel zonder Arno gedaan. Ik ga zonder hem naar verjaardagen, ik ga zonder hem op vakantie, heb vorig jaar Kerstmis zonder hem gevierd. En dat is vervelend en dat is naar, maar ach, er zijn ergere dingen.


Maar deze dag waar ik me zo ontzettend op verheugd had, verkleurde toch een beetje nu hij niet mee zou gaan. Ik wilde geen andere man aan mijn zijde over de loper, ik wilde niemand anders aan mijn zijde. Ik wilde zo graag dat hij mee zou kunnen, blij voor me zou zijn, trots op me zou zijn, me mooi zou vinden. Maar het zat er gewoon niet in. Veel van mijn naasten begrijpen de situatie, kennen Arno en hebben hem vaak genoeg ziek gezien om te weten hoe heftig het voor hem is. Maar er zijn ook mensen in mijn omgeving die er helemaal niets van begrijpen en het Arno ergens kwalijk nemen dat hij mij 'dit aandoet'. Ze vinden dat Arno gewoon een schop onder zijn kont nodig heeft en erkennen zijn situatie niet als een ziekte. Arno heeft wel eens gezegd dat hij wilde dat hij kanker had. (Sorry Ine!). Maar dan zou iedereen begrijpen dat er geen sprake is van aanstellerij, dat er geen sprake is van een keuze of een kwestie van doorzetten. Mensen zouden zowel voor hem als voor mij meer begrip hebben.



Ik begrijp Arno wel en weet in welke situatie hij zit, welke gevoelens hij heeft en hoe zwaar hij het heeft. Maar toen ik gisteren helemaal opgedoft voor de spiegel stond, me heel erg speciaal en bijzonder voelde, voelde ik me vooral ook heel erg alleen. Arno was zo met zichzelf bezig dat hij niet zag hoe mooi ik was, dat hij niet zag hoe teleurgesteld ik was (of misschien ook wel, maar dat doet hem dan uiteraard weer pijn) en het kwam niet in hem op om me een complimentje te geven, me veel plezier te wensen of wat dan ook. Auw.

Ik reed dus in mijn eentje naar Amsterdam en belde Marlies. Ik vertelde haar dat ik alleen kwam en dat ik het er verder niet over wilde hebben, wetende dat ik dan heel erg hard zou moeten huilen. Iets zei me dat het gezicht wat daarvan het gevolg zou zijn, niet bij de jurk zou passen. Marlies begreep het meteen, keuvelde vrolijk over extra make up, hoge hakken en een pizzeria en ik hing glimlachend op. Ik deed een muziekje aan en merkte opeens dat alle liedjes die er op mijn usb'tje stonden over een ingewikkelde liefde gingen. Allemaal gewoon! Ik zong alles uit volle borst mee en hoewel ik toch heel even een traan liet kwamen er geen hysterische toestanden. In Amsterdam aangekomen werkte ik de auto nog even snel mijn gezicht bij, pakte mijn minimale kleine maar zeer bijpassende tasje waar alles tot op de millimeter nauwkeurig inpaste (1 lipgloss, 1 telefoon, 1 camera, 2 toegangskaartjes, 1 pinpas, 1 rijbewijs, 2 briefjes van 50 euro) en deed mijn auto op slot. Aiii, toen had ik een autosleutel en geen plek meer in mijn kleine tasje. Ik was niet bereid er iets uit te gooien en wrikte en duwde toen mijn platte tasje dicht zat met een grote bult. Perfect.

Toen ik uit de lift stapte waren Danielle en Marlies daar al, die er beiden ook helemaal mooi opgesnold uit zagen. Daantje had een sjieke broek en een prachtig topje aan, Marlies een sexy jurkje en hakken tot aan de hemel. We liepen naar de pizzeria waarbij ik het stervenskoud had want ik was te ijdel om een jas mee te nemen, maar vooral bleef lachen. De andere twee hadden het trouwens ook koud, dus zo'n jas garandeert niks, blijkt nu. 

In de pizzeria bestelde ik alleen een groentesoepje. De broodjes ermee smaakten zoutloos (die eerst echt heel erg lekker waren) en de soep kon me ook niet beroeren. De ober maakte zich meteen ernstig zorgen over de soep maar toen ik uitlegde dat ik blijkbaar toch een tikkeltje nerveus was kon hij er mee leven. Eigenlijk moest ik plassen maar ik durfde niet naar het toilet in dat smoezelige hokje waar mijn jurk toch deels op de grond zou hangen. Ieuww!



Uiteindelijk liepen we naar de loper. Ik vergat spontaan afscheid te nemen van Danielle die helaas niet mee kon. En opeens was het daar. Verlegenheid. Ik heb er niet zo vaak last van, maar nu was het er opeens. Ik voelde me opgelaten naar... de fans. Niet naar de pers en niet naar de gewone mensen, maar naar 'mijn mensen'. Ik liep (op het filmpje van Ine zie ik dat ik echt kan sprinten op hakken!) over die loper, zag en hoorde de fans, maar durfde er niet heen te lopen. Wie denk je wel helemaal dat je bent? Die mensen komen echt alleen voor Marco hoor, je zet jezelf voor joker... Ik lachte en zwaaide, maar liep gewoon door. Wat kan een mens toch wreed voor zichzelf zijn...

Bij de ingang werd ik aangesproken door mijn naamgenote die een documentaire over Marco maakt. Ik heb al vaker wat ingesproken voor haar en vond het eigenlijk wel heel erg leuk dat ze me nu ook vroeg wat ik van de avond verwachtte. Ik kwam gelukkig verrassend goed uit mijn woorden (de tweede keer, ahum) en maakte niet alleen zinnen die correct Nederlands waren maar ook nog verwoordden wat ik wilde zeggen. Ik voelde me even heel bijzonder. 

Nou ja, even. Wanneer je met een dergelijke jurk door een dergelijk theater loopt met allemaal mensen die uitblinken in iets (zingen, acteren, presenteren, mooi zijn) doet dat wel iets met je. Ik had het gevoel dat ik vast iets heel goed doe of kan, want anders had ik hier niet gestaan! Nog leuker is dat ik een aantal van deze mensen inmiddels echt een beetje ken en sommigen zelfs blij lijken om mij te zien. Ik hoop niet erg onbescheiden over te komen, en ik spring nu van de hak op de tak, maar toen Huub Stapel me na de film zag lopen, begroette hij me niet alleen heel lief en warm, hij wist ook mijn naam nog en ik kreeg een dikke knuffel. Ik was aangenaam verrast dat hij mijn naam nog wist en toen ik dat zei vertelde hij dat hij verstand had van leuke vrouwen en daar de namen altijd van onthield. Daarop stelde ik hem uiteraard meteen aan Marlies voor, want hee, leuke vrouwen, dit is er dus echt één. Hij was het roerend met me eens, dat schept toch een band.

Maar goed, ik zit nu alweer ná de film, terwijl ik eigenlijk nog vóór de film zat. Ik wilde verschrikkelijk graag Marco zien voor we naar onze plaatsen gingen maar het personeel van Tuschinski dacht daar heel anders over. Treetje voor treetje klommen we naar boven, zo langzaam mogelijk en toen zag ik Marco eindelijk aankomen. Hij was druk in gesprek met interviews en druk met het laten maken van foto's, maar het belangrijkste was dat ik zijn lichaamstaal kon lezen. Hij was blij. Hij was heel blij! En als Marco blij is, tja, ik kan dan heel moeilijk anders dan ook heel erg blij zijn! Volledig gerustgesteld gingen we naar onze plekken waarbij Marlies iedereen op liet staan en ik met japon en al over een hekje klom. Sommige mensen leren het nooit. Maar we zaten, de prins en de prinses kwamen dus we stonden weer op, we klapten vrolijk voor iedereen en ik zat opnieuw heel erg blij te wezen. Leontine zat op de rechterstoel, daarnaast zat Marco, Máxima stond bij Marco en praatte nog wat en Willem-Alexander drentelde een beetje voor de stoel naast Marco. Maar Máxima duwde hem vrolijk naar de stoel ernaast waardoor Marco opeens omringd was door de twee mooiste vrouwen uit de zaal! Ik werd helemaal een beetje ontroerd. Marco, mijn Marco, zat naast onze toekomstige koningin! Ik had me voorgenomen om de film niet helemaal te bekijken maar alle ontroerende scènes te ontlopen zodat mijn make up geen ravage zou worden. Maar dat liep al bijna helemaal mis toen ik Marco zo zag glunderen naast Máxima.

Gelukkig begon de film toen.

Ojee, begrafenisscène, even de andere kant op kijken.
Ojee, Mafilu gilt om haar verdwenen zoon, even de andere kant op kijken.
Ojee, meisje wordt verrader genoemd, even de andere kant op kijken.
Ojee, jongetjes moeten geweren in elkaar zetten, even de andere kant op kijken.

Ik heb eigenlijk niet zo heel veel van de film gezien, blijkt nu.
Wat ik wel zag was dat Máxima moest huilen. En niet zo'n klein beetje ook. Herinneren jullie die traan tijdens haar bruiloft? Dat was het, maar dan keer honderd. Ze had een zakdoekje mee en vouwde het op en uit en herschikte het maar het was duidelijk dat hij eigenlijk zo goed als vol zat. Uit haar gebaren kon ik opmaken dat het vocht niet alleen uit haar ogen liep maar ook uit haar neus en dat kleine koninklijke zakdoekje was duidelijk niet toereikend. Haar man zat volledig in de film en had niets door van het wateroverlast. Marco kneep af en toe vriendelijk en troostend in haar hand of arm (Ojee, even de andere kant op kijken!). Toen ik om me heen keek zag ik steeds een smoking, en daarnaast iemand met een zakdoekje, dan weer een smoking en dan weer een zakdoekje. Máxima zat op veertien stoelen van me verwijderd (weinig hè, we zijn gewoon bijna vriendinnen!) maar schuin achter me zat Antonie Kamerling. In smoking. En nu weet ik heus wel dat mannen soms ook een traantje laten tijdens een film, maar laat ik het zo zeggen, ik stond tot aan mijn enkels in het vocht. Antonie ging helemaal los en huilde bijna ontroostbaar. Marlies vond dat overigens wel weer charmant, maar die vond iedereen in een smoking interessant dus toen Antonie na de film verklapte dat hij de hele film had zitten soppen, merkte Marlies fijntjes op dat ze dat gevoel wel herkende.

Na de film kwam er een oorverdovend applaus wat minutenlang aanhield en ik kon niet eens meeklappen want ik wilde het filmen. Maar wat genoot ik! Marco die al dat applaus kreeg waarvan ik vind dat hij het zo verdient! Ja, de regisseur en de producers zijn ook heel goed en jawel, de andere acteurs zijn ook echt heel erg goed. Maar Marco is wel de initiatiefnemer, is wel de man die het hele proces in werking heeft gezet, die acteerlessen heeft genomen, maanden van zijn familie weg is geweest, die zich hard gemaakt heeft voor de financiering, ontelbare interviews heeft gegeven, en nou ja, het is ook gewoon mijn vriendje Marco en ik heb nu eenmaal minder met Jean of Thekla. Had ik die hele film niet gehuild, moest ik nu toch een potje slikken, poeh, dat ging maar net goed!



In de foyer dronken we een drankje, spraken met de afgevaardigden uit Noordwijk en met wat andere bekenden. Jeroen wilde zijn 'meissie' even fatsoenlijk voorstellen, dat was vorige keer niet gebeurd, waarna ik Linda de Mol dus een hand gaf. Zo grappig dat zij voor mij twee personen is. Die vrouw met ballen die alles uit het leven haalt wat erin zit, en de vrouw die Jeroen zo laat stralen, helemaal leuk! Alleen al omdat Jeroen zo happy is met haar, vind ik haar erg sympathiek. Niet veel later spraken we met Lieke, het onderwerp Jeroen zorgvuldig vermijdend en deed ik leuke spelletjes met Marlies.
"Ik zie Birgit Schuurman." 
"Ik niet."
"Ik zie die jongens uit Zoop."
"Die ken ik niet."
"Ik zie Jamai."
"Die hoef ik niet te zien." 

Ik smste Roeland of het leuk op het intieme feestje boven was (daar had ik helaas geen uitnodiging voor gekregen) en als het erg leuk was of we ook mochten komen om het nog leuker te maken. Roeland reageerde niet meteen en we besloten maar naar huis te gaan, of eigenlijk een plek op te zoeken waar we a) konden zitten en b) iets konden eten zonder olijven. Marlies had net haar jas gehaald en we stonden net in de deuropening met een overhellend percentage naar buiten, toen Roeland belde dat we op uitnodiging van Marco meer dan welkom boven waren en Rik ons even op zou halen. We voelden ons ontzettend belangrijk, want blijkbaar hadden we beveiliging nodig om boven te geraken. Eerst vertrokken Máxima en Willem-Alexander nog even, blijkbaar hadden ze er genoeg van zo zonder ons. Ik wilde nog zeggen dat we echt wel kwamen maar vriendelijk zwaaiend en lachend namen ze toch afscheid. Ook goed. Ik voelde me in deze mooie jurk toch al een prinses dus ik kon haar rol zonder moeite overnemen.



Boven gekomen zag ik meteen een stoel maar ook Marco, dus ik ging even achter hem staan tot hij klaar was met zijn gesprekje. Toen hij me zag zei hij bijna juichend 'Heeee!' en mocht ik hem eindelijk feliciteren met de geslaagde avond. Hij kuste Marlies ook heel enthousiast. Marlies had de hele avond over al die mannen in smoking lopen kwijlen maar ik moet zeggen dat dit exemplaar ook wel erg smakelijk was! Hij straalde aan alle kanten, vertelde enthousiast wat iedereen gezegd had en hoe ze gereageerd hadden en zag er volkomen gelukkig uit. Ik voelde me helemaal warm worden. Mijn Marco!

Niet veel later vonden we stoelen, en gingen we zitten. Eigenlijk moet je dat niet doen maar onze voeten hadden het zo zwaar dat we geen keuze hadden. We zaten daar, zeiden weinig, bekeken de mensen om ons heen en concludeerden dat wij twee daar de enige Onbekende Nederlanders waren. Geef toe, dat maakte ons heel speciaal. "Dat is Prinses Aimée," wees ik stiekem. Maar Marlies herkende haar niet. Zo kansloos, al die BN'ers bij Marlies. Als het geen mannelijke topsporters zijn heeft ze ze nog nooit gezien.

Er bleek sprake te zijn van een AfterParty en of we mee wilden. Het was maar twee minuten lopen. We keken elkaar een beetje in paniek aan. Daarna keken we treurig naar onze voeten. We besloten heel kort te gaan, al was het alleen maar voor dit logje. Je kunt niet op Borsatoweblog met goed fatsoen melden dat er een AfterParty met Marco was en wij bedankt hebben. Dan lig je er meteen uit, kelderen je statistieken en voor je het weet zit je in jezelf te praten en loop je met een boodschappenkarretje gevuld met alleen maar lege plastic tassen. 



We liepen mee naar buiten, wachtten beleefd op Marco want we hadden geen idee waar we heen moesten en spraken nog even met Angelique en Jessica. Marco liep alweer stevig door en Marlies en ik trippelden er achteraan. Hoe dat er uit zag? Heb je het Rode Loper filmpje van Ine gezien bij Marlies? Nou zo, maar dan 16x vertraagd afgespeeld. We konden onze voeten nauwelijks voor de ander zetten, snikten, kreunden en jammerden hardop. Marco en co gingen de hoek om en wij gingen op ons allerhardst in standje slow motion ook het hoekje om. Nog net niet letterlijk, maar het scheelde niks.
Daar in de verste liep onze held en wij kregen nieuwe kracht. Oversteken. Over de stoep. Langs het hotel. Auw auw auw zeiden we tegen elkaar. Weer een hoekje om, en toen zagen we ze in de verte een deur ingaan. Oh yes! Yes! Strompelend en bijna huilend kwamen we aan. We zagen een bankje. We kregen drinken. En eigenlijk zaten we daar wel heel erg lekker. Veel smokings. Veel mooie jurken maar niet zo mooi als de mijne. Oh en kijk daar, Abby! Mijn held Abby! (Lees hier meer over Abby!

Ik verzamelde al mijn moed en liep naar hem toe met de vraag of ik met hem op de foto mocht. "Yes, thank you!'  straalde hij. We gingen op de foto en ik zweefde terug naar het bankje. "Ik zie een Bekende Nederlander!' zong Marlies opeens blij. "Ik weet nog niet waarvan, maar die ken ik!" wees ze naar een leuke jonge knul. Ik keek nog eens goed, ik herkende hem niet van een serie ofzo. "Ik weet het zeker," zei Marlies vastberaden. Net toen ik dacht de jongen maar gewoon even te vragen van welk nachtelijk belspelletje hij was, herkende ik hem ook. "Dat is de zoon van Jean van de Velde!" grinnikte ik. "Nee, die ken ik niet," zei Marlies. Maar toen kwam Jean en hij knuffelde en kuste zijn zoon warm. En toen was de gelijkenis opeens heel treffend. "Oh," zei Marlies sip. "Daarom kwam hij me bekend voor..." Tot zover de BN'ers kennis van Marlies.



Toen werd ik moe. Ik stortte in. Ik wilde mijn schoenen uit doen en eigenlijk ook mijn mooie jurk. Zonder schoenen op straat was niet verstandig, vond Marlies. Niet in Amsterdam. Zonder jurk in Amsterdam leek me ook geen wijs besluit. Maar toen had ik een wel heel briljant idee. We namen een taxi naar de parkeergarage! Het was helemaal niet ver, maar we hadden het verdiend. We hadden de hele avond beeldschoon zitten zijn, we waren vriendelijk en beleefd en zelfs min of meer fatsoenlijk geweest (de diverse mogelijkheden in een Borsatotriootje besprekend even niet meegerekend) en we hadden het bewonderenswaardig lang volgehouden op onze hooggehakte schoenen. We hadden die taxi verdiend! We maakten een Turkse chauffeur overgelukkig met onze komst en dat we zonder ongelukken bij de garage aankwamen mag een wonder zijn want hij keek óf in zijn spiegel of dook met zijn ogen rechtstreeks in mijn decolleté. We betaalden hem, strompelden naar de auto en daar deed ik mijn schoenen en handschoenen uit, stola af en warme jas lekker aan. Op kousenvoeten reed ik Marlies naar huis en toen zij schoenloos haar appartementebcomplex in liep reed ik naar mijn eigen huis.
Daar trok ik alles in razend tempo uit, trok mijn warmste en meest a-seksuele pyjama aan, een paar warme sokken en dook mijn bed in. Heerlijk, heerlijk, heerlijk wat een warmte!

Het was een geweldige avond! Ja, ik had hem graag met Arno beleefd. Maar ja, Marlies is het allerbeste alternatief wat je kunt hebben als je eigen man niet kan. Ik heb genoten, gelachen, gesnikt en gerild met haar!
Dank je wel dat je me wilde vergezellen, lieve Marlies! 
Dank je wel dat je me uitnodigde, lieve Marco!




Stoer, Marco!
Je moet het maar durven! Dat is wat er steeds door me heen gaat als ik Marco zo van een afstandje bekijk. Dat het verlegen jongetje uit Alkmaar het lef heeft om in tien dagen zo?n driehonderdvijftigduizend mensen (drie-honderd-vijftig-duizend-mensen!) toe te zingen, vind ik al bewonderenswaardig. Het is wel iets waar hij in gegroeid is. Na het winnen van de soundmixshow ging het even hard, maar daarna kwam er een betrekkelijk rustige periode tot ?Dromen zijn Bedrog?. Het werd razend druk voor Marco, maar als ik het even erg zwart-wit mag bekijken, waren het in eerste instantie vooral véél optredens maar wel steeds in de wat kleinere zalen. Discotheken, buurthuizen, dat soort optredens. Niet dat ik het hem na zou doen hoor, ook als ik zijn stem zou hebben weet ik niet of ik voldoende lef, ambitie en doorzettingsvermogen zou hebben gehad...
"En waarom wil ik alsmaar verder als ik ergens ben
Wat maakt het onbekende beter dan al hetgene dat ik ken"