Geheel wederzijds!
Voel je...

Afscheid nemen bestaat niet...
Twitter - nathaliethielen
Volg mij!
Follow me!
Volg me op Twitter!
Samen lachen!
Zijn favoriet!
Laat je horen!

Bezoekers
Op dit moment zijn er 2 vrienden ;
en 2 gast vrienden .
Nieuws van Marco
Ik wens iedereen een hele fijne vakantie! Groetjes, Marco
Nieuws van Nathalie!
Leuk dat je mijn weblogje bezoekt! Vergeet je niet om een reactie achter te laten? Je kunt je ook aanmelden voor de e-mailalerts, dan mis je niets meer! Liefs, Nathalie
Mijn laatste reacties
Eric Bus, ik hou dus van...
13:19, 10 mrt 2017
Wat een super leuk...
11:23, 22 feb 2017
Wat een leuk en lief...
13:10, 10 feb 2017
Lieve Rianne, Ja, het is...
15:02, 1 feb 2017
Jeeeeetje ik ben overal...
15:00, 1 feb 2017
Dank je welllll <3
14:57, 1 feb 2017
Ik mis haar ook...
11:23, 6 jan 2017
Wat fijn Marco! Voelt zo...
09:58, 28 aug 2015
Dit soort logjes zijn...
01:07, 15 aug 2015
Oef. Een traumatische...
01:02, 15 aug 2015
Foto album
Wil je me wat vertellen?


Mail me!  *klik*
E-mail alert
Klokje
Zoeken
Thielen Tekst

Verba volant, scripta manent
Trots op deze filmpjes :-)




Zomervakantie... voorbij!
Dat wil zeggen, voor de helft van mijn gezin. Asmara en ik gaan morgen weer voluit aan de bak, Aron mag nog een weekje op zijn lauweren rusten voor hij naar de middelbare school gaat en Arno, nou ja, die heeft geen enkel ritme sinds hij niet meer werkt. Voor hem verandert het in die zin dat hij meer rust heeft nu wij straks allemaal weer aan de slag gaan.

Ik ben een paar keer op kantoor geweest al, maar heb vooral thuis gewerkt. Niet heel hard trouwens. Ik wilde wel, maar ik bleek bijvoorbeeld opeens een Popstars-verslaving te hebben ontwikkeld toen ik even niet oplette. En weten jullie wel hoe lekker het is om op een mooie dag in je tuin te zitten? Ik heb het me nooit zo gerealiseerd maar ik bleek dat toch wel erg fijn te vinden. Ook zo leuk: winkelen. Gymschoenen voor Asmara, schoolspullen voor Aron, bloemen voor in mijn haar. Alle voorraden moesten aangevuld worden en dat heb ik dan ook gedaan.

Vooral waren er ook veel jarigen zo stiekem tussendoor. Aan de overkant werden de buurjongetjes 6 en 8, wat gevierd werd onder een grote witte tent en waar een heerlijk buffet stond. Een buffet wat nog plaatsvond voor mijn lijnen en waar ik dus heerlijk van genoot. DaniŽlle was van de week jarig en vierde het niet. Dat kan. Dat respecteer ik. Dus ik vroeg hoe laat we het minst in de weg liepen want natuurlijk wilde ik haar wel nog even in het zonnetje zetten en mijn collegaatjes van de fanclub wilden dat ook heel graag. We zamelden geld in. Een Douglasbon met ons clubje inclusief Marco als afbeelding, viel goed in de smaak en de ketting die ik zag hangen en niet kon laten hangen, vond ze gelukkig ook mooi. Aan de ketting zit een doosje waar je kleine wensjes in kunt bewaren. Met Kevin die morgen weer naar school moet, oh en een verzorgpaard met eigen wil, heeft Daantje volgens mij een paar prachtige wensen die daar mooi in gekoesterd kunnen worden.†





Wat je natuurlijk niet moet doen, nooit, is je de hele tijd gaan wegen als je aan het lijnen bent. Het beste is een 1x per week en dan op hetzelfde tijdstip. Weet ik heus wel. Dus stond ik na een dag, na twee dagen en na drie dagen lijnen op de weegschaal en kon concluderen dat dat dieet wat nu blijkbaar niets voor mij is, me drie kilo gewichtsverlies in drie dagen had opgeleverd. Als dat zo door gaat ben ik over twee weken klaar met lijnen, haha. Zaterdagavond, ik had gekookt voor het gezin maar was zelf nog niet aan mijn soepje toegekomen, merkte ik dat ik niet helemaal scherp meer zag. Linksboven in mijn gezichtsveld was het onscherp en draaierig, vergelijkbaar met wanneer je boven een vuurtje kijkt. Ik herkende het meteen als een opkomende migraine maar hield mezelf voor de gek met hardop zeggen dat ik vast nu mijn soep maar moest eten. Ik maakte het soepje, at het op, nam er een pijnstiller bij en besloot dat het nu natuurlijk gewoon over was.

Een uur later had ik bijna kruipend van ellende mijn bed gevonden. Gordijnen dicht, licht uit, en waar ik me wilde onderdompelen in donkerte en stilte, genoot ik mee van het Zandfestival dat door mijn gesloten raam bij me naar binnen drong. Lekkere timing wel. Slapen lukte niet. Ik probeerde het wel, maar het ging niet. Lezen lukte niet, al had ik best een mooi boek klaar liggen. TV kijken lukte niet. Berichtjes typen op mijn telefoon lukte niet. Ik probeerde het een paar keer maar mijn antwoordjes werden steeds korter van ellende. Ik kon me niet bewegen zonder mijn hoofd zwaar te pijnigen en ik wist niet waar ik het zoeken moest. Ik had een fles water naast me en dronk zoveel mogelijk, wat weer de drang om de badkamer (trap af!) te bezoeken opleverde. Na een paar uur lijden in bed, ik was net weer op weg naar het toilet, voelde ik me opeens nog misselijker dan ervoor. Bah, ook nog overgeven. Ik vond mezelf heel, heel zielig. Zo heb ik het half vier zien worden en viel toen eindelijk rusteloos in slaap. Vanmorgen werd ik wakker met het gevoel: er is iets! Al snel kwam ik erachter dat wat er was, er eigenlijk niet was. De migraine aanval was weer over. Voorzichtig klauterde ik uit bed, nam een shake en voelde me eigenlijk wel okay. Slap, moe, maar okay.†

Gelukkig maar, want Eric stond ook nog in de agenda. Hadden we eerst Esther en Angelique die op dezelfde dag jarig waren, nu zijn Eric en Daantje een paar dagen na elkaar jarig. Samen met Kelly reed ik naar Alphen aan de Rijn waar we het superleuke huisje van Eric en Tamara zonder veel moeite vonden. Het huis is niet heel erg groot, maar voor twee personen is het heerlijk ruim! Het is leuk ingericht, gezellig en knus en de bank zat ook heel erg lekker. We dronken thee en water, ik sloeg de taarten (en ik lustte ze!) netjes af, we kletsen over van alles en niets. Toen de familieleden van Eric en Tamara kwamen maakten we plaats. Ik wilde zelf ook wel graag naar huis hoor, want het was toch de laatste dag van de vakantie en ik wilde vooral Asmara helpen die al de hele dag haar tas voor Groep 8 aan het in- en uitpakken was.†Volgende week gaat Aron dus naar de eerste klas, ook superspannend. Hij gaat naar het Technasium en ik ben heel benieuwd hoe dat zal gaan.



Kelly ging naar huis en tegen etenstijd maakte ik de nasi van de dag ervoor warm voor Asmara, verwende ik Aron met poffertjes en bekeek toen de soepjes nog waar ik uit kon kiezen. Kip-champignon en Groenten. Beiden had ik ze eerder deze week al eens gegeten en beiden vond ik niet lekker. Maar als je niets anders mag, dan is alles wat je tot je mag nemen natuurlijk lekker. Ja daaaag, dat is dus helemaal niet zo.
Ik koos de groentesoep. Ik rook en huiverde. Kijk, je moet bij dat dieet drie maaltijden nemen en een maaltijd kan een shake, een papje of soep zijn (in een later stadium mag je ook uit een reep kiezen). De smaken variŽren en je mag zelf weten welke je neemt. Maar het is mijn eerste week en dus heb ik van alles wel iets meegenomen. Dan ontdek je vanzelf wat je wel en niet lekker vindt dus neem je daar de volgende keer meer of minder van. De consulente had ook gezegd dat ik mag ruilen als ik iets niet lust maar met zo'n volgepropte week was ik daar niet aan toegekomen. Dus groentesoep zou het worden. Zonder groenten dan. En zonder de kleur van groentesoep. Zonder de smaak van groentesoep ook. Ik nam een hap. Nog een. Nog een. Ik was echt dapper bezig. Maar met zoveel tegenzin dat ik me verslikte. En toen kwam de groentesoep die via mijn keel al niet lekker was, er via mijn neus uit. En toen begon ik te huilen.
En bruine boterham met kaas en augurk later (mag niet! mag niet!) waren mijn tranen gedroogd en dat betekent vast dat ik morgen weer vier kilo ben aangekomen. So be it!
Maar wat een ellende dit.†Ik wil overigens niets horen over andere diŽten. Ik wil hier eigenlijk helemaal niets over horen. Het is al erg genoeg. Ik wou dat dik zijn een teken van gezondheid is! Mijn spiegelbeeld kan ik prima hebben. Maar mijn schuldgevoel knaagt aan me. Ik moet gezonder leven!



(Hihi, met dank aan Photoshop...)

Morgen dus weer naar kantoor. Leuk! Ik heb Marco deze zomer geregeld gezien en ook geregeld gesproken dus het is niet zo erg als vorig jaar toen ik hem echt heel erg gemist had. Maar ik vind het toch wel heel lekker dat we weer 'gewoon' gaan doen.



xx N.
Kleine jongetjes worden groot...
Geen piratenfeestje meer, geen goochelaar op bezoek en ook de speurtocht is geweest. Karten en bowlen, dat was het doel. De jongens door het dolle heen, de moeder helemaal gebroken 's avonds. Inderdaad: het feest was geslaagd!




xx N.
Aron is 12 jaar!
Wie zegt dat de 13e een ongeluksgetal is, heeft nooit een kind gehad wat op de 13e geboren is! Of Aron nooit ontmoet. Want hij kan honderd keer op vrijdag de 13e jarig zijn en toch is hij de eeuwige geluksbrenger!


Ik schonk hem het leven en hij maakte mij moeder!


Dat maakt dat we voor altijd bij elkaar horen en ik daar ben ik trots op!
Vandaag is hij jarig, mag hij trakteren en krijgt hij cadeautjes. Zondag vieren we het voor familie, vrienden en buren en woensdag heeft hij zijn partijtje.
Dat worden nog heel wat feestjes en hij heeft overal zin in!

Ik ben ongelofelijk trots op mijn grote zoon. Hij heeft het vaak niet makkelijk, maakt het zichzelf soms ontzettend moeilijk, maar brengt altijd zonlicht in ons leven!
Wat houd ik van dat ventje en wat heerlijk dat hij jarig is!




xx N.
Zondag!
Zondag, en mijn wekker ging voor acht uur al af. Je denkt wellicht: Marco? Ja, dan mag mijn wekker om vier uur 's nachts gaan, maar Marco was de reden niet. En eerlijk is eerlijk, dan is er toch echt wel iets mis. Mijn nichtje Suze werd echter gedoopt. Nu heb ik niet zo heel veel met God. Ik heb geen hekel aan Hem hoor, Hij doet veel goeds in deze wereld al is Hij helaas ook de reden van veel conflicten. Maar dat doen de mensen zelf, dat kun je Hem niet aanrekenen.


Maar God en ik, tja, het klikte gewoon nooit echt. Ik had wat vraagtekens en kreeg daar geen antwoord op en toen dacht ik al snel: Zonder God gaat het ook wel. En zie, het gaat ook wel. Dan blijft de discussie of ik het echt wel zonder God doe of dat Hij niet stiekem achter mijn rug om me helpt met het doppen van mijn boontjes. Dat kan. Dat sluit ik niet geheel uit. En het feit dat Hij die credits niet opeist en me in de waan laat dat ik het zelf doe, waardeer ik ook wel. Maar verder ben ik weinig met Hem bezig.
Familiebezoekjes!
Mijn neef Joost trouwde vrijdag met zijn DaniŽlle. Joost en ik schelen drie weken in leeftijd, onze vaders zijn broers en we zijn opgegroeid in hetzelfde dorp. En daar bovenop is er altijd een klik geweest, we hebben altijd een zwak voor elkaar gehad. We spreken elkaar eigenlijk alleen op feestjes, maar nemen ons altijd voor een afspraak te maken. Wat ik me nu overigens ook weer voorgenomen heb! Zijn vrouw DaniŽlle komt uit Heerhugowaard, waar Arno en ik zeven jaar gewoond hebben. Ze is wel dertien jaar jonger dan ons, dus dan kom je elkaar ook minder snel tegen, maar haar moeder bleek ik dan wel weer te kennen. (Ik word oud). Joost en DaniŽlle gingen samen wonen in Heerhugowaard toen wij net naar Almere verhuisden, wij hadden DaniŽlle dan ook nog nooit ontmoet voor de bruiloft. Dat voelt een beetje ongemakkelijk, je gaat naar de huwelijksdag van iemand, danst op haar feest, maar ze heeft jou nog nooit ontmoet. Maar aan haar blije spontane reactie was duidelijk te merken dat ze vooral gewoon heel blij was ons nu eindelijk te ontmoeten.†

Aad en Marian
De bruidegom
Lekker verwarrend: Aad met Marjan van Leo :-)
Casper, broer van Joost Met Marjan en Marian

Ik was een beetje 'wiebelig'. Die ochtend had ik een crematie gehad. Gedeelde smart is halve smart en gedeelde vreugd is dubbele vreugd. Maar ik wist heel goed: Arno kan met me mee naar OF de crematie OF de bruiloft. Ik koos voor de dubbele vreugd en ging alleen naar de crematie. Ik was geen directe familie of een naaste van de overledene, maar het was een bijzondere vrouw waar ik ontzettend veel van gehouden heb. Onze levens gingen ieder een andere kant op, maar geen verjaardag of kerstkaartje werd overgeslagen en ik sprak haar nog altijd een paar keer per jaar. Afgelopen november voor het laatst, het lijkt een eeuwigheid geleden. Verdriet kan als een ijsblokje in je hart voelen, maar ondanks dat ik me heel naar gevoeld heb die ochtend, ben ik heel blij dat ik ben gegaan. Maar met ťťn been sta je nog in je verdriet en met het andere been stond ik inmiddels in een swingende strandtent in Egmond aan Zee waar het feest groots en met veel, veel eten werd gevierd! Feest maakt me blij, eten maakt me blij, maar het meest blij werd ik van mijn familie. Niets zo gezond als rondom je familie zijn als je verdriet voelt!

†De familie van mijn vader bestaat uit vier kinderen, waar mijn vader de oudste is. Hij heeft een broer, Leo, die als twee druppels water op hem lijkt, en twee jongere zussen. De ene zus woont bij papa om de hoek, de andere in Brabant met haar man. De vrouw van Leo heet Marjan, maar zijn jongste zus heet (ook) Marian. Dat betekent dat we het altijd over Marjan van Leo en Marian van Aad hebben. Leo en Marjan en Aad en Marian waren in ieder geval uitgenodigd, en Arno en ik. Mijn vader en zijn andere zus, maar ook de andere nichten en neven, stonden niet op de gastenlijst. Het maakt dat je je extra speciaal maar ook zeer welkom voelt. Zowel Joost als zijn broer Casper als diverse vrienden van Joost die ik nog van vroeger ken, waren allemaal even hartelijk, vriendelijk en eigenlijk gewoon lief. Je zou bijna zeggen: heb je een crematie gehad? Ga dan naar een bruiloft toe! Het werkt heel genezend! Mijn familie is erg gek op Arno en er werden diepzinnige en minder diepzinnige gesprekken gevoerd, er werd gedanst en gegeten, er werd gelachen en gedronken. Het was een heerlijke avond.

Ik zie mijn familie te weinig. Veel te weinig!


Gisteren ben ik met Arno en Asmara (Aron is uit logeren) op kraamvisite bij Suze geweest. We zaten in de tuin met Karen en Roland en uiteraard was ook Jurre van de partij. Jurre is een heerlijk jochie en hij kan al mooie zinnen maken. Ik zie veel van Aron in zijn gedrag, hij is gevoelig en eerder voorzichtig dan roekeloos. Zo stond er een mooie klimboom in de tuin en Arno ging met veel gevoel voor drama daar wel eens even in klimmen. Hij hing aan een touw, deed apengeluiden en nog veel meer. Jurre was ondertussen naar de keuken gerend en gilde het daar uit. We dachten minstens dat hij pijn had, zo ernstig klonk het. Maar toen Roland vroeg wat er was, zei Jurre: "Wat doet Ome Arno nou!!!"
Kortom, hij was bang dat Arno zou vallen. Toen Asmara in de boom klom grijnsde Jurre en toen ik in de boom klom was er ook geen probleem. Maar zodra Arno richting de boom liep kwam het paniekerige gezichtje van Jurre weer tevoorschijn. Hij vertrouwde het voor geen meter haha!


Na een heerlijke middag reden we weer richting huis, waar we onderweg nog lekker wat gegeten hebben. Asmara bestelde een carpaccio, dat moest ze echt even herhalen voor de ober. Tja, dit is mijn dochter, die scheep je niet af met een kindermenuutje als er ook carpaccio is!†

En nu rijden we straks richting Bovenkarspel, omdat de dochter van (een van) onze beste vrienden jarig is. Het is daar zonder uitzondering altijd gezellig, en ik voel me daar altijd volledig op mijn gemak. In dit logje over familie passen Jan en Lida en hun meiden dus heel goed. Tevens gaat daar elk jaar op Lise's verjaardag de barbecue aan, dus ze weten ook echt wel hoe ze ons moeten lokken, haha.

Het is een roerig, intensief en pittig weekendje zo, maar het voelt goed!
Voor de komende week staan er ook nog wat afspraken gepland. Morgen komt Aron terug van zijn logeerpartijtje en neemt zijn vriendinnetje Melissa mee. Dinsdag komt Patricia even langs die een afspraak met K3lly heeft. Woensdag heb ik een afspraak op de Eemhof voor de fanclubdag. Donderdag breng ik Melissa naar huis en ga ik naar mijn zus Cťline die jarig is, en 's avonds heb ik een etentje met Marijke79 en Ingewal, waar Nienke misschien ook aanschuift. Het gaat nog een bewogen weekje worden. De Tifosi noem ik dan maar gewoon even niet. En volgende week, volgende week begint de school weer, is Marco weer terug en komt ook mijn schoonmaakster weer, hihi!
De vakantie was heerlijk, jammer dat hij bijna voorbij is!



Suze!
Het gebeurde allemaal tussen half tien en half twaalf vanmorgen, in verloskamer 7 in het Rode Kruis Ziekenhuis in Den Haag. Wat een hele gewone dag leek te zijn voor de rest van de mensheid, bleek ťťn van de mooiste dagen in een mensenleven te worden voor een aantal bijzondere mensen. 31 juli 2009, een dag om nooit te vergeten!

Mijn zusje Karen, mijn vriendin en rots in de branding, was gisteren 39 weken en 2 dagen zwanger toen 's morgens om half vijf haar vliezen braken. Er waren nog geen weeŽn, dus ze rommelde door de dag. Ze had me in de loop van de ochtend een smsje gestuurd en waar zij vermoedelijk nog redelijk relaxed was, liep ik slijtageplekken in mijn laminaat van het ijsberen.


Tien hele kleine vingertjes... Jurre telt het even na!

De dag ging voorbij zonder babynieuws en 's avonds smste Karen nog een keertje, dat er geen echte weeŽnactiviteit was en ze de volgende ochtend waarschijnlijk ingeleid werd. Nu weet ik dat het heel belangrijk is om niet als een gek te gaan lopen smssen dan, want een bevallende moeder heeft wel wat anders aan haar hoofd dan een hysterische zus en dus begon ik als een gek te smssen omdat ik nu eenmaal geen rem heb als ik echt heel enthousiast ben.

Ik had al kadootjes voor de kleine gekocht, maar realiseerde me opeens dat ik niets voor de ouders had laat staan voor grote broer Jurre (bijna 3) dus ik racete vanmorgen de stad nog even in. In een recordtempo rende ik door de drogist, smeet allerlei verwendingetjes in mijn mandje, scheurde door de kassa, kocht een minilaptop bij Bart Smit voor kinderen vanaf 3 jaar en reed volkomen verantwoord veel te hard weer naar huis.

Ik legde alles op mijn bureautje wat ik mee wilde nemen, en pakte toen de laatste kadootjes in. Daarna pakte ik mijn eigen boek en mueslirepen weer uit die ik in alle stress ook ingepakt had en gooide dat in mijn tas. De kadootjes voor de kids deed ik in een grote mand, de kadootjes voor Karen en Roland in een hippe roze luiertas en checkte toen mijn telefoon voor de ziljoenste keer.


Liefde, blijdschap en verwondering bij Karen... wauw, een dochter!

Geen bericht van Karen. Dat kon twee dingen betekenen.
1) Ze was aan het bevallen en haar hoofd stond niet naar smssen.
2) Ze was niet aan het bevallen en haar hoofd stond niet naar smssen.

Karen houdt niet van bellen en Karen smst soms 21 keer op een dag en dan drie maanden niet. Kortom, ik wist gewoon niet waar ik aan toe was en dat betekende dat ik dus gewoon naar Den Haag reed. Ik had een boek, eten en drinken bij me, ik bleef mooi net zo lang daar bivakkeren tot ik een baby hoorde huilen!

Toen bijna drie jaar geleden Jurre was geboren, mochten we diezelfde dag even komen gluren en reed een onoplettende automobilist mij en Arno aan. Dat spannende verhaal met happy end lees je overigens hier.
Dit keer reed ik nog voorzichtiger dan anders door de Schipholtunnel en toen er niemand aanstalten maakte om mij of onze auto total loss te rijden haalde ik opgelucht adem en reed door naar het Rode Kruisziekenhuis.

Hijgend kwam ik bij de receptie aan. 'Mijn zus is aan het bevallen!' zei ik. 'In dit ziekenhuis of in je auto?' vroeg de man achter de balie. Ik keek hem boos aan. 'Oke, recht door, trap op, links afslaan!'


Een gezond nichtje in mijn armen, dat is echt wel een paar traantjes waard!

Geen grapjes maken als er kinderen geboren worden, is mijn nieuwe motto. Met zevenmijlsstappen ging ik door de hal, omdat rennen in een ziekenhuis toch wel een soort van ongepast is, spurtte de trap op en liep toen door de gang waar de babies als paddestoelen uit de grond ploffen.

Ik las alle naambordjes op de deuren maar zeg nergens de namen van mijn zusje staan. Ik wilde net weglopen toen ik een babygeluidje hoorde. Heel zacht, maar beslist een baby. Toen zag ik nog een deur, die ik de eerste keer niet gezien had. En jawel, daar stond haar naam: Mevrouw Hartmans. Eigenlijk stond er Hartman, maar voor deze ene keer wilde ik mijn tanden wel even op elkaar houden en niet met opgeheven vingertje en rode pen in de aanslag de corrector uithangen. Alhoewel, ik had een pen bij me, ik kon natuurlijk best zelf even... Toen stond er een zuster voor me, of ze me kon helpen.

Ik stotterde dat mijn zus daar binnen was en ik een baby hoorde maar niet naar binnen durfde. Meteen werd ik groots aangekondigd, kreeg ik officieel toestemming om de verloskamer te betreden en het eerste wat ik zag was neefje Jurre die samen met papa een prachtig klein roze mensje vast hadden. In mijn linkerooghoek zag ik een stralend, warm licht, dat bleek mijn trotse zus te zijn die het leven had geschonken aan een gezonde dochter: Suze!


Zo blij, dat ik opnieuw een unieke ervaring met mijn zusje heb kunnen delen!

Voor de liefhebbers van horrorverhalen... ik heb geen horrorverhaal. Voor de moeders die nog moeten bevallen is een korte samenvatting misschien wel leuk. Tijdens de bevalling van Jurre viel Karen in slaap, men maakte haar wakker omdat ze moest persen. De bevalling van Suze was veel harder werken voor Karen, ze deed geen oog dicht.
In twee (TWEE!) uur heeft ze Suze op de wereld gezet. Sjonge jonge, toch niet normaal dit?

Maar: een prachtige dochter, een trotse broer, een glunderende vader en een dolgelukkige moeder! Ze zijn een schitterend gezinnetje, en helemaal compleet.

Roland nam Jurre mee naar huis en kroop vroeg in bed, Karen moet nog een paar nachties blijven. We bleven praten, over de bevalling, over Suze, over Jurre en Roland, over de weeŽn, over borstvoeding, we zeiden soms even niks en keken alleen maar naar dat glazen wiegje waar dat hele lieve meisje in lag te slapen.
Ik kroop even naast Karen in bed en we knuffelden. Zo gewoon en zo bijzonder.
Een heerlijk moment.

Ik ben heel, heel erg blij dat het allemaal zo goed is gegaan en ben heel, heel erg blij dat ik de tante van dat schitterende meisje ben!

Suze!
Zo mooi kan ik zijn!
Het leven van een werkende moeder kan soms zwaar zijn. Het leven van een werkende moeder die veel thuis werkt kan met dit weer ook heel goed te doen zijn!
Ik werk 's morgens en 's avonds en de rest van de dag rommel ik met de kinderen. Ideaal!

Vandaag wilde Asmara me eigenlijk wel schmincken. Meestal ben ik niet zo enthousiast, want ik word er niet mooier op en moet daarna drie kwartier douchen om alles weer uit mijn porieŽn te krijgen. Maar ik mocht ondertussen de nieuwe Donald Duck lezen, zei Asmara, dus ik was snel overtuigd. Dat gekriebel voelt best lekker en de Donald Duck is leuk.†
Op een gegeven moment kreeg ik een haarband in en was ik klaar.

Ik wist heel zeker dat ik, net als de eerdere keren, weer tot een erg hoerig prinsesje was geverfd, met roze lippen en enorme blauwe vegen boven het oog. Knalroze wangen en een schoonheidspukkel. Want dat is Asmara haar visie op 'mooi'.

Maar deze keer was ik dus echt prachtig! Ze heeft zelfs mijn arm nog aangepast.
Zeg nou zelf, heb je me ooit zo mooi gezien?

Nathalie als Pandabeertje!

Wat hou ik van je!


Als ik een kijkje neem
In mijn kindertijd
Sta je altijd naast me
Ben ik jouw kleine meid

Kijk ik een beetje verder
Zo rond mijn puberteit
Begrijp je niets van mij
Hoe ik schop en sla en bijt

Wanneer ik wil studeren
Moedig jij me niet echt aan
Maar je staat vierkant achter me
Als ik besluit te gaan

Tijdens het klinken van mijn ja-woord
Ben jij er helaas niet bij
Maar ik weet dat in gedachten
Je trots staat te wezen naast mij

Er worden kinderen geboren
Een kleindochter en kleinzoon
En jij bent meteen een echte opa
Heel vertrouwd en heel gewoon

Veertig jaar ben ik inmiddels
En jij bent eenenzeventig alweer
Je bent en blijft mijn lieve papa
Keer op keer op keer op keer

We wonen niet naast de deur
Maar je komt heel vaak naar mij
Weet dat ik heel van je houd
Lieve, lieve papa, je maakt me zo blij!


Honey, I'm home!
Ik geloof dat ik kan stellen dat ik de fijnste vakantie in jŠren heb gehad! Het is heerlijk om weer thuis te zijn (lees: Arno), het is heerlijk om weer in mijn eigen bed te slapen (lees: Arno) en het is heerlijk om weer bij Arno te zijn (lees: seks).
Maar ik mis het water in alle denkbare kleurschakeringen blauw, ik mis het geluid van de zwaluwtjes in het nestje boven de deur, ik mis het helemaal niets hoeven doen iedere dag.
En vooral: ik mis de warmte, de zon, de geur van zomer. Maar nogmaals, het is heerlijk om weer thuis te zijn (lees:†Arno!).



We zaten in het vliegtuig helemaal op de eerste rij en konden daardoor ook als allereerste het vliegtuig verlaten. De kinderen renden door de slurf naar buiten en waar Asmara na de slurf op me bleef wachten, rende Aron als een ongeleid projectiel heel Schiphol door naar de bagageband. Kinderen mogen niet zonder begeleiding die deuren door en als je er eenmaal doorheen bent is er geen weg terug. En Aron was ik dus een minuut of tien daarvoor uit het oog verloren nadat hij als een klein zwart stipje aan de horizon verdween.†
Bevriende medereizigers keken voor me bij de bagageband, want dat Aron borden kan lezen en die info kan toepassen weet ik al jaren, dus ik vermoedde wel dat hij op jacht was naar onze koffers. Alleen als ik me vergiste en hij in een of ander winkeltje tussen de Star Wars Lego zat, kon ik niet meer terug om te gaan zoeken.
Maar nee, het ventje zat met zijn neus tegen het raam geplakt, op zoek naar zijn vader, slik....

De koffers lieten een eeuwigheid op zich wachten, maar toen rende twee-derde van ons door de douane waar een-derde zich een hernia aan de koffers tilde, maar toen was ons gezin weer compleet! We waren weer samen, met zijn viertjes, samen, met zijn viertjes, sŠmen!
De kinderen praatten honderduit. Asmara had haar eerste kies gewisseld op Zakynthos en Aron had een nieuwe zonnebril en ze hadden schildpadden gezien en gevaren en er was een huwelijksaanzoek aan boord geweest op de heenreis...

En Arno en ik keken elkaar alleen maar glimlachend aan.
We hoefden helemaal niets te zeggen, we wisten het al lang!


We zijn weer thuis. Heerlijk!

"Ik weet niet hoe of wat er met jou is gebeurd
Je hoort niet meer bij mij"