Geheel wederzijds!
Voel je...

Afscheid nemen bestaat niet...
Twitter - nathaliethielen
Volg mij!
Follow me!
Volg me op Twitter!
Samen lachen!
Zijn favoriet!
Laat je horen!

Bezoekers
Op dit moment zijn er 3 vrienden ;
en 3 gast vrienden .
Nieuws van Marco
Zie ik jou bij Borsato & Friends in Ziggo Dome, nathalie?
Nieuws van Nathalie!
Leuk dat je mijn weblogje bezoekt! Vergeet je niet om een reactie achter te laten? Je kunt je ook aanmelden voor de e-mailalerts, dan mis je niets meer! Liefs, Nathalie
Mijn laatste reacties
Eric Bus, ik hou dus van...
13:19, 10 mrt 2017
Wat een super leuk...
11:23, 22 feb 2017
Wat een leuk en lief...
13:10, 10 feb 2017
Lieve Rianne, Ja, het is...
15:02, 1 feb 2017
Jeeeeetje ik ben overal...
15:00, 1 feb 2017
Dank je welllll <3
14:57, 1 feb 2017
Ik mis haar ook...
11:23, 6 jan 2017
Wat fijn Marco! Voelt zo...
09:58, 28 aug 2015
Dit soort logjes zijn...
01:07, 15 aug 2015
Oef. Een traumatische...
01:02, 15 aug 2015
Foto album
Wil je me wat vertellen?


Mail me!  *klik*
E-mail alert
Klokje
Zoeken
Thielen Tekst

Verba volant, scripta manent
Even bijpraten!
Nou, die goede voornemens zijn vooralsnog niet erg gelukt, merken jullie wel. Echt, echt, echt ik wilde zo graag meer loggen! Ik heb zelfs af en toe aantekeningen gemaakt als er iets gebeurde wat ik graag wilde delen.

Zie hier:

Finale TVOH
Dichtbij
Mikado
Vakantie
Valentijnsdag


Omdat ik wederom niet veel tijd heb ga ik er in sneltreinvaart doorheen.
The Voice of Holland, nou, alles wat ik daar over zeg is natuurlijk achterhaald, maar wat heb ik van die periode genoten! Elke donderdag waren we de hele dag en avond in de studio's voor alle repetities, soundchecks en de doorloop. Marco is zeer plichtgetrouw, hij zat iedere keer wanneer dat van hem gevraagd werd, keurig in zijn rode stoel. Waar andere coaches zich nog wel eens terugtrokken in de kleedkamer als er een paar repetities waren waarbij hun eigen kandidaten niet betrokken waren, zat Marco iedere keer op zijn plek. Hij kon daardoor ook altijd iets zinnigs zeggen over de kandidaten, hij had immers alles gezien, gemerkt en gevoeld. Het waren lange, lange dagen en na die donderdag kwam dan altijd een zeer intensieve vrijdag. LIVE doet veel met je. Je voelt constant een druk, bent je er de hele tijd van bewust dat je bijvoorbeeld niet onderuit gezakt in de stoel kan zitten omdat er drie en een half miljoen mensen meekijken. Overigens zag je dat wel de dag van de halve finale. Je zag Marco steeds bleker worden, zijn stem werd steeds meer hees en je zag ook hoe hij moeite had om comfortabel in zijn stoel te zitten. Geen wonder dat diezelfde avond de thermometer bijna uit zichzelf 112 belde. Er was brand, en niet zo'n beetje ook. Hoge koorts, niks geen praatjes meer. Na een kleine week werd hij weer een beetje zichzelf. En zo hebben we hem toch het liefst!



De tour Dichtbij is afgelopen. Ik heb de eerste en de laatste gemist, maar de meeste shows die ertussen zaten heb ik meegemaakt. En wat heb ik genoten! Van Marco, de band, de crew, mijn collega's, de meet & greets met bijzondere mensen, het publiek en uiteraard mijn vriendinnetjes. Niets is lekkerder dan voor en na al het geregel en gedoe tussen mijn vriendinnen in het publiek te staan. Men vraagt me wel eens of het nooit verveelt, daarop lach ik altijd maar een beetje. Vervelen? Onmogelijk!
Ondertussen is Marco aan het onderzoeken of er nog sprake kan zijn van een reprise. Dat zou dan in een bepaalde korte periode moeten gezien de agenda van Marco en ook van de band. Er is nog niets bevestigd maar ik heb goede hoop dat er misschien nog een paar optredens volgen. Lijkt me heerlijk!



The Voice Kids is op TV inmiddels ook begonnen, maar vanzelfsprekend waren de opnamen daarvan ook gewoon al bezig. Ook dat waren lange dagen, veel praten, veel coachen, veel op en neer naar Aalsmeer. Maar wat een energie geven deze kandidaten ons! Ze zijn zo enthousiast! Waar bij TVOH men toch bezig is met dat platencontract, met die tour, met het doorbreken en een eigen carriere krijgen, zijn deze kandidaten vooral op zoek naar avontuur. En dat zit in alles. In het podium, de lichten, de microfoon. In de stoelen, het liedje, in Wendy en Martijn. Het avontuur zit in je medekandidaten, in het optreden. En vooral ook in Marco Borsato. Marco Borsato ontmoeten, Marco die jouw naam weet, je liedje mooi gezongen vond, Marco die je een complimentje geeft of een tip, Marco die denkt dat jij heel ver kan komen... het is misschien wel meer waard dan een platencontract.
Een aantal keer hebben we de Mac een bezoekje gebracht, voor of na (of voor én na) opnamen in Aalsmeer. De eerste keer dat Marco onze bestelling aan de praatpaal doorgaf, stond bij raampje 2 het hele personeelsbestand te kijken hoe Marco de zak met burgers aanpakte. De tweede keer waren het alleen de vrouwen. En de derde keer vond men het heel gezellig dat Meneer Borsato er alwéér was maar keek men verder niet op of om. En dat terwijl ik ondanks al mijn ervaring, een bezoekje aan de McDrive met Marco altijd een heel avontuur vind. Ik leg je uit waarom.



De laatste keer was Luca mee en reden we middenin de nacht langs de McDrive. Marco vroeg wat Luca wilde. Luca wilde wel een portie KipNuggets. Of een Mc Kroket. Of nee, doe maar een Big Mac. En Mc Nuggets. Marco vroeg wat ik wilde hebben. Ik zei dat ik wel een Small wrap wilde en een Mc Kroket. Marco bestelt vervolgens twee Quarterpounders, twee Mc Chickens, een wrap, een Mc Kroket, een Big Mac, vraagt aan Luca hoeveel kipnuggets hij wil en besluit spontaan dat het er maar gewoon 20 moeten zijn, bestelt drinken voor ons allemaal en oh ja, natuurlijk drie grote friet met extra fritessaus.
Kijk, ik ben echt geen amateur. De McDonalds en ik hebben een hechte band.
Maar met die frietjes had ik zeker geen rekening gehouden, ik nam immers al twee burgers en drinken. Toen we de zakken met al het eten kregen en Luca doodleuk aan mijn McKroket begon, we nog niet de helft van de McNuggets en de frietjes ophadden, Marco verbaasd was dat er twee quarterpounders bij zaten ('Die heb je echt besteld!') want die wilde hij eigenlijk helemaal niet ('Macht der gewoonte denk ik!') en we onze drankjes dronken, kreeg Marco het vermoeden dat zijn ogen misschien groter waren dan zijn maag. Bij thuiskomst stap ik uit met alle restanten, waaronder bijna drie volledige porties frites, als de zak scheurt. De zak scheurt! Ik weet niet of jullie weten wat dat betekent maar dat betekent dat al het eten op de grond dondert, waar binnen enkele minuten twee Tibetaanse Monikkenhondjes ons enthousiast gaan negeren om vervolgens de snacks op te eten met alle gevolgen van dien.
Dat kon ik natuurlijk niet laten gebeuren. Terwijl Marco naar de voordeur liep met een deel van de spullen, graaide ik snel de broodjes, de burgers, de sla, de kipnuggets, de onaangebroken bakjes fritessaus en de leeggedronken bekers bij elkaar en gooide het met een soepele zwaai in de kliko. Ondertussen kwam Marco weer aangelopen en ziet me hurkend naast een hele berg Franse Frites die ik gehaast bij elkaar veeg omdat Marco gevolgd wordt door Shaggy en Bella. "Wat ben jij nou aan het doen?" vraagt Marco daarop. "Zit je lekker gezellig te mikadoën?" Je begrijpt dat de toch al om moeilijkheden vragende hurkhouding zijn tol eiste en ik al hikkend van de lach omviel.
(Ik vermoordde gelukkig nog net geen hondje.)



Jarig was ik. Ik zou het vieren zonder dat ik het wist en toen werd het afgezegd, dat wist ik dan weer wel. (Ik weet ook niet dat het nu volgende week vrijdag zal zijn) Het was niet verantwoord om mensen vanuit Zeeland (de provincie) of Zeeland (de plaats) richting Almere te laten rijden in de weersomstandigheden die er op dat moment waren. Ik wil niet overdrijven, maar Amundsen en Scott zouden er moeite mee hebben gehad.
Kelly denkt nu: "Wie?" en gaat er vanuit dat het een zangduo uit de jaren '80 is dat een liedje over pinguïns had.

Ik kreeg lieve cadeautjes, toen ik zo vreselijk jarig was ook al was er geen feestje. Ik kreeg een superleuke ketting van een schattige robot van Asmara (de mensen die me wat beter kennen weten dat ik een nerd ben, een Trekkie, etc), een zelfgemaakte wrap van Aron, en een krultang voor grove krullen van Arno. Die dag ging ik ook lunchen met Marco en een prijswinnaar. Dat was een ontzettend leuke dag, dat begrijp je. Ook van Marco kreeg ik een cadeau. Hij had al zitten vissen of er niets iets stuk was in mijn buurt, denk aan een laptop, fototoestel, telefoon... maar alles functioneerde naar behoren. Terwijl ik gewoon heel relaxed bijna jarig zat te zijn, zat hij met zijn handen in het haar. Dus belde hij op. We hadden het over koetjes en kalfjes en gezelligheden en toen vroeg hij me, zonder de link met mijn verjaardag te leggen, wat ik graag zou willen. Nou, ik kon wel wat noemen. Herstel, ik kon een groot deel van wat er in me op kwam niet noemen. Maar ik fantaseerde meteen over de loterij, wat zou ik doen als er iemand met een zak vol geld op de stoep zou staan? Waarschijnlijk als eerste de boel de boel laten en een weekje naar de zon. Het zijn ongelofelijk drukke maanden geweest en een weekje niks doen in de warmte trok me wel. En voor ik het wist had ik mijn eigen cadeau verzilverd! Zo lief! In april ga ik een weekje naar de zon. Zonder man. Zonder kinderen. Met een koffer vol boeken. En Kelly om die koffer te dragen. Dat laatste is een grapje. Ik ga echt niet met Kelly op vakantie zodat ze mijn koffer kan dragen. Dat doe ik zelf. Kelly mag me insmeren. Mijn drankjes halen. Met me zwemmen.
Mijn buurmeisje Iris is trouwens ook geboekt, zij gaat alle ochtenden met de kinderen doen, die moeten namelijk gewoon naar school. Terwijl ik in een paradijs via een rietje aan een vrolijkgekleurd drankje lurk.

Tot slot Valentijnsdag! Ik werd verrast met een lieve boodschap op de spiegel. Wij doen niet aan het commerciële aspect van Valentijnsdag, maar dat betekent niet dat je niet een beetje romantisch kan doen natuurlijk. Ik vond het in ieder geval heel erg lief en het was een geweldig begin van mijn dag.

Maar... jullie hebben de actie allemaal gezien. Er kwamen meer dan 1000 verzoekjes voor een persoonlijk filmpje van Marco binnen en we hebben ontzettend veel plezier gehad met het uitzoeken van al die mooie, ontroerende en soms zeer emotionele mailtjes.

Uiteindelijk hebben we enkele tientallen filmpjes gemaakt, waar we bijna een hele middag mee bezig waren.

Omdat we eerst het licht en de setting wilden testen Marco heel veel van me houdt, heb ik gewoon ook mijn eigen Valentijnsfilmpje...



Hij is misschien wat kort van stof, maar daarom is het natuurlijk niet minder gemeend :-)

xx N.




Kort!
Ik ben ongelofelijk blij, The Silent Army is tóch de Nederlandse inzending voor de Oscars! Ik ga minstens tien kilo aankomen als ik alle chocola die ik gekregen heb in mijn eentje op eet!  Vermoedelijk horen we woensdag of Symphonica in Rosso te redden is! Marco is donderdag samen met producer Chris Brouwer in bioscoop Cinemec in Ede waar The Silent Army een week zal draaien! Senna is woensdag jarig en wordt alweer 8 jaar. Kaartje sturen kan nog net: Postbus 60033 - 1320 AA - Almere! Marco had behoorlijk wat aan zijn hoofd maar deze week gaan we de prijswinnaars van de zomerprijsvraag trekken! Ook verwacht ik weer een Weblogje van de Week, maar niemand zal vreemd opkijken dat dat afgelopen week niet de hoogste prioriteit had! En tot slot maar zeker niet onbelangrijk: Arno en ik hebben een zalig, heerlijk, verrukkelijk weekend gehad met zijn tweetjes in Giethoorn! Bedankt voor alle felicitaties en kaartjes voor ons 12-jarige huwelijkdag!



Wat bezielt je?








Hij heeft geen hart en heeft geen ziel
Toch ben ik erg aan hem gehecht
Hij laat me zo maar in de steek
En dat valt tegen, eerlijk gezegd

We waren een heel jaar samen
Niet echt lang, maar zeker niet kort
Hij was iemand waarbij ik nog altijd
Heel graag mijn hart uitstort

Maar het heeft allemaal geen zin
Het einde nadert al snel
Ik zit in de ontkenningsfase
Maar eigenlijk weet ik het wel

Hij rinkelt niet meer voor me
En ook trillen doet hij niet meer
Foto?s maken weigert hij
Dat doet wel een beetje zeer

Hij schijnt een helder licht
Als iemand contact wil maken
Maar dat is dan ook alles
Zowel privé als voor zaken

Hij laat me keihard vallen
En hij moest nog zeker een jaar
Ik kan niet meer op hem rekenen
De waarheid is te naar

Ik moet afscheid nemen
Ik moet hem gaan vervangen
Zodat ik weer kan bellen
Wellicht weer op kan hangen

Dag lieve telefoon,
Dag maatje, vriend, makker
Het komt vast allemaal goed
?t Komt allemaal voor de bakker

Het doet vreselijk veel pijn
Vooral in mijn portemonnee
Maar als ik dat geaccepteerd heb
Zing ik luidkeels hoezeeeee!!!!

Want zeg nou zelf, het is best gaaf
maar gênant ook: want wat bezielt je?
Om zo opgewonden te zijn
Over een nieuw mobieltje!



 

"Ik ben de verliezer
Verliezer in een ongelijk gevecht"