Geheel wederzijds!
Voel je...

Afscheid nemen bestaat niet...
Twitter - nathaliethielen
  • Nathalie Thielen 01 september

    Hiep hiep hoera. Vandaag is Nathalie Thielen Tekst jarig. We bestaan 15 jaar. Ik ga mezelf ontzettend trakteren op een nieuwe pen.

  • Goedenavond, waar in MIJN REIS kan ik mijn factuur inzien? Ik moet hem printen maar kan het nergens vinden... Alvast bedankt!

  • Fijn dat het zo goed bevallen is!

  • Neem aan dat je voorzien bent over Feniks Talent, maar anders mag je me benaderen hoor :-)

Volg mij!
Follow me!
Volg me op Twitter!
Samen lachen!
Zijn favoriet!
Laat je horen!

Bezoekers
Op dit moment is er 1 vriend ;
en 1 gast vriend .
Nieuws van Marco
Zie ik jou bij de Clubtour nathalie? Groetjes, Marco
Nieuws van Nathalie!
Leuk dat je mijn weblogje bezoekt! Vergeet je niet om een reactie achter te laten? Je kunt je ook aanmelden voor de e-mailalerts, dan mis je niets meer! Liefs, Nathalie
Mijn laatste reacties
Eric Bus, ik hou dus van...
13:19, 10 mrt 2017
Wat een super leuk...
11:23, 22 feb 2017
Wat een leuk en lief...
13:10, 10 feb 2017
Lieve Rianne, Ja, het is...
15:02, 1 feb 2017
Jeeeeetje ik ben overal...
15:00, 1 feb 2017
Ik mis haar ook...
11:23, 6 jan 2017
Wat fijn Marco! Voelt zo...
09:58, 28 aug 2015
Dit soort logjes zijn...
01:07, 15 aug 2015
Oef. Een traumatische...
01:02, 15 aug 2015
Met wat minder haar heb...
14:40, 7 aug 2015
Foto album
Wil je me wat vertellen?


Mail me!  *klik*
E-mail alert
Klokje
Zoeken
Thielen Tekst

Verba volant, scripta manent
Het gaat om de binnenkant...


We hebben Leslie, onze Golden Doodle nu ruim vier maanden en ze groeit als kool. Ze is niet alleen lief en grappig, interessant en actief, ze is ook beeldschoon, vind ik. We worden heel vaak aangesproken door mensen die willen weten tot welk ras ze behoort. Ze lijkt op een Golden Retriever (wat haar vader ook is) maar dan met langer haar met een slag. Ze heeft een superlieve oogopslag en bijbehorend karakter.

Afgelopen zondag brachten we haar voor een paar uurtjes naar de kennel, want ze moest getrimd worden. Het lange haar is zo lang dat het moeilijk is te borstelen tot op de huid en er veel klitten kunnen komen, maar vooral had ze zelf veel last van de warmte. Ze lag het liefst de hele dag op het koele gras en ze hijgde meer dan een anonieme beller.

'Niet te kort, hè?' vroeg ik nog zachtjes. Maar ja, Leslie is niet onze eigen hond maar een adoptiehond, we trainen haar in de hoop dat ze een blindegeleidehond kan worden dus de kennel mag beslissen hoe kort het wordt. Maar ze zouden proberen haar een slag langer te laten.




Maar oh gruwel! Bij het ophalen herkende ik haar aan haar halsbandje en het feit dat ze zo blij was me te zien. Maar ik durf te zweren dat ik een andere hond heb meegekregen. Ieeuwww! Een Alien-dog. Een engerd die onze mooie Leslie heeft opgegeten. Ze is echt een gekke hond nu, niets meer van de prachtige hond die ze was. We noemen haar voor het gemak nu 'Lelijkerd', en doen dat zo liefdevol dat ze ook al op die naam reageert...

Ik weet het, het gaat om de binnenkant. Maar wat was ze mooi...
Hopelijk trekt het na een paar weekjes bij. Of anders ik, hihi!




xx N.
Leslie
(c) Fotostudio Jan & Olaf - De MeernEven een snel logje van mij, want zoals jullie aan de hoeveelheid logjes kunnen zien, heb ik het erg druk... Ik heb nog niet eens over de verjaardag van Asmara gelogd, en het was zo leuk!

 In sneltreinvaart:


Het kinderfeestje hielden we bij Fotostudio Jan en Olaf in De Meern.  De twee fotografen (Jan en Olaf, hoe raad je het zo!) stelden de meiden meteen op hun gemak en visagist Diana voelde haarfijn aan wat ik met de make up bedoelde. Ik ben allergisch voor jonge meiden met make up, kan ik echt heel slecht tegen. Maar wanneer je een photoshoot hebt... 

Ze maakte de meisjes prachtig op, zonder dat het er goedkoop uit zag en het bleven echte meisjes! Heel knap! Asmara genoot enorm en vindt het haar leukste feestje ooit! Ik log later nog een keer over deze studio want ik wil er nog meer over kwijt!

Ze zitten overigens ook op twitter: http://twitter.com/FotostudioJenO/

Woef!
Ken je dat gevoel, je wilt zo graag wat meer voor je medemens doen, maar het komt er eigenlijk nooit van? Ik loop al jaren met dat gevoel. Ik doneer aan diverse goede doelen, ik collecteer zelf voor de Kankerbestrijding, in mijn werk doe ik voor mensen meer dan redelijkerwijs van me verwacht mag en kan worden. Maar het is niet genoeg. Laatst heb ik enorm genoten van Brigitte Kaandorp. En ze had een anekdote waarin ze vertelde dat als je een bejaardentehuis in loopt, je gewoon een bejaarde uit kan zoeken. ?Gaat U mee? vraag je dan. En ze gaan altijd mee. Voor een wandelingetje. Al jaren neem ik me voor me daar eens in te verdiepen. Er zijn zo ontzettend veel eenzame mensen in ons land. Mensen die in een instelling zitten en nooit bezoek krijgen. Maar het komt er niet van. Ik weet niet hoe ik het aan moet pakken en ik weet niet hoe dat dan gaat. Een drempel van niks die ik toch niet schijn te kunnen nemen. Je zou eigenlijk online op postcode moeten kunnen zoeken op eenzame mensen en dat je er dan eentje kan reserveren waar je af en toe eens op de koffie kan. Of de #koffie, zoals Marco zou zeggen. Maar dan thee, want ik lust helemaal geen koffie, ook geen #koffie trouwens. Maar ik dwaal af.

Nou wil driekwart van mijn gezin een hond. Ik zie massa?s voordelen en slechts één nadeel. Ik neem ze even met je door.

Asmara
Asmara wil al heel erg lang een huisdier. Eentje die je kan knuffelen, die een vriendje voor je is. Niet zoals onze killer-hamster die echt superleuk en schattig is zolang je je vingers uit de buurt van de tralies houdt. Niet zoals een cavia of een konijn die niet op of om kijkt al je in de buurt komt terwijl je niks eetbaars bij je hebt. Ze wil een poesje of een hondje. Arno is vreselijk allergisch, dus een kat is sowieso uit den boze... Maar ik herken de behoefte van een kind om een dier te hebben, om van te houden, voor te zorgen, die je beste vriend is.



Aron

Is echt een millenniumkind. Verslingerd aan zijn computer, Playstation, Wii en Nintendo DS. Ohja, en de Mi2. Als er een stekker aan zit of oplaadbare batterijen in kunnen, is hij tevreden. Buitenspelen doet hij ook. Soms. Vijf minuten. En dan staat hij alweer bij de achterdeur en meldt dat hij klaar is met buitenspelen. Hij heeft al vier honden. Op zijn DS. En hij leert ze kunstjes en ze herkennen hun naam. En hij voert ze, borstelt ze en laat ze uit. Op zijn DS. Een echte hond zou hij echt uit kunnen laten. Buiten, daar waar de zuurstof is. Moeten uitlaten zelfs, elke dag. Hij wil het zo graag dat hij de vakantie wel af wil zeggen. Want dat is zielig, voor de hond die hij niet heeft.

Arno
Komt alleen met lekker weer buiten en is dan vaak in de tuin te vinden. Harkt en schoffelt, knipt en maait, maar timmert en verft en schuurt en zaagt ook van alles. Laatst nog een vogelvilla. Ja, ik wilde wel een vogelhuisje. Dat hoef je Arno maar een keer te zeggen! We hebben een vogelvilla waar een adelaar in past, zelf gemaakt. Wandelen en fietsen vindt hij ook leuk. Is ook heel gezond, zeker als je een depressie hebt. Maar alleen is maar alleen hè?

Je ziet, alle huisgenoten hebben wel een goede reden om een hond aan te schaffen. Alleen ik lig een beetje dwars. Want ik realiseer me heel goed dat het werk, het echte werk wat een hond met zich meebrengt, op mijn schouders komt.Maar we hebben een compromis gesloten. Er mag een hond komen, ik ben bereid mijn deel van de verantwoordelijkheid (opvoeden, cursus, uitlaten...) op me te nemen maar... dan wel voor één jaar. Een adoptie-puppie dus. Een Golden Doodle (kruising Golden Retriever en Poedel 3e generatie ofzo), een ras dat speciaal gefokt is om mensen met een allergie én een visuele handicap te kunnen helpen. Een jaar lang zullen we dan een kameraadje hebben, opvoeden tot een gehoorzame hond en dan mag hij de training volgen die hem tot een goede blindengeleidehond zal maken. Valt het erg tegen, dan is het voor een jaar, en niet een heel hondenleven. Bevalt het erg goed dan kunnen we na een jaar misschien voor een nieuwe adoptiepup kiezen of een eigen hond. Ik neig een beetje naar het eerste. Het afscheid zal zwaar vallen, maar het idee dat je iemand met een visuele handicap zo kunt helpen vind ik het dan weer helemaal waard!

Het gaat niet meevallen. Een hond is veel werk. Een adoptie hond is nog veel meer werk. De opvoeding is strenger, hij moet leren in de bus, in de trein, in grote massa?s mensen te vertoeven zonder een krimp te geven. Hij mag niet tegen iemand opspringen, niet blaffen, moet zitten zodra je stilhoudt.

Ik heb me er lang tegen verzet en heb ik er ontzettend veel zin in. Gek hè, ik houd niet eens van honden. Niet van andermans honden tenminste. Ik heb met Arno een hond gehad en die vond ik wel het einde. Maar ja, die voedde ik zelf op en dus was ze gehoorzaam haha. Ik heb zo?n hekel aan honden die tegen je op springen of lang en hard (blijven) blaffen terwijl ze al lang door hebben dat je niet met het plasmascherm onder je arm weer weg gaat. Maar goed, eerst maar eens zien wat ik ervan bak :-)

Zaterdag de 23e mogen we haar ophalen! Een naam heeft ze al, alleen weten we nog niet welke... spannend!

Xx N.
Zo lelijk!
Erg veel lelijker dan jonge vogeltjes bestaat volgens mij niet. De jonkies zijn altijd helemaal uit balans, kaal en schriel. Maar: wat zijn ze schattig! Vijf jonge kanarietjes!
Papa en mama vliegen zich het leplazerus om ze allemaal van eten te voorzien.

Verder hebben we jonge rijstvogels, jonge groenlingetjes (groenlinkjes? groene linkjes?) en ook de diamantduifjes zijn aan het broeden. De kwartels hebben weer een soort van nestje, alleen de zebravinken die vorig jaar voor dertig jonkies zorgden, doen nu even niets.
Heerlijk, dat jonge leven in de volière! (Zeg maar niets, Marlies... )





Verpoppen...
Even snel een logje, want er staat een leuk uitstapje in de agenda! Maar toch wil ik het nog even met jullie delen, want er is elke dag zoveel moois te zien!
Van de zes poppen zijn er nu vier uitgekomen. Eentje is wel enorm verkleurd en ik denk dat die het niet redt, de ander gaat binnen nu en enkele uren zijn jasje verlaten denk ik.
Nadat de eerste vlinders uitgekomen waren had ik ze, samen met de poppen, in een aparte bak gezet. Zo kon ik ze makkelijk loslaten.
Ook nu ga ik straks weer een vlinder in de tuin loslaten, eens zien of ze net als haar soortgenoten meteen naar de vlinderstruik vliegt!

Het leuke is echter dat twee rupsen al aan het verpoppen zijn!
Gelukkig maar, want die grote hoeveelheden met poep begonnen me de keel uit te hangen
Eigenlijk is elke dag schoonmaken wel nodig, maar dan zie ik die verrekte kleintjes weer niet allemaal terug. Ik beken: er zijn er ongetwijfeld een paar in de kliko terecht gekomen.

Maar de rupsen verpoppen ook een aantal keer, begreep ik. De huls blijft dan zacht tot dat de definitieve versie er is, dan wordt hij hard.
Het leuke is dat ze eerst een soort spinrag maken, dus je ziet het aankomen. Ze kiezen er graag een hoog plekje voor, waardoor twee rupsen zo vriendelijk zijn geweest het gewoon tegen het glas te doen.

Bij de eerste is er sprake van een echte pop, je ziet de rups niet meer.
Bij de tweede is het onderlijf aan het verpoppen, maar het koppie nog goed zichtbaar.
Zó leuk!

Als de rechte rups krom blijft zitten, is het zo ver...Eerst een webje spinnen...












Vlinders!
Ongelofelijk wat een prachtig gezicht! We zagen door de pop heen de kleuren van het koolwitje al, maar het zag er niet uit alsof het elk moment kon gebeuren. Maar opeens hing er een half vlindertje uit de pop. En uit een ander ook! Het was alsof er een ritssluiting open ging, en de vlinders wurmden zich er uit. Het zag er uit als heel zwaar werk en ik moest me beheersen niet te gaan helpen. Het duurde alles bij elkaar ook best lang, uren, voordat ze helemaal los waren. Toen bleven ze een tijdje zitten, uitgeput vermoed ik. Daarna klom één vlinder langs het takje omhoog (die had de gebruiksaanwijzing gelezen) en de ander tegen het glas. De vleugels zaten nog aan elkaar geplakt dus vliegen lukte nog niet. Inmiddels heeft één vlinder een vliegpoging gedaan, een beetje onbeholpen maar het lukte. De ander zit nog altijd stil.
Ik ben helemaal hyper, ik vind het superleuk!

Straks laat ik ze los, maar hoe vang je een vlinder zonder ze te beschadigen?
Want dat de bak schoongemaakt moet worden mag duidelijk zijn, wat schijten die beestjes veel!

Ook zag ik wat roodgekleurde poepjes, dat betekent dat er rupsen klaar zijn om te gaan verpoppen. Ik ben ontzettend enthousiast, wat een geweldige cyclus dit!
Ik zie het boek RUPSJE NOOITGENOEG nu in een heel ander daglicht, haha!
De foto is niet zo mooi, maar door glas genomen.
Later meer!




























Mini-rupsjes!
Gisteren kregen de gele eitjes opeens zwarte puntjes. "Ik denk dat ze binnenkort uitkomen!' zei ik tegen de kinderen. Een uurtje later waren de eitjes verdwenen. Spoorloos. Dat betekende dat er kleine rupsjes zouden moeten zijn. Maar hoe ik ook keek, geen kleine rups te zien.

Wel enorme hoeveelheden poep. Op zich niet zo gek, want het enige wat rupsen doen is eten, poepen en slapen. De tweede dag sliepen ze trouwens zo veel en zo lang dat ik dacht dat ze het loodje aan het leggen waren. Bleken ze te vervellen. Ja, dat moet ook gebeuren, want de vel van een rups groeit niet mee en als je zulke hoeveelheden kool verstouwt dan groei je natuurlijk wel.

Het was een machtig mooi gezicht, om te zien hoe de rups zijn oude jasje uit deed en langzaam
(l a n g z a a m) zijn velletje achter zich liet. Als het goed is doen ze dat een keer of vijf voor ze zich gaan verpoppen. We hebben inmiddels spitskool, rode kool en chinese kool in huis. Elke dag chinees gaat vervelen tenslotte, dus we variëren wat.


Niet te zien toch... dat rondje is trouwens een poepje!




















In de gebruiksaanwijzing (ik ben een vrouw, ik heb 'm gelezen) staat dat je om de dag de bak moet verschonen. Nou ben ik geen poetser, mij talent ligt daar ook niet, maar ik wil ook geen zieke rupsen die in hun eigen poep ronddolen. Ik pakte eerst wat blaadjes waar rupsen op zaten en legde die in de leenbak van Jacqueline. Toen pakte ik de blaadjes waar niks op zat, keek goed of daar geen verdwaald rupsje op zat en legde die in een doosje. Die zouden zo weg mogen.

De poppen pakte ik heel voorzichtig, maar kreeg meteen de kriebels. Die krengen bewegen gewoon! En niet een beetje wiebelen met het puntje, zoals in de gebruiksaanwijzing stond, welnee, ze maakten gewoon salto's! Ik schrok me wild! Maar goed, alle zes even aan de kant. Toen moest ik tussen het keukenpapier en de grote hoeveelheid minidrollen de kleine rupsjes zien te ontdekken. We hadden meer dan 20 eieren gehad en dus ongeveer 20 rupsjes is dan geen gekke berekening dacht ik zo.

Wat een scharminkeltje hè...






















Ik telde er nul. Geen één. Ik heb een bril nodig, dat mag duidelijk zijn. Ik keek en keek en keek. Ik begon dubbel te zien, dus zag twee keer nul rupsjes. Ik haalde het lege schaaltje waar de eitjes op hadden gezeten er uit en toen zag ik het. Een zwart kopje, een geel lijfje en nog geen 2 mm groot! Dat was geen rups, dat was een... nou ja, dat was een microscopisch klein gevalletje wat geen naam mocht hebben! Ik liet hem Aron zien die diep onder de indruk was. Toen wees hij me de blaadjes in de doos aan, die ik zorgvuldig gecontroleerd had voor ik ze apart had gelegd. Zes mini rupsjes op de één. Twee mini rupsjes op de ander. De drollen van de gewone rupsen waren gewoon drie keer zo groot als een mini rups!

Ik heb me geen moment bedacht en alle blaadjes, takjes, rupsen en poppen weer teruggelegd. Nu zitten ze dus gewoon weer in hun eigen poep, maar ze zitten er tenminste! Bijna had ik ze gewoon weggegooid! Ik zei al, schoonmaken is niet één van mijn talenten!

Wat ik pas later zag, was dat er ook op dit blad zo'n mini rupsje zit!




























Als ik zie hoe snel ze groeien, weet ik dat binnen enkele dagen de rupsen een waarneembare grootte hebben en ik de bak weer kan verschonen. Vooralsnog moeten ze het maar met verse blaadjes doen en de oude blaadjes negeren.
Vanavond eten ze chinees.

Ik vind het nog steeds ontzettend leuk! Wel heb ik, ondanks dat ik de kieren met gevouwen stukjes papier heb gedicht, al vier keer een rups in mijn kantoor ontdekt die ik daarna voorzichtig weer in de bak heb gezet. Ik heb geen idee waar ze er uit gaan!
Grappig is het wel!

Wil je ook zo'n project bestellen?
Kijk dan eens op
www.vlinderstichting.nl en kijk bij 'Koolwitjes in de klas'. De rest van de website is ook zeer de moeite waard trouwens, snuffel dus gewoon lekker rond!

Van dichtbij stiekem wel een beetje eng eigenlijk...























Vlinders in mijn kantoor
Zo'n 25 eitjes, vermomd als gele vlek...Door Ine kwam ik op het idee om via de Vlinderstichting eitjes, rupsen en poppen te bestellen. Een geweldig project! Vorige week kreeg ik al bericht dat ze er nu echt aan zaten te komen en ik haalde mijn aquariumbak van zolder. Er zitten toch geen vissen in nu, dus het kan wel, dacht ik...
"Als koning ontwaken en baden in weelde
Alles was goud wat je zag"