Geheel wederzijds!
Voel je...

Afscheid nemen bestaat niet...
Twitter - nathaliethielen
  • Nathalie Thielen 01 september

    Hiep hiep hoera. Vandaag is Nathalie Thielen Tekst jarig. We bestaan 15 jaar. Ik ga mezelf ontzettend trakteren op een nieuwe pen.

  • Goedenavond, waar in MIJN REIS kan ik mijn factuur inzien? Ik moet hem printen maar kan het nergens vinden... Alvast bedankt!

  • Fijn dat het zo goed bevallen is!

  • Neem aan dat je voorzien bent over Feniks Talent, maar anders mag je me benaderen hoor :-)

Volg mij!
Follow me!
Volg me op Twitter!
Samen lachen!
Zijn favoriet!
Laat je horen!

Bezoekers
Op dit moment zijn er 3 vrienden ;
en 3 gast vrienden .
Nieuws van Marco
Zie ik jou bij de Clubtour nathalie? Groetjes, Marco
Nieuws van Nathalie!
Leuk dat je mijn weblogje bezoekt! Vergeet je niet om een reactie achter te laten? Je kunt je ook aanmelden voor de e-mailalerts, dan mis je niets meer! Liefs, Nathalie
Mijn laatste reacties
Eric Bus, ik hou dus van...
13:19, 10 mrt 2017
Wat een super leuk...
11:23, 22 feb 2017
Wat een leuk en lief...
13:10, 10 feb 2017
Lieve Rianne, Ja, het is...
15:02, 1 feb 2017
Jeeeeetje ik ben overal...
15:00, 1 feb 2017
Ik mis haar ook...
11:23, 6 jan 2017
Wat fijn Marco! Voelt zo...
09:58, 28 aug 2015
Dit soort logjes zijn...
01:07, 15 aug 2015
Oef. Een traumatische...
01:02, 15 aug 2015
Met wat minder haar heb...
14:40, 7 aug 2015
Foto album
Wil je me wat vertellen?


Mail me!  *klik*
E-mail alert
Klokje
Zoeken
Thielen Tekst

Verba volant, scripta manent
Dynamisch bureaublad
In Abcoude had ik een leuke collage van foto's gemaakt met daarop allemaal mensen waar ik graag naar kijk. Arno en de kids dus, mezelf, mijn papa, Rob, mijn zussen, Marco... Leuke gezellige, vrolijke plaatjes van uitstapjes, thuis, vakantie en lekker buiten. Zo'n collage waar je wel blij van moet worden! Die collage had ik als bureaublad gemaakt, en hem laten herhalen, zodat mijn hele scherm gevuld is met leuke, vrolijke, gezellige plaatjes, waar je wel blij van moet worden. En natuurlijk zie je hem nauwelijks, want ik werk nu eenmaal heel erg hard en dus staan altijd Entourage, Safari, Photoshop, Excel, Word en MSN open. Maar mijn scherm is dus wel even 24 inch en dat is geen kinderachtige afmeting. Dus aan de zijkant gluurden altijd wel een paar leuke fotootjes naar me, fotootjes waar je wel blij van moet worden! Okay, het was ietsje lastiger om de icoontjes en mappen op het bureaublad te zien, maar ik weet precies waar alles staat en ik zie liever leuke fotootjes waar je wel blij van moet worden dan saaie mappen. Sjonge jonge, wat een goed idee was dat. Iedereen die aan mijn bureau zou komen zou zeggen 'Zo hee, wat heb jij daar een leuke foto's zeg, daar moet je gewoon wel blij van worden!'†
En dan zou ik vriendelijk lachen, zodat ik meteen bevestigde dat ik echt heel erg blij was. Door die fotootjes. Soms zijn mijn ideeŽn zo briljant dat ik me wel eens afvraag of ik niet geniaal ben. Blij en geniaal in dit geval.

En toen kwam Marco naast me staan. Hij wilde iets vragen en ik had het antwoord op mijn bureaublad staan. Aangezien ik mijn hoeken van het scherm zo geactiveerd heb dat er een handeling aan vast zit, schoof ik mijn muis naar linksboven waardoor alle geopende programma's meteen opzij schoven en ik zicht had op mijn bureaublad. Spontaan werd ik blij. Al is dat in dit specifieke geval niet helemaal eerlijk, want Marco stond naast mijn bureau en nou ja, dan is het echt verrekte lastig om niet blij te zijn. Dus ik zat daar dubbelblij te zijn en te wachten op de ongetwijfeld buitengewoon lieve opmerking die nu zou komen over al die leuke fotootjes, toen Marco ineens naar zijn hoofd greep.
Ik schrok. Wat? Wat?
Je zou denken dat ik, immers blij en geniaal, wel een intelligentere reactie zou hebben gegeven, iets meer in de trant van 'Gaat het niet helemaal goed Marco? Is er wellicht een probleem wat ik kan verhelpen? Is het misschien wijsheid als ik 112 even voor je consulteer?' Maar ik zei Wat? Wat?
En ik dacht: Wat? Wat?

'Ik word echt stapelgek van je achtergrond!' kreunde Marco.
Kijk, over dat kreunen valt te praten. Het is niet zo dat ik daar echt last van had. Ik moest meteen ook aan Anitastess denken. Aan Patricia78. En niet in de laatste plaats aan Marlies. Kortom, aan een ieder die dat geluid naar waarde in kon schatten. Het duurde dan ook even voor ik het geluid verwerkt en geplaatst had en de harde waarheid van de betekenis van zijn woorden tot me doordrong. Hij zei niet 'gek' in de zin van 'Ik ben gek op chocola' of 'Wat ben je toch een gek mens!'
Hij zei 'stapelgek' in de zin van 'Als je me dwingt nog langer naar die achtergrond te kijken kun je me in een dwangbuis afvoeren'.
En, daar hoef je niet persť geniaal voor te zijn, dat betekent niet per definitie dat hij heel blij van mijn achtergrond werd.
'Oh' zei ik dus. En ik klikte gauw mijn programma's weer tevoorschijn zodat al mijn leuke, vrolijke en blijmakende fotootjes weer uit beeld waren. Marco ging naar zijn eigen kantoor cq. fotoloze computer en ik zat als een zak aardappelen stil in mijn stoel en dacht na. Voor de trein kan niet, dat is lullig voor de machinist. Ik hou niet van bloed en geweld. Ik kan niet goed in bomen klimmen en waar vind ik zo gauw een dik touw. Maar ik werd wreed uit mijn gedachten verstoord door Marco die me zijn kantoor in riep.



'Aha!' dacht ik. Nu zouden de verontschuldigingen komen. Hij was gewoon overdonderd geweest door al die leuke, vrolijke foto's en zou zich nu met terugwerkende kracht realiseren dat hij eigenlijk opeens toch wel erg blij was en dat dat gewoon wel van mijn collage leuke fotootjes moest komen en nu zou hij me vragen, nee smeken, diezelfde plaatjes op zijn computer te installeren.†

'Volgens mij is dit echt iets voor jou!' zei hij. En liet me een website zien met dynamische achtergronden. Een soort wallpapers dus, maar dan met beweging. Ik knikte. Ja hoor, echt heel leuk. Ik liep naar mijn computer terwijl Marco de url nog nariep en klikte op de site. Downloadde de achtergronden. Installeerde het programma. Haalde de updates op.†
Thuis deed ik vervolgens hetzelfde. Ik mocht het op drie computers installeren dus deed het thuis ook. Macht der gewoonte denk ik, je bent Nederlander, je hebt er recht op en dus doe je het.

En nu zit ik hier. Aan mijn 24 inch scherm en luister naar het knapperen van het haardvuurtje wat op mijn achtergrond bezig is. Net hoorde ik nog kinderen lachen in het ruisende bos, daarvoor hoorde ik meeuwen en kabbelende golven. Er zijn ook nog bergen, op- en ondergaande zonnen, roze rozen, gele lelies en groen gras. Er is teveel om op te noemen en ik word er stiekem gewoon heel erg blij van. Heel erg blij.

xx N.


Tring!
Ergens in februari zou mijn abonnement aflopen, het werd dus tijd om een nieuwe telefoon aan te schaffen. Dat stelde ik uit, nog een beetje meer uit en nog ietsje uit, en toen moest ik opeens snel snel beslissen. Ik weet niks van telefoons en ik wist niet waar ik het zoeken moest. Ik had een telefoon met touchscreen en met een toetsenbordje. Zoiets wilde ik wel weer. Bij Pauw en Witteman ontmoette ik Eric en hij had een Sony Ericsson X1. Ik keek er naar, Eric zei dat ie ok was, en ik was verkocht. Zo makkelijk kan het zijn.
Verhuisd!
Het had heel wat voeten in de aarde en hoewel ik vaker gezegd had deze overstap NOOIT te zullen gaan maken, blijk ik zo beÔnvloedbaar te zijn als wat. En kortgeleden ging ik overstag. Alles wat me vertrouwd was, bekend was, alles wat ik me eigen had gemaakt, is nu verleden tijd. Ik moet opnieuw de buurt verkennen, de kortste weg naar plekken vinden en ik heb wat moeite met de post. Maar ik woon wel vele malen mooier nu, dat moet ik toegeven!

Want dat is wel wat ik elke ochtend denk. WAT IS IE MOOI!
En zoveel dingen gaan makkelijker! Je moet de kortste weg dus opnieuw uitzoeken, maar dan ontdek je wel dat die weg veel korter is dan eerst. Ik voel me ook relaxed, alles is zo helder en hulp vinden zo makkelijk.†

Ja, ik ben ontzettend blij met mijn prachtige iMac. Mijn pc staat nog naast me, want ik kon mijn mail niet meeverhuizen en dus grijp ik daar op terug. Maar na de tour zal dat allemaal anders gaan, dat weet ik zeker, dan zijn de oude mailtjes niet meer zo belangrijk.

Zoveel moeite als ik had om de pc op een netwerk te krijgen, zo simpel was het bij mijn mac. 'Ik zie een netwerk,' zei hij. "Wil je er gebruik van maken?" Dat wou ik wel en hoppa, het was geregeld. Geen installatiecd'tjes meer, geen plugins of drivers zoeken en toevoegen. Alles werkte vanaf het moment dat ik die ene (1!) stekker in het stopcontact stak. Het kijkt rustiger, het werkt fijner en jeeeemig, wat is ie moooooi!

Heerlijk!


Aan de (roze) lijn!
Ik keek naar mijn scherm. Ik heb een extra breed beeldscherm, zodat ik twee Word documentjes naast elkaar kan openen. En ik keek naar mijn extra brede scherm.
Toen keek ik naar mijn toetsenbord. Ik heb een gewoon toetsenbord. En daar keek ik naar. Ik toetste enkele letters in. Vervolgens keek ik weer op naar mijn scherm.
Tot zover was er niets aan de hand. Deze handelingen doe ik ontelbare keren per dag. En meestal gaat het goed.

Maar daar zat hij. Plotseling. Zo maar.
Uitdagend, provocerend en irriterend.
Midden op het scherm.
Een roze lijn.
"Steeds wanneer ik zei dat ik zou gaan
Kwam jij me toch weer achterna"