Geheel wederzijds!
Voel je...

Afscheid nemen bestaat niet...
Twitter - nathaliethielen
Volg mij!
Follow me!
Volg me op Twitter!
Samen lachen!
Zijn favoriet!
Laat je horen!

Bezoekers
Op dit moment zijn er 2 vrienden ;
en 2 gast vrienden .
Nieuws van Marco
Geen nieuws van Marco.
Nieuws van Nathalie!
Leuk dat je mijn weblogje bezoekt! Vergeet je niet om een reactie achter te laten? Je kunt je ook aanmelden voor de e-mailalerts, dan mis je niets meer! Liefs, Nathalie
Mijn laatste reacties
Eric Bus, ik hou dus van...
13:19, 10 mrt 2017
Wat een super leuk...
11:23, 22 feb 2017
Wat een leuk en lief...
13:10, 10 feb 2017
Lieve Rianne, Ja, het is...
15:02, 1 feb 2017
Jeeeeetje ik ben overal...
15:00, 1 feb 2017
Dank je welllll <3
14:57, 1 feb 2017
Ik mis haar ook...
11:23, 6 jan 2017
Wat fijn Marco! Voelt zo...
09:58, 28 aug 2015
Dit soort logjes zijn...
01:07, 15 aug 2015
Oef. Een traumatische...
01:02, 15 aug 2015
Foto album
Wil je me wat vertellen?


Mail me!  *klik*
E-mail alert
Klokje
Zoeken
Thielen Tekst

Verba volant, scripta manent
Geniet van Kerst 2009!
Vandaag nog beetje werken, laatste boodschapjes doen en dan ben ik klaar voor kerstmis!
Morgen, eerste kerstdag, zijn we gewoon lekker thuis, met zijn viertjes. Heerlijk!
Zaterdag komen mijn vader en mijn stiefmoeder zijn vriendin eten. Mijn oudste zus en haar kinderen had ik ook uitgenodigd maar ze hebben helaas andere plannen. Zondag komen de broers van Arno, waarbij Rick natuurlijk zijn vrouw Petra gezellig meeneemt. Het gaan dus drukke dagen worden met veel eten, maar ik heb er zin in!

Gelukkig zijn zondag de winkels weer open, want zover vooruit plannen, het lukt me allemaal niet meer zo goed haha!
Maandag ga ik gewoon weer aan de slag in Abcoude, Marco en ik werken aan het jaaroverzicht en dat is altijd een enorme klus. Daar hebben we dus echt nog wel even tijd voor nodig. Met oud en nieuw komen onze vrienden Jan en Lida met hun meiden. Blijven ook allemaal slapen. Gisteren kwamen mijn beste en oudste vriendin Barbra en haar man en kinderen op bezoek. Dat zijn altijd geweldige avonden maar het betekende wel dat mijn wekker op half zes stond tegen de tijd dat ik mijn ogen sloot...

Het was voor het eerst in jaren dat we het zo laat hebben gemaakt, en ook Arno deed nog lustig mee. Dat heeft uiteraard zijn invloed op kerst straks, maar voor mij was gisteren dat helemaal waard. We hebben ongelofelijk veel gelachen, spelletjes gedaan, hapjes gegeten en nog veel meer gelachen. Niets geeft me meer energie dan hardop lachen! Nou ja, er zijn wel activiteiten die me ook zoveel energie geven,  maar ook daar was nog sprake van, joecheiiii! Kortom, het was een geweldige avond, een geweldige nacht, en daardoor is zelfs de ochtend nu geweldig.

Op dit moment zijn de drie kindjes van de buren even op bezoek, hun ouders hebben een begrafenis in Leiden. Straks even in de supermarkt kijken of de rest van Nederland ook weer tot het laatste moment wacht. Zal toch wel...

Ik heb een record aantal kerstkaartjes van jullie gehad, ik kom deuren in huis te kort om ze aan op te hangen, maar ze krijgen allemaal een plekje. Ik zal ze niet natellen maar ik denk zelfs dat ik er meer dan Marco heb gekregen. Maar Marco, voel je vrij om naar mijn kerstkaarten te komen kijken! Dank jullie wel, het wordt erg gewaardeerd! En dat meen ik!

Hoe dan ook, ik ben blij. Ik voel me fijn. Ik ben gelukkig.
(Maar ik ga toch maar vroeg naar bed vanavond!)



Ik hoop dat jullie kerstdagen gezellig en warm zullen zijn, jullie ze kunnen delen met de mensen die je lief hebt. Dat het gemis van zij die er niet bij zijn bestaat uit dierbare herinneringen en dat je na deze hectische periode zult denken: Wauw! Kerst 2009 was onvergetelijk!


xx N.
December


Hij glimlacht en laat niets merken
Van de zwaarte in zijn hart
Zijn dagen kleuren soms wat grijs
Meestal donker zwart

Ze willen schaatsen, ze willen sleeën
Ze willen spelen in de sneeuw
En hij gaat mee hij is hun vader
Ik hoor de stilte van zijn schreeuw

Hij komt thuis hij is gebroken
Alle energie is weg
Hij heeft geen kleur in zijn gezicht
Hij hoort niet wat ik zeg

Gaat het minder of gaat het beter
Altijd ben ik weer alert
December is teveel voor hem
Ik wou maar dat het lente werd

Erotiek!
Vanavond op  KETNET/CANVS om 00.05 op TV:

 NATHALIE! 







Maarreee... ik ben het niet! 









(Helaas)

Hebbuz!
Ik heb ze! De sleutels. Een sleutel van de voordeur van het pand en een sleutel van de deur naar ons kantoor! Het klinkt wel, vind je niet? ONS kantoor. En nog fijner, het voelt ook echt zo. Dat is in het verleden anders geweest. Ik had weinig met TEG. Teveel mensen die daar werkten, teveel wisseling van contactpersonen omdat men intern vaak een andere positie kreeg en dan was je net gewend aan iemand en dan... Ik voelde me er nooit helemaal op mijn gemak. Voor veel mensen ben ik ook 'fanclub'. Wat ik ook zeker ben, maar ik ben ook nog meer dan dat. En op de een of andere manier koppelt men fanclub gewoon nog altijd aan groupies ofzo. Pas als ik vertel wat mijn werk (zowel binnen als buiten de fanclub) inhoudt, vertel hoe de fans van Marco in elkaar steken en het fanzijn beleven en uiten, reageert men positief. Had dus vaak het gevoel dat ik me moest verdedigen. Misschien niet altijd terecht, maar ik vond thuis werken eigenlijk wel gewoon perfect.

En nu is Marco overnieuw begonnen. Waar er vorig jaar nog 160 mensen voor TEG werkten, is Marco nu met 4 mensen opnieuw begonnen, een doorstart gemaakt. Ik lees het allemaal in de TV gids waar Marco instaat. En ik tel. Vier mensen, dat is Marco, Kiki, Xander en... ik!

En zojuist kreeg ik de sleutels. Ik hoor er helemaal bij. 
Heerlijk!

Wie zoet is...
Eigenlijk is het natuurlijk heel naïef, maar ik noem het liever een beetje schattig ofzo, dat klinkt beter. Maar het was niet mijn meest slimme actie toen ik echt geloofde dat ik wel snel een paar korte logjes online kon zetten. Snel is één ding, ik typ best in een lekker tempo en mijn gedachten gaan ongeveer even snel. Maar kort, mensen mensen, dat was natuurlijk onhaalbaar. Dan ben je veertig en heb je nog steeds geen enkele zelfkennis.

Maar ik wil het, met een hijgende kerstman in mijn nek, gewoon nog even doodleuk over Sinterklaas hebben! Op het logje van Benjamin kon je je opgeven om mee te doen aan de surprises voor medeloggers en dat leek me best leuk. Maar jemig, ik vergat even dat dat ook tijd kost en ik dat nu juist net niet heb! Gelukkig had ik Viv en dat rijmt heerlijk! En Viv zelf was het gewoon vergeten, nog beter! Ze zat dus niet de hele dag snikkend aan haar computer te wachten tot ik haar zou mailen, want dat was ik dus zelf weer vergeten haha! Maar ik had Marco achter de computer gezet met haar logje open dus een originele foto had ik in ieder geval wel. Uiteindelijk kwam alles natuurlijk gewoon goed, dat zul je altijd zien. Dat was ook helemaal de reden van deze log niet! Mijn eigen surprise was dat!
Geinen, wassen, zingen en feesten!
Het maakt niet uit of je al in juni begint of ik januari, een paar dagen voor Sinterklaas kom je er altijd achter dat je een heleboel dingen niet in huis hebt die je eigenlijk toch wel zou moeten hebben. Sint wordt ook een dagje ouder, dat is duidelijk.
De kinderen hadden allebei een surprise gemaakt. Aron had voor zijn klasgenootje die graag uitvinder wil worden, een gloeilamp, oftewel idee gemaakt. Het gedicht maakte hij helemaal alleen en vond ik geweldig (?Pas als de lamp stopt met schijnen, kan jij beginnen met geinen...? -> Hij kreeg fopartikelen).
Najib op woensdag!
In juni vroeg Kelly me of ik misschien zin had om begin december met haar en Tia naar Najib te gaan. Ik kan in juni natuurlijk onmogelijk weten hoe mijn agenda er in december uit ziet, dus ik lachte Kelly hartelijk uit. Maar Kelly is niet voor een gat te vangen dus begin november vroeg ze het me nog een keer. Ik had zo gauw geen smoes paraat die avond nog niks staan en ging akkoord. Tamara zou de vierde dame in het gezelschap zijn, een gezellige avond was dus verzekerd. Overdag had ik nog een verjaardag in Blaricum, zowel Luca als Jada vierden hun verjaardag voor vrienden en familie. Dat was logistiek nog even een probleempje want als ik Aron en Asmara weer naar huis zou brengen eind van de middag zou ik twee keer in de file staan. Arno bood echter aan om mee te gaan naar de verjaardag, hij zou dan met de kids terug naar huis gaan als Kelly mij op kon halen om naar Scheveningen te rijden. Ideaal!

Het was ongeveer kwart over twee toen we de oprit bij Marco opreden. Omdat veel kinderen nog een Sinterklaasfeest hadden bij hun sportvereniging was het niet erg druk en dat was zeker voor Arno wel erg lekker. We kletsten wat, we dronken en aten wat en af en toe zagen we een kind voorbij rennen. We werden volkomen genegeerd door ons kroost, wat betekende dat ze het erg naar hun zin hadden. Het was kwart voor vijf toen Kelly smste dat ze er was. Ik had haar het adres gegeven en gezegd dat als ze smste wanneer ze er was ik het hek open zou doen.

Toen ik echter via de camera keek, zag ik geen auto van Kelly. Ik belde haar op. Ze vertelde dat ze haar auto aan de kant van de weg had geparkeerd (Maar waarom? Waarom?) en ze nu voor het hek stond wat open stond. ?Sta je wel voor nr 39? vroeg ik. Ja, dat stond ze. Maar hoe kan het hek dan open staan, want ik zag door de camera duidelijk dat het hek nog dicht zat. Om een lang verhaal ietsje korter te maken: haar navigatie had opeens ?Bestemming bereikt? gezegd en dus was Kelly vol op de rem gegaan. Dat ze voor 39a stond in plaats van 39 was een onbelangrijk detail. Ik zei dat ik toch nummer 39 had gesmst en Kelly herhaalde dat haar navigatie had gezegd dat ze er was. Geen speld tussen te krijgen. Ik zei dus maar dat ze haar auto moest pakken want het miezerde en ik was niet van plan helemaal naar haar auto te lopen omdat zij een probleempje met haar geheugen, decorum en verstandelijke vermogens had.

Niet veel later zag ik haar in de camera aan komen, opende ik het hek en zei haar achteraan te parkeren. Omdat ik mijn kinderen nog moest vangen, liet ik haar even binnen en parkeerde haar in de gang. Marco en Leontine zeiden vriendelijk hallo, Kelly mompelde iets terug. Nadat ik twee kinderen, drie jassen, één tas en vier schoenen had verzameld, Mary had helpen herinneren waar ze Kelly ook alweer van kende en gedag had gezegd aan de meeste mensen inclusief mijn eigen gezin, stapte ik bij Kelly in de auto en reden we naar Scheveningen.

Je zou denken dat Kelly het spannend vond. Er vol van zou zijn. Onder de indruk was. Maar ze zei niks. Af en toe kwam er een giecheltje, een grinnikje of een giebeltje, maar over het algemeen kwam er eigenlijk geen zinnig woord uit. Dat het bezoekje aan het huis van Marco toch wel iets met haar gedaan had, bleek wel toen we in Scheveningen aan kwamen. Ze wilde in een parkeergarage parkeren. ?Ga linksaf,? zei haar navigatie. Op het scherm was een grote rode pijl te zien die naar links afsloeg. Op het bord naast het stoplicht stond een pijl naar links met eronder PARKEREN en als je links keek, zag je daar in grote neonletters de naam van de garage je tegemoet blinken. ?Welke kant zal ik opgaan? vroeg Kelly. ?Uh, links? stelde ik voor.
We parkeerden, en hadden ondertussen contact met Tamara en Patricia die de Burgerking aan het leeg eten waren. Voor een toetje wilden ze wel naar de McDonalds. Niet veel later waren we allevier bij de Mac en at Kelly haar koudgeworden patatjes, liet ik de salade die niet was zoals hij hoorde staan, en dronken we gezellig een warme chocomel. Patricia wilde van Kelly weten hoe het was geweest. ?Leuk.? zei Kelly. Meer kwam er gewoon niet uit. ?Dat komt door mij, legde ik uit. ?Als ik er straks niet meer bij zit komen de verhalen wel. Nu doen we nog even of het allemaal heel gewoon is.

Patricia begreep er niets van, tijdens Concert at Sea had zij een hyperervaring en deelde dat met mij. Ik gaf nergens aan hoe ?gewoon? dit alles was, hyperde gezellig mee. Maar Kelly kreeg het niet voor elkaar. ??t Was gaaf!? kreeg ze er nog uit. Hoofdschuddend liepen we naar het Circustheater. We dronken een drankje, hielden onze jassen bij ons, liepen tot twee keer verkeerd naar onze stoelen maar nadat we iedereen voor ons hadden laten opstaan zaten we op onze stoelen en kon het feest beginnen!

Najib was leuk. Ik kan niet anders zeggen. Op een paar momenten (drie anekdotes) moest ik echt wel hardop lachen, op de meeste momenten glimlachte ik. Bij een paar stukjes wist ik niet of ik nu moest lachen of niet. Het was absoluut grappig bedoeld, en hij bracht alles ook zeker heel grappig, maar ik vond het toch rot toen hij vertelde dat hij als kind niet in het weekend naar oma & opa kon zoals zijn klasgenootjes maar met zijn moeder naar de goedkope winkels ging met de bus. Dat dat zijn weekend was. En dat toen hij voor de eerste keer bij zijn vriendinnetje thuiskwam als vijftienjarige, hij alleen maar naar het kleed durfde te kijken omdat hij de vooroordelen ten opzichte van Marokanen niet wilde bevestigen door naar de dvd-speler, de TV of wat dan ook te kijken. Grappig, zeker. Triest ook...

In de pauze dronken we een cassis, sloegen voorraden chocola in en maakten ons op voor de tweede helft. Die ging nog sneller voorbij en opeens was het al bijna half twaalf. Ik ben natuurlijk nog in de bloei van mijn leven, maar die andere meiden waren opeens heel erg moe en alles. Dus namen we afscheid voor de parkeergarage en gingen we allemaal onze eigen kant uit. Daar bedacht ik me dat ik nul foto?s van ons samen had gemaakt. Niet achter het raam bij de Mac, niet in onze stoelen in het theater, niet nippend aan een chique cassis.

Voor je beeldvorming: we zagen er allevier heel leuk uit. Hip en trendy, maar niet overdone. Teken het plaatje er dus zelf maar even bij...

Dit was de woensdag, later meer!


xx N.
Hoge-snelheids-trein!
De afgelopen weken maakte ik heel veel mee. Zoveel, dat dat wel twintig logjes hadden kunnen worden. Maar het ontbrak me aan de tijd. En niet alleen aan de tijd, ook aan de energie. Ik weet niet of het eind van het jaar er wat mee te maken heeft, of de griep die ik gehad heb, of de veranderingen rondom mijn werk of het feit dat het met Arno weer wat minder lekker gaat, het kan allemaal en het kan ook een combi zijn. Feit was dat er verrassend weinig logjes van mijn hand kwamen. En daarmee ook verontruste smsjes, mailtjes en zelfs een logje.

Bedankt voor alle lieve reacties! Ik zal proberen wat vaker te loggen want niet alleen jullie missen het, ik mis het zelf ook heel erg. En toen viel het internet eruit. 

Het hele weekend heb ik zonder internet gezeten en het was vreselijk. Ik heb wel lekker bijgeslapen haha, want je moet wat als je geen verbinding hebt. Nu ga ik een aantal korte logjes online proberen te zetten, dus als jullie je opeens gestalkt voelen, dan kan dat kloppen. Maar hoewel ik geen tijd heb voor lange logjes, wil ik wel graag dat mijn ?dagboek?, mijn archief, compleet blijft. Dus we pakken de TGV en gaan met een denderende vaart door mijn week!

Tot zo!
Voor Vivje!
Wat jullie misschien niet weten:
Sint komt graag op het logje van Viv
Daar surft hij gezellig rond
Want hij vindt haar lief

Ook de Pieten weten de weg
naar de webstek van Viv
Want ze is niet alleen heel aardig
ook heel creatief

Zo houdt ze erg van lezen
In haar menu de boeken van Viv
Vaak zijn de boeken romantisch
maar ook wel gevaarlijk en zelfs agressief

Verder houdt ze van leuke dingen
uitstapjes maken is echt iets voor Viv
Soms regelt ze dat van te voren
Vaak ook gewoon impulsief

Maar niet alleen Sint
is gek op onze Viv
Er is nog iemand die we kennen
over haar zeer positief!

Wij beiden wensen een fijne avond
toe aan die lieve Viv
We hopen dat je dit leuk vindt
beschouw het als een liefdesbrief



"Maar heel mijn toekomst
Die nam je mee"