Geheel wederzijds!
Voel je...

Afscheid nemen bestaat niet...
Twitter - nathaliethielen
Volg mij!
Follow me!
Volg me op Twitter!
Samen lachen!
Zijn favoriet!
Laat je horen!

Bezoekers
Op dit moment zijn er 2 vrienden ;
en 2 gast vrienden .
Nieuws van Marco
Zie ik jou bij Borsato & Friends in Ziggo Dome, nathalie?
Nieuws van Nathalie!
Leuk dat je mijn weblogje bezoekt! Vergeet je niet om een reactie achter te laten? Je kunt je ook aanmelden voor de e-mailalerts, dan mis je niets meer! Liefs, Nathalie
Mijn laatste reacties
Eric Bus, ik hou dus van...
13:19, 10 mrt 2017
Wat een super leuk...
11:23, 22 feb 2017
Wat een leuk en lief...
13:10, 10 feb 2017
Lieve Rianne, Ja, het is...
15:02, 1 feb 2017
Jeeeeetje ik ben overal...
15:00, 1 feb 2017
Dank je welllll <3
14:57, 1 feb 2017
Ik mis haar ook...
11:23, 6 jan 2017
Wat fijn Marco! Voelt zo...
09:58, 28 aug 2015
Dit soort logjes zijn...
01:07, 15 aug 2015
Oef. Een traumatische...
01:02, 15 aug 2015
Foto album
Wil je me wat vertellen?


Mail me!  *klik*
E-mail alert
Klokje
Zoeken
Thielen Tekst

Verba volant, scripta manent
Dag 2008! Hallo 2009!

Het eind van het jaar is de periode bij uitstek om terug te blikken naar wat er allemaal voorgevallen is. En hoewel er een paar dingen minder leuk waren, kan ik terugkijken op een fijn jaar. Zeker in mijn relatie en het gezin is er wat meer rust gekomen, ik heb een betere balans gevonden tussen werk en vrije tijd en heb in 2008 ook geregeld een momentje voor mezelf genomen. Uitstapjes met vriendinnen, bezoekjes aan de sauna en elke week een uurtje paardrijden zijn daar mooie voorbeelden van.

Ik heb een paar mensen bewust minder vaak gezien in 2008, ik heb kortgeleden te horen gekregen dat een vriendschap niet was wat ik dacht dat het was en heb er in 2008 ook een paar lieve vriendinnetjes bij gekregen. Alles verschuift, maar niet met grote aardschokken, allemaal goed te doen.

Arno was rond de zomer in zeer goede doen, helaas de laatste paar maanden weer wat minder, maar dat hoort ook een beetje bij de tijd van het jaar en de zoektocht naar de juiste medicatie loopt ook nog. In januari gaat hij weer iets nieuws proberen. Ook hierin pieken en dalen, maar nergens verontrustend, nergens reden tot paniek. Nog altijd liefde en waardering, nog altijd veiligheid en warmte. Mijn Arno is alles voor me.

Ook Aron heeft een paar moeilijke maanden achter de rug, was bij vlagen erg verdrietig en ontroostbaar. Inmiddels slikt ook Aron medicijnen en het lijkt beter te gaan. Ik heb mijn eigen kereltje weer een beetje terug en dat geeft veel opluchting. Aron is echt mijn kanjer.

Asmara betaalt me vast dubbel en dwars terug wanneer ze in de puberteit komt, maar vooralsnog is dat het zonnetje in huis en kunnen we het heel goed vinden samen. We doen leuke dingen samen, we kunnen overal over praten en ze is erg sociaal en betrokken. Ik probeer haar in de gaten te houden omdat ze net zoals haar moeder, de neiging heeft het leed van andere mensen op haar schouders te nemen waar ik vind dat ze aan haar eigen dingetjes genoeg heeft. Asmara is mijn schatje.

Wanneer je namen noemt, kwets je mensen. Moet ik ook niet doen dus. Doe het toch.

Marlies is misschien wel de meest stabiele factor geweest van afgelopen jaar. Ik zie haar elke week, soms meerdere keren per week, en het is altijd leuk. Heb ik een rothumeur, dan mag dat. Heb ik een stralend humeur en is zij ongesteld, dan beheers ik me en dat waardeert ze. We kunnen heerlijk roddelen, ontzettend lachen, geweldig over seks praten, en vooral veel plezier maken. Marlies vindt me ongetwijfeld niet perfect maar heeft nog nooit de neiging gehad ook maar een flintertje aan me te veranderen. Ze accepteert me hoe ik ben en dat is een heel fijn gevoel. Ik heb heel veel bijzondere momenten afgelopen jaar gehad met haar heel dichtbij me. Een fanclubdag, een première, zij was er!

Datzelfde geldt voor Marco. Hij waardeert heel erg wat ik voor hem doe, hecht waarde aan mijn mening, respecteert mijn keuzes ook als ze de zijne niet zijn, en staat onvoorwaardelijk achter me. Heb ik het moeilijk, dat staat hij als eerste klaar om in actie te komen. Van de week voelde ik me een beetje meuhhh, smste ik naar hem. Meteen vliegen de liefdevolle smsjes me om de oren en ook mijn weblog krijgt een stoot liefde te verwerken. Ik ben echt oprecht blij met zo'n trouwe en fijne vriend. Oke, ik moet hem met jullie allemaal delen maar gelukkig is er genoeg voor iedereen!

Ik heb hele fijne gesprekken gehad dit jaar met lieve (Borsato-)vriendinnen. Soms heel lang en uitgebreid, zoals met Angelique of Daniëlle. Soms heel kort maar met veel diepgang, zoals met Ine of Esther. Er waren mensen die ik veel te weinig heb gesproken zoals Jacqueline, Myrna of Marijke. Ik heb veel lieve mailtjes en kaartjes gehad, warme msnberichtjes of lieve smsjes. Ik heb duizenden lieve reacties gehad op mijn weblog, die ik allemaal één voor één gelezen heb.

Ik heb gewoon een heel, heel mooi jaar gehad.

Dit geldt niet voor iedereen. Ook in 2008 zijn er mensen ziek geworden, overleden, waren er mensen met verdriet en pijn of voelden zich eenzaam. Dat maakt dat 2008 voor iedereen een ander maar wel uniek jaar was. En het is nu voorbij!


Ik hoop dat 2009 jullie alles brengt wat jullie in 2008 gemist hebben!





Spannende date!
In een eerder logje liet Marlies weten dat omdat Jeroen nog geen zestien is, hij helaas niet met haar mee kon naar de film Wit Licht. Ik ben het daar uiteraard helemaal mee eens, zo'n leeftijdsgrens wordt immers niet voor niets gegeven. Maar hee, het is Jeroen. En mijn Jeroen is niet alleen 15 en-bijna-een-half maar ook heeft hij spelletjes op de Playstation waar meer bloed en geweld in voorkomen dan de film Wit Licht. Voor de psychische gevolgen wilde ik wel instaan en dus schreef ik op Marlies haar log dat ik Jeroen graag mee wilde nemen. Marco reageerde daarop door te zeggen dat Marlies inderdaad maar naar mij moest luisteren, wat uiteraard sowieso een goed advies is. En vandaag was het zover.

Na stevig onderhandelen besloten we dat Aron Jeroen mocht hebben van 14.00-18.00 en dat na 18.00 hij van mij zou zijn. Ik vroeg nog aan Marlies of ze niet ook mee wilde, maar tot mijn vreugde verheugde Jeroen zich op een avondje met mij. Dat gevoel was geheel wederzijds, ik vond het ook leuk om Jeroen even met niemand te hoeven delen. Jeroen is namelijk erg populair bij kinderen in alle soorten en maten en bij volwassenen in alle geuren en kleuren. Er is altijd wel iemand die bij Jeroen wil zitten, die naast Jeroen wil lopen, die op Jeroen's nek wil zitten en achter Jeroen wil schaatsen. En vanavond had ik hem voor mij alleen.

We reden naar de stad, waarbij ik bang was dat ik mijn camera vergeten was en dus tien meter achteruit reed (Ga je echt terug voor je camera? Ja duhh!) om tot de ontdekking te komen dat hij natuurlijk gewoon standby in mijn tas zat waarna ik weer naar voren crosste. We parkeerden een beetje asociaal zodat er hopelijk niemand naast ons kwam te staan en we lekker met de deuren konden smijten en liepen richting de BurgerKing. Deze zit naast de Utopolis dus prima plek voor een snelle hap. Ik bestelde een XXXXXL menu voor Jeroen (hij is nog in de groei) en nam zelf een dubbele cheesewhopperburgerbaconbroodje ofzo die me heerlijk smaakte.



Jeroen vertelde dat een bezoekje aan de BurgerKing niet compleet is zonder een warme brownie met ijs en aangezien hij de ervaringsdeskundige is geloofde ik dat meteen. Ik ben niet zo van het ijs, maar Jeroen zei dat een warme brownie zonder ijs, nou ja, eigenlijk net niks is. Ik wilde absoluut geen dessert wat net niks is en nam dus een warme brownie met ijs. Het smaakte verrukkelijk maar ik nam maar een klein beetje ijs want, ik zei het al, ik ben niet zo van het ijs. Jeroen calculeerde de verhoudingen brownie/ijs zorgvuldig maar liep net tegen een logistiek probleempje aan toen ik mijn ijsrestant aanbood. Zijn naderend onheil was dus ook opgelost en de muffins die ik voor het toetje na het toetje had gehaald gingen er ook nog wel in. 

Tonnetje rond kwamen we in de bioscoop aan. Aangezien de Wit Licht concertkaartjes die ik had rolstoelkaartjes waren overwogen we even met onze volle buiken voor de lift te gaan, maar daar moesten we vijf meter verder voor lopen en dat konden we niet opbrengen. Kreunend liepen we de treden op om niet veel later tussen de rijen door bij de popcorn te staan. Ja, we hadden net gegeten maar we zijn geen mietjes en bij een film hoort popcorn. Zoute popcorn, daar waren we het over eens. Je kon kiezen uit een bakje met de afmeting van een puntenslijper, of een bak met de afmeting van een badkuip. Iets er tussenin was er niet. Voor de vorm twijfelden en aarzelden we nog even, want we waren net naar de BurgerKing geweest en bla bla bla en toen we die fase achter ons hadden gelaten grepen we zelfverzekerd ieder een badkuip zoute popcorn en liepen naar de kassa.

Daar zat een leuke meid kaartjes te verkopen en etenswaren aan te slaan. Jeroen wilde bijna zijn liter cola van de BurgerKing die we voor het gemak gecamoufleerd hadden met een BurgerKing zakje zodat het echt niet opviel, op haar balie leggen, maar ontdekte net op tijd dat de popcorn daar beter stond. Ik wilde net gaan pinnen toen ze me vroeg of Jeroen een ID mee had. Want ja, zij geloofde ons natuurlijk wel, maar die meneer daar verderop moest het controleren en het zou zonde zijn als we de kaartjes al betaald hadden. "Natuurlijk!" blufte ik. Geen punt. Zonder problemen. Kat in 't bakkie. No big deal.
Ze keek Jeroen nog eens uitgebreid aan maar zei niets. Ik had haar wel door, ze vond hem leuk en wilde gewoon zijn nummer maar wist niet hoe ze het aan moest pakken. Pech voor de leuke meid, dit lekkere joch was mijn date van vanavond!

Ik rekende af en plaatste Jeroen nog even bij het Wit Licht bord wat daar stond. Natuurlijk wilde ik een foto maken van het moment waarop hij de wet overtrad. Hij poseerde braaf maar in het getekende wolkje schuin boven zijn hoofd stonden zijn gedachten en daar zaten vrij veel vraagtekentjes bij. Jeroen logt niet, weet hij veel. Hij heeft vermoedelijk echte vrienden, geen digitale zoals ik.

De meneer die onze kaartjes moest controleren zag ons de foto maken. Met het zweet op mijn rug liep ik zijn kant op. Zal ik diep en heftig beledigd doen als hij om een ID vraagt, vroeg ik me af. Of heb ik meer succes met een aanval van hysterie of een verschrikkelijke huilbui? Die laatste zou me vermoedelijk de minste moeite kosten maar heb ik daarmee de meeste kans op succes?

Maar hij lachte ons vriendelijk toe, mij nog iets vriendelijker dan Jeroen maar vroeg nergens om en wenste ons veel plezier. Ik kreeg zelfs nog een knipoog na. Jaja, ik had hem wel door, hij vond me gewoon leuk en wilde mijn nummer maar wist niet hoe hij het aan moest pakken. Pech voor de meneer, deze lekkere meid is vanavond de date van Jeroen!

De zaal was al donker toen we naar binnen slopen en Jeroen wilde graag op de eerste rij zitten. De zaal was niet slecht gevuld voor een maandagavond maar de eerste rij was volledig voor ons. We installeerden onze jassen, tas, drankjes en popcorn en lieten ons de film inzuigen. Inmiddels weet ik de jankmomenten feilloos te zitten en ik at gewoon wat extra popcorn als er een tranentrekkendmoment was. Het ging redelijk goed. Maar aan het eind, bij die prachtige scène met die aarzelende Mafillu die niets liever wil dan haar zoon weer in de armen sluiten, hield ik het niet meer droog. Ik had Sonja haar Wit Licht zakdoekje in mijn tas zitten, maar vond het opnieuw zonde om hem te gebruiken en veegde mijn tranen aan mijn mouw. Ik keek met een half en zeer betraand oog naar Jeroen die dwangmatig in zijn popcorn aan het graaien was en stelde tevreden vast dat hij het moeilijk had. Goed zo. Hou ik van.

Toen de aftiteling in beeld kwam probeerden we het alfabet nog even te maken maar we begonnen te laat dus dat lukte niet. Het is ook een ingewikkeld spel en Jacqueline kwam veel te vroeg in beeld. Het is een lang verhaal en eigenlijk niet zo boeiend, ik wil alleen nog even kwijt dat Jeroen het bij Madagascar II ook niet gelukt was, dus het lag niet aan mij.

Zo zittend in de stoel ging het nog wel. Maar toen we overeind kwamen zakte de popcorn richting de whoppers en de patatjes en de brownie en de muffin en het drinken en kregen we toch wel een soort van ademnood. Onze magen namen zoveel ruimte in beslag dat onze longen in de verdrukking kwamen. We hadden het echt zwaar.
Buiten liepen we langs de BurgerKing en ik vroeg of Jeroen nog wat lustte. Hij is tenslotte nog in de groei. Maar hij redde het écht niet. Een meter verder zat de Kentucky Fried Chicken en even twijfelde Jeroen nog, maar nee, ook de KFC kon niets aan ons slijten.

We strompelden de parkeergarage in waarbij er gewoon mensen naast ons hadden geparkeerd, ondanks ons zorgvuldig asociale signaal wat we afgegeven hadden. Normaal is dat geen probleem, we zijn jong en flexibel en zijn bijzonder lenig. Maar nu moesten we onze goed gevulde lijven door een wel heel smalle deuropening persen. Het lukte ons. We geven gewoon niet snel op en het was -3 graden en dat is goed voor je doorzettingsvermogen. 


Abu in tranen...                                                           ... en jawel, ook Nathalie volledig in tranen!

Ik reed Jeroen naar huis. Als ik Marlies uit laat stappen, wacht ik altijd totdat ze het portiek in gaat en echt binnen is voor ik weg rijd. Met Jeroen deed ik hetzelfde. Het grappige was dat ik hem naar binnen zag gaan en hem zag zwaaien en ik vervolgens nog even mijn navigatie instelde (Ja ik weet de weg naar huis maar als mijn navigatie aan staat kan ik lekker zingen omdat ik niet op de route hoef te letten) ik Jeroen in het portiek zag staan wachten tot ik wegreed. Hij keek even of het wel goed zat met me. Zo schattig! 

En nu zit ik thuis. Lekker na te genieten! Ik heb opnieuw Wit Licht gezien en tot mijn blijdschap was ook Jeroen onder de indruk van deze prachtige film. Nu heb ik alleen Arno nog als projectje, want met hem wil ik de film ook graag zien. En dan ben ik tevreden.
Dik tevreden!



De D is van...
Jullie weten waar ik mijn afwasmiddel bewaar, waar ik mijn ondergoed opberg en ook waar ik mijn logjes schrijf. Maar waar ik nu precies woon, hoe je mijn huis herkent, dat weten jullie nog niet. Gelukkig brengen we daar nu verandering in!

De D is van... DEUR!

Wij wonen inmiddels drie jaar in Almere. In Heerhugowaard hebben we op een gegeven moment kunststof kozijnen laten zetten en daarbij een mooie voordeur met een stuk glas erin.

Dit huis heeft een deur die nog prima volstaat, maar mooi vind ik hem niet. Hij is erg gewoon, helemaal van hout en heeft niets aparts. Wel hebben we hem vorige zomer geschilderd. We is in dit geval natuurlijk gewoon Arno, die alle kozijnen geverfd heeft in twee kleuren geel en wit. Onze voordeur is dus behoorlijk geel, maar ik vind hem daardoor wel lekker warm. Zeker als de zon er op schijnt ziet het huis er gezellig, warm en welkom uit.

We hebben aan de binnenkant zowel boven als onderin de deur een knip zitten, want uit ervaring weten we dat als je hem daar niet op zet of de deur niet op het nachtslot draait je met een kleerhanger heel gemakkelijk binnenkomt.
Arno was zijn sleutel vergeten, gelukkig is onze buurman heel handig, haha...

Ooit wil ik wel weer een mooie deur, maar die krengen zijn erg duur en zolang deze het nog doet vind ik het onzin om daar geld in te steken. Dan zou ik een mooie glanzende deur willen, met een werkje en een raampje, een mooie deurknop, passend bij brievenbus en bel. Onze bel is namelijk ook dodelijk saai, net als het rinkeltje wat er achter hangt.
Maar de deur mag saai zijn, de bel doorsnee en het rinkeltje voorspelbaar, de gastvrouw is dat zeker niet!


Wat voor deur hebben jullie, hoort hij standaard bij je huis of heb je er zelf voor gekozen? Is hij door jullie geverfd of zou je dat graag willen doen? Past je deur bij je huis of zou je het liever anders zien? Wat zegt de deur over jou?





 

Jezus heeft het zwaar...
Jezus heeft geen makkelijk leven gehad. Kijk, er waren ook leuke kanten. Hij discussieerde met joodse geleerden en deed een groot aantal wonderen: hij genas mensen van allerlei ziekten, wekte zelfs verschillende doden op. Hij liep over het water, hij dreef bij een groot aantal mensen demonen uit en kalmeerde een storm. Hij veranderde water in wijn en voedde vijfduizend hongerige toehoorders met vijf broden en twee vissen. Hij dreef geldwisselaars en kooplieden van het tempelplein en ging om met algemeen geminachte mensen, zoals prostituees en belastinginners. Maar na een tijdje ging het niet helemaal lekker.

Jezus werd midden in de nacht gearresteerd in de Hof van Gethsémané, een olijfboomgaard vlak buiten de muren van Jeruzalem. Hij werd verhoord door het Sanhedrien, de joodse Raad van oudsten, de overpriesters en Schriftgeleerden, vervolgens door de Romeinse praefectus Pontius Pilatus, Herodes Antipas en opnieuw Pilatus, waarbij hij beschuldigd werd van Godslasterlijke uitspraken.

Tenslotte werd hij veroordeeld tot de dood aan een houten kruis, een in die tijd gebruikelijke, maar bijzonder wrede vorm van doodstraf voor oproerkraaiers. Het vonnis werd voltrokken op een heuvel die Golgotha heette (ook wel de 'Schedelplaats' genoemd). Met Jezus werden ook twee misdadigers gekruisigd. Zijn doodsstrijd duurde zes uur, van 's ochtends negen tot 's middags drie uur.

Geen gemakkelijk leven dus, maar gelukkig leeft hij voort in de harten van vele Christenen. Mijn zoon Aron vroeg me vanmorgen hoe het ook alweer zat met Jezus en door wie hij ook alweer gekruisigd werd. Om te voorkomen dat ik hem een geschiedenisles zou leren die van geen kanten klopt, zocht ik het snel even op.

Ik kwam de woonkamer binnen en vertelde dat ik het nu helemaal wist. 
"Het hoeft al niet meer,"  zei Aron daarop.
Hij zat op zijn knieën voor het kerststalletje, dat op dat moment hevig onder vuur genomen werd door Lego-droids.

Jezus' kruis is in ons huis dus wat gemoderniseerd. Maar Jezus heeft het nog altijd zwaar.



Samen uit!
Ze is zo groot en ze is zo lief. Mijn Asmara. Ze is betrokken en sociaal, er is in haar hart plaats voor iedereen. En zeker voor de bewoners van het Huis Anubis.

Al maanden hadden we kaartjes in huis voor het Huis Anubis, de musical. We zouden met zijn tweetjes gaan, lekker een meidenavondje. En wat hadden we er een zin in!
Toen we bij de schouwburg kwamen kochten we Anubispopcorn en werden we naar onze plaatsen begeleid. We zaten helemaal vooraan en Asmara knuffelde me van blijdschap, want nu kon ze het wel heel erg goed zien! En wat was de voorstelling leuk! Veel interactie met het publiek waarbij Asmara op alle vragen antwoord gaf, gilde wanneer er niet opgelet werd en met alle liedjes meezong. Het verhaal zat niet slecht in elkaar, er werd niet echt belabberd geacteerd maar toch werd mijn dag gemaakt door Asmara. Wat had ze een plezier en wat keek ze blij de hele show! Alleen wanneer het een beetje eng werd sloeg ze haar handen voor haar ogen, maar verder was ze alleen maar aan het genieten en keihard vals op haar eigen manier aan het meezingen. Ik heb de hele show met een gigabrok in mijn keel gezeten. Dat hele Anubis doet me niets maar zo samen weg, haar zo zien genieten, het was heerlijk!


Toen de voorstelling afgelopen was liepen we de foyer weer in en kocht ik een mooie poster en een fanbook voor haar. Ik vind het zo leuk dat ze, ondanks dat ik haar best verwen, altijd zo dankbaar is. Ze vindt het helemaal niet vanzelfsprekend dat ze iets krijgt, we zijn immers al naar de show geweest! En als dan blijkt dat ik zowel de poster als het boek koop, slaakt ze echt een kreetje van blijdschap. Wauw, twéé dingen, dank je wel! 
In het fanbook stonden foto's, een poster, ansichtkaarten en leuke puzzels. Terwijl ze er doorheen zat te bladeren vertelde ze dat ze het wel heel jammer vond dat alle acteurs zo snel verdwenen waren, een paar jaar terug waren we naar K3 geweest en toen waren de meiden nog even teruggekomen om een handje te geven. En nu zat ze helemaal vooraan dus de kans dat ze een handje had kunnen krijgen was dan wel groot geweest.

Ik keek haar aan. "Zullen we anders even bij de artiestenuitgang wachten?" vroeg ik. "Wil je dat voor me doen?" vroeg ze met grote ogen. "Niet te lang hoor," zei ik, want het was maar 4 graden buiten. Maar ze wilde wel. Daar stonden we, met zijn tweetjes. Het fanbook opengeslagen op de groepsfoto, fototoestel standby. Een half uur ging voorbij. Twee pubers hielden ons gezelschap waardoor mijn kennis van de leden van het Huis Anubis in korte tijd enorm uitgebreid werd. Na nog eens twintig minuten kon ik mijn tenen niet meer voelen en de hysterische pubers niet meer verdragen. "Zullen we maar gaan?" vroeg ik.
Dat was goed, ze had het zelf ook koud. En misschien waren ze wel al lang weg, dat kon best. Daarbij had ze er toch niet op gerekend en de show was geweldig geweest. Vooral toen Nienke 'Hij' zong, want dat was toch zo gaaf...

En terwijl we terugliepen kwamen we langs een groepje meiden die foto's op camera's aan elkaar lieten zien. Wat stond Nienke er leuk op en wat keek Jeroen cool.
Asmara hoorde het en vroeg of ze foto's hadden gemaakt van de show. Maar nee, ze hadden alle acteurs net gezien, ze waren uit die ene deur gekomen. Niet de deur waar wij stonden, een andere deur. En Patricia wilde niet op de foto, die was met haar hoofd in haar capuchon snel weggelopen. En Mick was al heel snel weg, nog voor ze er stonden. Maar Nienke was heel aardig geweest en Fabian ook en Noa was echt zo leuk. En Amber was echt helemaal te gek, die was ook zonder die jurk echt heel mooi...

Ik zag Asmara slikken en rood worden. Zwijgend liepen we naar de auto. Ik wist wel wat ze dacht, ik begreep wel wat ze voelde. Na veertien jaar met Marco werken weet ik wat een fan voelt, welke verlangens en dromen ze hebben en wat een avond kan maken of breken. Ze hoefde me niets uit te leggen.

Bij het naar bed brengen vertelde ze dat ze echt een hele leuke avond had gehad. Dat ze het zo leuk vond met zijn tweetjes, en ook het bezoekje aan de McDonalds erna was heel leuk geweest. En de musical was echt heel leuk. En spannend. En mooi.
En het was -snik- helemaal niet erg -snik- dat ze niet op de foto -snik- kon met de acteurs. Die kans -snik- is gewoon -snik- heel klein.
"Maar ik had gewoon niet willen weten dat die andere kinderen het wel was gelukt!" 

En daar kwamen de tranen. "En ik heb echt een hele leuke dag gehad! Dus ik wil hier niet om huilen!" 



Ik kroop naast haar in bed. "Je mag er best om huilen, schat!"  Ze kroop in mijn hals. "We hebben een hele leuke avond gehad en dat vergeten we niet. Maar je bent ook een beetje teleurgesteld dat we zo lang in de kou hebben gewacht en we ze toch misgelopen zijn. Dat is helemaal niet erg, dat is toch ook heel naar?" Ik veegde haar tranen weg maar ze kwamen met dezelfde vaart weer tevoorschijn.
"Vind je me dan niet ondankbaar?"
Daar kwamen mijn tranen natuurlijk ook. Hoe moest ik haar nou toch uitleggen dat het samen naar de schouwburg rijden, het zingen in de auto, het zoeken naar een parkeerplekje, het hand in hand wandelen naar de schouwburg, het kiezen van de popcorn, de vreugde van de mooie stoelen, de geweldige musical en dat blije koppie van mijn grietje dat alles zo enthousiast meezong voor mij één en al dankbaarheid was?
"Ik vind je niet ondankbaar!" zei ik dus maar. "Echt niet!"
Ik stapte uit bed en hing de poster met plakbandjes op de deur. 
"Nu staan we tenminste bij de goede deur," grijnsde ze door haar tranen heen.

Oh God, wat houd ik van dat grietje!



Ter info!
Aron logeert bij Melissa voor drie nachtjes.
Asmara logeert bij Opa voor drie nachtjes.

Dan weten jullie dat...


Merry Christmas!
Door de jaren heen hebben we veel mensen fijne kerstdagen gewenst en meestal ook een paar mooie wensen voor het nieuwe jaar meegestuurd. Maar sinds 1997, toen Aron drie weken oud was, prijkt hij, en later samen met zijn zusje, op de kerstkaart.

Je ziet ze elk jaar groeien en een aantal vrienden van ons bewaren de kerstkaarten en hangen ze elk jaar allemaal weer op. Ik heb ze al eens eerder op mijn puntlogje gezet, maar dat is niet alleen een paar jaar geleden, ook zijn er zowel meer loggers als kerstkaarten bijgekomen! 


Maar kijk nou zelf, met zulke moppies is elk kerstfeest toch geslaagd en elk jaar een gelukkig nieuwjaar!!

1997                                                                1998


1999

2000                                     2001                                       2002
2003                                                            2004
2005                                                                     2006


2007



2008!


De C is van...
De meesten voelden hem al aankomen, al denk ik dat een aantal mensen stomverbaasd zal zijn want ik ken er een paar die waren thuis al aan het oefenen om de C zo charmant mogelijk in beeld te krijgen. De rest van de webloggers zijn vast een stuk minder geshockeerd wanneer ik de C bekend maak:

De C is van Computer!


En dan ben ik vooral benieuwd hoe je logt. Waar staat je computer, wat voor machine heb je staan en hoe vaak log je in op Borsatoweblog punt en el?

Mijn computer is een prachtige Apple, en wel een Mac OS X, Versie 10.5.5 met 3.06 GHz Intel Core 2 duo processor en een geheugen van 4 GB, 800 MHz DDR2 SDRAM en een 24 inch beeldscherm.

Hij staat in mijn kantoortje, vroeger bekend onder de naam garage, hoewel de vorige eigenaar er ook een beautysalon van heeft geprobeerd te maken. Met mijn aanwezigheid is de beautysalon wel geslaagd, dacht ik zo 



Hij staat op een buro, naast het buro van de kinderen-slash-stagiaire. Dat is overigens wel een windowsapparaat, een HP.
Ik log een paar keer per week maar ben meerdere keren per dag op Borsatoweblog te vinden. Ik beschouw het deels als werk, om op de hoogte te blijven wat er speelt, maar ook ontspant het me, als ik een broodje eet bijvoorbeeld vind ik een beetje over de logjes surfen ook hartstikke leuk.

Zoals ik eerder schreef is mijn internetverbinding de laatste tijd niet zo stabiel, en dan merk je toch wel dat het een soort van verslavende vormen heeft aangenomen, dat webloggen. Want werken doe ik weliswaar in mijn kantoor, maar met mijn Macbook kan ik overal in huis loggen. En dat doe ik dan ook. Niet overal natuurlijk, maar er zijn wel een paar plekjes waar ik een goede verbinding heb en ik graag zit...

Internot
Compleet afhankelijk ben ik ervan. Ik schaam me dood, maar wanneer mijn internet eruit ligt loop ik met mijn ziel onder de arm. Sinds 6 december hebben we problemen met internet, de ene keer erger dan de andere keer, maar het komt er op neer dat het een keer of tien per dag (deels) eruit ligt. Dan kan ik bijvoorbeeld wel mailen, maar niet surfen, of wel surfen maar niet op MSN etc. Wanneer ik de modem uit en weer aan zet, doet hij het weer. Voor een tijdje. Er zijn al een aantal telefoontjes aan besteed, er is een monteur geweest. En ze kunnen het niet vinden. We hebben nu een testmodem ontvangen. Als die het doet ligt het aan de modem zelf (en niet aan de kabels die we moesten vervangen van xs4all, niet aan de computers en niet aan de firewall). We hebben hem nu aangesloten, ik ben benieuwd.

Het erge is dat ik dag en nacht met internet bezig blijk te zijn. Wil ik iets anders gaan doen, kom ik toch weer op mijn computer uit. Ik kan bijvoorbeeld even niet werken want geen internet, nou, dan ga ik mijn achterstallige administratie toch even doen, even naar www.raboba.... Oh nee, kan niet. Nou, dan regel ik toch mijn kerstkaarten gewoon, even naar www.hallmark.... Oh nee, kan niet. Laat ik dan die mail van vrienden die is blijven liggen even oppakken... Oh nee, kan niet. Ik moet er om lachen en het is natuurlijk triest. Net lag het er uit en ik bedacht me dat ik dan mijn btw aangifte over de maand november wel kon doen. Ik werd gewoon boos op mezelf toen ik vrolijk de url in typte van de belastingdienst. Hoe vaak loopt deze ezel nog tegen diezelfde steen aan?



Maar goed, ik ga nu een boterhammetje eten en als het er straks weer uit ligt, zet ik die hele computer gewoon uit en dan doen jullie het maar even zonder me!!!


(Dit is een grove leugen, liever nog zit ik met mijn laptop in de achtertuin van de buren op hun signaal, dat begrijp je.)


xx N.
Te klein!
Een paar jaar terug keek ik in de kleedkamer van Marco naar een aflevering van de Ghostwhisperer om de tijd te doden. Zes liter tranen later besloot ik dat ik het een leuke serie vond, maar aangezien ik het voor geen een serie op kan brengen elke week voor de buis te zitten en alles vanaf dvd?tjes kijk, bleef het bij die ene fascinerende aflevering. Tot dat dit weekend Arno me liet weten een schijfje te hebben met vier afleveringen, was dat niet die serie die me zo leuk leek? Gelukkig was er voetbal op TV (wat niet zo verrassend is want Arno heeft er een aantal extra kanalen bijgenomen met voetbal en andere sporten dus er is elke avond wel een zeer belangrijke wedstrijd die echt niet gemist mag worden) dus ik zette een pot thee en dook mijn bed in met het schijfje. Nou ja, ik stopte het schijfje in de speler, zette de TV aan, deed het licht uit en dook onder mijn dekbed. Jennifer Love Hewitt speelt Melinda Gordon, een meisje dat kan communiceren met de spirits van overleden mensen die moeite hebben de overgang naar de andere kant te maken. Heerlijk, ik hou wel van dat soort dingen mits het niet te eng of horrorachtig wordt.

Ik had alleen één ding over het hoofd gezien. Als je kunt praten met mensen die zijn overleden, hebben we het over mensen die dood zijn. En als ze niet naar de andere kant fietsen, wat die andere kant ook mag zijn, dan komt dat meestal omdat ze hier nog wat zaken hebben die niet goed zijn afgerond. En dat heeft doorgaans met liefde te maken.

Ik heb de eerste vier afleveringen dus gezien. Achter elkaar, want U weet, ik heb geen rem. Ik vond het heerlijk, ik vond het zalig, ik heb genoten. Maar op een gegeven moment was ik zo aan het huilen dat er tussen de bedrijven door niet eens meer gestopt kon worden. Was er gewoon even niets zielig, niet erger dan anders want het is altijd zielig want hee, die mensen zijn dus gewoon heel erg dood, en liepen de tranen uit gewoonte nog uit mijn ogen te stromen. Ken je die schilderijtjes van die kleine, beetje vieze zigeunertjes die zo?n mooi, biggelend, glanzend traantje hebben?
Zo zie ik er dan precies niet uit.

Mijn neus zwelt op, ook al loopt het snot er gewoon met tien liter per minuut uit.Mijn gezicht wordt rood en mijn ogen worden steeds een beetje kleiner. Ze werden zelfs zo klein, dat ik als ik gewoon voor me uit keek, mijn ooglid in beeld had. Mijn dikke, opgezwollen, opgeblazen oogleden hingen gewoon over mijn wimpers heen. Echt heel charmant.



Na vier afleveringen moest ik mijn bed verschonen. Dat klinkt als een leuk grapje, maar echt, de hele bovenkant was zeiknat en besnot. Is dat wel een woord, besnot? U begrijpt me vast. Nieuw denkbed er dus overheen. En terwijl ik dat nog een beetje nasnikkend aan het doen ben, komt Asmara binnen.Ze ziet mijn ogen, hoort me snotteren en in plaats van dat je ze me vraagt wat eraan de hand is en of het wel met me gaat, trekt ze meteen haar conclusies.

Ze kijkt naar de tv, ze kijkt naar mij, zet haar handen in haar zij en zegt streng:


?Heb je weer naar iets gekeken waar je eigenlijk
nog te klein voor bent?


Ooh, ze kent me veeeel te goed? 
"In de kamer liggen scherven van ons leven op de grond
En ik proef nog steeds je tranen in mijn mond"