Geheel wederzijds!
Voel je...

Afscheid nemen bestaat niet...
Twitter - nathaliethielen
Volg mij!
Follow me!
Volg me op Twitter!
Samen lachen!
Zijn favoriet!
Laat je horen!

Bezoekers
Op dit moment is er 1 vriend ;
en 1 gast vriend .
Nieuws van Marco
Ik wens iedereen een hele fijne vakantie! Groetjes, Marco
Nieuws van Nathalie!
Leuk dat je mijn weblogje bezoekt! Vergeet je niet om een reactie achter te laten? Je kunt je ook aanmelden voor de e-mailalerts, dan mis je niets meer! Liefs, Nathalie
Mijn laatste reacties
Eric Bus, ik hou dus van...
13:19, 10 mrt 2017
Wat een super leuk...
11:23, 22 feb 2017
Wat een leuk en lief...
13:10, 10 feb 2017
Lieve Rianne, Ja, het is...
15:02, 1 feb 2017
Jeeeeetje ik ben overal...
15:00, 1 feb 2017
Dank je welllll <3
14:57, 1 feb 2017
Ik mis haar ook...
11:23, 6 jan 2017
Wat fijn Marco! Voelt zo...
09:58, 28 aug 2015
Dit soort logjes zijn...
01:07, 15 aug 2015
Oef. Een traumatische...
01:02, 15 aug 2015
Foto album
Wil je me wat vertellen?


Mail me!  *klik*
E-mail alert
Klokje
Zoeken
Thielen Tekst

Verba volant, scripta manent
Ik wil... ik wil... ik wil...
Marco en ik hebben een aantal overeenkomsten. Maar ook een aantal verschillen. Ik geef niks om duiken, bijvoorbeeld. Ik vind het leuk om Marco met duikpak te zien genieten, luister graag naar zijn verhalen, maar zelf met mijn hoofd onder water hoeft van mij niet persé. Wat ik wel leuk vind, net als hij: Ik maak ook graag mensen blij.

Maar onze grootste overeenkomst op dit moment is toch wel wat we nu het meest nodig hebben. RUST. Ik heb er deze week meer dan 90 (!) uur opzitten. Vannacht sliep ik om 4.00 uur en om half elf zat ik weer aan mijn computer. Ik weet, dat is niet gezond. Ik weet, die keuze maak ik zelf. En ik weet, ik moet dit zelf veranderen. Maar het is verrekte moeilijk. Nu is het na drieën en ik heb me nog niet aangekleed en ook nog niet ontbeten. En ik jank steeds.

Ik heb veel hulp aangeboden gekregen en aangenomen. Ik heb om hulp gevraagd, ook al heel goed. Maar ik kan nog niet denken: het is niet afgekomen, laat maar.
Anderen kunnen dat beter. De Tifosi zal op 4 januari naar de verzender gaan. Als het aan mij had gelegen was dat eerder geweest, maar 'dat ging niet', wist de drukker. Ik zeg zelden dat iets niet lukt. Ik schuif, ik draai en wissel en opeens kan het toch. En ben ik oververmoeid. Ik ben weer zo huilerig als wat. Heb een kort lontje. Kan mijn draai niet vinden. Niet voor mezelf kiezen.

Vanmorgen ging om 8.04 de telefoon. Mijn mobieltje. Ik weet echt wel wie er belt op zondagochtend op dat tijdstip én met werk. 
Maar ik heb niet opgenomen. 
Stoer. 
En dus voel ik me schuldig. 
Niet zo stoer. 
Ik had alle recht om niet op te nemen, ik sliep net vier uur. 
Maar ik blijf het moeilijk vinden. 

Ik heb kaartjes voor de Kleine Komedie vanavond. Hoop dat het ontspanning wordt, en niet iets wat ik nog moet doen voor ik op vakantie ga. We gaan een hele week weg en heb de koffers nog niet eens tevoorschijn gehaald. Arno zou niet meegaan, maar zei vanmorgen dat hij het toch overweegt. Wat heerlijk is natuurlijk, maar ik dacht wel meteen: Oke, maar dan moet ik dus rekening met hem houden.
Ik had bedacht de hele week met de kids te ontspannen. Ik heb 'Annie' en 'Home Alone' enzo klaarliggen. Beetje zwemmen. Dierentuintje. Maar verder in het huisje niksen. Daar verheugde ik me op. Maar Arno wil altijd dingen dóen. Ik ga nu kijken hoe hij dat doet zonder mij denk ik. Ik hoop dat me dat lukt.
Heb paar minder leuke dingen te horen gekregen deze week, maak ik later nog wel een logje over, maar op dit moment zie ik alles even wat somber.

Niet doen, Naat! Nergens voor nodig! Count your blessings!
Ik weet het allemaal wel.
Vanvond de laatste dingetjes nog doen, na de Kleine Komedie.
Morgenochtend koffers inpakken. En dan vakantie.
Weekje in een huisje. Rust. Ik hoop het!

Tot slot twee plaatjes.
De bovenste laat zien wat ik vorig jaar voor kerstmis wilde.
De onderste laat zien wat ik dit jaar wil...

Volgend jaar weer een vrolijk logje!
Hoera! Marco jarig!
Hij is jarig. Hij is 41 jaar. En hij is op vakantie.
Dat geeft me dus even uitstel betreffende het cadeautje.
Want wat moet ik hem geven? De prijs is voor mij van ondergeschikt belang. Ik koop altijd iets omdat ik het leuk vind. Als dat een tientje kost, prima. Is het meer en kan ik het missen, ook goed. Ik bedenk nooit wat ik van te voren uit wil geven om daar dan naar op zoek te gaan. Ik koop het omdat het een leuk kado is, al ben ik soepeler als het om een bruiloft, jubileum of bijvoorbeeld een veertigste verjaardag gaat.
Creatieve oplossingen!
Hij groeit. Niet erg hard en niet erg vaak, maar af en toe komen er toch een paar centimeters bij. Aron is tien, maar erg lang is hij niet. Toch zijn veel van zijn kledingstukken de laatste tijd opeens te kort. Maat 122 is echt te klein, de kleding in 128 past soms wel en soms niet. Met dit koude weer dus reden om wat nieuws te halen, zodat de warme truien niet halverwege de onderarm ophouden.

Hij houdt niet van winkelen. Voor zijn zus mag ik alleen dingen kopen als ik het bonnetje bewaar, liefst gaat ze zelf mee en dan onderhandelen we net zolang tot dat we allebei tevreden zijn over de kledingkeuze voor we het mee naar huis nemen. Aron boeit het niet. "Koop gewoon maar wat," zei hij toen ik vertelde dat hij nieuwe kleren nodig had.

Ik was al even gaan kijken, maar als ik maat 134 in mijn hand had, kon ik niet geloven dat dat kleine ventje van me daar in zou passen. Maat 128 zag er dan veel geschikter uit, maar ja, daar had hij al wat van hangen. En dus moest hij mee. Het werd een koopavond.

Ik had hem lang van te voren voorbereid, zodat hij aan het idee kon wennen en vanmiddag had hij er bijna zin in. Niet echt natuurlijk, maar hij zag er ook niet erg tegenop, wist hij me te vertellen. Tegen vijven waren we in de stad. Het was koud, het was donker. Maar er waren overal mooi gekleurde etalages en hier en daar waren mensen muziek aan het maken of stond er een koor te zingen. Het was best knus, besloten we. Hij pakte mijn hand vast en ik keek mijn zoon aan. Tien jaar, maar kruipt nog altijd lekker op schoot en ook in de stad lopen we gezellig hand in hand. 

In de C&A zag ik een paar mooie broeken. Ik nam maat 134 mee naar het pashokje en hij trok hem aan. De lengte was goed, de taille te wijd. Hij is niet erg handig met riemen en aangezien hij pas 28 seconden van te voren weet wanneer hij moet plassen zijn obstakels in een broek niet erg handig. Helaas hadden ze geen broeken met verstelbaar elastiek en dus na een paar broeken te hebben gepast gingen we een nieuwe winkel in.

In de H & M zelfde verhaal. De 128 is toch wel eventjes te kort, terwijl hij aan de bovenkant prima zit. Maar weer even verder kijken. V & D dan. Aron verdwijnt een hokje in met een grijze broek met bijpassende grijze trui. 
"Deze zit goed mama!" klinkt het niet veel later.
Ik open het gordijntje en zie mijn zoon. Broek heeft een goede lengte, zo zonder schoenen staat hij op de hiel, maar met schoenen en een keertje wassen zal hij perfect zitten. Ook de bovenkant zit goed, hij lijkt nergens af te zakken. Ik word helemaal blij.
Een broek die past, wat geweldig! "Vind je hem wel mooi?" controleer ik nog even. Aron kijkt in de spiegel alsof hij de broek niet net zelf aangetrokken heeft en haalt zijn schouders ongeïnteresseerd op. "Het is gewoon een broek," vindt hij. En dat is in de Aron-taal dat het dus goed genoeg is. 

Ik reken af, we brengen een bezoekje aan de BurgerKing, shoppen nog even voor Shona die de 31e jarig is en lopen dan met de tassen weer naar de auto.
In de parkeergarage vertel ik dat ik het zo'n leuke avond vond, zo gezellig met zijn tweetjes. Aron pakt meteen mijn hand weer en geeft me een glimlach die me doet smelten. "Ik vond het ook leuk!" verzekert hij me. 

"Je hoefde niet eens zo heel veel te passen hè," zeg ik. 
"Het viel wel mee," vindt Aron. "Ik houd niet zo van passen."
Ik knik. "Ik ben heel blij met de broek die we gevonden hebben!" verzeker ik hem.
"Ik ook. Al die broeken waren zo wijd. Maar goed dat ik toen ik deze broek ging passen mijn eigen broek aan gehouden heb."


Gratis naar Idols?
Voor de LIVE show van Idols a.s. heb ik nog een paar kaartjes over.
Wie wil ze (gratis) hebben?

Mail me je naam/adres/plaats en hoeveel kaarten je wilt!
Wie het eerst komt...
Ik wil ze VANDAAG nog posten i.v.m. de kerstdrukte bij de post.

De uitzending vindt plaats op het Mediapark in Hilversum en men moet rond 19.30 aanwezig zijn. Kinderen vanaf 12 jaar mogen ook mee. Hier wordt echter niet op gecontroleerd, dus vanaf een jaar of 9 kan ook!

Later deze cyclus zal ik misschien vaker kaartjes hebben (niet voor de finale).
Hoor graag of je interesse hebt!












F#ck Marco!
Marco heeft een abnormaal drukke periode achter de rug en ik ben dan ook blij dat hij met zijn gezinnetje lekker op vakantie gaat deze kerstvakantie. Eerder schreef ik al eens dat als Marco op vakantie is, het voor mij ook altijd een beetje vakantie is. Nu ga ik ook een weekje in een vakantiehuisje zitten, dus het is letterlijk vakantie voor me, maar los daarvan ontspan ik makkelijker als Marco niet in Nederland is.

Marco heeft al een hele tijd geleden geboekt, dus hij kan zich al een tijdje verheugen op zijn uitstapje. Maar ik dus ook! In mijn agenda staan de dagen dat hij afwezig is met grote letters aangegeven!
"Vak. Marco!" staat er.

Vanmiddag kwam Asmara hevig verontwaardigd naar me toe. Ze keek me woedend aan en wilde een goede verklaring van me hebben want wat ik nu gedaan had mócht helemaal niet en al zeker niet op deze manier.

Ik had geen flauw idee waar ze het over had en ik zei dat ze me het toch echt even uit moest leggen, want ik was me van geen kwaad bewust.
"Hier," riep ze boos, wijzend met haar vinger in mijn agenda. "Dat vind ik níet leuk!"
Ik volgde haar vinger en zag de dag waar Marco's vakantie begon.

"Je mág helemaal geen Fuck Marco zeggen, mama!"

Marco-Warmte...
Eerlijk is eerlijk, als ik aan de mogelijkheden denk... dan krijg ik 't er warm van!



























Ahhhhh!!! Haar A!

Op haar vierde verjaardag kreeg Asmara haar eerste zwemles. Ze kon niet wachten, want ze zat al een jaar elke donderdag in het zwembad te kijken hoe haar broer de beginselen der zwemmen aangeleerd kreeg en ze wilde niets liever. En toen was het eindelijk zover!
Na een periode van niet zo goed les krijgen en wisselen van zwembad en dus -les, zat ze eindelijk in het laatste groepje. Kwestie van paar weekjes nog en dan zou ze mogen afzwemmen, wist de juf te melden. En toen gingen we verhuizen...

Leontine 40 jaar!
Het was op de verjaardag van Senna, in september dus, dat we met een paar meiden in de achtertuin de verjaardag van Leontine ter sprake brachten. We wisten wel dat ze het in 2008 wilde vieren, maar we wilden haar verjaardag niet voorbij laten gaan. Daarbij kon het best wel eens zo zijn dat ze voor volgend jaar had gekozen omdat het in die drukke decembermaand teveel rompslomp zou zijn om echt iets leuks van de grond te krijgen. Maar zoals gezegd zaten we daar met een groepje meiden die zonder uitzondering Leontine een warm hart toedragen. En zo werden de eerste ideeën geboren...
Jezus!
Hoera!
De kerstboom staat! 
Prachtig versierd met roze ballen, vlinders en kadootjes.

De overige versieringen moeten nog, zoals de lichtslang voor buiten, de kerststukjes en de sneeuw op de ramen.

Aron: "Mam, vergeet je het gebouwtje voor Jezus niet?"
Op stap!
Een erg druk weekend, dat is het! Zaterdag was mijn schoonvader jarig. Omdat mijn schoonmoeder op 5 oktober opgenomen werd op de psychiatrische afdeling van het ziekenhuis wegens een lithiumvergiftiging en ze daar nog altijd zit, werd het niet echt gevierd. Elly mocht een paar uurtjes naar huis voor de verjaardag van Harry, maar alle visite werd afgezegd. Alleen de kinderen mochten even langskomen. Hugo woont nog thuis, en Rick kwam met zijn vriendin Petra langs en ik zou samen met Aron even gaan. Arno was zelf al niet lekker genoeg en Asmara had een aantal afspraken staan, dus moeder en zoon gingen samen. Dat werd twee keer een flinke file, waardoor we er zowel heen als terug twee uur over reden. Toch was het onderweg erg gezellig, waarbij we drie liedjes van Kinderen voor Kinderen op repeat hadden staan.
"Vandaag is rood
gewoon weer liefde tussen jou en mij"