Geheel wederzijds!
Voel je...

Afscheid nemen bestaat niet...
Twitter - nathaliethielen
  • Nathalie Thielen 01 september

    Hiep hiep hoera. Vandaag is Nathalie Thielen Tekst jarig. We bestaan 15 jaar. Ik ga mezelf ontzettend trakteren op een nieuwe pen.

  • Goedenavond, waar in MIJN REIS kan ik mijn factuur inzien? Ik moet hem printen maar kan het nergens vinden... Alvast bedankt!

  • Fijn dat het zo goed bevallen is!

  • Neem aan dat je voorzien bent over Feniks Talent, maar anders mag je me benaderen hoor :-)

Volg mij!
Follow me!
Volg me op Twitter!
Samen lachen!
Zijn favoriet!
Laat je horen!

Bezoekers
Op dit moment is er 1 vriend ;
en 1 gast vriend .
Nieuws van Marco
Zie ik jou bij de Clubtour nathalie? Groetjes, Marco
Nieuws van Nathalie!
Leuk dat je mijn weblogje bezoekt! Vergeet je niet om een reactie achter te laten? Je kunt je ook aanmelden voor de e-mailalerts, dan mis je niets meer! Liefs, Nathalie
Mijn laatste reacties
Eric Bus, ik hou dus van...
13:19, 10 mrt 2017
Wat een super leuk...
11:23, 22 feb 2017
Wat een leuk en lief...
13:10, 10 feb 2017
Lieve Rianne, Ja, het is...
15:02, 1 feb 2017
Jeeeeetje ik ben overal...
15:00, 1 feb 2017
Ik mis haar ook...
11:23, 6 jan 2017
Wat fijn Marco! Voelt zo...
09:58, 28 aug 2015
Dit soort logjes zijn...
01:07, 15 aug 2015
Oef. Een traumatische...
01:02, 15 aug 2015
Met wat minder haar heb...
14:40, 7 aug 2015
Foto album
Wil je me wat vertellen?


Mail me!  *klik*
E-mail alert
Klokje
Zoeken
Thielen Tekst

Verba volant, scripta manent
Koekjes!
Vandaag gingen we koekjes bakken. Eerst op de fiets naar de winkel, daar alle spulletjes gekocht, en toen thuis het deeg kneden. Opstijven in de koelkast en in twee eerlijke helften verdeeld. En daar zaten ze. Tong uit de mond van de inspanning, maakten ze met behulp van de vormpjes de prachtigste koekjes. Een engeltje voor Aron, en een kerstboom. Asmara nam de maan en de bloem, en ook het kerstklokje. Toen ruilen, want ze wilden natuurlijk allebei alle vormpjes proberen. Vervolgens werden ze versierd met hageltjes, bloempjes, balletjes en zelfs een paddestoel. Práchtig zagen ze eruit!
Op de bovenste helft van de bakplaat legden we de koekjes van Aron, op de onderste helft die van Asmara, want ze mochten natuurlijk niet door elkaar komen.
Bijna anderhalf uur hebben we gezwoegd in de keuken op de eetbare kunstwerkjes, en toen mochten ze de oven in. Om te voorkomen dat ze meteen zouden smelten nog even af laten koelen buiten, maar toen was het echt zover.
Trots stonden ze met zijn tweetjes voor de oven. Wat zag het er allemaal geweldig uit! Ze konden niet wachten tot de 20 minuutjes voorbij zouden zijn. Letterlijk, want na een minuutje kijken waren ze allebei al weer afgeleid en aan het spelen.
 
Na 20 minuten keek ik door het raampje van de oven en schoot een beetje in de lach.
"Ze zijn toch niet verbránd hè!" sprak Asmara me streng toe. "Want laatst op school had een moeder de koekjes laten verbranden en toen moesten we allemaal delen..."
 
Ik schudde mijn hoofd. "Het goede nieuws is dat ze prachtig van kleur zijn en vast heel erg lekker zullen smaken!" antwoordde ik.
 
Maar ze keken me wantrouwens aan. "Wil ik wel weten wat het slechte nieuws is?" vroeg Aron somber. Maar Asmara had het ondertussen al gezien.
"Oh néé!" gilde ze. "Er is een ongeluk gebeurd!"
 
Inderdaad, alle koekjes waren in deze tijd van Kerst en Goede Voornemens, tolerantie en saamhorigheid, gezellig tegen elkaar aangekropen en samen één grote koek geworden. Hand in hand, samen staan we sterk. En ja, ik kon er wel om lachen.
 
Maar Aron en Asmara waren diep beledigd. Al dat werk...
"Weet je wat? Dan eet ik ze wel op, dan hoeven jullie daar niet mee te helpen..." stelde ik voor.
En zodoende zitten ze nu gepikeerd met hun onherkenbare engeltjes en versmolten kerstklokjes op de bank. Te smullen natuurlijk, want ze smaken heerlijk.
 
En ik sta grijnzend in de keuken en neem er ook eentje.
Vrede op aarde.
 
 
Belangrijk!!
Dat is wat ik op de doos schreef. BELANGRIJK!
Ik stopte er de laatste spulletjes in, je weet wel, de dingen die je zolang mogelijk bij je wilt houden en in het nieuwe huis als eerste weer wilt hebben.
Make up. Mijn haarspullen. De batterij-oplader.
De laatst gekomen poststukken. De belangrijke papieren m.b.t. de verhuizing.
Mijn telefoonoplader.
 
En, ter verduidelijking: deze doos kan ik niet vinden. De belángrijke doos. Met een dubbel uitroepteken om zijn belangrijkheid extra te onderstrepen. Geschreven met een watervaste, onuitwisbare zwarte stift waar zelf de vriendelijke meneer van de nachtelijke tellsell programma's met zijn roze potje smurrie niets mee zou kunnen aanvangen als het op je witte broek terecht kwam. Deze doos is kwijt.
 
Niet écht kwijt natuurlijk. Gewoon kwijt op zijn Naatjes. Dus wel ergens in huis, maar niet op de plek waar je hem verwacht. Niet op de plek waar je hem wilt. En al zoekend en kijkend tussen de ontelbare dozen die we deze verhuizing mee hebben zitten slepen (nou ja, ontelbaar, het waren er 193) ben ik hem niet tegen gekomen. Ik kom er wellicht wat laat achter, maar er zitten nadelen aan een groter huis. Jawel.
 
Dat ik kerstmis au naturel en dus zonder make up doorbreng, dat overleef ik. Dat mijn haar niet zo mooi krult als ik wenselijk acht, so be it. En ik kan wel batterijen gebruiken die na gebruik bij het chemisch afval moeten en geen tweede ronde krijgen.
Maar die oplader, die óplader. Die is onmisbaar. Vrijdag ochtend 23 december, sprong mijn telefoon uit. Hij had er genoeg van nadat ik de hele ochtend met allerlei instanties had lopen bellen en al een tijdje niet opgeladen was. Ik zag geen reden tot paniek, in enkele uren zouden we in Almere aankomen en de doos met BELANGRIJK!! zou ik als eerste ontleden. Kwestie van inpluggen.
 
Maar nu is het maandag. Merry Christmas, ho ho ho.
En geen oplader, geen telefoon. Ik heb sinds een uurtje internet, maar mail versturen lukt me nog niet. Ik ben van de buitenwereld afgesloten.
Verdoemd tot eenzaamheid.
 
Ik hoor geen gezellig rinkeltje, ten teken dat ik een smsje heb ontvangen. Ik hoor geen kikkergekwaak als seintje dat er een mmsje binnenrolt. Ik kan niet naar de site mms-en.
Ik hoor niet "Náthalie, je telefoon gaat, haal hem uit je broekzak anders ben je te laaaahaaat..." ter verduidelijking dat iemand me graag wil spreken.
 
Erger is nog dat bijna niemand mijn nieuwe vaste nummer heeft. Dat ik niemands nummer heb aangezien alle nummers in mijn telefoon staan en... och U begrijpt het wel.
 
En dus zit ik in mijn kamer. Kijkend naar de muur. Schitterend geverfd in de kleur 'stilte'.
 
Iemand heeft hier heel, heel veel plezier.
En ik ben het niet!
 
 
 
 
 
Wat doet zij nou?
Mocht het je nu of in de nabije toekomst opvallen dat ik wat al te sporadisch update, kijk dan nog eens naar deze foto's. Want dan snap je waarom...
 










 
Ik heb het immers veel te druk met achterlijke foto's maken?
Verliefd
Je kinderen in een verhuizing betrekken is best heftig, vind ik. Wij maken de keuze om in een andere plaats te gaan wonen, en zij moeten hun vriendjes, vriendinnetjes en school achterlaten. Arno en ik waren het er dan over eens, als we dit wilden doen, moest het nu.
 
Ze zijn nog jong en flexibel, ze hebben elkaar, nu kunnen ze dit waarschijnlijk zonder al te veel kleerscheuren aan. Als ze in de puberteit zijn en ze hebben verkering, dan wordt het pas echt dramatisch.
Asmara ziet niet tegen de verhuizing op. Ze is, net als ik, een positief mens en ziet vooral de leuke kanten. Nieuwe vriendinnetjes, mooie nieuwe school, nieuwe kamer.

Voor Aron is het glas altijd half leeg. Net als zijn vader ziet hij eerst de bezwaren en kost het hem moeite de dingen van de zonzijde te bekijken. Toen ik met hem de leuke en minder leuke kanten van de verhuizing wilde bespreken zei hij tot mijn verrassing dat hij dan met de leuke kanten wilde beginnen.
 
Ik was verrast en heel blij en prees hem veelvuldig. "Hartstikke goed, Aron! We beginnen met de leuke kanten te bekijken, positief denken, toch?" Maar niks hoor. "Er zijn twee dingen leuk zijn aan de verhuizing en de rest is gewoon stom. En dan ben ik snel klaar met vertellen."
 
De leuke dingen zijn trouwens zijn nieuwe behang (planeten) en het feit dat we nu geen poort meer hebben bij het achterom gaan, maar langs het huis kunnen lopen. Lui varken. Mijn zoon.
 
Maar nu is er nóg een kinkje in de kabel gekomen. Tien dagen voor onze verhuizing wordt hij verliefd. Ezra, die bij Asmara in de klas zit en bij wiens tweelingzus hij in de kleuterklas zat, heeft zijn hart gestolen. En het is wederzijds. Ezra is de leukste. Ezra is de liefste. Ezra is zó grappig. Ezra kan heel leuk vertellen. Ezra durft alles. Ezra vindt hem knap. Ezra lacht om zijn grapjes. Ezra wilde wel bij hem achterop de fiets. Ezra kan een salto op de trampoline. Ezra is het helemaal.
 
Asmara vindt het erg grappig. "Ezra hartje Aron, Ezra hartje Aron!" roept ze door het huis. Normaal gesproken zijn dergelijke uitspraken reden tot veel tegengas, ontkenningen en soms zelfs tranen.
Maar Aron zegt: "Wat gek, ik vind het helemaal niet rot als je dat zegt. Ik krijg er een lekker gevoel van!"
 
Dit gaan zware dagen voor het jochie worden.
Afscheid
We gaan verhuizen. Over precies een week is het zover en de hele week staat dus al in het teken van afscheid nemen. Dinsdag had ik een etentje met Elly en Erika, de meiden waar ik het meest mee optrek in Heerhugowaard en die tevens moeder zijn van Aron's beste vriendjes. We kennen elkaar al heel wat jaartjes nu en het idee dat ik straks niet meer zo maar kan zeggen dat ik écht geen tijd voor een kopje thee heb bevalt me niets. Het etentje was gezellig als altijd en natuurlijk had ik een cadeautje voor ze meegenomen. Dat had nog heel wat voeten in de aarde. Ik wilde iets geven wat persoonlijk is, wat bij ze past, wat ze aan mij zou doen denken, het liefst twee dezelfde cadeautjes dus iets voor het interieur viel dan al af, iets blijvends.
 
En toen wist ik het. Discreet in een plastic tas gaf ik de presentjes aan het eind van de avond. Ongegeneerd haalden ze het echter uit de verpakking, waardoor toen ik afrekende de dame achter de bar begreep waarom we nu al naar huis gingen en ons vooral een zeer, zeer prettige avond wensten...
 
Ben benieuwd hoe vaak de meiden.... aan me zullen denken!
 
Veldhuis en Kemper
Samen op de foto, wat ongewoon!Marlies had twee kaarten voor de voorstelling van Veldhuis & Kemper, altijd goed voor een gezellig avondje uit. Maar... wie zou ze nou eens meenemen?
Ze bulkt van de lieve vriendinnen en dito zussen, dus ze stond even in dubio. Maar gezien de titel van de show was er toch echt maar één iemand die daarvoor in aanmerking kwam. En dus mocht ik met haar mee naar HITSIG!
 
Ik vertrok met de trein, geen spits, geen vrijdagmiddagstress. In de hal van het station las ik in mijn boek tot Marlies me gevonden had en namen we de tram naar een leuk restaurant.
 
Marlies met al haar vrienden op de foto!Marlies bestelde bij de aardige ober terwijl ik me nog even snel op ging maken in het toilet (oeps, vergeten, en als Remco Veldhuis me straks zou zien zitten moest ik er natuurlijk wel op mijn mooist uitzien). Met die opmerking nam ik weer plaats aan mijn tafeltje waar mijn voorgerecht al naar me loerde, heerlijk! Toen vertelde Marlies dat de kaarten voor de eerste rij waren, dus jemig, maar goed dat ik me nog even opgeleukt had!
 
Marlies en haar mooie nieuwe strakke roze laarzen en ik lieten de helft van ons hoofdgerecht staan, welke heerlijk maar ook machtig was, uit angst dat we te laten zouden komen.
In mijn tarzanvelletje...Omdat Marlies haar nieuwe stappers nogal glad waren moest ze erg goed uitkijken, waardoor ik van de trap viel. Een eengestemde 'ooooh' klonk er door het etablissement, en daarna als een echo de 'oooh' van Marlies. Ze was door haar laarzen wat minder snel, vermoed ik. 'Niks aan de hand,' riep ik stoer en voelde hoe mijn rechterkant langzaamaan smurfjesblauw aan het worden was.
 
Bij Carré aangekomen namen we plaats op onze stoelen, helemaal vooraan, wat geweldig! Nog snel even een fotootje voor 'later'. Ik ben bijna 40 (al 36 namelijk) en Marlies is 40+ dus als we dit soort momenten niet vastleggen, weten we volgende week niet meer waar
Marlies haar nieuwe stappertjes!we geweest zijn, met wie en waarom. Na de foto begonnen de heren. Ik heb me kostelijk vermaakt, (kreeg meteen in het begin al een vette knipoog van Remco dus mijn avond kon niet meer stuk). Tijdens het gedeelte waarbij Richard en Remco besluiten om net als Marco en Robbie een stukje intimiteit met het publiek te delen, begonnen ze ieder een deel van de eerste rij te knuffelen. Tot mijn schrik nam Remco de andere kant, en realiseerde ik me dat een knuffel er niet in zat. Richard kwam wel onze kant op, ik mopperde inwendig nog wat na, waarom Remco nou toch niet? Nadat hij enkele mensen in de armen had genomen was Marlies aan de beurt. Marlies moet hem wel een aantal zeer onfatsoenlijke voorstellen
Jaja, hier gebeurde het allemaal...hebben gedaan, want nadat hij zich uit haar liefdevolle armen had bevrijd zei hij: "Hier stop ik maar..."
 
Hoe kan dat nou? Ik ben zo leuk?! Ik kon Marlies nog net bij haar arm grijpen, anders was ze van haar stoel gegleden. Gelukkig dus maar dat Remco niet bij ons rijtje kwam, dan had ik 'r waarschijnlijk niet tegen kunnen houden...
 
De parodie op Borsato was erg, erg leuk. Met het prachtige 'Kom maar in mei...', 'De wens' en natuurlijk 'Dit is de baartijd!' kon ik niet meer stoppen met lachen. De bijbehorende bewegingen waren ook hilarisch en ik hoorde
mezelf storend hard lachen.
 
Gelukkig zat er een verstandelijk gehandicapte man schuin achter me, wiens lach een beetje leek op die van een ezeltje, en dus niemand mijn kant op keek. Hij lachte overigens precies op de goede momenten in de parodie, dus ik weet zeker dat het een Marco-fan was. Aan de andere kant, wie is dat nou niet?
 
Na de show bleven we nog even plakken tot iedereen weg was, en liepen toen richting het station. Bij de Mac namen we nog een kleine snack en wat te drinken en toen bracht Marlies me naar de trein. Ik was ruim op tijd. Nog voor mijn gatje de zitting van de bank had geraakt, reden we weg, wat een timing!
 
In de trein viel ik in een diepe slaap. Ik werd wakker van het geluid dat ik een sms had ontvangen. Marlies meldde dat ze thuis was. Ik keek uit het raam en bleek Heerhugowaard net te zijn ingereden. Een minuutje later en ik was op weg richting Den Helder! Ik was Marlies dankbaar, dat begrijp je!
 
Weer tien minuten later was ik thuis. Mijn papa had opgepast en vertrok ook meteen, het was inmiddels al kwart over één. Ik heb een druk weekend voor de boeg, dus snel even een updeetje en dan pitten. Ik heb een heerlijke avond gehad, en die is zeker voor herhaling vatbaar!
 
 
 
 
Schminken
Ridder AronPrinses AsmaraMijn kids zijn dol op schminken. Vooral Asmara zou het het liefste elke dag doen. Aron vindt het geweldig om geschminkt te zijn, maar vindt het wachten tot het klaar is niks aan.
 
Nauwelijks heeft mijn penseel zijn gezichtje geraakt of hij vraagt of het al klaar is. Hij vindt de verf te koud, het bij zijn neus te veel kriebelen en hij kan als hij zijn ogen dicht moet doen Totally Spies niet meer volgen op de TV. 
 
 
Aron (4 jaar) Onderwater met bootje!PandabeertjeJe zou bijna denken dat hij mij een plezier doet met het schminken!
 
Soms doen we dan ook iets eenvoudigs, zoals alleen een spinnenweb op zijn gezicht of een tattoo.
 
Begin dit jaar toen Asmara een prinses wilde zijn, maakte ik van Aron een ridder door er simpel een harnashelm op te tekenen met hier en daar een schroefje en wat vuur. 
  
Carnaval 2005, Duivel & EngeltjeCarnaval 2004, Mickey en MinnieAsmara vindt het schminken zelf, het lekker tutten, geweldig. Als ik aangeef dat ik bijna klaar ben pikt ze er snel een kleur uit die we nog niet gehad hebben, zodat ik nog even door moet gaan.
 
Daarna weet ze niet precies waar ze moet beginnen met haar spel. Samen met vriendinnetjes of haar poppen wordt er een heel toneeltstuk gefabriceerd en het liefst speelt dit alles zich af voor haar grote deurspiegel zodat ze de hele tijd naar zichzelf kan kijken.
 
 
 
K3... uhh... K6!Soms zoekt ze er bijpassende kleren bij uit, soms pas ik het schminken aan aan wat ze draagt.
 
Het is me wel eens gebeurd dat ik de kids uit school kwam halen en Asmara vroeg: "Mama, mogen Ezra, Djura, Andrea, Sindy en Saskia bij me spelen? We willen zo graag door jou geschminkt worden want jij kan dat héél goed!"
Ze pakt het uitstekend aan, maar toch gaat dit feest niet door. Op haar partijtje schmink ik wel elk jaar zes of zeven meiden. Hartstikke leuk!
 
 
Mijn mooie meisje!Ze heeft ook twee grote manden met verkleedkleren. Jurken, rokjes, tasjes, hakjes, sjaaltjes, parelkettingen, hoofddoekjes en nog veel meer zitten er in die manden en al haar vriendinnetjes weten de regels inmiddels: je kleren moet je netjes bij elkaar op een stapeltje leggen en als ik roep dat het tijd is om op te ruimen zonder mopperen je eigen kleren weer aan.
 
In het begin waren alle hemdjes en sokken kwijt na het verkleden, en zocht ik me rot om iedereen weer in dezelfde staat te krijgen als bij aankomst.
 
 
 
Doel!Ik herinner me dat ik zelf ook vele fantasieverhaaltjes heb gespeeld, al verkleedde ik me daar nooit bij. Ik ging zo ook al helemaal in mijn eigen wereld op. Ik vind het leuk om te zien hoe de kids zich in een rol kunnen verdiepen, inclusief stemmetjes en ander woordgebruik. Het is ook heel gezond, je af en toe kunnen uitleven in een andere rol.
 
Binnenkort ga ik ook weer eens een rol spelen denk ik.
Die van een héél lui iemand die de hele dag alleen maar doet waar ie zin in heeft.
Eens kijken hoe overtuigend ik dat neer kan zetten...
 
 *Update* Voor Nena:

Hier je Duiveltje
Carnaval 2005 (Ze wonnen de eerste prijs!)
Sleutel...
Joepieee!
 
 
Dit is 'm!
Sinterklaasfeest!
Wat een welkom!Enkele weken geleden werd ik 's morgens vroeg, het voelde nog als 's nachts, wakker gemaakt door de kinderen die vol opwinding vertelde dat als ik NU dit 0900 nummer belde ik kaartjes kon kopen voor het grote Sinterklaasfeest!
 
We kijken dit grote feest elk jaar op televisie en het leek me zelf ook best leuk om het een keertje mee te maken. Nu gaan ze nog helemaal op in de magie van Sint en Piet en wie zegt me hoe het volgend jaar is? Ik belde op en we hadden geluk, we konden nog kaartjes krijgen!
Op de tweede ring, maar ik vond het prima!
 
Ernst, Bobbie en de Rest!Afgelopen zondag reden we dus naar Ahoy, ervaringsdeskundige als ik ben reed ik daar natuurlijk in één keer heen (nog bedankt, Bram!) Parkeren was nog even lastig, want alles zat goed vol, maar we hadden ontzettend veel geluk een prachtig plaatsje vlakbij Ahoy te bemachtigen. De kinderen waren door het dolle heen en het werkte zo aanstekelijk dat ik zelf ook helemaal een beetje nerveus was.
 
Bij binnenkomst werden we hartelijk ontvangen door Zwarte Piet Sint reed gewoon op zijn paard Ahoy' binnen!en Asmara rende naar Piet toe om een brandende vraag te stellen. Ik spitste mijn oren, want alles wat je meekrijgt over de wensen van het grut is natuurlijk meegenomen. "Zwarte Piet, Zwarte Piet, mag ik wat vragen?" Piet had geen enkel bezwaar en ik wachtte op Asmara's uitgebreide omschrijving van Baby Annabel die in bad kon en kon plassen en nog meer moois.  "Zwarte Piet, weet je wat ik heel graag zou willen?" Zwarte Piet ging op haar hurken zitten en zei nieuwsgierig: "Vertel het me maar eens!" Asmara keek haar opgetogen aan: "Ik wil heel graag met jou op de foto!"
Dansen, zingen, muziek maken!Haar eerste wens op het verlanglijstje werd dus meteen vervuld!
"Nu nog een handtekening van Sinterklaas," besloot Aron.
 
Bij onze stoelen gekomen hadden we nog een paar minuutjes en dus trippelde ik terug naar de bar waar het heel rustig was en bestelde voor iedereen drinken en een zakje paprika chips (ik ga niet vertellen wat dat kostte, zelfs in guldens was het nog duur...). Hoewel de fotootjes kleine mini plaatjes laten zien, konden we alles uitstekend zien en prima volgen.
 
Aron gaat er volledig in op...Ernst en Bobbie waren reuze grappig en ook de gasten vonden de kinderen indrukwekkend. De parade met artiesten werd enthousiast gevolgd, en ik leek de enige te zijn die het gek vond dat Bobo, Bob de Bouwer, Totally Spies en Ronald Mc Donald wel in de parade meededen maar verder geen enkele rol hadden.
 
Chipz! kreeg een warm onthaal, maar eigenlijk vonden de kids alles gewoon fantastisch.
"Mama," fluisterde Aron tijdens de show, "ik vind dit een heel leuk feest!"
 
Wéér op de foto, joepie!Mijn hart smolt. De Zwarte Piet die langskwam om pepernoten uit te delen vond Aron ook een schattig jongetje en probeerde nog een beetje dichterbij te komen om vervolgens ons drinken met een hele grote trap om te schoppen. Mijn rok was zeiknat, mijn jas die onder mijn stoel lag was doorweekt en de doordringende geur van yogidrink leek in mijn poriën te zitten.
 
Zwarte Piet schrok en bood spontaan zijn Pietenbroek aan, maar voor hij het fluwelen gevalletje naar beneden kon trekken stelde ik voor om te kijken of ik iets kon drogen.
 
"Op school kwam een Piet met een oranje broek, ken je hem?"Op het toilet waren van die warme blaasdingen om je handen mee te drogen en na enkele minuten met mijn kleding in de wind te hebben geschommeld was het zo goed als droog. Aron had me nauwelijks gemist en was ook niet erg onder de indruk van mijn leed. Asmara vond het wel heel rot en kijk blij naar haar eigen droge rokje.
 
Ik had niet veel gemist gelukkig en ging genietend weer op in de show. Toen stootte Aron me aan, hij wilde nog wel een slokje van zijn Fristi. Ik legde uit dat ik toch echt net nog gezegd had dat alles over mijn kleren was gegaan en ik het net met veel pijn en moeite had gedroogd.
Zijn sociale karakter kwam meteen naar de oppervlakte. Hij was op geen enkele manier geraakt door mijn ellende maar nu opeens volkomen geshockeerd. "Wat? Dus dat was MIJN yogidrink? Oohhhh wat érg!!" Grrrr.
 
Na afloop liepen we op ons gemakkie naar buiten, terwijl we onderweg een tas kregen met lekkers en kleurplaten (en reclame), weer ietsje verder een mooie button, en richting parkeerplaats kregen de kinderen ieder nog een liter appelsap in de handen geduwd. Aron, gek op gratis dingen, vond de dag nu helemaal geweldig. Hij had daardoor ook meer vrede dat hij geen handtekening van Sinterklaas had. Hij snapte het ook gewoon niet zo goed, als mensen via mij aan een handtekening van Marco kunnen komen, waarom heeft Sinterklaas dan niet een Piet zoals ik? Ik snap het ook niet. Maar voor Sint op ideeën komt: Ik ben erg tevreden met mijn huidige werk.
 
We sloten de dag af bij Mc Donalds. Het was ook voor mij dus lekker feest!
Aron is een slechte eter maar zat nog zoveel te vertellen tijdens het eten dat hij per ongeluk zijn hele Happy Meal naar binnen had gewerkt. Hij schrok er zelf van!
 
Asmara, die nog een onderonsje met een andere Zwarte Piet had gehad was erg blij dat ze twéé keer met een Piet op de foto stond, want ze was erg jaloers geweest toen Zwarte Piet bij Dian langs was geweest en ik met Piet op de foto was gegaan.
 
Nog een paar nachtjes slapen... en dan is het pakjesavond.
En nog één nachtje erbij en dan kunnen we de kerstboom weer optuigen!

"Ik voel nog steeds
Verlang nog steeds"