Geheel wederzijds!
Voel je...

Afscheid nemen bestaat niet...
Twitter - nathaliethielen
  • Nathalie Thielen 01 september

    Hiep hiep hoera. Vandaag is Nathalie Thielen Tekst jarig. We bestaan 15 jaar. Ik ga mezelf ontzettend trakteren op een nieuwe pen.

  • Goedenavond, waar in MIJN REIS kan ik mijn factuur inzien? Ik moet hem printen maar kan het nergens vinden... Alvast bedankt!

  • Fijn dat het zo goed bevallen is!

  • Neem aan dat je voorzien bent over Feniks Talent, maar anders mag je me benaderen hoor :-)

Volg mij!
Follow me!
Volg me op Twitter!
Samen lachen!
Zijn favoriet!
Laat je horen!

Bezoekers
Op dit moment is er 1 vriend ;
en 1 gast vriend .
Nieuws van Marco
Zie ik jou bij de Clubtour nathalie? Groetjes, Marco
Nieuws van Nathalie!
Leuk dat je mijn weblogje bezoekt! Vergeet je niet om een reactie achter te laten? Je kunt je ook aanmelden voor de e-mailalerts, dan mis je niets meer! Liefs, Nathalie
Mijn laatste reacties
Eric Bus, ik hou dus van...
13:19, 10 mrt 2017
Wat een super leuk...
11:23, 22 feb 2017
Wat een leuk en lief...
13:10, 10 feb 2017
Lieve Rianne, Ja, het is...
15:02, 1 feb 2017
Jeeeeetje ik ben overal...
15:00, 1 feb 2017
Ik mis haar ook...
11:23, 6 jan 2017
Wat fijn Marco! Voelt zo...
09:58, 28 aug 2015
Dit soort logjes zijn...
01:07, 15 aug 2015
Oef. Een traumatische...
01:02, 15 aug 2015
Met wat minder haar heb...
14:40, 7 aug 2015
Foto album
Wil je me wat vertellen?


Mail me!  *klik*
E-mail alert
Klokje
Zoeken
Thielen Tekst

Verba volant, scripta manent
Grote blote man
Al heel lang ben ik een groot liefhebber van de shows van Brigitte Kaandorp. Na het zien van een show op TV, besloot ik spontaan alle vier de shows die toen op video (geen dvd toen nog...) waren aan te schaffen (140 gulden en ik was studente, dit om even aan te geven hoe ontzettend graag ik ze wilde). Toen ik ze keek rolden de tranen over mijn wangen van het lachen en toen ik 's avonds aan mijn vriend wilde uitleggen hoe grappig het was, kwam ik niet uit mijn woorden en kregen we samen de slappe lach zonder dat hij een anekdote had gezien. Inmiddels is er een dvdbox die ik natuurlijk al lang in huis heb.

(Deze vind ik typisch voor haar humor: Vrolijk deuntje met een lekker agressief ondertoontje en een laagje seks)



In 2004 was ik uiteraard in de Kuip. Er liepen daar natuurlijk tal van beroemdheden gewoon los rond, je kon ze zo wat vragen. En dat heb ik toen ook gedaan, voor de website en de Tifosi. Ik sprak met Lee Towers, met Carel Kraaijenhof, met Veldhuis en Kemper en Edwin Evers. Allemaal leuk en gezellig maar het deed me verder niets. Ik wist toen ook nog niet dat ik Remco Veldhuis in een later stadium leuk zou vinden natuurlijk, toen was het gewoon die ene blonde van dat duo. Ik had net als eerdere jaren een stapel kaartjes gekocht voor mijn eigen vrienden en familie. Soms om weg te geven, vaak ook gewoon als reserve omdat men altijd denkt dat ik nog wel aan kaarten kan komen en men heus wel bereid is om te betalen. Dus ik had een aantal kaarten over toen Rob me vroeg of ik er misschien nog twee had? Want dan kon Brigitte komen. Tuurlijk joh, hier je kaarten! Bleek het dus om mijn Brigitte Kaandorp te gaan, die Marco wilde komen bewonderen. Dat snap ik als geen ander en ik vond het maar wat leuk dat ze op mijn stoelen wilde gaan zitten. Ik beheerste me niet te gaan kijken op de bewuste rij hoe ze op mijn stoelen zat, maar toen ze 's avonds bij de afterparty rond liep hield ik wel een half oogje op haar. Brigitte, gewoon bij Marco's feestje. Helaas zag ik Marco nergens, anders had ik de ultieme smoes (Marco en Brigitte samen op de foto) kunnen gebruiken om haar aan te spreken. En toen, toen kwam Rob naar me toe, of ik in het hotel bleef of naar huis ging. Ik zou die keer naar huis gaan dus dat zei ik ook. Of ik heel misschien om wilde rijden via Haarlem? Ik had al vaker mensen van de crew een lift naar huis gegeven en ik nam aan dat ik Patrick van het licht mee moest nemen, die woonde volgens mij in Haarlem. Geen punt, zei ik.


(Daan en Marloes, is al een oudje. Leuk clipje erbij gemaakt door twee meiden. In de voorstelling ging Brigitte daarna nog uitgebreid vertellen dat het haar schuld niet was dat het liedje zo dramatisch eindigde, hadden ze maar uit moeten kijken...)




Niet veel later kwam Rob met Brigitte en haar vriendin aanlopen, hij stelde me voor als zijn zusje die hun naar huis zou brengen. Ooooh Brigitte in mijn auto! Wauw! Toen we naar buiten liepen kwamen we Marco nog even tegen, dit werd gefilmd voor de backstagebeelden. Maar ik dacht alleen maar: Brigitte rijdt met mij mee! Met mij mee!

Ik reed heel voorzichtig maar niet als een oud wijf, niet roekeloos maar ook niet te langzaam en doelgericht maar niet obsessief (je moet met alles rekening houden) van Rotterdam richting Haarlem. We waren al bijna bij haar huis toen we op een of ander karrenspoor terecht kwamen en ze me vroeg of ik even wilde stoppen. Kun je je voorstellen? Midden in de nacht, ergens in the middle of nowhere en dan stoppen. Vanzelfsprekend stopte ik en Brigitte stapte uit. Hurkte in het randje van het licht van de koplampen en plaste. Natuurlijk. Heel gewoon. Mijn mobiel (van Samsung, mijn Marcomobiel was dat nog) hing om mijn nek en ik dacht: wie kan ik om kwart over twee 's nachts bellen om te vertellen dat Brigitte Kaandorp in het licht van mijn koplampen aan het plassen is en weet al deze informatie naar waarde in te schatten? Niemand dus. Niemand.

Niet veel later kwamen we bij haar huis, ik kreeg drie dikke zoenen en ze stapten naar binnen. Ik reed breed grijnzend naar huis. Twee weken later lagen er twee kaarten in de postbus. Eentje voor Marco om hem te bedanken voor de geweldige show. En eentje voor mij om me te bedanken voor de lift. Wat lief en attent!

Kort geleden, dit jaar nog maar ik weet even niet meer wanneer dat was, trad Marco ergens op en bleven we in het hotel slapen. Ohja, Guus Meeuwis in Eindhoven, weet het weer. Ik zat 's morgens aan het ontbijt met onder andere Jel Jonge van de Jay-Horns (de blazers van o.a. Marco, Guus en Paul de Leeuw) en Paul kwam ter sprake. Toen zei Jel dat Brigitte ooit eens in een programma van Paul had verteld dat zij het samen ooit gedaan hadden. Ze kennen elkaar al meer dan 25 jaar omdat ze aan hetzelfde cabaretfestival hadden meegedaan en Paul vond het blijkbaar niet echt leuk dat ze die info toen daar LIVE deelde. Daar kan ik me overigens iets bij voorstellen, maar ik vond het zelf ook geen aangenaam beeld. Sommige dingen wil je niet weten en ik zie alles altijd meteen heel beeldend voor me met alle afschrikwekkende details.

Vanuit mijn ooghoek zag ik echter Brigitte aan komen lopen! Ik wist helemaal niet dat ze er was, maar wel dat Jel redelijk hard aan het praten was. "Je moet nu stoppen, Jel!" siste ik hem dus toe. Jel begon te lachen, hij dacht dat ik nog een probleem had met die levendige beeldvorming van me en ging vrolijk door. "Nee, Jel, luister," zei ik zo serieus als ik maar zijn kon, 'vertrouw me, je moet NU stoppen!" Jel vond het hilarisch dat ik zo heftig reageerde en bulderde van het lachen. Ik schopte hem heel hard onder tafel want ondertussen had Brigitte gezien dat Rob naast Jel zat en ze liep naar hem toe om hem te begroeten. "Jel!!" fluisterde ik op mijn hardst. "STOPPEN! NU!" Brigitte begroette Rob heel hartelijk en met flink wat volume en opeens zag ik alle bloed uit het gezicht van Jel wegtrekken. "Je was nog op tijd," troostte ik. Brigitte dronk een kopje koffie mee. Ik lust geen koffie maar was het bijna spontaan gaan halen om te kunnen zeggen dat ik koffie met Brigitte had gedronken. Het was kort, ik heb geen woord gezegd en erg genoten.

(Leuk detail: Tijdens de repetities van Borsato & Friends sprak ik Jel weer en kwam dit voorval ter sprake. En terwijl hij in geuren en kleuren vertelde hoe dat gesprek ging en hoe ik hem tot stoppen probeerde te manen, zei ik serieus: "Jel, dit is niet het moment, breek je verhaal af!" Jel begon te lachen en zei: "Ja, zo ging het, en ik maar door over Paul en Brigitte, haha!" Pas toen ik Jel opnieuw een trap gaf had hij door dat Paul de Leeuw inmiddels binnen was gekomen...)

Ik heb een heel zwaar leven:



En nu had ik kaartjes weten te bemachtigen voor Almere. Ik was het bijna vergeten, want ik had ze al maanden in huis, toen ik een mailtje kreeg van de schouwburg dat als we wilden blijven eten we dat konden reserveren. Eten? Hoezo? Oh, ja, shit, natuurlijk, Brigitte! Mijn hart maakte een sprongetje en meteen had ik er heel veel zin in. Ik ging bewust niet googelen op recensies of filmpjes, ik wilde het lekker over me heen laten komen.
Van het begin tot het eind heb ik heerlijk kunnen lachen! Ze was niet echt vernieuwend en daar was ik dankbaar voor. Ik vind haar leuk zoals ze is en dat mag van mij zo blijven!
Ze maakte een paar grapjes die ik haar eerder had horen maken, maar ook was ze lekker in de weer met tekeningetjes, schema's, voorbeelden en dwaalde ze elke keer af zoals alleen zij dat kan. "Ik zal geen voorbeelden gaan noemen want dan zitten we hier morgen nog. Nou oke, eentje dan..."

Ze nam Almere een paar keer op de hak ("Hebben jullie eigenlijk al bejaardentehuizen in Almere?" "Jullie kunnen hier blijkbaar in Almere geen noten lezen!") en ook de schouwburg moest het ontzien (volkomen terecht, binnen in de zaal valt het nog mee maar de schouwburg zelf is echt niets. Ik heb crematoria gezien die sfeervoller zijn).

Het was een duidelijke show, vond ze zelf, praatje, liedje, praatje, liedje, praatje, liedje, pauze, praatje, liedje, praatje, liedje, praatje, liedje en dan nog een liedje, de toegift.
Een van de leukere liedje vond ik Grote Blote Man. Zo'n vrolijk riedeltje, vaak passen de zinnetjes niet precies in de muziek. Lekker dubbelzinnig. Sowieso is Brigitte wel wat seksueel georiënteerd (heerlijk) want in al haar shows komt het wel terug. Ze heeft zelfs een deel van de show een keer met alleen een handdoek om haar heupen gedaan en haar handen voor haar borsten, omdat ze eigenlijk nog niet klaar was en het al tijd was. 
De Grote Blote Man (die echt heel erg groot is) was een leuk liedje, en naderhand zei ze tegen een jongetje op de eerste rij dat hij maar even aan zijn moeder moest vragen waar dit liedje nu precies over ging...

De grote blote man:




Het thema van de show was dat dingen soms, vaak, eigenlijk altijd, anders gaan dan je van te voren denkt. Je vakanties bijvoorbeeld, je liefdesleven, kanoën in de Ardeche. Er volgden nog meer pakkende voorbeelden en toen kwam het. "Of je bent zanger en dan ben je opeens failliet." De voor de hand liggen grapjes werden gemaakt (Binnen, niet meer pinnen, vandaag is Rood de kleur van je saldo, Symphonica in Kasso).
Toen zei ze dat we daar eigenlijk niet om mochten lachen (Maar ja, het is wel de Waarheid) en dat Marco een gewaardeerde collega was en ze het rot voor hem vond. (Ze dacht: Waarom nou jij?) Ze eindigde met dat het meer iets voor Gordon was.

De grapjes waren niet heel erg, maar ik zat meteen als een gespannen veer in mijn stoel. Kom niet aan Marco! Brigitte is een held, als ze nu Marco echt afzeikt ben ik een grote liefde kwijt, dat wilde ik niet. Ik was blij dat ze het bij deze voor de hand liggende grapjes hield, die had ik eerder gehoord en kon ik hebben. Ontspannen konden we aan de rest van de show beginnen. Ze deed nog een klein stukje met een handpopje (Japie Apie) en hoewel ze gewoon achter de bank zat en je haar hand het aapje zag bewegen, vond ik Japie Apie echt heel erg lief meteen en had ik medelijden met hem toen hij klaar was om van de bank te springen en een schedelbasisfractuur te krijgen (dan zou Brigitte weer te voorschijn komen omdat ze dat altijd zo zielig vindt). Japie viel van de bank. En ik moest slikken. Daar lag het lappen popje op de grond. "Joehoe, ik heb een schedelbasisfractuur! Zo zeg, wat heb ik een ernstige schedelbasisfractuur. Ik geloof niet dat ik eerder zo'n heftige schedelbasisfractuur heb gehad!"
Het kwam gelukkig allemaal goed. Lappenpopjes hebben niet eens een schedel, dus dat scheelt. 

Na de staande ovatie kwam de directeur van de schouwburg met een klein, schattig boeketje met zonnebloemen. Ze kon niet laten daar nog een grapje over te maken, want het was wel een erg zielig boeketje. Ze vroeg of ze meteen aan de toegift mocht beginnen, want dat steeds heen en weer lopen voor applaus was ook zo'n gedoe. We mochten kiezen uit 'Was ik maar jouw radiografisch bestuurbare zeilboot', 'Koeien' en 'Andries Knevel'. Dat eerste liedje is de favoriet van Aron, die kan niet stoppen met lachen als hij die hoort en jodelt dan zelf ook de hele dag. De laatste was de favoriet van het publiek en die vind ik ook erg leuk. Dus we konden nog even genieten van Andries.


En voor Aron ook nog even 'Was ik maar jouw radiografisch bestuurbare zeilboot'  :-)


Ik heb genoten!!

xx N.
Zeebanket
Op de fanclubdag kreeg ik eerdere jaren heel veel dozen Merci-chocolade. Het fijne aan zo'n doos is dat er heel veel smaken bij zitten en er altijd wel een smaakje voor je bij zit. Zo vind ik marsepein het lekkerst en laat ik koffie zitten.

Dit jaar kreeg ik naast de Merci-chocola (wat fijn dat jij er bent) opeens ook een heleboel dozen met zeebanket of -vruchten. Ik kende die chocolaatjes niet heel goed, dat wil zeggen, ik was ze vergeten ofzo. Maar toen ik er eentje in mijn mond stak, kwam alles weer boven. Ik lust dus zeebanket. Heel graag. En het fijne is, ik lust ze allemaal. Er zitten geen slakjes, zeesterren of schelpen bij met koffiesmaak. Ze doen allemaal waar ze goed in zijn: chocoladerig zijn.

Zes dozen kreeg ik. De eerste week was ik er nog niet zo mee bezig omdat ik het nogal druk had met koorts enzo. Maar de tweede week dacht ik dat ik wel een doosje kon openen. De chocolaatjes zien er ook gewoon heel mooi uit. In een schaaltje. Op tafel bijvoorbeeld. Of op de rand van mijn bureau.

Dat denk ik tenminste. Alle zes de dozen zijn op. Alle zes! En het erge is, er heeft bijna niemand meegegeten. Asmara kreeg er af en toe eentje. En dat was het volgens mij.
Ik denk dat ik de weegschaal maar even moet ontlopen. De tandarts trouwens ook. En die pukkels, dat zal ook geen toeval zijn.
(Voorlopig dus nog geen mugshots )



Maar mensen mensen, wat waren ze lékker!!

Bedankt allemaal!

xx N.

PS: Rianne, ik heb jouw chocolade-pinguin bewaard, ik vind opeten zonde!
Leuke onderzoekjes!
Mijn man is mijn grote liefde en ik kan me mijn leven niet zonder hem voorstellen. Toch lijkt Arno in veel opzichten niet op de man die ik ruim twaalf jaar geleden trouwde. Een aantal eigenschappen hebben zich ontpopt waar ik het bestaan toen nog niet van wist, en die ik nu niet meer zou kunnen of willen missen. Maar ook zijn er wat kwaaltjes en eigenaardigheidjes bijgekomen, die samenvallen met de diagnoses Chronische Depressie en inmiddels ook ADHD. Eén van de minder ernstige maar ook minder leuke afwijkinkjes is het gebrek aan geheugen wat zich ontwikkeld heeft. 

Vertelde ik gisteren nog dat ik vandaag een groot deel van de dag in Abcoude zou zijn, vanmiddag vroeg hij doodleuk of ik lekker gewinkeld had misschien, aangezien ik zo lang weg was geweest. Als ik teruggrijp naar gisteren en vertel waar en wanneer en onder welke omstandigheden ik het verteld heb, komt het heel vaag maar soms ook helemaal niet meer boven. Hij onthoudt het gewoon niet. Enerzijds omdat hij het niet belangrijk genoeg vindt, anderzijds blijft alle info gewoon niet plakken. Ik maak me er maar niet meer druk om en schrijf de meest belangrijke dingen op het memo-bord. 

Nu las ik van de week een leuk artikel. Een wetenschapper was in gesprek met een aantrekkelijke vrouw en het gesprek verliep goed en naar tevredenheid, toen de dame hem naar zijn adres vroeg. Toen zijn grote schrik ontdekte hij dat hij even geen idee meer had waar hij woonde. Dat gegeven vond hij zo interessant dat hij besloot er onderzoek naar te doen.

Dat onderzoek wees uit dat wanneer een man in contact komt met een vrouw die volgens zijn norm mooi en aantrekkelijk is, hij onbewust meteen een goede indruk wil maken. De jager in de man komt boven, ook als de man niet op zoek is naar een partner (relatie/one-night-stand, wat dan ook) en ook als de dame in kwestie niet bereikbaar is (omdat ze bijvoorbeeld je bazin is of Prinses Máxima). Hij let dus op zijn houding, zijn taalgebruik. Hij moet grappig zijn, maar geen lolbroek. Hij moet verstand van zaken hebben maar geen betweter zijn. Hij moet serieus zijn, maar niet saai. Hij moet leuk, lief, stoer, aardig, vriendelijk en macho zijn en dat allemaal in dat korte gesprekje. Vervolgens moet hij al haar reacties en signalen interpreteren. Lacht ze niet om dat ene grapje? Dan zullen de andere grapjes in die categorie waarschijnlijk ook geen indruk maken en moet hij het dus over een andere boeg gooien. Het is hard werken voor een man. 

Het onderzoek wees uit dat het deel van de hersenen dat verantwoordelijk is voor het afgeven van dit perfecte visitekaartje, hetzelfde deel is wat het geheugen bewaakt. Bij het zorgvuldig neerzetten van al je goede eigenschappen gaat de energie en aandacht die normaal voor het geheugen bedoeld zijn, tijdelijk dus even naar die belangrijke eerste indruk. Tijdelijk ja, want na een tijdje weten deze mannen hun adres echt wel weer.

Waarmee ik maar even wil zeggen dat Arno zijn aangetaste geheugen dus wellicht helemaal niet te danken heeft aan de beide diagnoses en bijbehorende medicatie...





Vrouwen hebben hier overigens geen last van. Zij komen alleen in de problemen wanneer ze verliefd zijn. Mannen zijn immers jagers en hebben van nature de drang om veel vrouwen voor zich te winnen (en zo het nageslacht veilig te stellen) en vrouwen zijn op zoek naar die ene sterke man die hen gezonde nakomelingen kan geven. 



xx N.
Ik heb je gemist...


Heb je mij ook gemist?



xx N.
Kleine jongetjes worden groot...
Geen piratenfeestje meer, geen goochelaar op bezoek en ook de speurtocht is geweest. Karten en bowlen, dat was het doel. De jongens door het dolle heen, de moeder helemaal gebroken 's avonds. Inderdaad: het feest was geslaagd!




xx N.
In vogelvlucht
Deze week gehoord:
?Er is geen toetje. Mag ik dan chips?
(Aron denkt dat hij alles mag nu hij 12 is.)

Deze week gelezen:
"Er circuleert een foto van mij waarop ik er uit zie als een halve boef.
(Unico Glorie in de Telegraaf. Op alle andere foto?s ziet hij er vermoedelijk uit als een hele boef.)

Deze week gezongen:
?Keep smiling, keep shining?
(Krijg dat liedje nooit meer uit mijn hoofd denk ik?)

Deze week gezegd:
?Ik leg je heel even neer, ik krijg mijn broek niet meer aan.
(Ik door de telefoon tegen Marco B. vanuit de badkamer)

Deze week overlegd:
?Mam, moet je persé in Sinterklaas geloven om je schoen te mogen zetten?
(Asmara mist de goede oude tijd)

Deze week geantwoord:

?Nee.
(Op de vraag of ik het al wat rustiger heb.)


Deze week geschreven:
?In vogelvlucht?
(Zie boven)



xx N.
Beetje naar van...
Vanmorgen hoorde ik allerlei sirenes, keer op keer. Ik word daar altijd een beetje naar van, je weet nooit wat voor drama zich heeft voltrokken. Toen de huistelefoon ging schrok ik dan ook op, maar het was de Mediamarkt. Het cd'tje wat Arno had besteld was binnen. Niks aan de hand dus.



Net komen de kinderen thuis. Met een briefje. Er heeft zich een zwaar ongeluk voltrokken op de Stedendreef, de plek waar ik een half jaar geleden stil kwam te staan toen mijn versnellingsbak het voor gezien hield. Vier auto's op elkaar. 

De moeder van twee kinderen van school is daarbij komen te overlijden. Hun vader woont in het buitenland. Ze heeft een tijd beklemd gezeten, en als ik de foto zie begrijp ik dat wel. Vervolgens is ze ter plekke aan haar verwondingen overleden.

Ik ken de moeder niet. Ik ken de kinderen niet. Ik ben wel heel erg verdrietig. Asmara wilde net op schoot. En Aron wilde weten wat er precies zou gebeuren als ik kwam te overlijden. 
We hebben er twintig minuten over gepraat.

Asmara hoor ik Huis Anubis zingen nu en Aron bouwt aan zijn nieuwe Star Wars lego.
En ik zit een beetje treurig aan de computer.
Ik denk dat ik hem uit zet en ook aan de lego ga. Zingend.



Aron is 12 jaar!
Wie zegt dat de 13e een ongeluksgetal is, heeft nooit een kind gehad wat op de 13e geboren is! Of Aron nooit ontmoet. Want hij kan honderd keer op vrijdag de 13e jarig zijn en toch is hij de eeuwige geluksbrenger!


Ik schonk hem het leven en hij maakte mij moeder!


Dat maakt dat we voor altijd bij elkaar horen en ik daar ben ik trots op!
Vandaag is hij jarig, mag hij trakteren en krijgt hij cadeautjes. Zondag vieren we het voor familie, vrienden en buren en woensdag heeft hij zijn partijtje.
Dat worden nog heel wat feestjes en hij heeft overal zin in!

Ik ben ongelofelijk trots op mijn grote zoon. Hij heeft het vaak niet makkelijk, maakt het zichzelf soms ontzettend moeilijk, maar brengt altijd zonlicht in ons leven!
Wat houd ik van dat ventje en wat heerlijk dat hij jarig is!




xx N.
Verstnadig
'We gaan toch maar niet a.s. zondag naar de HMH," schreef Eric van Tamara me op msn.
En ik had natuurlijk meteen mijn antwoord klaar. Ik heb meestal niet veel tijd nodig.
"Verstnadig!" schreef ik dus terug.

Kijk, je hoeft geen bovengemiddeld hoog IQ te hebben om te begrijpen dat ik eigenlijk 'verstandig' bedoelde. Maar ik typ sneller dan mijn vingers aan kunnen. En zeker sinds ik me een paar weken geleden acrylnagels heb laten aansmeren door Kelly zijn mijn handen vele malen mooier en vele malen minder capabel. Maar wie mooi wil zijn, zal fouten typen, dat is algemeen bekend. 

Eric is gelukkig programmeur en heeft een Nathalie-translator ontworpen. Hij begrijpt dus gewoon wat ik zeg. Of typ. Of eigenlijk begrijpt hij zelfs wat ik niet typ. Heel handig. Verstnadig ook.

Eergisteren schreef ik:  "Ik weet niet in hievcerre er ee oribkeen us?"
Wat zoveel betekende als: "Ik weet niet in hoeverre er een probleem is?"
Je ziet, ik pak consequent lettertjes die in de buurt van de juiste letter zitten. Makkie dus.

Maar verstnadig, je moet toegeven, het is een prachtig woord. Ik vind het echt een gemiste kans dat het niets betekent en wil voorstellen daar verandering in te brengen.
En we kunnen daarmee alle kanten op.

"Vanavond eten we wraps uit de oven!"
"Hmm, verstnadig!"

"Ik heb spierpijn van het paardrijden."
"Zo vertsnadig als dat gebeurt!"

"En toen zei zij dat hij had gezegd dat zij dat nooit verteld had."
"Oeh, ik verstnadig d'r nog eens!"

"Hoe maak je die soep precies?"
"Eerst verstnadig je een bosuitje..."

"Marco houdt van me."
"Heel verstnadig."
Nou ja, dit is óók verstandig natuurlijk, ik ben een zeer aimable persoon.


Nu ga ik maar weer aan het werk. Als de baas hoort dat ik verstnadig ben ik voorlopig nog niet jarig...

xx N.
Zeventig
Ik ben veertig. Ik ben echt veertig. Ik zie er uit als achtentwintig, voel me vaak net dertig en gedraag me momenteel als zeventig. 
Vroeger, weten jullie nog, vroeger als je ziek was, zorgde je moeder voor je. Als je echt ziek was bleef je in bed, en las je een stripboekje als dat lukte. Of je sliep gewoon tot je beter was. En de laatste dagen mocht je met een dekentje op de bank. Dan was je niet meer heel erg ziek, maar nog te ziek om naar school te gaan. Want je moest uit-zieken.



En vervolgens was je weer beter. En dan ging je naar school, naar turnen en jazzballet. Je bouwde een hut in het bos, verzon een geheimtaal, schaduwde de achterbuurman en noteerde alles in je geheime schriftje, knikkerde, verstopte je, speelde blikspuit en honkbal. Je knutselde en sprong over slootjes. Je verzorgde je dieren en stopte stiekem de rammelaars bij de voedsters zodat er weer jonge konijnen zouden komen. Je schommelde en hinkelde, je tikte en als niemand keek deed je mee met belletje trekken. Kortom, je had het druk en dat kon ook.

Maar nu. Nu ben ik veertig en moet ik eerst al in-zieken. Dat betekent je erg belabberd voelen terwijl er dus gewoon nog helemaal niks aan de hand is. Een soort aanstellerij, omdat je dan nog niet weet dat je aan het inzieken bent, je weet niet beter of je moet gewoon de schouders eronder zetten enzo. Die schouders die zo verkrampt zijn. 

En dan word je ziek. Geen leuke, spannende tropische variant, geen Mexicaanse neigingen met sombrero en angstig kijkende mensen die je geen hand meer willen geven. Nee, een oer Hollandse en doodordinaire buikgriep. Overgeven en koorts dus, en verder niets mysterieus. Een emmer naast je bed, transpireren en rillen. En je belabberd voelen. Ik was er echt heel goed in.



Inmiddels zijn we een week verder. Vroeger, ja, vroeger, was ik dan gewoon weer 'beter'. Maar hoewel ik volgens mij keurig heb uitgeziekt na het inzieken, ben ik nog steeds slap. Zwak. Futloos. Ik ben veertig, zie er uit als achtentwintig, voel me vaak net dertig en gedraag me momenteel als zeventig. Auw.


Ik werk dus weer, maar niet zo hard als anders. Ik sta dus vroeg op maar schrik me lam van mijn spiegelbeeld. Ik ga vroeg naar bed want ik val anders zittend in slaap. Om maar even een zeer ernstig voorbeeld te noemen: mijn chronisch zieke man heeft meer energie dan ik. 

Maar hee, ik ben er weer! Ik beantwoord mail. Ik heb gisteren een fantastische maaltijd bereid voor mijn jarige echtgenoot (41) en zondag een uitnodiging gephotoshopt voor de verjaardag van Aron (waarin ik doodleuk december schreef ipv november).  Ik ben met Daantje door de FCD restanten in mijn kantoor gegaan waardoor ik er nu bijna weer kan lopen. Ik heb de achterstallige post een soort van weggewerkt. Een stapel met 'signeren' gemaakt voor als ik Marco te grazen neem. En last but not least, ik ben alweer aan de Tifosi begonnen. Met denken dan, maar dat is stap 1 altijd. Lunarda, ik reken op een mail van jou, dat snap je.

Tot slot: iedereen bedankt voor de superlieve cadeautjes die ik op de FCD, daarvoor en erna mocht ontvangen! Ook de beterschapskaarten waar heel erg lief, dank jullie wel!



xx N.

P.S. Heb ik iets gemist ondertussen? Lijkt wel of ik hier in geen eeuwen ben geweest 




"O ja ik weet wel dat jij niet vrij bent
Maar ik heb geduld en ik zal wachten tot jij van mij bent"