Geheel wederzijds!
Voel je...

Afscheid nemen bestaat niet...
Twitter - nathaliethielen
Volg mij!
Follow me!
Volg me op Twitter!
Samen lachen!
Zijn favoriet!
Laat je horen!

Bezoekers
Op dit moment is er 1 vriend ;
en 1 gast vriend .
Nieuws van Marco
Ik wens iedereen een hele fijne vakantie! Groetjes, Marco
Nieuws van Nathalie!
Leuk dat je mijn weblogje bezoekt! Vergeet je niet om een reactie achter te laten? Je kunt je ook aanmelden voor de e-mailalerts, dan mis je niets meer! Liefs, Nathalie
Mijn laatste reacties
Eric Bus, ik hou dus van...
13:19, 10 mrt 2017
Wat een super leuk...
11:23, 22 feb 2017
Wat een leuk en lief...
13:10, 10 feb 2017
Lieve Rianne, Ja, het is...
15:02, 1 feb 2017
Jeeeeetje ik ben overal...
15:00, 1 feb 2017
Ik mis haar ook...
11:23, 6 jan 2017
Wat fijn Marco! Voelt zo...
09:58, 28 aug 2015
Dit soort logjes zijn...
01:07, 15 aug 2015
Oef. Een traumatische...
01:02, 15 aug 2015
Met wat minder haar heb...
14:40, 7 aug 2015
Foto album
Wil je me wat vertellen?


Mail me!  *klik*
E-mail alert
Klokje
Zoeken
Thielen Tekst

Verba volant, scripta manent
Wat trek ik aaaan?
Het is een vraag die vrouwen zichzelf geregeld stellen waar veel mannen gewoon pakken wat er voor handen is. Het lijkt me heerlijk om je in alle kleding gewoon wel goed te voelen en je stemming niet te laten beïnvloeden door je spiegelbeeld. Aan de andere kant hebben vrouwen ook andere eigenschappen die veel mannen missen en waar ik toch wel erg veel plezier van heb. Zo kan ik erg onredelijk zijn, uitstekend doorzagen over iets wat al achter me ligt en kan ik buitengewoon goed manipuleren. Daarnaast heb ik een vreselijke hekel aan de kliko aan de weg zetten. Ik neem mijn kledingstress dus wel voor lief.



Zaterdag wilde ik voor een jurk gaan kijken, want maandag 8 december is de première van de film Wit Licht. En aangezien o.a. Daniëlle me beloofd had niet alleen naar Marco te zwaaien maar ook haar hand naar mij te laten wapperen, wil ik een mooie jurk aan.
Ik had wat gegoogled en ontdekte een verhuurbedrijf in Amsterdam. Ik stuurde een sms naar Marlies of ze misschien zin had om mee te gaan en dat wilde ze wel. Zij kleedde zich snel aan en ik stapte ondertussen in de auto. Helaas was ze toen ik bij haar aankwam echt al aangekleed en dus gingen we maar meteen weg.

Niet veel later reden we door Amsterdam waar de helft van de wegen open lagen waardoor mijn navigatie bijna in tranen uitbarstte. Ze wilde toch echt heel graag dat ik daar rechts ging, wat gewoon niet kon, waardoor ze allerlei nieuwe routes bedacht die me dan op diezelfde weg zouden doen belanden waar ik nog altijd niet rechts kon. Gelukkig had ik dus mijn MiesMies mee, waardoor we na alle kanten van het Sarphatipark te hebben gezien we de winkel vonden. Parkeren was onmogelijk maar uiteindelijk vonden we een garage en bracht Marlies me naar de winkel.

Daar hingen de meest prachtige jurken en ook in mijn maat zat er van alles bij, wat een vreugde! Gretig begon ik te kijken, trok er eentje uit die me mooi leek en ging het pashokje in. Marlies kwam me achterna met nog een stapel jurken en ik paste alles een voor een. Ze zaten niet allemaal even mooi. Voor de ene had ik te brede heupen, die kon ik wel aan mits ik maar niet ging lopen. De ander was echt super mooi maar kon beslist niet dicht van boven. Ik weet zeker dat Daantje evengoed zou zwaaien maar ik voelde me toch niet op mijn gemak met een open rits op mijn rug.



Uiteindelijk constateerde ik een luxeprobleem. Ik had twee jurken die allebei erg mooi waren. De een was redelijk eenvoudig, gladde zwarte stof zonder poespas, recht decolleté, paar roosjes op de rug. Ik was aangenaam verrast door mijn spiegelbeeld. De jurk zat zo verschrikkelijk strak dat mijn buik volledig verdwenen was. Mijn borsten waren echter verdubbeld en puilden over de rand van de jurk uit. Als ik ze er echt netjes inlegde, niet te veel ademde, dan ging het wel. Dat was ik gewoon erg slank mooi aan het wezen. 

De andere japon had een kraag en een mooier decolleté, er kon geen beha onder (ohoh) maar maakte me niet superslank. Dat hoeft natuurlijk ook helemaal niet, dat ben ik immers ook niet, maar de herinnering aan die andere jurk vertroebelde deze gewoon een beetje. Ik hield hem dus aan en verleidde Marlies tot het passen van ook wat jurken. Wat een vergissing. Over borsten gesproken, Marlies heeft ook een indrukwekkend paar. Waar ik echter brede heupen en een dikke kont heb, dijen vol vlees en een rond buikje, is Marlies gewoon verder slank. En dat is best lastig. De jurken in haar maat zaten prachtig om haar mooie benen en heupen, accentueerden haar platte buik en weigerden dicht te gaan rondom haar borsten. Een maatje groter leek even een oplossing, want sommige jurken boden een gezellig onderkomen aan haar twee jongens, maar slobberden alle kanten op rond haar middel. Na een jurk of zes was duidelijk dat dit niet ging lukken en had Marlies een ernstige depressie.

Ik besloot zelfverzekerd en zonder twijfel de jurk met kraag te huren (of zal ik toch, nee ik doe het, al is die ander ook heel mooi, maar wat nou als ik ze beiden doe, nee dat is onzin en in die strakke kan ik waarschijnlijk niet eens zitten en deze is echt gewoon heel mooi).
Ik huurde hem een dagje langer zodat Marlies hem voor me kan ophalen vanaf haar werk, kocht er korte handschoentjes bij en een rodelopertasje en betaalde de borg ook maar meteen. 



Ik huppelde zingend de winkel uit en Marlies liep naast me en gromde wat. Ik was echt heel erg opgelucht dat ik een mooie jurk gevonden had en mijmerde welke schoenen ik aan zou trekken en Marlies gromde nog wat. Ze wist gelukkig wel waar de auto stond want ik wilde rechts bij de Albert Heijn maar we bleken rechts naast de Dirk van den Broek te moeten zijn. Veel te laat bracht ik haar naar huis. Ze maakte nog een grapje die ik niet meer weet maar die over mij ging waardoor ik haar de laatste 15 meter liet lopen. Marlies gromde nog wat. Maar ze ging bij en met haar zussen eten, dus het kwam ook voor haar allemaal weer goed.

Maar ik heb mijn jurk. Geen stress meer. 
Hoop dat het dan even voorbij is hoor, dat gezeur over kleding, eerst de FCD en nu de première. Nog één logje over zwarte jurken en mijn lezers haken af...

Dan heb ik pas stress!



Grote Seks Enquête!
Als ik in de supermarkt sta is er altijd wel één blad wat ?Doe De Grote Seks Enquête!? naar me kopt. En altijd trap ik er weer in. Ik wil de vragen lezen, vul hem in, stuur hem niet op en wacht vervolgens een paar weken op de uitslag. Want ik ben ontzettend benieuwd hoe andere mensen het doen. Daar wordt een beetje lacherig over gedaan, als ik dat op een verjaardag vertel. En als ik dan fronsend zeg dat er toch ook geen mensen zijn die écht niet kijken in de sauna, is men geshockeerd. Ben ik daar nu zo raar in, vraag ik me af? Misschien wel. Als mensen zich uitkleden wil ik kijken en als er persoonlijke vragen worden gesteld wil ik de antwoorden horen.

Die antwoorden zijn zelden echt verrassend. Zij wil meer aandacht, meer intimiteit. Hij wil meer initiatief en het liever ook wat vaker. En trouwens: hij wil ook dat ze meer geniet. Want ze doet hem wel, maar vindt ze het wel echt leuk? Tja, dat kun je zo hebben. Vrouwen doen vaak dingen omdat ze aardig gevonden willen worden. In de meeste vrouwenfantasieën komt men niet aan zijn hobby?s toe. In haar fantasie is hij leuk, knap, rijk, grappig, lief, teder en hij weet wat hij doet. En dat doet hij goed. Heel goed. In haar fantasie doet zij niets. Het is tenslotte haar fantasie, ze heeft het al druk genoeg hem alles te laten doen zoals ze het hebben wil.

Mannen willen meer initiatief. Ze willen dat wij het willen, en niet gewoon toestaan of ons laten overhalen. Tot slot waarderen we allemaal een goeie grap in bed. Een beetje humor, een beetje lachen mag best en haalt de spanning weg. Die humor luistert wel nauw trouwens, een scheet is niet grappig en een verkeerde naam noemen ook niet.
En dit alles wordt al gewenst sinds het bestaan van de Grote Seks Enquête.

Ik neem alle antwoorden gretig in me op en wanneer ik het artikel uit heb, baal ik een beetje. Net alsof ik seks heb gehad maar we onderbroken werden. Dat is niet erg, maar een tikkeltje onbevredigd ben je dan wel. Dat heb ik met die Enquête nou ook. Ik dacht iets nieuws, iets opwindends, iets aparts te weten te komen, maar eigenlijk stond er in 2000 woorden wat ik al lang wist. Dat komt natuurlijk omdat altijd dezelfde mensen die krengen invullen én opsturen. Ze zijn blond, 28 jaar, willen graag een kindje, wonen samen of zijn net getrouwd en zijn slank. Ze hebben 1,5 keer seks per week en fantaseren over George Clooney. Ze dragen lingerie in setjes, hun tas past bij de schoenen en ze gaan het later volledig anders doen dan hun ouders. Ze sporten één keer per week en voelen zich daarna erg bevrijd. Ze hebben een goede baan maar als ze kinderen krijgen gaan ze terug naar drie dagen. Zo voorspelbaar allemaal. Bah.

Waarom worden die enquêtes nooit eens afgenomen bij mensen waarvan ik de antwoorden nog niet ken. Neem nou een Rita Verdonk. Ze is niet op haar bekkie gevallen, maar insiders zeggen dat ze heel warm en lief is. Hmm, nou ja, het zou kunnen. Gewoon héél diep van binnen dan. Maar wat vindt Rita nou leuk? Misschien wil ze thuis er wel flink van langs krijgen nadat ze de hele dag in de Tweede Kamer iedereen afgebekt heeft. En hoe zit dat met Jan Peter Balkenende? Die is altijd zo beleefd en beheerst. Zou hij in de slaapkamer misschien ?hoer? tegen zijn vrouw zeggen? Gewoon voor de lol? Met gel in zijn haar, dat helemaal achterover, of nee, rechtop gekneed is? Wie zal het zeggen?

Dan heb ik grote vraagtekens bij Jan en Yolanthe. Beiden mooi, jong en populair. Het kan gewoon niet anders of dat seksleven is spectaculair. Maar hoe vaak doen zij het dan precies en vooral ook: hoe. Dat wil ik weten! Maar die Grote Seks Enquête is nooit eens voor BN?ers. Ik denk namelijk dat Beau van Erven Dorens een echte held in de slaapkamer is. Dat hij van die handen heeft die weten wat ze doen. Laatst las ik in een Glimmy of Glamouricious of hoe die bladen ook heten, dat dat ene aankomende zangeresje, die blonde, geen idee hoe ze heet, urenlang met haar vriend kon vrijen. Dat klinkt in de bladen natuurlijk tof. Maar ik krabde me toch even achter de oren en dacht: wat dóen ze al die uren?

Ik hou heus wel van lekkere seks en we doen ook geregeld ons best. Soms trek ik wat spannends aan en soms wat spannends uit. Als we serieus ons best doen, zijn we soms wel drie kwartier bezig. Met een uitloopje naar een uur. Als we gewoon vrijen, zonder spannende pakjes en opwindende dansjes, doen we het meestal een minuut of twaalf. Soms acht, soms zestien. Maar úren, dat deden we alleen toen we elkaar net kenden en we elkaars lichaam nog helemaal moesten ontdekken. Inmiddels weet ik precies waar alle knopjes, digitale tiptoetsen en macrofuncties zitten. Ik kan lezen en schrijven met zijn lijf en verspil geen aandacht meer aan die delen die toch geen effect hebben.

Ik zou dus niet weten wat ik al die uren in bed moest doen.
Of is samen een filmpje kijken ook goed?
Waarom doen dat soort mensen nou nooit eens mee aan De Grote Seks Enquête?
En ook: waarom krijgen we er geen tijdschema?s, foto?s en stappenplannen bij? Dan kan het recept voor ?zelf champignonragout maken? en de ?oefeningen voor strakke dijen? er wel uit.

Je ziet, geef me de redactie over een magazine en alles komt goed.
En tot die tijd maak ik er zelf wel weer twaalf hemelse minuten van.





Romantisch?
Donderdag, spelletjes avond! We begonnen iets later want ik zou nog paardrijden, maar daar stond tegenover dat we ook iets langer door zouden gaan, hadden Marlies en ik bedacht. Dat kunnen we best. We zijn geen achttien meer, maar zien er wel nog zo uit tenslotte.

We waren met zijn drietjes, Marlies, Arno en ik, en we zouden het muziekspel doen. Ik ben daar niet half zo goed in als Arno en Marlies die hun hele jeugd in de radio hebben gezeten volgens mij, maar ik vind het wel altijd heel erg leuk. Zelfs als ik niet win



Manon schoof aan. Ze kwam thuis en wilde eigenlijk meteen naar bed maar we hadden haar hard nodig bij de vragen over de muziek in de jaren '90. Het werd later. En later. Het was al flink wat later, en Arno gaf al aan dat hij bijna naar bed zou gaan, toen er stevig op de ramen werd geklopt. Geen Sinterklaas, geen Zwarte Piet, maar Peter en Jacqueline. Ze hadden een feestje gehad, de kinderen waren uit logeren en daar stonden ze, keurig in pak en lange japon, stropdas en hakken. Ze hadden gezien dat er nog licht brandde en kwamen even gezellig langs. 

Toen werd het dus nog iets later, dat snap je. Maar om half drie namen we toch maar afscheid van elkaar. De spelletjes waren gespeeld en ik had niet gewonnen.
Maar gelukkig liet Arno doorschemeren dat er nog meer spelletjes op de menukaart stonden en dat ik die best mocht winnen. Wij naar boven en het was een spannende strijd. Dobbelstenen en pionnen hadden we niet nodig, een speelbord of fiches ook niet.
Nog geen dertig seconden nadat ik glorieus gewonnen had ging er iets mis. 
Ik moest overgeven. 

Nee, Arno is geen slechte minnaar, integendeel. En nee, ik had dacht ik niks verkeerds gegeten. Maar ik heb zeker een kwartier boven de wc gehangen.

Vanmorgen nam ik een glas water en gooide dat er meteen weer uit.
Het gekke is, ik voel me verder prima. Ik heb geen koorts, geen echte pijn, ben alleen wat misselijk. Ohja, en ik gier van de honger maar durf niet zo goed te eten.

Toch liet Arno me net fijntjes weten dat hij heus wel weet dat mannen en vrouwen anders in elkaar zitten en dat de behoeften van beide geslachten soms uiteenlopen. Dat hij geen enkel probleem heeft met voorspel en daar zelf ook de voorkeur aan geeft.

Maar dat naspel, dat hoeft voor hem om de één of andere reden niet meer?

Snap jij dat nou?
Ik hou er gewoon niet van!
In mijn omgeving zijn een aantal mensen die af en toe ergens last van hebben. En ik ben dan altijd heel duidelijk: ga gewoon naar de dokter. Denk niet dat je het zelf beter weet, ga niet zelf zitten invullen wat het kan zijn en denk niet dat jij net zoveel kennis hebt als de man die daar jaren voor heeft gestudeerd. Kom op, hoe moeilijk kan het zijn?

Maar heb ik zélf ergens last van, dan is dat uiteraard een heel andere zaak. Dan weet ik echt heus wel wat goed voor me is en ken ik mijn lichaam als geen ander.Ik vind het niet erg om naar de dokter te gaan als ik een mooi afgebakend probleem heb.

Wit Licht - the Movie!
Het is anderhalf jaar geleden toen ik voor het eerst hoorde dat Marco in een film zou gaan spelen. Ik vind veel dingen leuk en ben snel enthousiast, maar ben ook iemand die niet over één nacht ijs gaat en alle 'voors' en 'tegens' tegen elkaar afweegt. Wat heb je te verliezen en wat levert het je op? In het geval van Marco had hij heel veel te verliezen.

Hij heeft een ongeëvenaarde carrière als zanger en entertainer en er is niemand die ook maar in zijn buurt komt wat betreft kwaliteit, succes en populariteit. Hij staat op grote afstand van zijn collega's en heeft dingen bereikt waarvan ik niet eens wist dat het mogelijk was in ons kikkerlandje. Hij heeft voor zowel zijn eigen carrière als de gehele muziekindustrie zoveel gedaan, ontwikkelt, bedacht, gepresteerd, dat er niemand is met wie je hem zou kunnen vergelijken. Zoals Marco is er maar één!

Maar wat levert het op? Geen geld, want dat Marco zijn gage voor diverse doeleinden zou gebruiken ten gunste van kindsoldaten, was al snel duidelijk. Roem? Dat heeft hij al. Succes? Dat heeft hij al. Het zou twee dingen opleveren: heel veel aandacht voor kindsoldaten en de problematiek waarvoor Marco zich al jaren zich met heel zijn hart en ziel inzet, het in beeld kunnen brengen van deze schrijnende situaties en door kunnen dringen tot het bewustzijn van mensen: Hier moeten we samen iets aan doen! 
Dit voordeel was voor Marco voldoende om Wit Licht te maken, maar persoonlijk vond ik het andere voordeel ook erg fijn: Marco kon zich verbreden, een kant van de entertainmentindustrie ontdekken waar hij nieuwsgierig naar was en tot slot was ik er meteen van overtuigd dat Marco dit zou kunnen. Dat hij deze talenten had en wanneer je hem de ruimte zou geven hij een verbazingwekkend goed acteur zou zijn.

Marco had alle voors en tegens natuurlijk allang al naast elkaar gelegd en toen hij het verhaal van Sandra Nagtzaam las was hij volledig overtuigd. Hij belde me, vertelde over het verhaal, vertelde toen dat ik het zelf moest lezen en mailde me de synopsis. Ik zat op pagina 11 toen ik al drie keer had gehuild en Marco belde met 'En? En?' 
'Ik zit op pagina 11', snikte ik 'en het is zó mooi!' 
Het verhaal was pakkend, aangrijpend, levensecht en ik zag en hoorde Marco al voor me in deze rol. Hoewel Eduard anders is dan Marco, ik geloof nooit dat Marco in zijn eigen verdriet weg zal zinken en zijn kind zal verwaarlozen na de dood van zijn vrouw, was de rol hem op het lijf geschreven!

Acteerlessen volgden. Repetities. Scripts en herziene scripts en aanvullingen op scripts. Ik hielp Marco met het uitwerken van zijn aantekeningen aangezien hij tussendoor ook zijn 'gewone' werk nog moest doen, en raakte daardoor steeds meer betrokken bij de film.

Hij belde vanuit Afrika wanneer er verbinding was, dat was soms weken niet en soms elke dag. Hij stuurde foto's en mmsjes, vertelde hoe ziek hij was, hoe hij zijn gezin miste, dat de muggen er daar uit zagen als vleermuizen, maar vooral: De film wordt zó mooi, Naat!
Ik zat in het Hollandse Almere maar met één been in Afrika. Ik miste hem vreselijk en was tegelijkertijd zo trots dat hij dit deed! Hij miste op zijn zijn gezin ongelofelijk, er waren tijden dat hij zich soms best alleen voelde, maar ondertussen wist hij heel goed dat ze met iets heel bijzonders bezig waren.



Bij thuiskomst zat het er nog niet op. Kleurcorrecties, editten en nog eens editten, voice overs inspreken, filmmuziek in laten spelen in Engeland, er komt veel kijken bij het maken van een film en Marco kijkt graag met alle onderdelen mee. Met het maken van het boek 'the making of' kwamen er nog meer verhalen los, mocht ik een ruwe versie van de film zien en ging ik door duizenden foto's van Afrika.

En nu is het eind november, de film komt nu heel dichtbij! En ik kan niet wachten! Ik mag naar de première komen, wat ik een hele grote eer vind, zeker als je in ogenschouw neemt dat er heel weinig kaartjes voor zo'n première zijn en heel veel mensen willen komen.
Ik heb dan ook al jurkenstress, want wat trek ik aaaan?

Maar los daarvan wil ik ook met mijn Borsatovriendjes en vriendinnetjes de film zien. Ik ga ook met vriendinnen naar concerten en wil deze film ook graag met die mensen delen. Sonja had op haar log al een voorstel om samen te gaan, met een hele groep! Lijkt me superleuk!  Almere heeft een prachtige bioscoop en ligt redelijk centraal. Het is ook een leuke winkelstad... wie wil er mee en wanneer zullen we gaan? Zaterdag 13 december een goeie optie, jongens en meisjes?

Wat de Rode Loper betreft, ik heb het geluk daar over heen te mogen wandelen. Maar anders was ik ook gegaan! Marco heeft zoveel lef getoond door deze film te maken, door zijn nek uit te steken, door dit initiatief te nemen, dat ik hem daar heel graag in wil supporten! Ik hoop dat jullie dat ook doen! Spreek gezellig met elkaar af in Amsterdam en sta aan de Rode Loper wanneer Marco komt!
Juich, gil, applaudisseer voor hem en laat zien dat je achter hem staat en trots op hem bent!

Jullie hebben de berichtjes van Marco afgelopen week vast allemaal wel gelezen: hij moedigt jullie aan om je concertkaartjes alvast om te ruilen. Graag wil ik dat ook nog even benadrukken! Er zijn ongelofelijk veel mensen met concertkaartjes (ruim 250.000!) en veel mensen willen die eerste week graag gaan. Jullie al zeker, want jullie willen er over loggen! En Marco wil jullie logjes natuurlijk ook graag lezen! Wanneer je wacht tot het laatste moment bestaat dus de kans dat de voorstelling van jouw keuze al vol zit, of jullie niet meer bij elkaar kunnen zitten. Dat zou zo jammer zijn!
Voor de bioscopen is dan ook meteen duidelijk hoe groot de vraag is en of ze de vraag goed kunnen verwerken. Ook dat is niet onbelangrijk! Dus: reserveer alvast, wissel je kaartjes om en loop lachend voorbij de rijen wanneer jij naar de film Wit Licht gaat!

Trouwens, en dat mag ik helemaal niet zeggen volgens mij, ook Marco gaat naar de bioscoop. Hij zei van plan te zijn zich een beetje te vermommen, om zo de reacties van het publiek te kunnen zien. Met zijn concerten is dat natuurlijk heel anders, je ziet meteen hoe mensen op je reageren en of ze het naar hun zin hebben. Hij wil dat ook graag met de film zien en gaat dus stiekem naar verschillende bioscopen.
Ik vraag me af of hij die witte baard tevoorschijn heeft gehaald, haha! 

Misschien dat we Marco dus tegen komen, maar jullie hoop ik zéker in de bioscopen te zien!

Tot Wit Licht!

xx N.


*Kleine update* 
Er blijken veel meer mensen op 14 december te kunnen. Ook prima natuurlijk, helemaal leuk! Zullen we allemaal Sonja even stalken voor de details?
En Almere of Utrecht, wat heeft de voorkeur? Ik heb uiteraard een voorkeur voor Almere, maar Utrecht is ook goed. We kunnen ook in twee groepen gaan en zowel Almere als Utrecht verborsatoën. (Ja dat is een woord. Ik heb hem net bedacht!)
Mail Sonja maar plat, ik kom sowieso wel!


 

Echt toevallig!
Vandaag is het dinsdag. En geen donderdag, mocht U dat denken. Het is dinsdag.
En op dinsdag doen we geen spelletjes. Dat doen we namelijk op donderdag. En dat is het niet. Het is dinsdag. Op dinsdag rijd ik paard. Op donderdag niet. Nou ja, a.s. donderdag wel, maar dat is toeval. Dan doen we ook spelletjes, maar erna. Met Marlies. En niet op dinsdag. Marlies komt donderdag. Kunt U het nog volgen?

U begrijpt dat het enigszins verwarrend voor me werd toen ik in de auto stapte om naar de manege te gaan en in mijn straat de auto van Marlies geparkeerd zag staan. Jaja, haar auto. En geen Marlies bij mij binnen. Maar er brandde wel licht bij buurvrouw Jacqueline en het zag er gezellig uit.

Ahá!


In februari word ik nog altijd veertig. En ja, ik zal echt heel verrast doen. 


(gniffel )
Geschrokken!
Vanmorgen om even na half negen ging de bel. Toen ik open deed stond daar een onbekende vrouw die me vertelde dat Asmara tegen haar auto aangefietst was. Ik schrok me rot en keek meteen achter haar langs, op zoek naar Asmara. Die was echter gewoon naar school gegaan, zei ze. Het sneeuwde vanmorgen pittig en Asmara had haar hoofd wat naar beneden gehouden. De auto stond stil aan de zijkant van de weg, omdat ze iemand afgezet had en Asmara zag de auto te laat en reed er zo tegen aan. Resultaat: een deuk in haar auto.
Glijden, bowlen & zwemmen!
In een eerder logje vroeg ik advies voor het kinderpartijtje van Aron. Ik wist maar één ding en dat is dat ik het NIET thuis wilde houden. Met Asmara gaat dat nog heel goed, die meiden kan ik wel onder controle houden. De jongens zijn me te druk, te wild en er komt gewoon veel te veel geluid uit. Er kwamen goede tips en vooral Snow Village trok me wel aan. Ik surfde over hun website en reserveerde een kinderfeestje.

Gisteren was het zover en met een gigantische slaapachterstand maar vol goede moed stond ik op. Negen kinderen, maar gelukkig ook Marlies, zouden vandaag mijn dag bepalen. Maar jemig, hoe dom kun je zijn, ik had Jeroen dus gewoon volledig onderschat. Kijk, dat Marlies er was, was heel fijn. Ik heb heerlijk kunnen kletsen en lachen, kunnen gapen en lezen, en lekker kunnen eten. Het was echt tof dat Marlies er was. Maar sorry Marlies, het was vooral zo heerlijk dat Jeroen er was!
Zeer, zeer smakelijk!
Okay, het is een belachelijk tijdstip om te gaan loggen, zeker als je in ogenschouw neemt dat over enkele uren ik het kinderfeestje van Aron in goede banen moet gaan lijden leiden.
Maar ik ben er nog zo vol van! (En dan bedoel ik niet het eten!)
Vanavond was het etentje met de vrijwilliggers van de fanclubdag.
Het is inmiddels de vierde keer en een heerlijke traditie geworden.


Op de fanclubdag werken we met meer dan 50 vrijwilligers, en meer dan de helft heeft een dubbele of driedubbele taak op zo'n dag. Er zijn gewoon erg veel werkzaamheden en dat vereist veel mankracht. Zonder de vrijwilligers zou deze dag gewoon niet mogelijk zijn. Aan het eind van de dag sta ik met mijn meiden op het podium, en krijgen we een dankwoord, een dikke zoen van Marco, prachtige bloemen en een oorverdovend applaus. En dat is geweldig, dat is heerlijk! Maar al die andere mensen die de benen uit het lijf hebben gelopen en vermoedelijk op datzelfde ogenblik terwijl ik nog nageniet van die warme zoen en die Italiaanse armen om me heen de kraampjes afbreken, de dozen naar de bus brengen en met zware spullen sjouwen, die krijgen geen bloemen, voor hen geen applaus. En ze verdienen het meer dan ik onder woorden kan brengen!


Marco realiseert zich dat heel goed en neemt na de fanclubdag de tijd om met deze mensen op de foto te gaan. Hij bedankt ze uitvoerig, kust en knuffelt, masseert hier en daar, lacht en schudt handen. Maar echt een gesprekje met hem voeren, dat zit er niet in. Sinds vier jaar nodigt Marco deze mensen dus uit voor een etentje in Alkmaar. Bij zijn vriend Peter Visser van Henry's zijn we meer dan welkom voor een zalig diner en een heerlijk drankje!
En vanavond was het weer zover!


Ik wilde persé alle files voor zijn en was samen met Myrna dus al erg vroeg in Alkmaar. Maar we dronken, kletsten en voor we het wisten kwamen de eerste bekenden al binnen. Niet veel later zaten we in 'Kleine Henry's', dat voor ons gereserveerd was, met een klein groepje. Marco was er ook al voor zessen en begroette iedereen vrolijk. Marco nam nog heel even de nieuwsbrief met me door en ondertussen druppelden de meesten al naar binnen.


Tegen zevenen misten we Martine die in een andere wijk aan het rondneuzen was, en ook Ine bekeek de files nog even van dichtbij. We hebben keurig op ze gewacht en toen als laatste ook Ine binnen was, verwelkomde Marco ons allemaal. Lieve woorden voor lieve mensen, echt te gek! Ook Peter nam het woord even, vertelde hoe hij een andere groep eruit had gezet omdat wij kwamen en trok gul de champagneflessen open! Helemaal leuk!

Het eten was dit keer in buffetvorm en was overheerlijk! Salades, carpaccio, lekkere broodjes, diverse kazen, wraps, garnalen, burrito's... het was smullen!
Helaas konden een aantal mensen niet komen, en vooral Marlies miste ik erg, maar er was daardoor wel iets meer bewegingsvrijheid. We konden makkelijk rondlopen, naar Marco kijken, aan Marco zitten, aan Marco snuffelen. Jawel, dat kon gewoon.
Voor Marlies: hij zag er heerlijk uit, voelde verrukkelijk en rook vreselijk lekker.
Maar er was geen bezemkast, dat heb ik even gecheckt.

Marco was ontspannen en gezellig, vrolijk en ad rem. Hij maakte met iedereen wel even een praatje en ging met iedereen minstens vier keer op de foto. Soms nog wel veel meer keren en voor iedereen die dat zielig voor Marco vindt: hij glunderde en nam zelf het initiatief voor diverse standjes.
Voor Marlies: Ik heb gezegd dat jij nog recht op al deze standjes hebt. En ik heb hem niet samen met iemand anders gekust.



 Ik heb gelachen, met Marco geknuffeld, ik heb meegezongen met de muziek, met Marco geknuffeld, ik heb gedanst, met Marco geknuffeld, heerlijk gegeten en gedronken en met Marco geknuffeld. Eigenlijk waren alle ingrediënten voor een perfecte avond aanwezig!
Alleen Marlies miste...

Nu ga ik gauw naar bed en droom ik verder van deze heerlijke avond voor ik morgen ruw uit deze droom word gehaald voor een kinderfeestje (auw).
Eén troost: Marlies is er dan ook!

Marco, dank je wel voor deze heerlijke avond! Je hoeft dit niet te doen en je doet het wel. 
Je hoeft dit niet te doen en je doet het wel!!!! 
Ik heb ongelofelijk genoten en ben ontzettend blij met je! Hou heel veel van je!
(Even knuffelen?)



P.S. Erik & Angelique, dank jullie wel voor de foto's! Er komen vermoedelijk nog meer foto's en dus meer logjes... 


Geheime minnaar?
Mijn buurvrouw Jacqueline wipte even langs. Ze is niet alleen mijn buurvrouw, ook een hele lieve vriendin waar ik ontzettend blij mee ben. Haar man Peter is ook al zo'n schat, en ze hebben drie hele leuke kinderen waardoor ik de hele familie van Egmond graag in mijn straatje heb wonen.

Ze kwam al regelmatig even buurten, maar nu ik een raam in mijn kantoor heb ziet ze precies wanneer ik aan de telefoon zit, geconcentreerd in een verhaal zit of mijn record op Zylom probeer te verbeteren. En van de week kwam ze dus weer even langs.
"Ik lijk gek te worden
En de reden dat ben jij"